รักร้อนๆของนายซอมบี้

ตอนที่ 2 : สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 พ.ค. 53

ที่แห่งนี้ คือ สถานที่ๆที่ รันรินพร เติบโตขึ้นมา สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตอนนี้เธออายุ 13 ปีแล้ว เธอจำได้ดีว่าที่แห่งนี้สอนให้เธอทำทุกสิ่งให้เป็นด้วยตนเอง เพราะเด็กที่นี่ก็ไม่ต่างจากคนใช้ ของเจ้าของสถานเลี้ยงเด็ก ที่วันๆคอยแต่สั่งให้เธอไปเลี้ยงเด็กคนอื่นๆ หรือไม่ก็ขัดพื้น อะไรต่างๆนานา แต่เธอรู้ดีเธอไม่มีสิทธิ์บ่นหรอก ที่แห่งนี้มอบชีวิตให้เธอ เธอเองก็รักมัน มันทำให้เธอได้เจอเพื่อนดีๆตั้งคนหนึ่ง ชื่อว่า ริน รินเป็นเด็กตัวเล็กไว้ผมยาวสีดำหน้าตา
สละ
สลวย ต่างจากเธอลิบลับเธอเป็นเด็กไม่อ้วนก็จริงแต่หน้าตาของเธอไม่ดูดีเท่ารินหรอก สังเกตได้เพราะเธอมีไฝสีดำเล็กๆใต้ตาขวาด้วย เวลาเดินไปไหนจึงมักมีคนมองแบบตัวประหลาดเสมอ ดังนั้นเธอจึงสร้างกำแพงขึ้นขวางกั้นตัวเองจากทุกคน เธอไม่เคยมีเพื่อน อยู่คนเดียวมาตลอด จนเมื่ออายุครบสิบปีเธอถึงเจอเพื่อนแท้เพียงหนึ่งนี้
รินคอยช่วยเหลือ และเป็นห่วงเธอเสมอๆ ต่างจากเด็กคนอื่นที่มักเรียกเธอว่า ยัยขี้เหร่ ไม่ก็ ยัยไฝดำ เสมอเลย
แต่เธอเป็นเด็กฉลาดมากดังนั้นส่วนมากยัยเจ้าของสถาบันจึงมักใช้เธองานหนักกว่าใครเสมอๆต่างจากรินอีกนั่นแหละเพราะรินหน้าตาสวยเธอจึงมีหน้าที่แค่คอยต้อนรับแขกอยู่ใต้ร่มหน้าสถาบันเท่านั้น บางวันแขกนั้นเข้ามาห้องแอร์ รินก็ได้เข้าไปห้องแอร์โดยปริยาย บางทีเธอยังอิจฉารินเลยเพราะเด็กทุกคนที่นี่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าห้องแอร์ยกเว้นพวกต้อนรับอย่างริน เคยมีคนฝ่าฝืนแล้วจบด้วยการโบยตีหลังประจานต่อหน้าเด็กๆเสมอ ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน
 แต่ตอนนี้ที่เธอกำลังยืนมองสถานที่แห่งนี้อยุ่ก็เพราะ วันนี้เธอจะไม่ต้องเป็นคนใช้อีกแล้ว เพราะได้มีผู้หญิงคนหนึ่งมาที่โรงแรมเมื่อเช้านี้แต่ท่าทางของหญิงคนนั้นเหมือนหลงทางเธอจึงเดินไปสอบถามและชี้ทางให้ จากนั้นไม่นานยายเจ้าของสถาบันใจบุญก็เดินมาตามฉัน เรียกให้เดินไปคุยกับหญิงนั้นลำพัง เธอจึงรู้ว่า หญิงคนนั้นมาหาเด็กบุญธรรมและอยากได้เธอไปเป็นลูกของเขา ตอนแรกฉันยังไม่ตอบตกลงแต่ยัยเจ้าของสถาบันก็เดินมาทวงบุญคุณแลกกับการที่ฉันต้องไปอยู่บ้านหญิงแปลกหน้านั้น ฉํนลารินเรียบร้อยด้วยน้ำตาคลอพร้อมสัญญาว่าหากสักวันมีโอกาสฉันจะกลับมาหารินอีกแน่นอน

 

ผู้หญิงคนนั้นเรียกฉันให้เข้าไปในรถยนต์สุดหรู พร้อมคุยกัน เธอใจดีมากๆ เธอเรียกฉันว่าลูกพร้อมพาฉันไปเดินห้างซึ่งไม่เคยมาสักครั้งในชีวิตและซื้อของใช้และของเล่นให้ฉันมากมายและของทั้งหมดล้วนเป็นของแพงทั้งสิ้น

3 ความคิดเห็น