รักร้อนๆของนายซอมบี้

ตอนที่ 1 : เริ่มต้นด้วยจากลา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 พ.ค. 53

"ลาก่อน ลูกรักของแม่"  เสียงๆหนึ่งเอ่ยขึ้นในถ้ำสลัวๆที่ยิ่งดูน่ากลัวมากขึ้นไปอีกยามมฝนตก ฟ้าร้อง
และลมกรรโชกแรงๆข้างๆเท้าของเธอมีตะกร้าของเด็กหญิงน้อยๆที่กำลังยื่นมือป้อมๆไปหา อย่างไม่รู้ ไม่ประสีประสา เรื่องราวต่างๆรอบกาย
สีหน้าของเด็กน้อยไม่ว่าใครเห็นก็ต้องบอกว่า น่ารักน่าชัง ดูสิจมูกรั้นได้รูป คิ้วที่กำลังจะขึ้นและไรผมอ่อนๆสีน้ำตาลนั่นไง คือหลักฐาน
"
ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ" เสียงนั้นพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นๆเจือแววความเศร้าหมองไว้อย่างปิดไม่มิด และหลังจากนั้นเธอก็พิมพ์ข้อความที่มีใจความว่า "ชื่อของเค้าคือ รันรินพร"ไว้ในมือถือของตน  แล้วส่งไปให้มือป้อมๆของเด็กน้อยที่ยื่นมาหา  เด็กหญิงตัวน้อยนึกว่าเป็นของเล่น จึงยกมือถือขึ้นร้อง "แอ้ แอ้" แล้วเอาไปดูดกินมือถือ มารดาเห็นดังนั้นจึงหยิบ
มือถือใส่ไว้ที่ล็อกใส่ของด้านข้างตระกร้าหวายสีครีม ที่เด็กหญิงตัวน้อยนอนอยู่แทน
เธอเฝ้ามองลูกน้อยของเธอเงียบๆท่ามกลางบรรยากาศฝนที่ตกค่อนข้างหนักข้างนอก คล้ายๆต้องการจดจำหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยไว้ตลอดกาล
"
วี่ ว่อ วี่ ว่อ"เสียงไซเรนดังมาแต่ไกล นั่นเป็นระฆังสัญญาณบอกเธอว่า เวลาของเธอกับลูกรักได้หมดลงแล้ว เธอต้องจากไป เธอเอาผ้าห่มคลุมกายเด็กน้อยก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืนและวิ่งออกจากถ้ำนั้นฝ่าไปกลางสายที่ฝนกรรโชก และหายลับไป ท่ามกลางสายตาของเด็กน้อยซึ่งบัดนี้กลับร้องไห้จ้าเลยเพราะไม่เห็นผู้เป็นมารดา
"
แกนั่น เสียงเด็กร้องนี่ ใช่เด็กคนเดียวกับที่ผู้หญิงคนหนึ่งโทรมาแจ้งหรือเปล่า"
"
เออ คนเดียวกันล่ะว่ะ เด็กที่ไหนมันจะมาอยู่เองในถ้ำแบบนี้วะแก"
และเมื่อหน่วยกู้ภัยสองนายเดินลึกเข้ามาในถ้ำเรื่อยๆ ก็พบหนูน้อยร้องไห้งอแงอยู่ในตะกร้าหวายนั้น
"
คุณครับ เรามาช่วยแล้วครับ คุณ คุณ" เสียงเอ็คโค่ดังก้องไปทั่วถ้ำแต่ไร้ซึ่งเสียงคนอื่นๆมีเพียงเสียงร้องไห้ของเด็กตรงหน้าและสายฝนดั่งเป็นพยานว่าแม่ของเธอทิ้งเด็กน้อยเสียแล้ว หน่วยกู้ภัยได้ตามหาคนเป็นแม่ของเด็กแต่ว่างเปล่า
"
อ้าว แกแล้วไหนทำไมผู้หญิงโทรมาบอก เกิดอุบัติเหตุในถ้ำนี้พร้อมเด็กเพิ่งเกิด ต้องการความช่วยเหลือด่วน
แล้วไหงเจอแต่เด็กว่ะ แถมเด็กเองก็มีทั้งผ้าห่มคลุมกายอีกเนี่ยนะ"
"
เอ เรื่องราวมันชักไงๆแล้วนะเนี่ย แล้วนี่จะทำยังไงกับเด็กนี่ดีล่ะว่ะ"
"
แกเอง ก็แต่งงานมาตั้งนานยังไม่มีลูกไม่่ใช่เหรอ สนซักหน่อยไหมล่ะ"
"
เอง จะบ้าเหรอว่ะ เงินเดือนข้าลำพังกับเมียยังอยู่กันแทบไม่รอดเลย วันๆต้องกินแต่ไอ้อาหารกระป๋องน่ะ คิดแล้วเครียด"
และสุดท้ายเมื่อตกลงกันไม่ได้ ทั้งสองจึงตกลงว่าจะเอาไปให้บ้านเด็กกำพร้าในวันรุ่งขึ้น
"
เอ็งโชคร้ายเองนะ นังหนู" หนึ่งในนักกู้ภัยพูดขึ้นพร้อมอุ้มตระกร้าของเด็กน้อยขึ้น กะจะโยกไปมากล่อมให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้"
"
ปัง" เสียงอะไรบางอย่างหล่นออกมาจากหน้าตระกร้า
"
ที่แท้มือถือนี่เอง ข้ารึว่าโดนเจ้าที่ที่ถ้ำหลอกหลอนซะแล้ว หัวใจจะวาย"
"
แกดูดิ มีชื่อของนังหนูด้วยว่ะ มันเปลืองไปไหมวะเป็นข้าข้าคงเขียนใส่กระดาษก็พอแล้ว"
"
หรือ เค้าจะให้เป็นค่าตอบแทนที่เราเลี้ยงดูเด็กคนนี้คืนนี้ว่ะ"
"
จริงเหรอวะ เฮ่ยแก ดูดิ"เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบเรียกให้เพื่อนดูด้านหลังมือถือประหลาดที่ไม่มีแม้แต่ซิมหรือแบตเตอรรี่สักอัน
"
แก แล้วไอ้มือถือนี้มันขึ้นข้อความมาได้ไงว่ะ"
พูดจบทั้งสองก็รีบยกมือไหว้งกๆต่อถ้ำนี้พร้อมรีบพาเด็กน้อยออกไปโดยเร็วทันที



3 ความคิดเห็น