Human in the Dark วิกฤตอันตรายคนกลายพันธุ์

ตอนที่ 3 : บทนำ... : ชายลึกลับในสนามเด็กเล่น (REWRITE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 พ.ค. 57


 

บทนำ
ชายลึกลับในสนามเด็กเล่น

 

9 สิงหาคม 2002

รัฐนิวเจอร์ซีย์, สหรัฐอเมริกา

สิบหกปีก่อน...

ค่ำคืนอันเงียบสงบ มีแสงสีส้มจากโคมไฟคอยมอบความสว่างให้กับห้องนอนเล็กๆ ของผมกับพี่ชายที่อายุแก่กว่าสี่ปี พวกเรานอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ใต้ผ้านวมผืนเดียวเดียวกัน ใช้มือทั้งสองข้างเท้าคาง ขณะอ่านหนังสือ ตำนาน Fat Man’ เล่มหนาที่วางอยู่ตรงหน้า

“...หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง สารกัมมันตภาพรังสีจากระเบิดปรมาณู แฟตแมน (Fat Man) ที่ถล่มเมืองนะงะซะกิในประเทศญี่ปุ่น ทำให้มนุษย์กว่าสองหมื่นคนกลายพันธุ์เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว พวกเขาถูกเรียกว่า แฟตแมน ตามชื่อรหัสระเบิด พวกเขามีเขี้ยวแหลมคมเพื่อใช้ดื่มเลือดมนุษย์เป็นอาหาร...”

ปึก!

“บรึ๋ย! นายไปเอาหนังสือเล่มนี้มากจากไหนเนี่ย?” พี่ชายปิดหนังสือพร้อมกับทำเสียงขนลุก “นี่ไม่เหมาะจะเป็นนิทานก่อนนอนสำหรับเด็กชายตัวเล็กๆ อย่างพวกเราหรอกนะ”  

“แอบหยิบมาจากห้องทำงานคุณพ่อน่ะครับ” ผมป้องปากกระซิบบอกพี่ชายทั้งที่ในห้องไม่มีใครนอกจากพวกเรา “ให้ผมอ่านต่อ นะ... นะ” ผมพูดพลางเอาหัวถูไถกับไหล่พี่ชายด้วยท่าทางออดอ้อน

“ไม่ได้หรอก!” พี่ชายค้านเสียงดังแล้วรีบยกมือปิดปากตัวเอง คงกลัวพ่อกับแม่จับได้ว่าพวกเรายังไม่นอน “ทำไมนายต้องอ่านหนังสือออกตั้งแต่อายุสองขวบด้วยนะ พี่น่าจะอ่านให้นายฟังมากกว่า... ยังไงก็ตาม ต้องเปลี่ยนเป็นอ่านเล่มอื่น” เขาพูดด้วยเสียงที่เบาลง

“แต่วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบสามขวบของผมนี่นา พี่ชายต้องตามใจผมสิ”

พรึบ!

จู่ๆ โคมไฟบนหัวเตียงก็ดับลง ผมผวากอดพี่ชายแทบจะทันที เป็นเพราะผู้ชายในสนามเด็กเล่นที่ผมเจอเมื่อหนึ่งเดือนก่อน... เขาทำให้ผมกลัวความมืด

“ฮึกๆ ผู้ชายคนนั้นต้องตามผมมาแน่เลย ฮือออ... เขาคงเป็นพวกแฟตแมนอย่างในหนังสือ เขาต้องมากัดคอผมอีกแน่”

รอยแผลเป็นจากคมเขี้ยวของชายลึกลับในสนามเด็กเล่นเด่นชัดอยู่บนลำคอของผม ผมยังคงจำความเจ็บปวดตอนที่เขาฟังเขี้ยวคมๆ ลงมาได้ดี

ชาร์เลท ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน เขาไม่มีทางทำอะไรนายได้หรอก” แขนกลมป้อมของพี่ชายกอดผมไว้ มือเล็กๆ คอยลูบหลังปลอบ

ตึก ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้าเดินผ่านหน้าห้องของพวกเราไป พร้อมกับแสงสีส้มซึ่งคงมาจากเปลวเทียนและเงาวูบไหวที่ลอดผ่านช่องว่างใต้ประตู

“พ่อลงไปดูสะพานไฟให้แล้ว อีกเดี๋ยวไฟคงติด” พี่ชายบอก “จริงด้วย! พี่ยังไม่ให้ของขวัญวันเกิดนายเลย”

“ฮึก จะเอาของขวัญ” ผมใช้หลังมือปาดน้ำตา

พี่ชายโน้มตัวลงไปใต้เตียงแล้วหยิบบางอย่างออกมา จากนั้นเขาก็ยื่นมันให้ผม “มันชื่อบ๊อบบี้” พี่ชายยิ้มกว้างจนตาหยี

แสงจันทร์จากหน้าต่างช่วยให้ผมมองเห็นสิ่งนั้นได้เลือนราง มันคือตุ๊กตาหมาน้อยพันธุ์บีเกิ้ล ตากลมโตสีดำ หูยาวปรกหน้า มีขนสีน้ำตาลนุ่มนิ่ม และตัวเล็กกว่าผมนิดหน่อย ผมรีบคว้ามันมากอดไว้แล้วซุกหน้าลงไปด้วยความดีใจ ผมอยากเลี้ยงหมาสักตัวมานานแล้วล่ะ ถึงจะเลี้ยงของจริงไม่ได้เพราะสนามหญ้าหน้าบ้านของเรามีพื้นที่ไม่พอ แต่ได้ตุ๊กตามาก็ยังดีละน้า!

“อ้ากกก!!... กรี๊ดดด!!

ผมกับพี่ชายสะดุ้งเฮือก เสียงร้องของพ่อดังขึ้นก่อนจะตามด้วยเสียงกรีดร้องของแม่ ตัวของผมและพี่ชายเริ่มสั่น...

เกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น!?

“ชาร์เลท หาที่หลบเร็วเข้า!” พี่ชายบอกผม เขาลากผมลงจากเตียงก่อนจะพาไปที่ตู้เสื้อผ้า จากนั้นก็ดันผมเขาไปนั่งข้างในแล้วรีบปิดประตูตู้ลง

“พี่ครับ พี่จะไปไหน?

“พี่จะออกไปดูพ่อกับแม่ นายซ่อนอยู่ตรงนี้เงียบๆ เข้าใจไหม?

ผมพยักหน้าโดยไม่ส่งเสียงตอบเพราะพี่ชายสั่งให้เงียบ ไม่กี่วินาทีต่อมาผมก็ได้ยินเสียงเท้าเล็กๆ ของพี่ชายวิ่งไปทางประตูห้อง นั่นทำให้ผมต้องรีบมองลอดช่องว่างของตู้เสื้อผ้า ขณะเดียวกันมือของผมก็กอดเจ้าบ๊อบบี้ไว้แน่นด้วยความกลัว

ปัง!

ไม่ทันที่พี่ชายจะวิ่งไปถึงประตูห้อง ประตูบานนั้นก็ถูกกระแทกเปิดออก เสียงบานไม้กระทบกับฝาผนังดังจนผมสะดุ้ง

จากช่องว่างเล็กๆ ผมเห็นแผ่นหลังบอบบางของพี่ชายกับเท้าทั้งสองข้างที่กำลังก้าวถอยหลัง ...ใครบางคนเดินเข้ามาในห้อง

“ค... คุณเป็นใคร?” พี่ชายถามคนๆ นั้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“ฉันว่าฉันได้ยินเสียงหัวใจเต้น ตุบ ตุบ พร้อมกันสองดวงนี่นา... อีกคนนึงไปซ่อนอยู่ตรงไหนน้า?” เสียงตอบกลับมาทุ่มต่ำฟังดูน่าขนลุก

ชายคนนั้นสาวเท้าเข้ามาใกล้พี่ชาย นั่นทำให้ผมสามารถมองเห็นดวงตาของเขา... นัยน์ตาสีแดงฉานเรืองรองในความมืด! เขากระชากร่างของพี่ชายลอยขึ้นจากพื้น คำรามกึกก้องราวกับสัตว์ป่าดุร้าย ปากอ้ากว้างโชว์เขี้ยวแหลมคม!

“อย่าทำอะไรพี่ชายของผมนะ!” ผมตะโกนลั่นพร้อมกับผลักประตูตู้เสื่อผ้าเปิดออก แล้วถลาไปหาชายคนนั้น “ปล่อยพี่ชายนะ! ฮึก! ปล่อยพี่ชายของผม!!” ผมพูดทั้งน้ำตา ขณะเดียวกันก็ใช้เจ้าบ๊อบบี้ฟาดใส่เขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่การกระทำของผมกลับไร้ประโยชน์

ตุบ!

ชายคนนั้นเตะผมกระเด็นไปอีกทาง แม้ว่าผมจะเจ็บและจุกจนแทบลุกไม่ขึ้น แต่ผมก็พยายามแหงนหน้าขึ้นจากพื้น เพื่อมองดูว่าพี่ชายของผมปลอดภัยดีหรือไม่ ทว่าภาพที่เห็นคือชายคนนั้นค่อยๆ โน้มใบหน้าลงใกล้ลำคอของพี่ชาย ก่อนจะฝังเขี้ยวลงไป!

“อ้ากกก!!” พี่ชายกรีดร้องดังลั่น เลือดสีแดงเข้มไหลลงมาเป็นทางจากลำคอของเขา

ดวงตาของผมเบิ่งค้าง พยายามใช้แขนและขาที่สั่นเทาพยุงตัวลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปเกาะขาชายคนนั้น หวังจะช่วยชีวิตพี่ชาย ทว่าดูเหมือนมันจะช้าไป...

เลือดของพี่ชายสาดกระเซ็นโดนใบหน้าของผมเมื่อชายคนนั้นถอนคมเขี้ยวออก เขาโยนร่างอ่อนปวกเปียกของพี่ชายไปทางมุมหนึ่งของห้องอย่างไม่ใยดี

พี่เรย์ดอน!” ผมยืนแน่นิ่งตะลึงค้าง มองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยหัวใจแหลกสลาย ดวงตาจดจ้องอยู่ที่ร่างเล็กๆ ซึ่งเต็มไปด้วยเลือด ร่างนั้นไม่ไหวติง หน้าอกไร้การกระเพื่อมไหวอย่างคนมีชีวิตที่ควรจะหายใจ

จังหวะนั้นเองร่างของผมก็ลอยขึ้นจากพื้น!

ชายคนนั้นใช้มือเพียงข้างเดียวหิ้วคอเสื้อของผมขึ้น เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้แล้วสูดหายใจเข้าแรงๆ “เลือดแกเนี่ย กลิ่นหอมไม่เบาเลยนะ” เขี้ยวคมๆ ของเขาลากผ่านลำคอของผม บาดผิวเนื้อจนเลือดไหลซิบ ก่อนที่เขาจะแลบลิ้นชิมเลือดจากรอยแผล

ตัวของผมสั่น ไม่อาจทำอะไรได้นอกจากส่งเสียงสะอื้นฮักด้วยความกลัว ทว่าชั่ววินาทีนั้น เงาร่างสีดำก็พุ่งผ่านบานหน้าต่างเข้ามา รู้ตัวอีกครั้งร่างของผมก็กระเด็นตกลงบนเตียง

ฉึก!

เสียงคล้ายของมีคมทะลุผ่านเนื้ออย่างในหนังฆาตกรรมทำให้ผมผวา ผมเงยหน้าขึ้นจากเตียงเพื่อจะมองสิ่งที่เกิดขึ้นได้ถนัด และแล้วผมก็เห็นเรือนร่างสูงใหญ่ของผู้ชายในเสื้อยืดสีดำกำลังยืนหันข้างให้ผม เบื้องหน้าของเขาคือชายแปลกหน้าที่ทำร้ายผมกับพี่ชาย

มือข้างหนึ่งของชายเรือนร่างสูงใหญ่ทะลวงเข้าไปในอกของผู้ชายตรงหน้า เขาแสยะยิ้มแล้วกระชากมือออกมาสุดแรง ร่างของชายที่ถูกทำร้ายกระตุกสองสามครั้งก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น เมื่อผมเพ่งมองชัดๆ จึงเห็นว่าในมือข้างนั้นมีหัวใจสีแดงสดกำลังเต้นตุบๆ

เขาขว้างมันทิ้งแล้วหันมาเผชิญหน้ากับผม!

ผมมองใบหน้าของเขาโดยอาศัยแสงสว่างจากดวงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง นัยน์ตาสีแดงเรืองรองท่ามกลางความมืดจ้องมองมาที่ผม ใบหน้าดุดันที่ผมยังคงจดจำได้ดีประดับไปด้วยร้อยยิ้มน่าสะพรึง ตัวของผมสั่นจนไม่อาจควบคุมได้...

คนคนนี้... คือชายลึกลับในสนามเด็กเล่น!

-P.I.E Area-

.............................................................................................................................................................

ยังมีคนอ่านอยู่ไหมมม? 5 5 5 5 5  5

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

638 ความคิดเห็น

  1. #615 hackerhac (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 12:13
    เชสสสส อ่านแล้ว ฟังเลพงพร้อใกัน นู๋ตื่นเต้นนน กรี้ดดด หมับบ>;;< ขอกอดเรื่องนี้ไว้ในดวงใจเลยน๊าา

    ชอบสไตลแวมไพรโฮะๆๆๆๆๆ
    #615
    0
  2. #612 sweetsugar_damn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 23:31
    ได้เวลาจิ้นนนน เอ้ยย 5555
    #612
    0
  3. #600 real-crown (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 07:59
    สนุกมากๆๆๆ
    #600
    0
  4. #595 punjabra (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 18:27
    หัวใจ!! เลือด!!!! ตามต่อจ้า สนุกดี...มีเลือดด้วย^^(?)
    #595
    0
  5. #550 vkikpojk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 20:55
    กรี๊ดด อ๊่ากก(?)
    #550
    0
  6. #423 princekyu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 14:30
    โธ่พี่ชายจะตายป่าวนะนั้น
    #423
    0
  7. #385 maprang-ka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 11:34
    รู้สึกว่าไรท์จะเขียนผิดนะ ต้องคว้าตุ๊กตานะ 
    #385
    0
  8. #380 sel2amoon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 20:41
    ตกลงคนพี่ตายเรอะ!! สรุปเรื่องนี้มันวายใช่ไหม 55 (ล้อเล่น)
    #380
    0
  9. #362 bearpianobear (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 12:39
    สนุกมากๆชอบเเนวนี้
    #362
    0
  10. #234 ktouchy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 14:39
    หึ หึ แนวนี้แหละอย่างชอบเบย ><
    #234
    0
  11. #229 fon556 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 12:20
    แอบกลัวเล็กๆแต่ก็น่าหนุกดี
    #229
    0
  12. #207 lovery1859 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 19:50
    แงงงงงงงงงง หนูกลัว//ไม่ใช่และ
    #207
    0
  13. #204 kanchanok2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 19:42
    สนุกมาก
    #204
    0
  14. #195 viewjessica (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 18:10
    น่ากัว แง
    #195
    0
  15. #155 Fern (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 16:17
    ชอบๆๆๆๆๆ นิยาย แนวนี้

    >O
    #155
    0
  16. #122 bookachook (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 20:22
    ฮ่าๆจำได้ว่าเรื่องเก่า(เดวิลน้อย)เราเข้ามาอ่านตอนแรกๆ...ธีมมืดมาก! แล้วเราก็โดนหลอก(ตา)...นึกว่ามันจะออกแนวดาร์คๆ? เรื่องนี้ก็น่าจิ้นเหมือนเดิม~
    #122
    0
  17. #119 iluminat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 14:03
    ชอบมากเลยค่ะ
    #119
    0
  18. #115 ผงฝุ่น (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 10:03
    สนุกอ่ะ

    ชอบ ๆ ๆ ๆ
    #115
    0
  19. #95 saritac (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 12:26
    สนุกมากมายยยย >///<
    #95
    0
  20. #84 lovelovefran (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 15:14
    ติดตามๆ แอบสงสัยว่าเรย์ดอนตอนหลังกลายเป็นมนุษย์กลายพันธ์รึเปล่าคะ O_O?? ถ้าเรื่องนี้เป็นแนว Y หนูจะขอบคุณพี่พายมากเลยค่ะ 5555.
    #84
    0
  21. #75 porn597 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 08:26
    ติดตามๆๆ >///<
    #75
    0
  22. #57 otoha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 20:56
    จะได้จิ้น เอ้ย จะได้อ่านเรื่องสนุกๆอีกแล้ว
    #57
    0
  23. #55 y-tauli (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 03:43
    ชอบอ่ะ ^w^ b  อ่านต่อไป คุ คุ
    #55
    0
  24. #51 kujaku01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 19:53
    เอ๊ะ ใช่เรย์ดอนที่จดบันทึกหรือเปล่า ถ้าใช่ทำไมถูกดูดเลือดล่ะเนี่ย เป็นพวกกลายพันธุ์ไม่ใช่หรือ หรือกินกันเองด้วย
    #51
    0
  25. #47 pinkwon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 18:17
    หะ.... โหดร้าย พายซาดิสม์ตั้งแต่เริ่มเลย อั๊ยย ขอกัดๆๆ เยอะๆๆๆ #ผิด เล่นกระซวกกันต่อหน้าต่อตาเด็กน้อยไร้เดียงสาแบบนี้ โตขึ้นต้องไปล้างแค้นให้พี่ชายที่รักนะ รึเปล่าหว่า?? ^^
    #47
    0