[เปิดจอง] Bad Bro. คลั่งรัก [Yaoi : Incest]

ตอนที่ 26 : Chapter 23 :: ความผิดพลาด (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,630
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    27 ม.ค. 61

Chapter 23

ความผิดพลาด


ก่อนอ่าน พายดูยอดวิว Chapter 21 ฐานะที่แท้จริง

คือเหมือนเกือบทุกคนจะข้ามกดข้ามตอนกันนะครับ เกิดอะไรขึ้น 5555

ใครข้ามตอนมามันจะงงๆ มึนๆ น้า ย้อนกลับไปอ่านดูนะครับ

 

[Special Part: Make]

แรงขยับตัวจากร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนปลุกให้ผมลืมตาตื่น สิ่งแรกที่เห็นคือสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของน้องชายที่พยายามยันตัวขึ้นนั่ง เขาทำให้ผมตกใจจนต้องรีบลุกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอยกหัวขึ้นจากหมอนอาการเวียนหัวก็ตามเล่นงานทันที แล้วมันทำให้ผมนึกได้ว่าเมื่อคืนดื่มไปหนักแค่ไหน

เป็นอะไร เจ็บตรงไหนผมถามน้องที่นั่งหน้าซีดอยู่ข้างๆ พยายามเรียบเรียกความทรงจำว่าตัวเองเข้ามานอนในห้องนี้ได้ยังไง และเกิดอะไรขึ้นบ้าง

วา...ปวดสะโพกวาตอบอึกๆ อักๆ แก้มเนียนใสเห่อแดงไปหมด

ปวดสะโพก?”

เจ็บ...ตรงนั้นด้วย

คำพูดสองแง่สามง่ามของวาทำให้ผมนึกออกในที่สุดว่าเมื่อคืนได้ทำอะไรลงไป เสียงครางกระเส่าและภาพร่างผอมบางที่บิดเร่าอยู่ใต้ตัวผมยังชัดเจนในหัว ยิ่งกว่านั้นผมยังจำได้ด้วยว่าตัวเองพูดอะไรกับฝนทิพย์ไว้บ้าง แค่เพราะอยากยั่วโมโหเธอ ผมเกือบจะเปิดเผยความสัมพันธ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้นระหว่างพี่น้อง...

ผมไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่ทำลงไป แน่นอนเมื่อคืนผมเมา แต่ผมยังมีสติรับรู้ทุกอย่าง มันไม่ใช่ความผิดพลาด...เป็นความตั้งใจที่ขาดความยับยั้งชั่งใจเท่านั้น และถ้าหากครอบครัววารู้เข้า พวกเขาคงพยายามกีดกันผมไม่ให้เข้าใกล้น้องอีก ซึ่งผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น

หลีกหน่อยครับ วาจะไปอาบน้ำเสียงทุ้มหวานที่ดังงึมงำจากปากคนตรงหน้าดึงผมออกจากความคิด ขยับตัวออกห่างให้น้องก้าวลงจากเตียง แต่พอคนตัวเล็กกว่าเหวี่ยงเท้าลงพื้น ยันตัวจะลุกยืน ขาเปล่าเปลือยทั้งสองข้างก็สั่นจนต้องทรุดลงนั่งเหมือนเดิม

เป็นอะไรผมถาม มองใบหน้าซีดเซียวของน้องอย่างเป็นห่วง แอร์ในห้องเย็นฉ่ำแต่ตรงขมับอีกฝ่ายกลับมีเม็ดเหงื่อผุดพราว

เจ็บ

ไหนขอพี่ดูหน่อยรอยจูบช้ำเขียวอมม่วงหลายรอยที่คอ ยืนยันได้ดีว่าเมื่อคืนผมเผลอรุนแรงกับน้องขนาดไหน แล้วยิ่งวาตัวเล็กแค่นี้ ต้องมารองรับอารมณ์ของผม คงไม่ช้ำแค่ที่คอแต่อาจจะช้ำไปทั้งตัว

ด...ดูอะไรวาอึกอัก รีบดึงผ้านวมมาปิดหน้าตักตัวเองที่ชายเสื้อร่นขึ้นไป เปิดเผยท่อนขากับสะโพกขาวนวลให้เห็นวับๆ แวมๆ

พี่จะดูว่าเป็นแผลรึเปล่า

ไม่เป็นไรครับ วาจัดการตัวเองได้คำพูดของน้องไม่ได้ทำให้ผมวางใจขึ้นเลย ยิ่งเห็นผ้าคลุมเตียงสีขาวเลอะคราบขาวขุ่นปนสีแดงคล้ำเกรอะกรัง ยิ่งนึกห่วง

อ้าขาผมสั่ง ไม่รอให้น้องอิดออดก็จัดการดึงผ้าคลุมออก แล้วจับท่อนขาเรียวอ้ากว้าง

อ๊ะคนโดนบังคับหลุดเสียงร้องเบาๆ คงทั้งตกใจทั้งเจ็บพี่เมฆ ไม่เอา...วาอาย

พี่เห็นมาหมดแล้ว ยังต้องอายอะไรอีกประโยคนั้นทำให้คนตัวเล็กยอมหุบปากเงียบ หน้าตาซีดเซียวในตอนแรกเห่อแดงลามถึงใบหู...น่ารัก

ผมหลุบสายตาลงต่ำ ละจากใบหน้าลงมาดูที่หว่างขาขาวเนียน ช่องทางเล็กๆ ตรงกึ่งกลางบวมแดง พอยื่นนิ้วจะแตะน้องก็ถดตัวหนี การขยับตัวทำให้ของเหลวขาวขุ่นที่คั่งค้างภายในไหลเยิ้มออกมาตามร่องสะโพก มันมีเลือดปนอยู่เล็กน้อย

หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะ รู้สึกปวดหนึบกึ่งกลางลำตัว ทั้งที่ยังกังวลเป็นห่วง แต่ภาพน้องอ้าขาเปิดเปลือยอยู่ตรงหน้า มันชวนให้ผมอยากสอดใส่เข้าไปในตัวอีกฝ่าย กระแทกกายรุนแรงจนน้องหวีดร้อง

...ไม่ปล่อยให้วาหลบอีก ผมแตะปลายนิ้วลงที่ช่องทางบวมแดง ก่อนจะสอดลึกเข้าด้านใน

พี่เมฆ...วาเจ็บมือเล็กคว้าจับข้อมือผม สีหน้าเจ็บปวดของอีกฝ่ายทำให้ผมต้องสูดหายใจหนัก ดึงสติตัวเองกลับมา ค่อยๆ ถอนนิ้วออกพร้อมกับกวาดต้อนของเหลวขุ่นที่ยังหลงเหลือในตัวน้องออกมา

อื้อวากัดปาก หลุดเสียงร้องในลำคอเมื่อผมสอดนิ้วเข้าไปใหม่แล้วทำแบบเดิมอีกครั้ง

ไปอาบน้ำ ล้างตัวก่อนบอกพลางละมือจากหว่างขาขาวเนียน ช่วยถอดเสื้อให้คนบนเตียงจนเหลือแค่ร่างกายเปลือยเปล่า ก่อนจะช้อนตัวผอมบางขึ้นอุ้มแนบอก พาเข้าห้องน้ำแล้ววางลงในอ่างอาบเองได้ไหม

“.....” ใบหน้าเล็กๆ พยักหงึกแทนคำตอบ ตากลมเสหลบ อายจนไม่กล้ามองหน้าผม

เดี๋ยวพี่ออกไปซื้อยามาให้ คงไม่เกินสิบห้านาที...ถ้าอาบเสร็จก่อนแล้วลุกไม่ไหว แช่น้ำอุ่นรอพลางๆ พี่จะกลับมาอุ้มผมเปิดน้ำ เอามือรองวัดอุณหภูมิให้อุ่นกำลังพอดี แล้วลุกเดินออกมาโดยไม่ได้เลื่อนประตูห้องน้ำปิด เพราะเป็นห่วงกลัวน้องจะเป็นลมหรือลื่นล้มจะได้เข้าไปช่วยทัน

ในห้องนอน บนเตียงผ้าปูยุ่งเหยิงและเปื้อนคราบคาวขุ่นปนเลือด ดูออกได้ทันทีว่ารอยเปื้อนนั้นเกิดจากอะไร...คงต้องจัดการผ้าปูเตียงด้วย ไม่งั้นแม่บ้านเห็นเข้าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

ผมมองสำรวจตัวเอง เสื้อผ้าทุกชิ้นอยู่บนร่างกายครบถ้วน คลำตามกระเป๋ากางเกง ไม่เจอกระเป๋าเงินกับมือถือ จำได้ลางๆ ว่าไม่ได้หยิบออกมาใช้ เลยลองเลิกผ้านวมขึ้นดู แล้วก็พบของทั้งสองชิ้นอยู่บนเตียงอย่างที่คิด คงจะหล่นออกมาตอนนอน

ผมหยิบมันขึ้นมา กำลังจะเดินไปที่ประตูห้องก็นึกได้ว่าร้านขายของชำในหมู่บ้านคงไม่มียาประเภทนั้นขาย เลยกดมือถือโทรหาเพื่อนสนิท...อย่างไอ้ดินของแบบนี้คงเชี่ยวชาญยิ่งกว่าหมอ

โทรมาทำไมแต่เช้าวะคนปลายสายบ่นเสียงงัวเงียทันทีที่กดรับ ไม่มีการกล่าวทักทายตามมารยาท

กูมีเรื่องวานให้ช่วย

ว่ามา ผมได้ยินเหมือนไอ้ดินขยับตัว คงกำลังลุกขึ้นนั่งบนเตียง ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำบ่นงึมงำจากคนด้านข้าง ซึ่งน่าจะเป็นหิน สองพี่น้องคู่นี้ยังนอนห้องเดียวกันอยู่เป็นประจำ ทั้งที่บ้านหลังใหญ่นั่นมีตั้งหลายห้อง บางทีผมก็นึกสงสัยกับพฤติกรรมแปลกๆ ของพวกมัน ไหนจะรอยสักคู่ที่ต้นแขนนั่นอีก...ประหลาด

มึงจำบ้านหลังใหญ่ที่เพิ่งสร้างเสร็จในหมู่บ้านกูได้ใช่ไหม

เออ มึงเคยบอกว่าบ้านน้องชายมึง

อืม ซื้อยามาให้กูหน่อย

ยาอะไรวะ

ยารักษาแผล...หลังมีเซ็กซ์

มึงลากผู้หญิงที่ไหนไปเอาบ้านคนอื่น แล้วรุนแรงอะไรกับเขาขนาดเดี๋ยวนะ เพื่อนตัวดีเงียบไป คงจะเพิ่งนึกอะไรได้ คงไม่ใช่...มึงกับวา?”

อืม

กูว่าแล้วไง...มึงนี่นะเมฆ จนได้

รีบมาแล้วกันผมกดตัดสาย ไม่คิดจะฟังมันบ่นต่อหรือรอให้มันรับปากจะช่วย

ไอ้ดินเป็นเพื่อนที่ผมสนิทและไว้ใจที่สุด เราไม่เคยมีความลับต่อกัน และทุกครั้งที่ต้องขอความช่วยเหลือ ถ้ามันไม่ติดธุระสำคัญจริงๆ ก็จะยื่นมือเข้าช่วยทันทีโดยไม่อิดออด เช่นเดียวกันกับผม

หลังจากยัดมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง ผมก็ดึงผ้าคลุมเตียงออก หอบเข้าไปในห้องน้ำ วาที่กำลังถูสบู่อยู่ในอ่างหันมามอง สีหน้าแปลกใจ

ยังไม่ไปเหรอครับ...แล้วนั่นเอาผ้าปูเตียงเข้ามาทำไม

ซักคราบเปื้อนผมตอบสั้นๆ พลางเปิดน้ำจากก๊อกตรงอ่างล้างหน้า ยื่นผ้าคลุมเตียงบริเวณที่เปื้อนคราบสกปรกไปรองน้ำ ใช้สบู่เหลวแทนผงซักฟอก แค่ขยี้ออกพอให้สะอาดขึ้นแล้วผึ่งแดดอีกหน่อยคงพอใช้ได้ ไว้ให้แม่บ้านมาเก็บไปซักอีกที

ไม่ออกไปซื้อยาแล้วเหรอครับเมื่อกี้น้องคงยังไม่ได้ยินที่ผมคุยโทรศัพท์กับไอ้ดิน เพราะเสียงน้ำก้องกลบเสียงจากด้านนอก

พี่นึกขึ้นได้ว่าร้านในหมู่บ้านไม่น่าจะมีขาย เลยโทรบอกดิน ฝากมันซื้อมาให้จากตัวเมือง

งั้นพี่ดินเขา…”

ไอ้ดินไว้ใจได้ มันไม่เอาไปพูดหรอก

ไม่ใช่...วาแค่อาย

ผมพาดผ้าสีขาวผืนใหญ่ไว้กับเคาน์เตอร์หลังจากซักเสร็จ แล้วเดินไปนั่งชันเข่าบนพื้นข้างอ่างอาบน้ำ ยื่นมือลงไปในน้ำสบู่ขึ้นฟองฟอด ลูบไล้ขาอ่อนเนียนลื่นที่ถูกบดบังด้วยฟองสีขาว

อายไอ้ดิน?...บอกให้มันรู้เรื่องนี้ก็ดีแล้ว จะได้ไม่มาทำยุ่มย่ามกับคนของพี่

“.....” น้องก้มหน้าเหมือนอายๆ มือเรียวเล็กเลื่อนมาจับมือผมที่อยู่ใต้น้ำ พูดเสียงงึมงำพี่เมฆ...ทำกับวาแบบนี้แล้ว รับผิดชอบวาด้วยนะ

นั่นสิ...ผมจะรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำลงไปยังไงดี

ผมมองน้อง...ความรู้สึกผิดเอ่อท้นจุกแน่นในหน้าอก สุดท้ายผมก็ทำมันลงไปจนได้ ทำให้วาต้องแปดเปื้อน

ตอนนี้ความรู้สึกที่ผมมีให้วามันคลุมเครือเต็มที แน่นอน...ผมรักวา ทั้งรักทั้งหวง อยากครอบครองเป็นเจ้าของ จนไม่แน่ใจแล้วว่า ความรักที่มีมันเป็นแค่รักในแบบพี่น้องจริงหรือเปล่า

แล้วจะมีทางไหนทำให้เราถอยจากความสัมพันธ์ผิดศีลธรรม กลับมาเป็นแค่พี่น้องกันอย่างที่ควรเป็น

บอกพี่ทีว่าพี่ต้องรับผิดชอบยังไงผมคลึงนิ้วลงบนหลังมือน้องที่ยังกอบกุมกันอยู่ พลางกดจูบลงข้างแก้ม คลอเคลียปลายจมูกกับผิวเนียนนุ่มไม่ห่าง

ให้วาเป็นแฟนพี่ได้ไหมคำพูดของน้องทำให้ผมชะงัก ในใจเจ็บหน่วงจนแทบพูดไม่ออก เงียบอยู่นานถึงหาเสียงตัวเองเจอ กระซิบตอบข้างใบหูเล็กแผ่วเบา

ไม่ได้...

ทำไมสีหน้าของวาดูสับสนก่อนจะเปลี่ยนเป็นโกรธ น้องดึงมือออกจากการเกาะกุม ผลักอกผมออกห่างหรือว่าพี่เมฆมีคนอื่นอยู่แล้ว กับวาพี่ก็แค่เล่นสนุกใช่ไหม

ไม่ใช่นะวาผมดึงวามากอด ลูบหัวลูบหลังปลอบให้ใจเย็นลง น้องคงยังคิดไม่ตกเรื่องฝ้ายถึงหาว่าผมมีคนอื่นวาสำคัญกับพี่ที่สุด...พี่รักวา พี่เคยบอกแล้วนี่

ไม่ใช่แล้วทำไม...

พี่ยังตอบวาตอนนี้ไม่ได้

.....” ดวงตากลมโตเริ่มเอ่อคลอด้วยหยดน้ำ แต่เจ้าตัวคงไม่อยากให้ผมเห็นเลยเอียงหน้าหลบ ซบหัวลงกับไหล่ผม “วาจะรอนะครับ...”

“.....”

“รอจนกว่าพี่จะชัดเจนกับวา”

“เด็กดี...” ผมจูบหน้าผากน้องในขณะที่คนในอ้อมแขนเอาแต่นั่งนิ่ง ยกมือขึ้นมากำอกเสื้อผม ไม่รู้ว่าแอบร้องไห้อยู่รึเปล่า และเพราะน้องไม่ยอมอาบน้ำเอง ผมเลยช่วยวักน้ำสบู่ขึ้นมาถูตามเนื้อตัวเนียนนุ่มจนตัวเองเปียกซ่กไปด้วย “จะอ้อนให้พี่อาบน้ำให้เหรอ หืม”

“พี่เมฆทำตัวไม่ดีกับวาก็ต้องชดใช้”

“ขนาดนั้นเชียว” ผมหัวเราะในลำคอ ลูบตามแขนขาน้องอีกหน่อยแล้วปล่อยน้ำสบู่ออกจากอ่าง เปิดน้ำฝักบัวล้างตัวให้จนสะอาด แล้วเอาผ้าเช็ดตัวมาห่อร่างผอมไว้ ก่อนจะยกขึ้นอุ้ม พาไปวางบนเตียงในห้องนอน

[End Make’s Part]


          ก๊อกๆๆ

          “ใครครับ” ผมตะโกนถามคนที่มาเคาะประตู แต่อีกฝ่ายยังไม่ทันตอบ ประตูก็ถูกผลักเปิด นาทีนั้นไม่รู้จะโกรธพี่เมฆที่ไม่ได้ล็อกห้อง หรือโกรธพ่อที่เข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอย่างผมอนุญาตก่อนดี

          “ทำไมเปียกซ่กอย่างนั้นล่ะ” คนมาใหม่มองพี่เมฆที่ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยสายตาแปลกใจ ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อหันมาเห็นผมในสภาพมีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวคลุมไหล่ ยาวพอปิดสะโพกไว้หมิ่นเหม่ เนื้อตัวยังเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ ผมเปียกลู่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งอาบน้ำมา “นี่เล่นอะไรกัน” ถามพลางพ่อก็เดินมานั่งลงบนเตียงข้างๆ ผม แล้วมองสำรวจเราสองคนด้วยสายตาสงสัย

          “วา...มึนหัวน่ะครับ” เงียบกันไปพักหนึ่งผมถึงคิดหาข้ออ้างดีๆ ออก “ตอนลุกจากอ่างจู่ๆ ก็ตาลาย ก้าวพลาดลื่นล้มในห้องน้ำ พี่เมฆเลยช่วยอุ้มออกมา”

          “เจ็บปากรึเปล่า แล้วนี่ป่วยเหรอ” ฝ่ามือใหญ่ยกมาทาบหน้าผากผม ก่อนจะขมวดคิ้วสีหน้าเป็นห่วง “ตัวอุ่นๆ นะ...ไข้ขึ้นทำไมยังไปแช่น้ำอีก”

          “ก็ตอนแรกยังไม่รู้นี่ว่าป่วย” จะว่าไปผมก็รู้สึกเพลียๆ ไม่สบายตัว สงสัยจะมีไข้จริงๆ แต่แค่เล็กน้อย ไม่ได้เป็นหนักถึงขั้นเวียนหัวอย่างที่อ้าง “ว่าแต่พ่อเข้ามาห้องวา มีอะไรรึเปล่าครับ”

          “แม่ให้มาตามเราสองคนไปกินข้าวครับ” พ่อยังไม่คลายหัวคิ้วที่ขมวดกันจนยุ่ง สายตามองสำรวจไปทั่วตัวผม “เมื่อกี้ล้มลงแรงรึเปล่า เจ็บตรงไหนบ้าง”

          “ปวดสะโพกนิดหน่อยครับ”

          “เคล็ดรึเปล่า ไปหาหมอเอ็กซเรย์ดูหน่อยไหม”

          “ไม่ต้องหรอกครับ นิดหน่อยเอง”

“ไหนพ่อดูหน่อย...” ยังไม่ทันร้องห้าม พ่อก็โน้มตัวเข้ามาหาแล้วเลิกผ้าเช็ดตัวดูก้นผม แถมยังเอามือมาจับๆ นวดๆ บริเวณเอวกับสะโพกดูว่ามีตรงไหนเคล็ดรึเปล่า แต่เพราะทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว พอโดนเลิกขึ้นมาเลยเห็นไปถึงไหนต่อไหน แทบจะเปลือยล่อนจ้อนต่อหน้าพ่อกับพี่เมฆ...ฝ่ายหลังน่ะเกินจะอายแล้ว แต่กับพ่อนี่สิ ไม่ได้แก้ผ้าให้เห็นมาเกือบสิบปี ไม่เขินก็แปลก

“พอแล้วพ่อ วาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

“ไม่เป็นไรได้ยังไง ก้นแดงเถือกเลย”

          “นั่นมันโดน...” ผมกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ แอบเหลือบมองพี่เมฆ ฝ่ายนั้นยืนนิ่งจ้องพ่อด้วยสีหน้าเครียดขึง เมื่อก่อนผมอาจจะดูไม่ออกว่าท่าทางแบบนี้หมายถึงอะไร แต่ตอนนี้ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเขา...หวง แม้แต่กับพ่อยังแตะตัวผมมากไปไม่ได้เลย...

“แต่งตัว เดี๋ยวพ่อพาไปหาหมอ” โชคดีที่พ่อมัวแต่วุ่นมองก้นผมจนไม่ได้สนใจฟังคำพูดก่อนหน้านี้

          “พ่อ วาจะโกรธแล้วนะ ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก” ผมเอาผ้าเช็ดตัวมาปิดหน้าตักไว้ อย่างน้อยเปลือยท่อนบนดีกว่าโล่งโจ้งท่อนล่าง “วาไม่ไปหาหมอนะ”

          “โอเคครับ ไม่ไปก็ไม่ไป แต่ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่หาย ต้องไปตกลงไหม”

          “อือ...”

          วา…”

ครับ?”

ลูกโดนกัดมาอีกแล้วนี่นิ้วมือกร้านยกขึ้นลูบรอยจ้ำตามคอกับหน้าอกผม พ่อคงเพิ่งสังเกตเห็นเพราะตอนแรกผมใช้ผ้าเช็ดตัวคลุมปิดไว้ เมื่อคืนพ่อยังไม่เห็นรอยที่คอนะ

พ่อไม่ได้สังเกตมั้งครับ...มันก็เป็นรอยตั้งแต่เมื่อวานผมพูด (โกหก) อายๆ แอบเหลือบมองพี่เมฆอีกหน เขายังยืนนิ่งไม่ว่าอะไร

เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว แต่พ่อยังไม่วางใจอยู่ดี...ยังไงพาแฟนมาแนะนำให้ที่บ้านรู้จักสิ

ก็เขายังไม่ตกลงเป็นแฟนจะแนะนำได้ไงเล่า

ไว้จะพามาครับ

ครับพ่อยื่นมือมายีหัวผม บ่นเป็นคนแก่ สวมเสื้อผ้าได้แล้วเดี๋ยวจะป่วยหนักกว่าเดิม...ลุกไปแต่งตัวไหวรึเปล่า

          “......” จะลุกน่ะพอไหวอยู่หรอก แต่ให้เดินขาถ่างต่อหน้าพ่อมีหวังถูกจับได้กันพอดี พี่เมฆที่ยืนฟังอยู่คงคิดเหมือนกัน เลยเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาให้ ก่อนจะนั่งลงข้างผมกับพ่อ แล้วดึงชั้นในสีขาวจากกองเสื้อผ้าที่เพิ่งวางลงบนเตียง สวมเข้าที่ข้อเท้าทั้งสองข้าง

          .....

          พ่อเงียบ ผมเงียบ...พ่อคงแค่แปลกใจแต่ผมน่ะอึ้งจนไม่รู้จะวางตัวยังไงดี เลยปล่อยให้พี่เมฆดึงรั้งชั้นในขึ้นจนถึงสะโพก ตามด้วยกางเกงเอวยางยืดขาสั้น พ่อนั่งมองอยู่ครู่หนึ่งก็เอื้อมมือจะหยิบเสื้อมาช่วยสวม แต่พี่เมฆชิงคว้าไปถือไว้ก่อนทั้งที่ยังสวมกางเกงให้ผมไม่เสร็จ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กตัวเล็กๆ ที่ถูกผู้ใหญ่ตัวโตสองคนมะรุมมะตุ้มช่วยกันแต่งตัวให้

          “คนขี้หวง” ผมกระซิบล้อพี่เมฆตรงข้างหู ใบหน้าคมคายช่วยบังใบหน้าผมจากสายตาของพ่อ เลยกล้าพูดเพราะมั่นใจว่าพ่อจะไม่เห็นและไม่ได้ยิน ระหว่างนั้นพี่เมฆกำลังดึงขอบกางเกงที่ค้างอยู่แถวสะโพกขึ้นมาที่เอว ผมจึงต้องคว้าไหล่กว้างไว้แล้วยกก้นขึ้นเล็กน้อย ร่างกายใหญ่โตของเขามันทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกโอบเอาไว้ทั้งตัว...

          “วา...”

          “หืม”

          “ผ้าปูเตียงหายไปไหน” คำพูดของพ่อลบบรรยากาศหวานอวนเมื่อครู่ไปจนหมด ในหัวผมคิดหาคำโกหกมาแก้ตัวจนวุ่นวาย แต่ยังไม่ทันจะอ้าปาก พี่เมฆก็ช่วยพูดขึ้นก่อน

          “เมื่อคืนผมเมามาก...”

          “.....”

          “ตอนจะมานอนดันอ้วกใส่ เลยเอาไปซักครับ”

 

 

Pie2Na

รอบที่แล้วสปอยล์ผิดตอน ฮ่าๆ เรือต้นวากำลังแล่นมา

แต่วันนี้ขึ้นเรือผีอีกลำไปก่อน 555

พรุ่งนี้เจอกันนนนน

ขอบคุณครับ

 

ปล. แจ้งข่าวถึงคนสั่งหนังสือ

ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนพิสูจน์อักษรอีกหนึ่งรอบ กับจัดหน้านะครับ ส่งต้นฉบับให้โรงพิมพ์ไม่เกิน 31 มกรคม แต่เป็นไปได้ก็จะพยายามให้เสร็จก่อน จะได้เอารูปเล่มมาอวดและส่งถึงมือไวๆ

กำหนดการส่ง ภายใน 15 กุมภานะครับ ^^

ขอบคุณที่สนับสนุนผลงาน

สำหรับคนที่สนใจ หมดเขตจอง 31 มกราคมนี้น้า รีบมาให้ไว

บุย

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

271 ความคิดเห็น

  1. #185 pui_songsri (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 11:11
    2 คนช่วยกันแก้ตัว เกือบไม่รอด...คุณพ่อก็หวงลูกชายเหมือนกัน
    #185
    0
  2. #184 palmy3050 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:34
    อื้อหืออคุนพ่อแซ่บ
    #184
    0
  3. #183 Nannapas Peerasakmatee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:05
    รออ่านค่ะ...ชอบมากๆ
    #183
    0
  4. #182 Nannapas Peerasakmatee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:05
    นออ่านต่ะ
    #182
    0
  5. #181 622516 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 17:55
    ัรอคะชอบพี่เฆมกับน้องวา
    #181
    0
  6. #180 Annelida (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 02:01
    เรือผีติดเทอโบ 5555
    #180
    0
  7. #179 foreverkyungsoo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 01:29
    รอค่าาาาา
    #179
    0
  8. #178 song11 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 00:14
    ดินหิน ต้น นี่คงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งสินะ //ไม่อยากจะคิดเลย555555
    #178
    0
  9. #177 palmy3050 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 21:12
    ต้นหิน หรอ ไม่นะไม่ ฮืออ ไม่เอาขอแค่ชอบมีส่วนร่วมในการ..กันพอ ติดพี่น้องงี้ ฮอออ ไม่
    #177
    1
  10. #176 fifa__ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 19:30
    รอออออ><
    #176
    0