[เปิดจอง] Bad Bro. คลั่งรัก [Yaoi : Incest]

ตอนที่ 25 : Chapter 22 :: ครั้งแรก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    26 ม.ค. 61

Chapter 22

ครั้งแรก

 

 

[Special Part: Make]

นั่งก่อนสิ

ผมนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามคนพูด ก่อนจะเหลือบมองแผ่นหลังผอมบางของน้องชายที่เดินผ่านไปทางบันได วาไม่ได้มีท่าทีแปลกใจตอนผมบอกว่าจะกลับมาคุยธุระกับพ่อเขาที่บ้าน แต่ผมกลับรู้สึกกังวลใจที่จู่ๆ น้าอาทิตย์ก็โทรเรียกตัวมา คงไม่ใช่ว่า...เขานึกสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างผมกับน้องชายตัวเองหรอกนะ

ดื่มเป็นเพื่อนน้าหน่อยสิเสียงทุ้มต่ำจากคนตรงหน้าดึงผมออกจากความคิด มองอีกฝ่ายรินเหล้าราคาแพงใส่แก้วแล้วดันส่งมาให้ ดูจากประมาณในขวดที่พร่องไปเล็กน้อย เขาคงดื่มรอก่อนผมจะมาสักพักหนึ่งแล้ว

น้าอาทิตย์มีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับผมชิงถามตรงประเด็น เดาไม่ออกว่าเขาจะพูดเรื่องอะไร แต่มันต้องเกี่ยวกับวาแน่นอน ไม่งั้นคงไม่ร้อนใจเรียกตัวผมมาคุยด้วย

ใจร้อนจริง…” เขาว่าพลางยกเหล้าขึ้นจิบน้าเรียกเรามา...ตั้งใจจะปรึกษาเรื่องวายุ

“.....” คราวนี้ผมยกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นดื่มบ้าง

ช่วงนี้ดูวาติดเมฆมากนะ

“...ครับ

เมฆล่ะ...เอ็นดูน้องบ้างไหม

วาเป็นเด็กน่ารัก ใครอยู่ใกล้ก็ต้องเอ็นดูครับ

แล้วอยากรับไว้เป็นน้องชายจริงๆ รึเปล่า

ตั้งแต่ที่รู้ว่าวาเป็นน้องชายของผม ผมก็ตั้งใจจะดูแลเขาอย่างเต็มที่ในฐานะพี่ชายอยู่แล้วครับ

นั่นสิ...น้าก็เห็นว่าเราคอยดูแล เอาใจใส่ เป็นห่วงวา วาเองก็คงรักเมฆเหมือนพี่ชายแท้ๆ แต่น้อง...ยังไม่รู้นี่สิว่าเมฆเป็นลูกของฝนทิพย์อีกคน

“.....” ผมยกเหล้าดื่มอึกๆ จนเกือบหมดแก้ว...พอเดาออกแล้วว่าคู่สนทนาจะพูดอะไรต่อ

เรื่องเมฆ...น้าอยากจะรอบอกวาตอนที่พร้อมกว่านี้ แต่ตอนนี้น้องก็เปิดใจรับเมฆแล้ว...คนในหมู่บ้านก็เริ่มพูดกันหนาหู อีกหน่อยคงไม่พ้นเข้าหูวา...น้าไม่อยากให้น้องรู้จากปากคนอื่น มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ดูอย่างเมื่อเช้าสิ น้องยังโกรธขนาดนั้น

แล้วแม่วาว่ายังไงครับ เธอพร้อมจะพูดแล้วเหรอ

ยังหรอก...ฝนกลัวจะทำลูกผิดหวัง กลัวลูกจะน้อยใจ แต่น้ามองว่ายิ่งยื้อเรื่องจะยิ่งบานปลาย วันนี้น้าถึงมาคุยกับเราเอง ปล่อยให้ฝนเขาเตรียมใจ

จะบอกวาเมื่อไหร่ครับเหล้าในแก้วผมหมดลง และถูกเติมจนเต็มอีกครั้ง

คงอีกสักสองสามวัน...

 

ไม่รู้ว่านั่งดื่มเป็นเพื่อนน้าอาทิตย์นานแค่ไหนหรือดื่มไปกี่แก้ว แต่ตอนที่เดินขึ้นบันได ผมรู้สึกว่าพื้นโครงเครงจนต้องเกาะราวไว้ พอขึ้นมาถึงชั้นสอง หน้าประตูห้องธาร มือเพิ่งคว้าจับลูกบิดก็ได้ยินเสียงหัวเราะจากคนอายุมากกว่าที่เดินตามหลังมา

ผิดห้องแล้วเมฆน้าอาทิตย์พูดยานคาง ท่าเดินสโลสเลไม่แพ้กัน ไม่เหลือมาดนักธุรกิจพันล้านที่ทั้งรูปหล่อและเคร่งขรึม แว่นสายตาที่สวมอยู่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้คนเมาดูน่าเชื่อถือขึ้นเลยนี่มันห้องน้า ห้องนอนแขกอยู่นู่นนิ้วเรียวยาวชี้ไปทางห้องนอนตัวเอง

ผิดแล้วครับ นั่นต่างหากห้องนอนน้า

อ้าวเหรอดวงตาคมภายใต้กรอบแว่น มองประตูห้องตัวเองสลับกับห้องลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือเกาหัวท่าทางงงงัน “น่าจะใช่...ขอบใจนะว่าจบน้าอาทิตย์ก็เดินซวนเซกลับเข้าห้องนอนตัวเองอย่างถูกต้อง ส่วนผมก็ผลักประตูเดินเข้าไปในห้องวา

พ...พี่เมฆคนตัวเล็กที่ยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าชะงักมองผมหน้าตื่นๆ มือที่เพิ่งคว้าจับชั้นในสีขาวในลิ้นชักเก้กัง ทำท่าจะหยิบออกมาแต่วางเก็บไว้ที่เดิมอีกคือวา...พี่เมฆไปนั่งรอที่เตียงก่อนสิ วายังแต่งตัวไม่เสร็จ

แกร็ก

ผมกดล็อกประตูก่อนจะดันมันปิด สายตามองสำรวจน้องตั้งแต่หัวถึงปลายเท้าอย่างมึนงง...วาไม่ได้สวมกางเกง และคงไม่ได้สวมชั้นในด้วย เสื้อยืดสีขาวหลวมโคร่งบนตัวยาวพอคลุมสะโพกไว้หมิ่นเหม่ แต่น้องคงอายเลยพยายามดึงชายเสื้อลงมาปิดขาอ่อน

ไม่เห็นต้องอายเลย พี่เคยเห็นมาหมดแล้ว...ทั้งตัวไม่รู้ว่าผมพูดอะไรผิด หน้าน้องถึงเห่อแดงกว่าเดิม ทั้งจมูกทั้งหูแดงก่ำไปหมดเหมือนจะไข้ขึ้น น่าเป็นห่วงจนผมต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วยกฝ่ามือทาบหน้าผากวัดอุณหภูมิป่วยรึเปล่า ตัวอุ่นๆ นะ

วาไม่ได้ป่วย...กลิ่นเหล้าหึ่งเลยพี่เมฆ ดื่มเข้าไปกี่แก้วเนี่ย

นิดหน่อย

นิดหน่อย แต่ดูท่าจะเมาแล้วนะ

พี่ไม่ได้เมาผมเถียง ยังยืนตรงได้อยู่และมองหน้าวาชัดขนาดนี้ ไม่เรียกว่าเมา...ดูแก้มแดงๆ นี่สิ ใสจนเห็นเส้นเลือดฝอย น่ามันเขี้ยว...อยากกัดน้องชายพี่น่ารัก

น่ารักจริงเหรอ...น่ารักแล้วรักไหมครับดวงตากลมโตช้อนมอง ดูออดอ้อนน่าเอ็นดูทำเอาใจผมอ่อนยวบ

รัก...

วาก็รักพี่เมฆครับเด็กตัวเล็กสอดแขนกอดรัดเอวผมแล้วซบหน้าลงกับอก หัวทุยๆ ขยับยุกยิก ออดอ้อนไม่ต่างจากลูกแมว

ดึกแล้วไปนอนกันผมก้มตัวลงช้อนร่างผอมบางขึ้นอุ้ม แต่คนในอ้อมแขนโวยวายหน้าตาตื่น รีบดึงชายเสื้อลงปิดขาอ่อน

วายังไม่ใส่กางเกงเลย

ไม่ต้องใส่หรอกผมบอกปัด ไม่สนใจเสียงร้องห้าม อุ้มน้องไปที่เตียง วางลงบนเบาะแล้วขึ้นคร่อมทับ จ้องมองใบหน้าสวยหวานที่ดูขัดเขิน

...แก้มนุ่มนิ่มของน้องเป็นสีแดงจัด เวลาต้องแสงสีเหลืองนวลจากโคมไฟยิ่งน่ามอง ผิวเนียนละเอียดผุดผ่องไปทั้งตัวชวนให้ซุกหน้าเขาหา อยากจะฟัดให้หายมันเขี้ยว แล้วผมก็ทำตามใจ...กดจมูกลงบนผิวแก้ม สูดกลิ่นหอมอ่อนจางเข้าเต็มปอด ก่อนจะซุกหน้าเข้าที่ซอกคอเพื่อทำแบบเดียวกัน

ตัวน้องหอม...น่าดมไปทุกส่วน

พี่เมฆ วาจักจี้เด็กตัวเล็กหัวเราะคิกคัก ลืมอายที่ตัวเองไม่ได้ใส่กางเกงไปชั่วขณะ

ผมละจมูกจากผิวเนื้อหอมกรุ่น เคลื่อนใบหน้าขึ้นให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับคนด้านใต้ จ้องมองน้องอย่างนิ่งงัน...เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองคงเมามากแล้วจริงๆ เมาจนนึกอยากเปลี่ยนเสียงหัวเราะของน้องเป็นเสียงครางแผ่วหวานเหมือนที่เคยได้ยินที่น้ำตก

แต่ผมจะทำอย่างนั้นไม่ได้

นอนได้แล้ว...เด็กดื้อผมเกลี่ยปอยผมที่ปิดหน้าออกให้ ผ่านมาเกือบสามเดือนแล้ว วายังดื้อเพ่งไว้ผมยาวผิดระเบียบโรงเรียน ได้ยินมาว่าตอนจะโดนครูตัดผม น้องเอาเรื่องสิทธิมนุษยชนมาอ้างแล้วเดินหนี ทำครูฝ่ายปกครองปวดหัวกันไปหมด...ทั้งดื้อทั้งซนแต่น่าเอ็นดู

วายังไม่ง่วงดวงตากลมโตหลุบมองปากผม ยื่นนิ้วมาเกลี่ยเล่นพี่เมฆ...วาไม่มีเสน่ห์เหรอ

มีสิ

แล้วทำไม...พี่เมฆถึงไม่สนใจวาเลย

“.....”

ไม่ยอมจูบวาสักที…”

พี่จะไม่จูบวาอีกแล้วผมบอก ใช้ประโยคนั้นย้ำเตือนตัวเองและพยายามหักห้ามใจ

ทำไม

เพราะพี่ไม่ควรจูบวา

ทำไมถึงจูบไม่ได้

เพราะเรา...เป็นพี่น้องกัน

พี่พูดแบบนี้อีกแล้ววาขมวดคิ้ววาไม่ได้อยากเป็นน้องชายพี่เมฆ เราพูดกันหลายครั้งแล้วนะ...ไม่มีพี่ที่ไหนเขาทำเรื่องอย่างว่ากับน้องชายหรอกครับ

วา…”

ถ้าพี่เมฆไม่อยากทำอีก วาไปทำกับคนอื่นก็ได้

ทำอะไร...กับใคร?”

ทำแบบที่เคยทำกับพี่เมฆไงครับ...กับคนอื่นที่ไม่ใช่พี่

ไม่ได้

พี่มีสิทธิ์อะไรมาหวง

วา!

ผมชักหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว แค่คิดว่าน้องจะไปจูบคนอื่น กอดคนอื่น ผมก็อยากจะเด็ดแขนเด็ดขาเขาทิ้ง ขังไว้ไม่ให้ออกไปเจอใคร...ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งว่าหวง!

ถ้าจะเป็นแค่พี่ชายก็อย่ามาทำเกินหน้าที่ วาจะมีเซ็กซ์กับใครมันก็เรื่องของวา พี่ไม่มีสิทธิ์มาหวง...ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหอมวาเหมือนที่ทำเมื่อกี้ด้วยดวงตากลมโตเสมองทางอื่น โกรธจนไม่ยอมมองหน้าผม ผมเองก็ไม่พอใจที่น้องคิดจะประชดกันแบบนั้น ผมไม่อยากให้ใครได้สัมผัสน้อง อยากให้เขาเป็นของผมแค่คนเดียว

แล้วจู่ๆ ผมก็เกิดความคิดบ้าๆ ขึ้นมา ความคิดที่ว่า...ต่อไปถ้าว่ารู้ว่าผมเป็นพี่ชายคนละพ่อ น้องคงไม่ยอมให้ผมแตะตัวอีก...ต่อไปเขาก็จะโตขึ้นและมีคนที่ชอบ แล้วคนที่ได้ครอบครองน้องจะไม่ใช่ผม

ผมยอมไม่ได้

วาเป็นของพี่ ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะอะไร พี่ก็มีสิทธิ์...ถ้าอยากหอม พี่ก็จะหอมผมพูดอย่างถือสิทธิ์ก่อนจะกดจมูกลงบนแก้มน้อง สูดดมกลิ่นหอมอ่อนจาง ผละออกแล้วเลื่อนมาที่ริมฝีปากถ้าอยากจูบ หรืออยากจับตรงไหน...พี่ก็จะทำ

เอาแต่ใจวายังคงขมวดคิ้ว เอาฝ่ามือมาปิดปากผมไม่ให้ทำอย่างที่พูด ผมเลยจูบลงบนฝ่ามือน้อง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กดึงออกอย่างง่ายดาย

น้องเม้มปากตอนที่ผมก้มหน้าเข้าไปใกล้ ดูเหมือนยังโกรธ แต่คงเพราะใจดวงเล็กๆ ในอกนั่นถูกยกให้ผมแล้ว ถึงไม่แข็งพอจะต่อต้านเจ้าของ ยอมโอนอ่อนปล่อยให้ผมกดจูบลงบนริมฝีปากตัวเองอย่างง่ายดาย

ขณะค่อยๆ ไล้เล็มริมฝีปากอิ่ม มือของผมลูบผ่านสีข้างคนด้านใต้มาที่สะโพก ผิวเปลือยเปล่าถูกสัมผัสโดยตรง ให้ความรู้สึกอุ่นและเนียนนุ่มจนอดใจไม่ไหวต้องบีบเค้นแรงๆ

วาเป็นของพี่ผอมถอนจูบออกแต่ยังกระซิบคลอเคลียไม่ห่างทั้งตัวทั้งใจเป็นของพี่คนเดียว ห้ามให้ใครเด็ดขาด...จำเอาไว้

 

(CUT NC ของุบงิบไว้เซอร์วิสคนที่ซื้อหนังสือฉากนึงน้า

สรุปได้ว่าพี่เมฆได้น้องวาแบบสมยอม SM เล็กน้อย หวานเสียมากกว่า

NC ฉากอื่นลงให้อ่านในเว็บครบครับ มี SM หนักๆ ด้วย แฮร่)

 

คนโกหกเสียงตัดพ้อปนสะอื้นเรียกให้ผมต้องก้มมองคนในอ้อมกอด ใบหน้าหวานยังเปื้อนน้ำตา ทั้งน่ารักและน่าสงสาร ทำให้ผมรู้สึกผิดที่เผลอทำรุนแรง แต่คนที่ผิดมากกว่าคือน้องต่างหาก...น่ารักเกินไปจนผมห้ามใจตัวเองไม่ไหว

อ...ออกไปได้แล้ววาอึดอัดน้องพูดอู้อี้ พยามก้มหน้าหลบสายตา ท่าทางเอียงอาย ผมถึงเพิ่งรู้ตัวว่าส่วนนั้นของร่างกายยังอยู่ในตัวน้อง แต่พอขยับสะโพกจะดึงออก สัมผัสบีบรัดกลับทำให้รู้สึกเสียดวูบทั่วท้องน้อยจนมันแข็งชูชันขึ้นมาอีก อยากจะแกล้งน้องต่ออีกสักรอบแต่เสียงเคาะประตูดันดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ตามด้วยเสียงเอ่ยถามของฝนทิพย์

วา ทำอะไรอยู่ลูก ทำไมยังไม่นอน

พี่เมฆ ลุกออกไปเร็วสีหน้าวาดูตกใจเมื่อได้ยินแม่เรียกหาอยู่หน้าห้อง มือเรียวเล็กพยามดันอกผมให้ลุกออกห่าง

เดี๋ยวพี่จัดการเองผมจูบขมับชื้นเหงื่อของน้อง ลูบแก้มนิ่มเล่นปลอบให้ใจเย็นลงแล้วค่อยถอนตัวออก ลุกมายืนข้างเตียง ดึงกางขึ้นสวมให้ดีพลางมองน้องเอาผ้านวมมาคลุมปิดท่อนล่างเปลือยเปล่าเอาไว้ สำรวจความเรียบร้อยของตัวเองและสภาพรอบห้องจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ถึงเดินไปเปิดประตู

มีอะไรผมถามผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก อาจเพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปมันทำให้ความเยือกเย็นของผมลดน้อยลง

เมฆ…” สีหน้าเธอดูแปลกใจที่เห็นผมน้าได้ยินเสียงแปลกๆ มีอะไรกันรึเปล่า

เปล่า

นี่เราเมาเหรอ...น้าอาทิตย์ล่ะ

เข้าห้องนอนไปแล้วผมขมวดคิ้วกับคำถามนั้น พอมองสำรวจคนตรงหน้าดีๆ ถึงเห็นว่าเธอสวมชุดกระโปรง แต่งหน้าบางๆ ดูแตกต่างจากตอนอยู่บ้านปกติ คุณออกไปข้างนอกมา?”

ค่ะ...น้าไปจิบไวน์กับเพื่อนเก่ามานิดหน่อย

ทำไม...เครียดเรื่องลูก?”

“.....” ฝนทิพย์ทำหน้ากังวล มองลอดประตูเข้ามาด้านในห้อง คงกลัวว่าวาฟังอยู่ทำไมป่านนี้ยังไม่นอนกันอีกเธอพูดเบี่ยงประเด็น

กำลังจะนอน...แต่คุณมาขัดจังหวะ

นอนห้องนี้เหรอ

ใช่ผมยกยิ้มมุมปากหรือคุณมีปัญหา

เปล่า...น้าแค่แปลกใจ

มีอะไรต้องแปลกใจ น้องชายผมน่ารักขนาดนี้…” พูดค้างไว้ ก่อนผมจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ ต่อจนจบประโยค “...ผมต้องอยากนอนกอดน้องบ้างสิ

ตึง!

ประตูห้องถูกเหวี่ยงปิดใส่หน้าอีกฝ่ายโดยไม่รักษามารยาท ทุกครั้งที่ต้องเจอหน้าหรือพูดคุยกับฝนทิพย์ ผมมักจะหงุดหงิด นึกอยากทำให้รอยยิ้มของเธอบิดเบี้ยว แล้วน้องชายของผมก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฝนทิพย์ทุกข์ร้อนใจได้

ผมมองคนตัวเล็กที่นั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้ากังวล จ้องมองผมอย่างต้องการจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผมไม่มีอารมณ์จะตอบ ทำเพียงเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียง เอื้อมมือปิดสวิตซ์ไฟ ก่อนจะดึงร่างนุ่มนิ่มมากอดแนบอก สูดกลิ่นหอมจากจากหัวทุยๆ ของอีกฝ่ายแล้วหลับตาลง

[End Make’s Part]

 

Pie2Na

ความหนักหน่วงกำลังคืบคลานเข้ามา...

เจอกันตอนหน้า พรุ่งนี้แหละ ถ้าพายไม่ลืม ^^

ขอบคุณครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

271 ความคิดเห็น

  1. #175 Annelida (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 02:11
    ฟัดน้องซะจมเขี้ยวเลยจิ
    #175
    0
  2. #174 xiao li (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 00:43
    ร้ายยยยยย
    #174
    0
  3. #173 Noo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 00:34
    ใจสั่นฟินตัวแตก ><
    #173
    0
  4. #172 iwizeeza (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 21:05
    ทำไมพี่ทำแบบนี้น้องมีความรู้สึกนะ
    ไม่อยากนึกถึงวันที่วารู้ความจริงเลย
    #อินจัด
    #172
    0