[เปิดจอง] Bad Bro. คลั่งรัก [Yaoi : Incest]

ตอนที่ 24 : Chapter 21 :: ฐานะที่แท้จริง (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    24 ม.ค. 61

Chapter 21

ฐานะที่แท้จริง

(ครึ่งหลัง)

 

พี่เมฆ บทสัมภาษณ์ในนิตยสารนี่คือเรื่องจริงใช่ไหมครับผมวางนิตยสารที่ถือติดมือมาลงบนโต๊ะรับแขก ขณะตัวเองยืนรอคำตอบจากผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงหน้า

พี่เมฆก้มลงมองนิตยสารบนโต๊ะ ก่อนจะลุกยืนเผชิญหน้ากับผม ตอบเสียงนิ่งใช่...เรื่องจริง

“...พี่หลอกวาทำไม

พี่หลอกอะไรวา?”

ก็พี่ตั้งใจปิดบังฐานะตัวเอง

วาต่างหากที่คิดว่าพี่เป็นแบบนั้น

“...!?”

วาตัดสินคนอื่นจากภายนอกพี่ไม่เคยบอกว่าพี่จน พี่สวมเสื้อผ้า นาฬิกาแพงๆ วาก็คิดเอาว่าพี่ได้ของพวกนั้นมาจากผู้หญิง

“.....”

วาดูถูกพี่

วาไม่ได้…” ผมโกรธจนนึกหาคำพูดไม่ออก ถ้าพี่เมฆไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดก็ช่างเถอะ แต่ผมจะไม่คุยกับเขาแล้วพี่จะคิดยังไงก็ช่าง แต่สำหรับวาพี่มันก็แค่คนโกหกที่พยายามหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองจบประโยคนั้น ผมหมุนตัวจะเดินหนี แต่ยังไม่ทันก้าวเท้าก็ถูกอีกฝ่ายคว้าแขนไว้

เรายังคุยกันไม่จบ

วาไม่อยากคุยด้วยแล้ว ปล่อย!ผมพยายามสลัดมือพี่เมฆออก แต่มันแข็งเหมือนคีมเหล็ก ยิ่งดื้อดึงกลับยิ่งถูกบีบแรงขึ้นจนเจ็บ

จะคุยกันดีๆ ตรงนี้ หรือจะให้พี่อุ้มไปคุยบนห้องน้ำเสียงดุดันของพี่เมฆบ่งบอกว่าเขาเอาจริง และมันทำให้ผมยอมหยุดนิ่งฟังทั้งที่ในใจรู้สึกต่อต้าน

“.....”

ฟังนะ...การที่วาเกิดมาในครอบครัวร่ำรวย มีพร้อมทุกอย่าง เติบโตขึ้นในสังคมที่ใช้ของราคาแพงมายกระดับตัวเอง มันทำให้วามองคนแค่ภายนอก...แล้วดูถูกคนอื่นแบบไม่รู้ตัว

“.....”

พี่เคยผิดหวังในตัววา...นึกโกรธพ่อแม่วาที่สอนน้องชายพี่ให้โตมาแบบนี้...

พี่ก็เลยปิดบังวา...

ใช่...แต่ที่พี่ไม่บอกเราตรงๆ เพราะพี่อยากให้วาหัดมองคนอื่นที่ตัวตนของเขา ไม่ใช่ตัดสินแค่จากสิ่งที่เห็นภายนอก

อืมผมก้มหน้า ยังโกรธที่โดนหลอก แต่พอลองนึกดู ตัวเองก็เป็นอย่างที่พี่เมฆพูดจริงๆ พี่เมฆไม่เคยบอกสักคำว่าจน ไม่ได้แกล้งทำตัวจนด้วย เขาก็แค่ทำทุกอย่างตามปกติของตัวเอง เวลาไปทำงานก็แต่งตัวดูดี ใช้มือถือสิ่งของราคาแพง แต่ผมกลับคิดไปว่าพี่เมฆได้ของพวกนั้นมาจากผู้หญิง เพราะเขาทั้งหล่อทั้งบุคลิกดีขนาดนั้น ใครเห็นคงหลงเอาง่ายๆ เคยเผลอคิดถึงขั้น...พี่เมฆอาจจะหลอกคบผมอยู่

ทีนี้หายโกรธพี่ได้รึยัง

“...อือผมก้มหน้า ไม่กล้าสบตาพี่เมฆ ยังรู้สึกผิดที่เคยคิดแย่ๆ กับเขา

ที่จริงวันนี้หลังกลับจากดูหนัง พี่ตั้งใจจะพาวาไปนอนที่บ้านฝ่ามือหนาหยาบที่ยังกำรวบข้อมือผมเอาไว้ คลายออกก่อนจะคลึงนิ้วโป้งนวดให้เบาๆ เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อกี้เผลอทำผมเจ็บ

บ้าน?” ผมทวนคำ อารมณ์ดีขึ้นหมายถึงบ้านจริงๆ ที่พี่เมฆอยู่ ไม่ใช่กระท่อมหลังนั้นเหรอครับ

อืม...พี่ตั้งใจจะบอกวาอยู่แล้ว แต่วาดันรู้เสียก่อนคนตัวสูงยื่นมืออีกข้างมายีหัวผม

ไปดูเลยไม่ได้เหรอ วาไม่อยากไปดูหนังแล้ว

“...ไปสิ

อะไร...พ่อนึกว่าจะวางมวยกันเสียอีกเสียงพ่อที่ดังมาจากไกลๆ เรียกให้ผมหันไปมอง เจอพ่อกับแม่กำลังยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องรับแขก นี่คงแอบมองอยู่นานแล้ว

เห็นวาเป็นพวกชอบใช้กำลังหรือไง

เปล่า เห็นเป็นเด็กดื้อพูดพลางพ่อก็จูงมือแม่เดินเข้ามาหา

งั้นก็กินข้าวเที่ยงกับภรรยาสองคนแล้วกัน ลูกชายดื้อๆ ไม่อยู่เป็นก้างขวางคอนะครับ...ไปกันดีกว่าพี่เมฆผมเบะปากใส่พ่อ แล้วคว้าแขนพี่เมฆพาออกจากห้องรับแขกไปอีกทาง โดยไม่สนใจฟังเสียงบ่นของพ่อที่ดังไล่หลังมา พอแอบเหลียวมองก็เห็นแม่กำลังลูบแขนพูดปลอบสามีพลางโบกมือไล่ให้ผมรีบเดิน

 

รถจิ๊บแล่นไปตามถนนเส้นหลัก ทิศทางตรงข้ามกับกระท่อมในสวน ลึกเข้ามาบริเวณท้ายหมู่บ้าน ไกลขึ้นเรื่อยๆ จนบ้านคนเริ่มบางตาลงและสองข้างทางถูกแทนที่ด้วยป่า ก็เห็นพุ่มไม้เขียวขจีที่ปลูกกั้นเป็นรั้วสูงท่วมหัวทอดยาวสุดสายตา ก่อนที่รถจะเลี้ยวผ่านทางเข้า ขับต่อมาไม่ถึงสามร้อยเมตรแล้วจอดนิ่งหน้าบ้านเรือนไทยยกสูง

พวกเราลงจากรถ ก่อนที่เจ้าของบ้านจะพาเดินดูๆ รอบๆ ทุกอย่างที่เห็นค่อนข้างตื่นตาสำหรับผม...บ้านหลังนี้ยังดูใหม่และทำจากไม้เกือบทั้งหลัง ใหญ่โตสวยงามสไตล์ไทยแท้ และมีใต้ถุนบ้านที่ปูพื้นด้วยแผ่นหินสีน้ำตาลแดง ปลูกไม้ประดับไว้ตามเสา จัดเฟอร์นิเจอร์อย่างแคร่ไม้ เปลผูกเชือก และชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้แกะสลักไว้สำหรับรำแขก แม้ว่าแดดจะแรงแต่ต้นไม้ที่รายล้อมรอบด้านช่วยให้บรรยากาศร่มรื่น

ห่างออกไปเป็นลานจอดรถที่มีทางเดินเชื่อมกับตัวบ้าน ซึ่งนอกจากมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์รุ่นเก่าที่พี่เมฆชอบขี่บ่อยๆ แล้ว ยังมีกระบะ รถ SUV จากฝั่งยุโรป และบิ๊กไบค์ BMW ราคาหลักล้านอีกคันจอดอยู่

“บิ๊กไบค์คันนั้นเป็นของพ่อพี่ พี่เอามาซ่อมแต่งใหม่...คลาสสิกดีนะ” นิ้วชี้รถบิ๊กไบค์สุดคลาสสิกที่เคยให้ผมซ้อนท้าย พี่เมฆคงอยากเก็บข้าวของของพ่อไว้ คนมีเงินเหลือใช้อย่างเขาเลยยังเอารถเก่าๆ มาขี่ “ส่วนรถจิ๊บเป็นของไอ้ดิน พี่ชอบเลยยืมมาขับเล่น แต่คงไม่คืนแล้ว” คำชี้แจงนั่นช่วยตอกย้ำว่าที่ผ่านมาผมคิดไปเองทั้งหมด

หลังจากเดินดูบริเวณรอบนอกจนทั่ว คนตัวสูงก็จูงมือพาผมไปที่บันไดทางขึ้นบ้านซึ่งมีหลังคามุงช่วยกันแดดฝน ผมมองอีกฝ่ายถอดรองเท้าแตะไว้บนพื้นหิน ก้าวขึ้นไปยืนบนชานบันไดที่ยกสูงจากพื้นเล็กน้อย ตักน้ำในโอ่งมังกรเล็กๆ ด้านข้างมาล้างเท้าตัวเอง ผมเลยทำตามแล้วขึ้นไปยืนข้างกัน รอรับน้ำจากขันที่อีกฝ่ายตักรด

พี่เมฆเห็นผมทำอย่างนั้นก็ยิ้มขำ ช่วยล้างเท้าให้พลางอธิบายว่าให้ผู้ใหญ่ก้มหัว ตักน้ำล้างเท้าเด็กแบบนี้มันบาปรู้ไหม

บาปยังไงครับ เวลาไปเที่ยวทะเลกับครอบครัว พ่อยังเคยใช้น้ำขวดล้างทรายออกจากเท้าให้วาเลย

บาปยังไงพี่ไม่รู้หรอก แต่คนเฒ่าคนแก่เขาสอนมาว่าไม่ควรทำ...เป็นเด็กเป็นเล็กต้องหัดอ่อนน้อมถ่อมตน ค้อมหัวให้ผู้ใหญ่ ถ้าผู้ใหญ่มาก้มหัวให้เรา เดี๋ยวจะอายุสั้น

ไม่เห็นจะสมเหตุสมผลตรงไหนผมขมวดคิ้วไม่เห็นด้วย แต่ก็คว้าขันจากมือพี่เมฆ มาตักน้ำล้างเท้าเอง แล้วรดเผื่อแผ่ให้คนด้านข้างด้วย ชดใช้ที่เขาทำให้ผมก่อนหน้านี้

ตั้งแต่เด็กผมเข้าเรียนโรงเรียนอินเตอร์มาตลอด เลยไม่ค่อยเข้าใจวัฒนธรรมไทยเท่าไหร่ อย่างยกมือไหว้ผู้ใหญ่ บางครั้งยังเผลอลืม ลองฝึกเอาไว้บ้างก็ดี จะได้ดูเป็นเด็กน่ารักมีมารยาท...เผื่อคนแถวนี้จะหลง

บ้านหลังนี้สร้างมานานรึยังครับ ทำไมยังดูใหม่อยู่เลย

ที่จริงบ้านหลังนี้เป็นมรดกจากปู่ สร้างไว้ก่อนพี่เกิด แต่พี่เห็นบ้านทรุดโทรมลงมาก สองปีก่อนเลยรีโนเวทใหม่พี่เมฆอธิบายพลางจูงมือผมให้ก้าวขึ้นบันอีกขั้นที่มีพรมเช็ดเท้าปูไว้ หยุดซับเท้าจนแห้ง ก่อนจะพาเดินขึ้นมาถึงเฉลียงบ้าน หน้าประตูไม้บานคู่ที่ถูกคล้องแม่กุญแจอันใหญ่เอาไว้ พี่เมฆไขเปิดออกแล้วจูงผมเข้าไปด้านใน

ชอบรึเปล่า

ผมกวาดตามองรอบด้าน รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในหนังไทยย้อนยุคสักเรื่อง เฟอร์นิเจอร์ ของตกแต่งในนี้ดูโบร่ำโบราณและแปลกตาไปหมดชอบมากเลยครับ ดูแปลกดี

ถ้าชอบ...ย้ายมาอยู่กับพี่ไหม

ถ้าพ่อยอมก็ดีน่ะสิผมบอกขำๆ “ว่าแต่บ้านใหญ่ขนาดนี้ พี่เมฆอยู่คนเดียว ไม่มีแม่บ้านคนสวนเลยเหรอครับ

มีแค่คนมาทำความสะอาดช่วงเช้าวันเว้นวัน

ดีจัง ไม่มีคนวุ่นวาย...ได้บรรยากาศไทยๆ กลางป่า คราวหลังมาค้างที่นี่กันดีกว่าครับ

ที่กระท่อมล่ะ ไม่อยากไปแล้วเหรอ

อยากไปสิ แต่พักที่บ้านแบบนี้...เวลาเข้าห้องน้ำมันสะดวกกว่า ตอนอยู่กระท่อมต้องไปยืนฉี่ใส่ต้นไม้ จะอึก็ลำบาก...ต้องอั้นไปอึที่บ้าน

ปวดอึทำไมไม่บอกพี่พี่เมฆหัวเราะ

ก็พี่เมฆบอกว่า ถ้าปวดอึต้องไปอึในป่า วาไม่กล้าไปนี่ นั่งๆ อึอยู่โดนงูฉกก้นตายขึ้นมาทำไง”

พี่ไม่ปล่อยให้วานั่งอึในป่าคนเดียวหรอก พี่จะไปยืนเฝ้า

วาคิดถูกแล้วที่ไม่บอกพี่ผมบ่นงึมงำ คนด้านข้างได้ยินก็หัวเราะขำอีกแล้วยื่นมือมายีหัว

หิวรึยัง

นิดหน่อยครับ

งั้นเดินดูบ้านพลางๆ เดี๋ยวพี่ไปทำอะไรง่ายๆ มาให้กิน

พี่เมฆทำอาหารเป็นด้วยเหรอ

เป็นสิ

งั้นสอนวาทำบ้าง

ครัวพี่จะระเบิดรึเปล่า…”

ฮ่าๆ

ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่พี่เมฆก็ยอมให้ผมตามเข้าครัว ซึ่งก็ช่วยได้มากสุดแค่คอยหยิบเครื่องปรุงให้ แถมยังหยิบผิดหยิบถูกจนพี่เมฆเกือบได้เทเกลือลงกระทะแทนน้ำตาล

พวกเราใช้เวลาอยู่ในบ้านเรือนไทยตั้งแต่ช่วงสายจนถึงค่ำ แต่จู่ๆ พี่เมฆก็มาบอกว่าพ่อโทรบอกให้กลับบ้านคืนนี้ เพราะมีงานด่วนที่ต้องปรึกษากับพี่เมฆ บางทีทั้งสองคนอาจจะรู้จักกันมาก่อนและลงทุนทำธุรกิจบางอย่างด้วยกัน พ่อกับแม่เลยยอมให้พี่เมฆเข้าออกบ้านเราบ่อยๆ และฝากให้เขาดูแลผมเหมือนน้องชายตัวเอง

พอหาคำตอบให้ข้อสงสัยต่างๆ ที่ค้างคาใจได้ ผมก็รู้สึกไว้ใจพี่เมฆมากขึ้น เปิดรับอีกฝ่ายเข้ามาในใจมากกว่าเดิม จนคิดว่าตัวเองคงหลงรักเขาจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว

รักแรกเสียด้วย


Pie2Na

ตอนนี้น่าเบื่อหน่อยนะ ถถถถ

ตอนต่อไปจะเริ่มหนักหน่วงกันละ ทั้งสวีททั้ง SM

พรุ่งนี้เจอกันครับ ปิดเล่มแล้วว่างมาอัพ แฮร่

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

271 ความคิดเห็น

  1. #171 foreverkyungsoo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 14:19
    รอพี่เมฆบทคนขี้หวงอยู่น้าา
    #171
    0
  2. #170 Noo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 00:26
    กลัวงูฉกก้น 55555555
    #170
    0
  3. #169 Ampme (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 23:39
    เขารออออออยู่
    #169
    0
  4. #168 P-Aresia (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 23:27
    ใสๆดีค่ะไรท์ 555 ชอบๆ รอตอนต่อไปนะ ^^~ 
    #168
    0