[เปิดจอง] Bad Bro. คลั่งรัก [Yaoi : Incest]

ตอนที่ 23 : Chapter 21 :: ฐานะที่แท้จริง (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    25 ม.ค. 61

Chapter 21

ฐานะที่แท้จริง

(ครึ่งแรก)

 

สิบโมงเช้า วันต่อมา...

ผมจะออกไปดูหนังกับพี่เมฆเลยต้องกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน เพราะที่กระท่อมเหลือแต่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นเรียบง่าย ไม่มีชุดสำหรับใส่เที่ยว

สองคนนี้กินข้าวมารึยังแม่ที่ยืนสั่งงานคนสวนอยู่หน้าประตูเอ่ยทักเมื่อเห็นผมกับพี่เมฆเดินเข้าบ้านมา

“เรียบร้อยแล้วครับ” ผมตอบ แอบเหลือบมองปฏิกิริยาพี่เมฆ เขาแค่ดูนิ่งขรึมกว่าปกติไม่ได้แสดงท่าทางอย่างอื่นแปลกไป

            “พ่อเขาบ่นคิดถึงลูกแน่ะ แถมมางอลแม่ที่ปล่อยให้ลูกค้างนอกบ้าน...ช่วงแม่ไม่อยู่ไปทำอะไรผิดให้พ่อเขาจับได้รึเปล่าคะ”

            ไม่มีนี่ครับผมตอบเลี่ยงๆ แล้วเข้าไปกอดเอวทำเสียงอ้อน แม่ครับ...วาไม่อยู่กินข้าวเที่ยงด้วยนะ จะไปดูหนังกับพี่เมฆ ตอนเย็นก็คงไปที่กระท่อมเลย ไม่แวะเข้าบ้านนะที่จริงวันนี้ผมต้องติวหนังสือให้ต้น แต่ขอเลื่อนเป็นวันอาทิตย์แทน

            “อยากไปก็ไปสิ...แล้วนี่นึกยังไงกลับบ้านมาขอแม่ก่อน ปกติแค่โทรมาก่อนหน้านี้ผมโกรธแม่ที่จู่ๆ ก็ย้ายกลับบ้านเกิดในชนบท แถมยังส่งผมไปเรียนโรงเรียนเล็กๆ ใกล้หมู่บ้าน ผมเลยทำมึนตึงกับแม่นานเกือบเดือน พอกลับมาขี้อ้อนเหมือนเดิมแม่ถึงใจดีเป็นพิเศษ

วากลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าครับ

นึกแล้วเชียวแม่บีบจมูกผมแรงๆ โยกซ้ายโยกขวาโดยไม่กลัวกระดูกอ่อนจะหัก ยังไงก็บอกพ่อเขาหน่อยล่ะ บ่นถึงลูกตั้งแต่เช้าแล้ว ถ้าวันนี้ยังไม่เจอหน้า เดี๋ยวพาลโกรธแม่อีกคน

            “แล้วพ่ออยู่ไหนครับ”

            “อยู่บนห้องค่ะ น่าจะอาบน้ำอยู่”

            “งั้นวาไปหาพ่อก่อน ผมปล่อยแม่ออกจากอ้อมแขนก่อนจะหันไปบอกพี่เมฆ “รอแป๊บนะครับ ไม่เกินสิบห้านาทีเดี๋ยวลงมา”

กึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นมาถึงหน้าห้องพ่อบนชั้นสอง ผมเคาะประตูตามมารยาทสามครั้งแล้วเปิดเข้าไปด้านใน เสียงสายน้ำจากฝักบัวเรียกให้ผมหันไปมองทางกระจกฝ้า เห็นเงาร่างสูงโปร่งกำลังขัดถูเนื้อตัวที่มีฟองฟอดอยู่ในห้องน้ำ เรือนร่างนั้นสมส่วนแข็งแรงและดูดีแม้จะอายุสี่สิบต้นๆ แล้ว

            “ฝนเหรอ...ลูกกลับมารึยัง”

            “ลูกชายอยู่นี่ ส่วนภรรยาพ่ออยู่ข้างล่างแน่ะ”

            “อ้าววา กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”  

เพิ่งถึงเมื่อกี้เองครับ แต่เดี๋ยวจะออกไปแล้ว

อยู่กินข้าวเที่ยงที่บ้านก่อนสิ ค่อยไป

ขอเป็นพรุ่งนี้นะครับ วันนี้วานัดกับพี่เมฆไว้แล้ว คุยกับพ่อพลางมองสำรวจรอบห้อง ผมเคยเข้ามาในห้องนอนพ่อกับแม่แค่ครั้งเดียวตอนย้ายเข้าบ้านวันแรก ทุกอย่างในนี้แปลกตาจากเดิม มีเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งเพิ่มขึ้นหลายชิ้น แต่ที่สะดุดตาที่สุดคงเป็นชั้นวางหนังสือติดผนัง ทำเป็นทรงโค้งเหมือนคลื่นดูแหวกแนวดี

            ผมเดินไปดูใกล้ๆ หยิบหนังสือหลายเล่มออกมาเปิดอ่านผ่านๆ ฆ่าเวลา ส่วนใหญ่หนังสือบนชั้นเป็นพวกสารคดีสัตว์ สารคดีท่องเที่ยว สารคดีการเกษตร...พ่อผมชอบอะไรจำพวกนี้ ผมเก็บหนังสือเกี่ยวกับสิงโตในมือ แล้วสุ่มหยิบเล่มใหม่จากชั้น ยังไม่ทันก้มมองหน้าปกก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำพอดี

            เหลียวไปทางด้านหลัง พ่อเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเนื้อตัวพราวหยดน้ำ มีผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเล็กพาดบ่าและอีกผืนพันรอบเอว ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดกล้ามเนื้อได้รูปสวยและกล้ามท้องหกก้อนตึงแน่น เห็นแล้วผมถึงกับต้องก้มลงมองพุงแห้งๆ ของตัวเอง ถ้าถลกเสื้อขึ้นจะเจอแค่ไลน์สองเส้นรางๆ เท่านั้น ไม่รู้ต้องออกกำลังกายแค่ไหนถึงจะหุ่นดีได้เหมือนพ่อ

            “ทำอะไรอยู่” พ่อถามพลางดึงผ้าขนหนูที่พาดไว้บนบ่าขึ้นคลุมหัวก่อนจะขยี้เช็ดเส้นผมเปียกชุ่ม ผมเลยหมุนตัวกลับ ตั้งใจจะเก็บหนังสือเล่มนั้นวางไว้ที่เดิมแล้วเดินไปคุยกับพ่อ

            “หาหนังสืออ่านแก้เบื่อ...” ตอบพลางยกหนังสือในมือขึ้นจะเก็บเข้าชั้น แต่สายตาดันสะดุดกับภาพนายแบบบนหน้าปกเสียก่อน คำพูดของผมชะงักค้าง...มองหน้านายแบบคนนั้นอีกครั้งให้แน่ใจ ก่อนจะเปิดดูสารบัญ กวาดสายตาหาหัวข้อที่เกี่ยวกับเขาแล้วเปิดอ่านเนื้อหาด้านใน...

อันที่จริงมันไม่ใช่หนังสือ แต่เป็นนิตยสารการเกษตร และหัวข้อที่ผมกำลังอ่านคือ...เกษตรกร สายพันธุ์ใหม่ เมฆา เดชสกุล

            อ่านเนื้อหาได้แค่สองบรรทัดผมก็รู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ ก่อนที่ลำตัวแข็งเกร็งด้วยกล้ามเนื้อจะเบียดชิดแผ่นหลังของผม น้ำจากเส้นผมคนตัวสูงกว่าหยดแหมะลงบนหน้ากระดาษ

            “เล่มนี้ห้ามอ่าน” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู ก่อนที่นิตยสารในมือจะถูกอีกฝ่ายแย่งไปแล้วยกชูขึ้นเหนือหัว

            “เอามานะ วาจะอ่าน!” ผมยกมือชูขึ้นพร้อมกับเขย่งเท้าจะแย่งหนังสือคืน แต่พ่อดันเขย่งเท้าตาม ทำให้ผมต้องกระโดดเหยงๆ แทนเพราะตัวสูงสู้อีกฝ่ายไม่ได้

            “ไม่ให้” พ่อถอยหลังหนีขณะที่ผมก้าวตาม พยายามเขย่งเท้าบ้าง กระโดดบ้าง พอเกือบจะคว้าหนังสือได้ตัวพ่อก็ชนเข้ากับเตียง หงายหลังล้มลง ส่วนผมที่ไม่ทันระวังตัวเลยเซล้มทับพ่อเข้าเต็มๆ

            “พ่อ...จะให้ดีๆ หรือจะให้ใช้กำลัง!?” ความคิดดีๆ ผุดขึ้นในหัว ผมใช้มือหนึ่งยันตัวคร่อมตัวพ่อไว้ ขณะที่อีกมือเลื่อนลงต่ำผ่านหน้าท้องแข็งเกร็งไปยังท้องน้อยของคนด้านใต้

            “ถ้าไม่ให้จะต่อยพ่อเหรอ บาปนะ!

            “บาปอะไร ไม่รู้จัก” ผมทำหน้าทะเล้นใส่

พ่อมัวแต่สนใจหนังสือกลัวผมจะแย่งเอาไป เลยไม่ทันสังเกตว่ามืออีกข้างของผม ลอบกำผ้าเช็ดตัวที่ปิดบังท่อนล่างของพ่อไว้แน่น...กระชากสุดแรง ผ้าสีขาวทั้งผืนก็หลุดติดมือมา

“เฮ้ย!” คนโป๊เปลือยตาเหลือก ปล่อยหนังสือจะคว้าผ้าเช็ดตัวคืน แต่ผมรีบโยนมันทิ้งไปบนพื้น ใช้จังหวะที่พ่อมัวแต่ตกใจเอามือปิดมังกรน้อยตรงหว่างขา แย่งเอาหนังสือคืนมา

ชิ! ตอนผมยังเด็กเวลาอาบน้ำด้วยกันเคยเห็นออกบ่อย ตอนนี้มันก็ยังเท่าเดิมล่ะน่า ไม่ได้โตขึ้นเหมือนของผมสักหน่อย...แอบมองนิดมองหน่อยทำเป็นอาย

“ขอนะ” ผมรีบยันตัวลุกจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำแล้วขังตัวเองไว้ในนั้น

            “วา วา!” เสียงตะโกนของพ่อดังเรียกมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูหนักๆ “เปิดประตูให้พ่อเดี๋ยวนี้เลย”

            เปิดให้โง่น่ะสิมีเหรอผมจะกลัว แค่หยิบหนังสือในห้องพ่อแม่มาอ่านไม่ถือว่าผิดสักหน่อย พ่อไม่มีสิทธิ์จะลงโทษผม

            ผมเปิดนิตยสารในมือไปยังหน้าที่อ่านค้างไว้ แล้วกวาดตาผ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างรวดเร็วโดยมีเสียงเคาะประตูปังๆ คอยรบกวน เนื้อหาอธิบายคร่าวๆ เกี่ยวกับธุรกิจการเกษตรของพี่เมฆ เอ่ยถึงฟาร์มโคนมชื่อดังในจังหวัดสงขลาที่พี่เมฆเป็นเจ้าของ รวมถึงโรงงานผลิตปุ๋ยและแปรรูปสินค้าทางการเกษตร นอกจากนี้ยังมีบทสัมภาษณ์เกี่ยวกับครอบครัวสั้นๆ

            พี่เมฆให้สัมภาษณ์ว่า...พ่อของเขาเสียไปตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ แม่หนีไปมีสามีใหม่ ส่วนปู่ย่าตายายก็ล้วนไม่อยู่แล้ว เลยต้องใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาจนโต อาศัยไร่สวนที่พ่อทิ้งไว้ในเป็นแหล่งเงินทุน ส่งเสียตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรี ระหว่างนั้นก็เริ่มก่อร่างสร้างตัวจนมีโรงงานสองแห่งและฟาร์มเป็นของตัวเอง ทั้งที่เพิ่งจะอายุยี่สิบหกแต่กลับเป็นเกษตรกรและนักธุรกิจไฟแรงที่ประสบความสำเร็จ มีรายได้หลักสิบล้านต่อปี

            ภาพนายเมฆาที่แต่งตัวด้วยเสื้อกล้าม กางเกงยีนขาดๆ แต่กลับดูดีไปทุกตารางนิ้ว และมีโปรไฟล์สวยหรูบนหน้านิตยสาร ต่างจากภาพลักษณ์ของพี่เมฆที่ผมรู้จักโดยสิ้นเชิง

            พี่เมฆหลอกผม...ไม่สิ เขาไม่เคยพูดโกหก แต่แค่ปิดบังทุกอย่างไม่ให้ผมรู้ ลองคิดดูทั้งเสื้อผ้าแพงๆ ที่เขาเคยใส่ นาฬิการาคาหลักแสน ไหนจะวันนั้นที่ผมดื่มจนเมาที่ร้านสเต๊กแล้วพี่เมฆเป็นคนจ่ายค่าอาหารทั้งหมด

            ผมปิดนิตยสาร กระชากประตูห้องน้ำเปิดออก พ่อที่สวมผ้าเช็ดตัวเรียบร้อย ง้างหมัดจะเคาะลงบนประตูอีกหนชะงักไป พอผมเดินแทรกตัวผ่านพ่อออกมาจากห้องน้ำ แม่ก็เปิดประตูเข้ามาในห้องนอนพอดี

            “เสียงดังอะไรกันไปถึงข้างนอกคะ” แม่ถามพลางกวาดสายตาสำรวจเราทั้งคู่ ก่อนจะชะงักมองนิตยสารในมือผม      

“ทำไมแม่กับพ่อต้องปิดบังวาด้วย”

            “.....พ่อกับแม่เอาแต่เงียบ มองหน้ากันด้วยสีหน้ากังวล

            “ทำไมทุกคนต้องโกหกวาว่าพี่เมฆจน”

            “หือ?” ตอนแรกพ่อยังขมวดคิ้วท่าทางเครียดๆ แต่พอได้ยินคำถามของผมกลับทำหน้าสงสัยแทน “วาเข้าใจผิดอะไรรึเปล่า...ลูกไม่รู้เหรอว่าฐานะพี่เมฆเขาเป็นยังไง”

            ฟังจากคำพูดของพ่อ ทั้งสองคนคงไม่ได้ตั้งใจปิดบังแค่ไม่เคยพูดถึง เป็นพี่เมฆคนเดียวที่จงใจปกปิดฐานะตัวเอง

            “.....” ผมสาวเท้าออกจากห้องมาโดยไม่ได้ตอบคำถาม ระหว่างเดินตามโถงทางเดิน ได้ยินเสียงพ่อกับแม่ดังแว่วมาจากช่องประตูที่ถูกเปิดค้างไว้

            “วาจะรู้รึเปล่า”

            “ไม่หรอกค่ะ...นิตยสารนั่นมีแค่ประวัติคร่าวๆ ลูกคงไม่สงสัยอะไร”

            “อืม...งั้นฝนตามไปดูลูกก่อนแล้วกัน เดี๋ยวผมแต่งตัวเสร็จจะตามลงไป...ดูท่าน้องเล็กจะได้วางมวยกับพี่ชาย”

 

Loading…50%

ใกล้ละ ใกล้ถึงฉากที่ทุกคนรอคอย 555

พรุ่งนี้มาต่อนะครับ ไว้เจอกันนนน

ขอบคุณจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

271 ความคิดเห็น

  1. #167 Ampme (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:02
    มาต่อไวๆเลยรอพี่เมฆเกรี้ยวกราดอยู่
    #167
    0
  2. #166 Cartoonnaya (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 17:19
    ว้าว ไม่เอามาม่าน้าาาา
    #166
    0