[เปิดจอง] Bad Bro. คลั่งรัก [Yaoi : Incest]

ตอนที่ 2 : Chapter 01 :: แรกพบ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    20 ก.ย. 60

Chapter 1

แรกพบ




           เดือนนี้อยู่ในช่วงฤดูฝน ยังไม่ทันจะหกโมงเย็นรอบด้านก็มืดสลัวไปหมด ท้องฟ้าอึมครึมเหมือนฝนจะตกลงมาได้ทุกเมื่อ

ผมเร่งฝีเท้า กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปข้างหน้าด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม ชุดนักเรียนเปื้อนฝุ่นดิน ผิวขาวจัดจนซีดเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว และแผลถลอกที่หัวศอกกับเข่าทั้งสองข้าง

ที่จริงแล้ววันนี้ผมขับรถยนต์มาโรงเรียนเอง แต่คงเพราะมันสะดุดตาเพื่อนใหม่ไปหน่อย ยางทั้งสี่ล้อถึงได้โดนเจาะจนแบนติดพื้น เท่านั้นไม่พอ ไอ้พวกบ้านั่นยังดักเล่นงานผมก่อนกลับบ้าน ทั้งมือถือ กระเป๋าตังค์ถูกรีดไถไปจนหมด

เหอะ! นึกภาพไม่ออกเลยว่าผมจะทนเรียนที่นี่ต่อให้ครบปีได้ยังไง ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่คิดอะไรอยู่ถึงได้พาผมย้ายมาอยู่บ้านเกิดของแม่ในเขตชนบท

            “นั่นไง ไอ้วาที่กูเล่าให้มึงฟัง”

เสียงพูดคุยสำเนียงท้องถิ่นเรียกให้ผมหันไปมอง อีกฟากของถนนลาดยางเก่าๆ เต็มไปด้วยหลุมบ่อ มีรถมอเตอร์ไซค์จอดเรียงรายกันอยู่ เจ้าของรถคือเด็กหนุ่มวัยรุ่นท่าทางเกเรสามคน สวมชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนเดียวกับผม หนึ่งในนั้นผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ส่วนอีกสองคนอยู่ในกลุ่มที่มารุมกระทืบผมเมื่อตอนเย็น

            “อ้อ...หน้าตาดีนี่หว่า ถึงว่าทำไมพวกผู้หญิงชอบกัน”

            ผมยังสาวท้าวเดินต่อ ไม่ได้เร่งรีบจนดูขี้ขลาด แต่ก็ไม่ได้หยุดต่อปากต่อคำกับพวกมันอย่างคนโง่

            “เฮ้ยอิฐ กูว่าชุดนักเรียนมึงเก่าแล้วนะ น่าจะเปลี่ยนได้แล้ว” เสียงเดิมดังขึ้น

อิฐ ถ้าจำไม่ผิด นั่นคือชื่อของไอ้หน้าสิวที่เอามือถือกับกระเป๋าตังค์ของผมไป

            “เออว่ะ”

            จบคำนั้นผมก็ได้ยินเสียงก้าวท้าวเร็วๆ ตามมาทางด้านหลัง ก่อนจะถูกกระชากไหล่อย่างแรงให้หันกลับไป เป็นไอ้อิฐที่กำลังยืนมองผมอยู่ด้วยท่าทีข่มขู่...ตัวก็ผอมแห้ง แถมยังเตี้ยกว่าผม แต่เพราะมีพรรคพวกถึงได้ทำเป็นกล้า

            “เอาเสื้อมึงมา” มันกระชากคอเสื้อผมแรงจนกระดุมเม็ดบนหลุด แต่ผมทำเพียงปัดมือข้างนั้นออก ปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด แล้วถอดยื่นให้อีกฝ่าย

            “จะเอากางเกงด้วยไหม?

            คนตรงหน้าดูเหมือนจะอึ้งไปนิด แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ว่าอะไร ผมจึงหมุนตัวเดินต่อ ได้ยินเสียงหัวเราะสะใจดังมาจากด้านหลัง แต่ผมไม่ได้สนใจ สิ่งของพวกนั้นถือซะว่าทำทาน ผมจะซื้อใหม่อีกกี่ตัวก็ได้ แบ่งให้คนยากไร้บ้างจะได้เกิดประโยชน์

            อีกสามกิโลเมตรจะถึงบ้าน...ฟ้าเริ่มมืดสลัวลงทุกที ทางที่เดินอยู่เป็นถนนลาดยางมะตอยเก่ากึกเต็มไปด้วยหลุมบ่อ สองข้างทางคือป่ารกชัฏ ผมจำได้ว่าถ้าเดินตัดป่านี่ไปจะทะลุถนนหน้าบ้าน และมันใกล้กว่ามาก...

วันนี้พ่อกับแม่ไปทำธุระที่กรุงเทพฯ ที่บ้านเหลือแค่คนขับรถกับแม่บ้านสองคน ซึ่งผมคิดว่าพวกเขาคงไม่ออกมาตามหาผมแน่ๆ เพราะตอนที่ผมยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนนานาชาติในกรุงเทพฯ ผมกลับบ้านดึกเป็นประจำจนทุกคนชินชา

เมื่อคิดได้ว่าคงไม่สวนทางกับคนที่บ้าน (เพราะไม่มีคนมาตาม) และถนนสายนี้แทบไม่มีรถผ่าน เนื่องจากเลยเวลาเลิกเรียนมานานมากแล้ว และเริ่มใกล้ค่ำ ซึ่งคนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เป็นชาวสวนยาง มักเข้านอนเร็ว เพราะต้องออกไปทำงานก่อนฟ้าสาง ผมจึงตัดสินใจเดินลัดเลาะเข้าไปในป่าเพื่อให้ถึงบ้านเร็วขึ้น

ยิ่งเข้าไปลึกขึ้นกลับพบว่าทางเริ่มโล่งเตียน และต้นไม้บริเวณนี้ไม่ได้สูงใหญ่เท่ารอบนอก เมื่อสังเกตเห็นผลส้มโอกับขนุน จึงรู้ว่าน่าจะเข้ามาในสวนผลไม้ของคนในหมู่บ้าน ห่างออกไปไม่ถึงร้อยเมตร ยังมีกระท่อมยกพื้นต่ำที่ดูแข็งแรงมั่นคงอยู่หลังหนึ่ง

ครืนนน!

เสียงฟ้าคำรามเร่งให้ผมรีบสาวเท้าเดินไปเบื้องหน้า แต่ยังไม่พ้นเขตสวนผลไม้ฝนก็เทกระหน่ำลงมา สายลมโหมแรงยังกับพายุเข้า มองกระท่อมหลังนั้นอย่างลังเลแล้ว ผมก็ตัดสินใจวิ่งเข้าไปหลบฝนใต้ชายคา ไม่ได้กลัวเปียก แต่อยากรอให้ลมสงบก่อน เพราะกิ่งไม้อาจจะหักลงมาโดนได้

ผมยืนหนาวสั่นกอดลำตัวท่อนบนที่เปลือยเปล่าอยู่หน้ากระท่อมไม่ถึงนาที ประตูไม้ก็ถูกดึงเปิดออกจากด้านใน คนที่โผล่หน้าออกมาเป็นผู้ชายอายุราวยี่สิบปลายๆ หน้าตาคมคายอย่างชายไทยแท้ ผิวสีแทนเข้ม รูปร่างสูงกำยำ น่าจะสูงเกือบร้อยเก้าสิบเมตรด้วยซ้ำ

เขาดูดีและสะดุดตามาก แต่ไม่ใช่รูปร่างหน้าตาที่ดึงดูดความสนใจของผม นัยน์ตาคมดุคู่นั้นต่างหากที่ทำให้ผมรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะ อาจจะฟังดูเลี่ยน แต่แค่แวบแรกที่ผมสบตากับเขา มันเกิดความรู้สึกประหลาดๆ บางอย่าง ราวกับเราเคยรู้จักกันมาก่อน

"ค่ำมืดแล้วทำไมยังไม่กลับบ้าน เด็กที่ไหนไม่เคยเห็นหน้า" อีกฝ่ายขมวดคิ้ว สีหน้าแปลกใจ ใช้สายตาคมกริบดุดันมองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า  

"ผมเพิ่งย้ายมาอยู่หมู่บ้านนี้ได้สามวัน เดี๋ยวรอให้ฝนซาจะออกไปแล้ว ไม่รบกวนพี่หรอก"

"สำเนียงคนภาคกลางฝนคงตกหนักอีกพักใหญ่ ยืนข้างนอกมันหนาว เข้ามาข้างในก่อนสิ "

ผมมองสำรวจกระท่อมไม้ยกพื้นต่ำ ดูแข็งแรงทนทานตรงหน้าอย่างชั่งใจ ก่อนจะยอมก้าวขึ้นบันไดสองขั้น เดินเบียดผ่านร่างสูงกำยำที่กำลังเอียงตัวหลบให้เข้าไปข้างใน ขณะที่คนเป็นเจ้าของ คว้าเอาผ้าขาวม้าบนราวไม้ไผ่ด้านนอก ก่อนจะงับประตูปิดลง  

 

[Special Part: Make]

ผมค่อนข้างแปลกใจที่เจอเด็กมัธยมปลาย ทรงผมยาวผิดระเบียบ สวมกางเกงนักเรียนขาสั้นสีดำเพียงตัวเดียว มายืนเปลือยท่อนบนอยู่หน้ากระท่อม ยิ่งไปกว่านั้นเนื้อตัวของเด็กคนนี้ยังมีแผลถลอกและรอยฟกช้ำดำเขียวหลายจุด เห็นแล้วให้นึกเสียดายผิวขาวเนียน

ถ้าหิวก็กินกล้วยน้ำว้ารองท้องไปก่อน เดี๋ยวฝนซาแล้วพี่จะพาไปส่งที่บ้าน ชี้บอกน้องว่ามีกล้วยวางอยู่บนชั้นวางของแล้ว ผมก็เดินไปที่ตู้ไม้ไผ่สาน อาศัยแสงสีส้มจากตะเกียงเจ้าพายุตรงมุมห้อง ค้นเอาผ้าขนหนูเก่าๆ เสื้อยืดกับกางเกงบ็อกเซอร์ในตู้ ยื่นส่งให้เด็กผู้ชายที่นั่งกอดเข่าตัวอยู่ใกล้ๆ

ขอบคุณครับ” น้องยื่นมือมารับของไปกลับวางไว้ข้างตัว แต่กลับไม่ยอมหยิบใช้

ที่จริงตัวผมเองไม่ใช่คนมีน้ำใจอะไรนักหนา ไม่ชอบยุ่งสุงสิงกับชาวบ้าน จะช่วยเหลือใครก็ต่อเมื่อจำเป็นเท่านั้น แต่กับคนตรงหน้า ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกถูกชะตาจนหลุดปากยื่นความช่วยเหลือ ซึ่งนอกจากพ่อแล้ว ก็มีแค่เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ผมยอมให้เข้ามาในกระท่อมหลังนี้

อาจจะเพราะรูปร่างผิวพรรณของน้องชวนให้นึกห่วง...ตัวผอม หุ่นบาง ผิวขาวจัด โดยเฉพาะหน้าสวยๆ นั่นสะดุดตาคนนักล่ะ มาเดินกลางป่ามืดๆ คนเดียว ถ้ามีวัยรุ่นกลัดมันเจอเข้า มันคงไม่สนหรอกว่าเพศไหน มีหวังได้เป็นหัวข้อข่าวลือฉาวโฉ่ไปทั้งอำเภอ

            ผมสะบัดหัวไล่ความคิดแง่ร้าย ละสายตาจากเด็กตัวขาวมารื้อหาของในตู้อีกครั้ง พอค้นเจอยาหม่องกับเบตาดีนก็คว้าเอาของพวกนั้นใส่มือ แล้วทรุดลงนั่งบนพื้นตรงหน้าอีกฝ่าย ไม่พูดพร่ำทำเพลง ผมจับข้อเท้าเล็กๆ ยืดออก แต่คงเพราะเผลออกแรงเยอะไปนิดจึงกลายเป็นกระชาก ทำให้น้องหลุดเสียงร้องตกใจเบาๆ ก่อนจะขมวดคิ้วมองผมอย่างไม่พอใจ

ท่าทางดูหยิ่งยโสดื้อรั้นไม่เบาเลย เห็นแล้วอยากฟาดฝ่ามือลงบนก้นแรงๆ สักที ดูซิจะหายดื้อไหม

            “พี่จะทายาให้”

            มองขาเนียนผุดผ่องเรียวยาวที่มีกางเกงนักเรียนขาสั้นสีดำปกปิดโคนขาไว้อย่างหมิ่นเหม่แล้ว หัวใจผมดันเต้นโครมคราม...ลองนับดูนี่มันก็เกือบสองเดือนแล้วที่ผมไม่ได้นอนกับผู้หญิง สติจะเตลิดเปิดเปิงไปบ้างเมื่อเจอสิ่งยั่วยุย่อมธรรมดา ถึงแม้ว่าเด็กตรงหน้าเป็นผู้ชาย แต่รูปร่างผิวพรรณแบบนี้ไม่แปลกหรอกที่จะทำให้ผมเกิดอารมณ์ได้

“.....”

            “หรือจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ใส่เสื้อผ้าเปียกๆ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา”

อีกฝ่ายมองกองเสื้อผ้าบนพื้นด้วยสายตาลังเลเล็กน้อย นี่ถ้ารู้ว่าเป็นของคนตายคงไม่กล้าหยิบใช้ แต่เพราะไม่รู้ มือเรียวเล็กทั้งคู่จึงยื่นไปหยิบมันมา ใช้ผ้าขนหนูเก่ายุ่ยเช็ดตัวเช็ดหัวอยู่ชั่วครู่ ก็สวมเสื้อยืดสีขาวตัวหลวมโคร่งที่คอเสื้อกว้างจนหลุดออกจากไหล่กลมมนข้างหนึ่ง...ตัวนี้ไซส์เล็กที่สุดในตู้แล้ว

“เปลี่ยนกางเกงด้วยสิ”  ผมคะยั้นคะยอ เมื่อเห็นน้องชะงักมือที่กำลังยื่นไปหยิบกางเกงบ็อกเซอร์

“.....”

“ตัวนี้พี่เพิ่งซื้อมา ยังไม่เคยใช้”

ผมโกหก...กางเกงบ็อกเซอร์ลายสก็อตตัวนี้ คือข้าวของไม่กี่ชิ้นในตู้ที่เป็นของผมเอง แต่เพราะผมมาที่กระท่อมกลางป่าไม่บ่อยนัก จึงไม่ค่อยได้หยิบใช้ ทุกอย่างเลยยังดูใหม่อยู่ ซึ่งแน่นอน...มันต้องเคยผ่านการใช้งานมาก่อน

            ได้ยินคำโกหกของผม เด็กตัวผอมก็ผุดลุกขึ้นยืน เอาผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว แล้วถอดกางเกงเปียกชื้นที่สวมอยู่ออก แต่เพราะน้องอยู่ตรงหน้าผม ผมจึงมองเห็นท่อนขาขาวเนียนทั้งคู่ในระยะประชิด และแทบหยุดหายใจ เมื่อกางเกงนักเรียนกับชั้นในสีขาวเลื่อนหลุดออกจากขาเรียวยาว ลงมากองอยู่ที่ข้อเท้า

            อากาศรอบด้านเหมือนจะร้อนระอุขึ้นกะทันหัน...ผมเสมองไปทางอื่น พยายามควบคุมอารมณ์ที่พุ่งพล่านของตัวเอง รอจนน้องแต่งตัวเรียบร้อยแล้วทรุดตัวนั่งลง จึงดึงสายตากลับมาอีกครั้ง

            “พี่ชื่ออะไร” เด็กตรงหน้าถามพลางชันเข่าขึ้น แล้วเริ่มสำรวจรอยแผลถลอก ฟกช้ำดำเขียวตามขาทั้งสองข้าง

            “เมฆ”

            “เมฆ...ที่อยู่บนฟ้าเหรอ” ใบหน้าเล็กๆ ยังคงก้มต่ำขณะใช้เบตาดีนหยดใส่แผลตัวเอง ท่าที การพูดจาของน้องทำให้ผมแปลกใจเล็กน้อย เพราะทั้งที่อีกฝ่ายดูเป็นคนยโส เอาแต่ใจ ไม่ชอบเข้าหาใครก่อน แต่จู่ๆ กลับมาถามชื่อผม ถ้าไม่ได้คิดไปเอง น้องก็คงรู้สึกถูกชะตากับผมเหมือนกัน

            “ใช่ น้องชื่ออะไรล่ะ”

            “วา...มาจากคำว่า วายุ”

            “อืม เพราะดี”

            ผมเปิดฝาขวดยาหม่อง แล้วป้ายเนื้อครีมสีเหลืองลงบนรอยฟกช้ำที่หน้าแข้งอีกฝ่าย ทำให้คนเจ็บสะดุ้งเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้ชักขาหนี หรือมองผมด้วยสายตาไม่พอใจอย่างทีแรก

บางทีถ้าน้องรู้ว่าผมเผลอคิดอกุศลด้วย อาจจะนึกอยากถือตัวขึ้นมาก็ได้ ไม่ใช่ยอมให้ผมสัมผัสตัวง่ายๆ แถมยังชันเข่าสูงขึ้นอย่างตอนนี้ เพราะขากางเกงบ็อกเซอร์ที่สวมอยู่ กว้างจนทำให้ผมสามารถมองเห็นอะไรวับๆ แวมๆ ไปถึงไหนต่อไหน และมันคงเป็นโชคร้ายของผมที่น้องมีรอยฟกช้ำไปทั่วทั้งขา จากหน้าแข้ง น่อง ไล่ขึ้นมาถึงขาอ่อนขาวผ่อง...

ผมพยายามจินตนาการว่า ใต้กางเกงตัวเล็กจิ๋วนั่นมี อะไรๆ’ ที่เหมือนกันกับผม ให้อารมณ์ตัวเองสงบลง แล้วค่อยๆ ทายาลงบนแผลฟกช้ำอย่างเบามือ แต่เพราะเป็นพวกมือหนักตีนหนักมาแต่ไหนแต่ไหน แม้จะพยายามยั้งแรงไว้ ก็ยังเผลอทำให้น้องเจ็บจนสะดุ้งหลายครั้ง

เจ็บเหรอ” ผมถาม พลางแตะปลายนิ้วเปื้อนยาลงบนรอยช้ำใหญ่ที่โคนขา ใกล้สะโพกกลมกลึง

อ๊ะ...เบาหน่อย” ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นมองแล้วรีบก้มหลบ แก้มเนียนใสกับใบหูเล็กๆ ทั้งสองข้างกลายเป็นสีแดงก่ำ สงสัยคงจะเจ็บมากจริงๆ

ผมลดแรงมือให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะที่หูตั้งใจฟังเสียงเม็ดฝนกระทบผืนป่า แทรกเสียงฟ้าลั่นคำรามเป็นครั้งคราว

ดูท่าคืนนี้ฝนคงตกหนักทั้งคืน ถ้าที่บ้านไม่ว่าอะไร จะค้างที่นี่ก็ได้นะ

การชวนคนไม่รู้จักให้นอนค้างด้วย อาจดูประหลาดสำหรับสังคมเมือง แต่ในสังคมชนบท โดยเฉพาะหมู่บ้านเล็กๆ อย่างที่นี่ การให้ความช่วยเหลือคนแปลกหน้าเหมือนเป็นญาติพี่น้องตัวเอง ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ซึ่งวาก็คงเข้าใจในจุดนี้ น้องจึงไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดๆ ออกมา แค่เงียบไปชั่วครู่อย่างใช้ความคิด

“...รอดูก่อนแล้วกัน ถ้าอีกสองสามชั่วโมงฝนยังไม่หยุดตก ผมจะนอนค้างที่นี่

…..

แล้วตลอดทั้งคืน...ฝนก็ไม่มีทีท่าจะซาลงเลย

[End Make’s Part]

Pie2Na

มีใครอยู่ไหม ช่างเงียบเหงาวังเวงเหลือเกิน ;D

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นนะครับ พายเข้ามาอ่านเม้นทุกสองชั่วโมงจริงๆ 5 5 5 5

PS : เรื่องนี้มีทุกรสนะ ช่วงแรกๆ พี่เมฆ น้องวายุก็จะมุ้งมิ้ง ฟรุ้งฟริ้ง โลกเป็นสีชมพูก๊าวใจคนอ่านกัน ^O^ แต่ความเข้มข้นจะเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เรามาติดตามชีวิตสองพี่น้องไปพร้อมกับพายเนาะ...ด้นสดพล็อตไม่เคยวาง ว๊าก  = ="

>>ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ Pie2Na ครับ<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

271 ความคิดเห็น

  1. #268 Shuran58 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 06:39
    กำลังอ่านอย่างตั้งใจ น้องวาน่ารักน่าเอ็นดู
    #268
    0
  2. #263 - Rain Mist - (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 19:57
    อ้าว นึกว่าเป็นพี่น้องกันจริงๆซะอีก เห็นว่าincest แต่ชอบเคะแบบนี้ง่า ไม่ได้อ้อนแอ้นจนเหมือนผู้หญิงแต่ยังดูเคะอ่ะะ
    #263
    0
  3. #65 Noey_CHP (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 07:15
    น้องวาหนูจะรู้ไหมลูกว่าพี่มันคิดอะไรอยู่5555
    #65
    0
  4. #8 foreverkyungsoo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 00:17
    รอน้าาาาาาอยากให้อัพบ่อยๆ ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้ค่าาาา????
    #8
    0
  5. #7 ลักส์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 18:48
    พี่มันร้ายยยย
    #7
    1
    • #7-1 Pie2Na(จากตอนที่ 2)
      18 กันยายน 2560 / 20:46
      น้องก็ใช่ย่อยนา ????
      #7-1
  6. #6 my_markbam9397 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:05
    โฮ้โห ถ้าพี่เมฆจะพูดแบบนี้ อินี่จะรีบถอดเลยค่ะ
    #6
    1
    • #6-1 Pie2Na(จากตอนที่ 2)
      18 กันยายน 2560 / 18:57
      ฮ่าๆ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นจ้า ดีใจมากที่มีคนอ่าน
      #6-1