[เปิดจอง] Bad Bro. คลั่งรัก [Yaoi : Incest]

ตอนที่ 17 : Chapter 15 :: แรงดึงดูด (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60

Chapter 15

แรงดึงดูด

 

ผมสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดโมงกว่า พี่เมฆไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ แล้ว ไม่รู้ว่าออกไปทำงานตั้งแต่เช้าหรือพยายามหลบหน้าผมกันแน่ พอรู้ว่าผมรู้สึกยังไงและคิดจริงจังด้วย เขาอาจจะกลัวผมตามเกาะแกะเลยอยากตีตัวออกห่างก็ได้ ความคิดที่ว่าทำให้ผมเสียใจจนไม่มีแรงขยับตัวลุกออกจากเตียง เอาแต่นอนคุดคู้นึกถึงอีกฝ่าย  และคงเพราะเมื่อคืนกว่าจะผล็อยหลับไปก็เกือบตีสอง พอนอนนิ่งๆ เลยเผลอหลับไปอีกรอบ

น่าจะผ่านไปชั่วโมงกว่า เสียงเปิดปิดประตูห้องก็ปลุกให้ผมรู้สึกตัวตื่น คนที่เดินเข้ามาไม่ได้เคาะประตูก่อน ในใจคิดว่าต้องเป็นพี่เมฆแน่ๆ เลยแกล้งทำเป็นหลับต่อ ขณะปิดตาผมได้ยินเสียงเหมือนของบางอย่างถูกวางลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง ก่อนที่ฟูกจะยวบลงเมื่อใครอีกคนในห้องทรุดลงนั่งชิดตัวผมทางด้านหลังแล้วยื่นมือมาลูบหัวเบาๆ

การกระทำที่อ่อนโยนของเขาแทบทำให้ผมลืมความเสียใจทั้งหมด พลิกตัวหันไปหา คว้ากอดเอวอีกฝ่ายก่อนจะซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องแข็งเกร็ง ฝ่ามือที่ลูบหัวผมอยู่จึงเลื่อนมากอดตอบ ลูบแผ่นหลังขึ้นลงคล้ายจะปลอบกัน

บางทีที่พี่เมฆทำแบบนี้เพราะอาจจะชอบผมบ้างก็ได้ เขาคงแค่กลัวการผูกมัดเลยไม่กล้าพูดความรู้สึกของตัวเองออกมาตรงๆ บางที

จู่ๆ น้ำตาผมก็ไหล สะอื้นอยู่หน้าท้องของเขา นึกอยากทำตัวอ่อนแอ อ้อนให้พี่เมฆอยู่ข้างๆ คอยกอดปลอบและลูบหลังผมอยู่อย่างนี้ไม่ไปไหน

เป็นอะไร...ทำไมจู่ๆ มากอดพ่อแล้วร้องไห้” เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นเหนือหัวทำให้ผมชะงัก แม้แต่น้ำตาก็หยุดไหล รีบคลายอ้อมกอดออก แล้วเงยหน้ามองคนที่กำลังลูบหลังตัวเองอยู่

พ...พ่อ

พ่อน่ะสิ คิดว่าเป็นใครถึงอ้อนเสียขนาดนี้

ป...เปล่าครับ” ผมใช้หลังมือปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง อารมณ์ผิดหวัง เสียใจปนตกใจในเวลาเดียวกันทำเอาร้องไห้ไม่ออก

แล้วนี่ทำไมมานอนห้องพี่เมฆเขาล่ะ

ก็วา…” ด้วยขี้เกียจหาเหตุผลมาอธิบาย ผมเลยเฉถามไปอีกเรื่อง “พ่อเห็นพี่เมฆบ้างไหมครับ

พี่เขาออกไปตั้งแต่เช้า เห็นบอกว่ามีงานด่วนที่ต่างจังหวัด ต้องอยู่เคลียร์งานสักสองสามวัน นี่ฝากให้พ่อมาบอกเราว่าวันจันทร์นี้คงไม่ได้มารับไปโรงเรียน

“.....”

อ้าว...อย่างน้อยปลุกผมหน่อยก็ดี จู่ๆ ไปไม่บอกลากันสักคำ

แล้วเมื่อคืนมีอะไรรึเปล่า พ่อได้ยินเสียงเหมือนทะเลาะกัน

เปล่านี่ครับ

พ่อถอนให้ใจ ยื่นมือมาลูบหัวผม “พอโตแล้วมีความลับกับพ่อเต็มไปหมด...ไม่เป็นไร ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร” เสียงพ่อฟังคล้ายน้อยใจแต่ผมว่าคงแกล้งทำมากกว่า

“.....”

พ่อยกมื้อเช้ามาให้ วางอยู่บนโต๊ะนะ อย่าลืมกินล่ะ

หือ?” ผมเหลือบมองถาดใส่อาหารเช้าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง มีทั้งนม สลัดผัก แซนวิช ออมเล็ตน่าตาน่ากิน แน่นอนว่าพ่อไม่ได้ลงมือทำเอง แต่แค่ยกขึ้นมาให้นี่ก็แปลกมากแล้ว เพราะปกติคนที่ทำหน้าที่พวกนี้คือแม่กับแม่บ้าน ช่วงนี้พ่อดูจะใส่ใจผมมากไปหน่อยแฮะ

พ่อต้องไปทำงานแล้ว แต่สัญญาจะกลับถึงบ้านไม่เกินสามทุ่ม

วาไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่มานั่งรอพ่อกลับบ้านหรอก จะกลับกี่โมงไม่ต้องบอกวาก็ได้

นี่…” มือสากยื่นมาดึงแก้มซ้ายของผม พูดพลางยืดออกแรงๆ จนเริ่มเจ็บ “พ่อชักจะอิจฉาพี่เมฆขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

อิจฉาอะไร...โอ๊ย แก้มวายืดหมดแล้วเนี่ย” ถามไม่ทันจบประโยคก็ต้องบ่นอย่างเคืองๆ เพราะพ่อยื่นมืออีกข้างมาดึงแก้มขวา

บอกมา รักพ่อรึเปล่า

ไม่รัก โอ๊ยๆ รักก็ได้” โดนบีบเจ็บกว่าเดิม ผมนี่แทบพลิกลิ้นไม่ทัน

รักมากแค่ไหน

ปล่อยก่อน แล้วจะบอก” นิ้วที่ดึงแก้มผมอยู่ยอมปล่อยออกแต่ไม่วายยังวางมือนาบไว้บนแก้มทั้งสองข้าง ดูสีหน้าแล้วถ้าไม่ได้คำตอบที่พอใจ คงต้องโดนบีบแก้มช้ำแน่

รักเท่าจักรวาล...พอไหมครับ

อืม” พ่อขมวดคิ้ว ทำท่าคิด “แล้วรักพี่เมฆแค่ไหน

“.....”

พ่อถามว่าแค่ไหน

ไม่รู้” ผมบอกปัด รู้หรอกว่าพ่อไม่ได้หมายถึงความรักในเชิงชู้สาว แต่มันก็ยังรู้สึกแปลกๆ ที่โดนถามแบบนี้

ลองคิดดู...ที่พ่อบอกว่าอิจฉาพี่เมฆ หรือจะอิจฉาที่ผมให้ความสำคัญและสนิทกับพี่เมฆมากกว่าพ่อแต่พี่เมฆไม่ใช่คนในครอบครัวสักหน่อย ยังไงพ่อก็ต้องสำคัญกว่าอยู่แล้ว ทำไมต้องอิจฉาด้วยล่ะ

งั้นรักมากหรือน้อยกว่าพ่อ

น้อยกว่า

ทำไมต้องมาพูดอะไรเลี่ยนๆ ด้วยเนี่ย น่าอายชะมัด จำไม่ได้เลยว่าล่าสุดที่บอกรักพ่อมันตอนผมอายุกี่ขวบ

อืม” พ่อยิ้มพอใจ แล้วก้มมาจุ๊บปากผมเร็วๆ หนึ่งที “พ่อไปทำงานก่อนนะ

มาจูบวาทำไมเนี่ย” ผมใช้หลังมือเช็ดปากตัวเอง แสร้งทำหน้ารับไม่ได้ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ปนเขินมากกว่า เพราะพ่อกับแม่ไม่ได้จูบผมนานแล้ว จู่ๆ มาทำเลยไม่ชิน

เดี๋ยวโตกว่านี้ก็จูบไม่ได้แล้ว ตอนนี้ยังทำได้ต้องรีบทำ” พูดพลางพ่อก็หันหลังเดินออกจากห้อง น้ำเสียงที่ใช้ราบเรียบไม่ได้ฟังเหมือนแกล้งเล่นแต่หมายความตามนั้นจริงๆ

 

            หลังจากกินอาหารเช้าง่ายๆ ที่พ่อยกมาให้แล้ว ผมก็กลับมาอาบน้ำที่ห้องตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะล้างสบู่ออกจากตัวก็มีคนเข้ามาในห้อง ซึ่งคงไม่ใช่แม่บ้านแน่เพราะไม่ยอมเคาะประตูก่อน

            “ใครครับ” ผมตะโกนถาม เหลียวหลังกลับไปมองผ่านผนังกระจกฝ้าที่ถูกไอน้ำเกาะจนขุ่นมัว เห็นเงาคนกำลังเดินเข้ามาในห้องรางๆ พอดูออกว่าเป็นผู้ชาย แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นใคร แล้วด้วยสภาพตัวเองตอนนี้ผมไม่โอเคเลยที่มีใครมาเดินเพ่นผ่านอยู่ในห้อง เพราะผนังห้องน้ำทั้งหมดเป็นกระจกฝ้า ผมมองเห็นเขา เขาก็มองเห็นผมได้เหมือนกัน

            “กูเอง” เสียงทุ้มต่ำตะโกนตอบกลับ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมาทางห้องน้ำแล้วชะงักไปนิดเมื่อเห็นผม

            “เออ กูลืมเลยว่านัดติวหนังสือกับมึง รอแป๊บนะ”

“เออๆ”

ฟังเสียงก็จำได้ทันทีว่าเป็นไอ้ต้น เมื่อวานผมเป็นคนบอกแม่บ้านเองว่าถ้าวันนี้เพื่อนมาหาให้ขึ้นมาบนห้องนอนผมได้เลย แต่เพราะมัวแต่คิดเรื่องพี่เมฆ เลยลืมไปเสียฉิบว่านัดมันไว้

ผมรีบล้างสบู่ออกจากตัว ไม่ได้หันไปมองคนในห้องอีก ได้ยินเสียงเหมือนมันเดินไปนั่งที่เตียง รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อยเพราะผนังห้องน้ำอยู่หน้าเตียงพอดี ถ้ามันมองมาทางนี้คงจะเห็นผมอาบน้ำอยู่ ถึงจะเป็นผู้ชายด้วยกันแต่ผมก็ไม่ชินที่ต้องมาอาบน้ำต่อหน้าคนอื่น เลยรีบลูบหัวลูบหน้าลวกๆ ปิดฝักบัวแล้วก้าวออกจากอ่าง พอหันรีหันขวางมองหาผ้าเช็ดตัวถึงนึกขึ้นได้ว่าลืมหยิบเข้ามาด้วย

“ต้น ช่วยหยิบผ้าเช็ดตัวในตู้เสื้อผ้าให้หน่อยดิ กูลืมเอาเข้ามา”

“แป๊บนะ”

มองผ่านผนังกระจก เห็นไอ้ต้นที่กำลังนั่งก้มหน้าเล่นเกมมือถืออย่างเมามัน ลุกเดินออกจากเตียงทั้งยังเล่นเกมอยู่อย่างนั้น พอถึงหน้าตู้เสื้อผ้าถึงยอมยัดมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง รอมันรื้อๆ ค้นๆ พักหนึ่งโดยมีผมเป็นคนบอกว่าเก็บผ้าเช็ดตัวไว้ตรงไหนกว่าจะหาเจอ เพราะตู้เสื้อผ้าเป็นแบบบิวท์อินที่ค่อนข้างใหญ่

“ขอบใจ” ผมเลื่อนประตูกระจกเปิดออกเมื่อไอ้ต้นเดินมาถึง แล้วยื่นหน้าออกไปดูพร้อมกับคว้าผ้าเช็ดตัวจากมือมันมา โดยใช้ผนังกระจกอีกด้านบังตัวเองไว้ แต่มันดันชะงักมองผ่านหัวผมไปทางด้านหลัง ยืนนิ่งด้วยท่าทางทื่อๆ เซ่อๆ จากนั้นหน้าก็เริ่มแดงเหมือนคนไข้ขึ้น

ด้วยความสงสัยผมจึงเหลียวมองตามถึงเห็นว่า...บนกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดไว้เหนืออ่างล้างหน้าด้านหลังตัวเอง สะท้อนภาพแผ่นหลังเปล่าเปลือยของผมลงมาจนถึงครึ่งสะโพก

            “.....”

            หันกลับมามองหน้ากันไปมาอยู่เงียบๆ ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่บรรยายไม่ถูก แล้วเป็นไอ้ต้นที่รู้สึกตัวก่อน “มึง...รีบแต่งตัว เดี๋ยวกูไปอ่านหนังสือรอ” มันว่าแล้วเดินเร็วๆ ไปที่โต๊ะอีกฟากหนึ่งของห้อง

            “อ่า...เออๆ” ผมรีบเอาผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอว เลื่อนประตูเปิดกว้างขึ้น ก่อนจะก้าวออกจากห้องน้ำเดินไปหน้าตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อยืดกางเกงขาสั้นออกมาสวมโดยไม่ได้เลือกและลืมไปว่ายังไม่ได้เช็ดตัว...จริงๆ คือลืมสติทิ้งไว้ในห้องน้ำมากกว่า

            ใช้เวลาไม่ถึงนาทีผมก็แต่งตัวเสร็จ แล้วเดินผ่านเตียงมานั่งข้างไอ้ต้นที่โต๊ะทำการบ้าน ก่อนจะหยิบหนังสือคณิตบนชั้นวางติดผนังเหนือโต๊ะขึ้นมาเปิดหาหน้าที่ติวให้มันค้างไว้ ขณะเดียวกันก็พยายามตั้งสติโฟกัสกับโจทย์เลขตรงหน้า

            “เมื่อวานมึงทำถึงข้อสิบสี่ใช่ป่ะ” ถามพลางก็เอาปากกาเน้นข้อความสีส้มขีดลงบนสูตรสำคัญๆ แต่น้ำจากเส้นผมที่ยังเปียกชุ่มดันหยดแหมะลงบนหน้ากระดาษ เปื้อนหมึกเป็นหย่อม

“.....”

เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบ ผมจึงหันไปมองคนข้างๆ สายตาของไอ้ต้นไม่ได้จ้องอยู่ที่ข้อความบนหนังสือ แต่เป็นหน้าของผม และอาจเพราะบรรยากาศค่อนข้างกระอักกระอ่วน ผมเลยเสหลบตา ก้มหน้าทำเป็นสนใจกับโจทย์เลขทั้งที่ตอนนี้อ่านอะไรก็แทบไม่เข้าหัวเลย

“ผมมึงเปียก” จู่ๆ ไอ้ต้นก็พูดขึ้นหลังจากพากันเงียบจนน่าอึดอัด ก่อนจะผุดลุกเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเดินกลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูในมือ แต่แทนที่มันจะยื่นผ้าผืนนั้นมาให้ กลับวางแหมะลงบนหัวผมแล้วเริ่มขยี้เบาๆ

มันก็ใช่ที่เราเป็นเพื่อนกันและเป็นผู้ชายทั้งคู่ จึงไม่ควรเกิดความรู้สึกพิลึกพิลั่นอะไรทั้งนั้น แต่เพราะผมชอบผู้ชาย สิ่งที่ไอ้ต้นทำ...สายตาที่มันมองมา เลยอาจทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ไปเอง

“กูเช็ดเองดีกว่า” ผมใช้สองมือจับผ้ายีหัวตัวเอง ต้นเลยยอมละมือออก

“.....

 

Pie2Na

คนอ่านเงียบหายไปไหนหมดนี่

ตอนหลังๆ มันน่าเบื่อป่ะครับ

ช่วงนี้พายมาอัพให้อาทิตย์ละสองสามวันน้า

ขอบคุณครับ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

271 ความคิดเห็น

  1. #271 IDKOUO (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 21:40
    เอ๋า.. ก็วาชอบผช พอผชทำไรแบบนี้ทันก็แปลกสำหรับเค้ามั้ยอ่ะ???
    #271
    0
  2. #236 Mackhan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:47
    ใจคอวาจะชอบผช.ทุกคนเลยหรอ
    #236
    0
  3. #186 Aunaun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 12:23
    พึ่งมาเจอออ
    #186
    0
  4. #144 Aunchiree (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 15:10
    วาจะชอบต้นหรือ ต้นวา อาทิตย์วา
    #144
    0
  5. #114 GIRIGIRL. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 08:21
    โอเค เปลี่ยนเรือ #ทีมต้นวา ค่ะ 555555555
    #114
    0
  6. #112 foreverkyungsoo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 00:17
    ชอบอ่านนทุกเรื่องของไรท์เลยย แต่เรื่องนี้ไม่อินวากับพ่องะะ แต่อินพี้เมฆกับต้นจัดดดอยากให้เกิดศึกชิงวา55555555
    #112
    0
  7. #111 nigtsael (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 23:48
    ฮืออออออ กูจิ้นนนนน พ่อวา ต้นวา เมฆวา กูจิ้นทุกคนกับวาาาาาา
    #111
    0
  8. #110 Noo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 18:25
    ไม่เบื่อเลยสนุกมากๆค่ะ รออ่านอยู่น้าา..

    ต้นมาแนวนี้หัวใจวาจะหวั่นไหวมั้ยอ่าา
    #110
    0
  9. #109 P-Aresia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 17:45
    ไม่น่าเบื่อเลยค่ะไรท์ เราตามอ่านทั้งในเด็กดีทั้งธัญวลัยเลย 55 😝
    #109
    0
  10. #108 gronchawan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 17:30
    ทีมต้นค่ะ
    #108
    0
  11. #106 palmy3050 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 14:32
    ไม่น่าเบื่ออออ อยู่ทีมเพื่อนครัชชช ฮือชอข
    #106
    0