[เปิดจอง] Bad Bro. คลั่งรัก [Yaoi : Incest]

ตอนที่ 11 : Chapter 10 :: เพราะเมา (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    12 พ.ย. 60

Chapter 10

เพราะเมา

 

ตอนแรกผมแค่อยากดื่มนิดหน่อยให้อารมณ์ดีขึ้น แต่พอเห็นพี่เมฆดูท่าทางคุ้นเคยกับเมนูสเต๊กในร้านนั่น กลับทำให้ผมหงุดหงิดกว่าเดิม ไม่รู้ว่าพี่เมฆมาบ่อยแค่ไหน มากับใคร ไหนจะเสื้อผ้า นาฬิกาแพงๆ นั่นอีก ใครเป็นคนให้

แค่คิดว่าพี่เขาอาจมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับแม่ ก็ทำให้ผมทั้งโกรธ ทั้งขยะแขยงแทบบ้า ดื่มไวน์แก้วต่อแก้วจนขาดสติ พูดจาบ้าบอ แล้วถูกหิ้วมาที่รถจิ๊บ หลังจากนั้นผมคงผล็อยหลับไป รู้สึกตัวตื่นอีกที รถก็จอดนิ่งอยู่หน้าบ้านตัวเอง

กระจกรถทั้งสองข้างลดลงครึ่งหนึ่ง ทำให้ผมเห็น และได้ยินที่คนสองคนพูดคุยกันอยู่หน้ารั้วบ้านได้อย่างชัดเจน

ทำไมวาดื่มจนเมา เราไปพูดอะไรกับน้องรึเปล่า

พูด? เรื่องเราสองคนเหรอ

แม่ยื่นมือไปเกาะแขนพี่เมฆ สีหน้ากังวล อย่าบอกน้องนะเมฆ รอให้วาโตกว่านี้อีกหน่อย น้าจะเป็นคนบอกทุกอย่างเอง

รีบหน่อยแล้วกัน ก่อนที่น้องชายผมจะไปได้ยินจากปากคนอื่น

“…..”

จะให้ผมอุ้มวาเข้าบ้าน หรือจะเรียกคนของคุณมาจัดการ

คนถูกถามมองมาที่รถ แต่เนื่องจากในนี้ค่อนข้างมืด เพราะแสงโคมไฟบนรั้วบ้านส่องมาไม่ถึง จึงไม่เห็นว่าผมตื่นแล้ว เมฆอุ้มน้องเข้าไปเถอะแม่หลับตา ถอนหายใจยาวๆ ครั้งหนึ่ง

ผมรีบหลับตาลง แสร้งทำเป็นยังหลับอยู่ตอนที่พี่เมฆเดินกลับมาที่รถ พอได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก ท่อนแขนแข็งแรงก็สอดเข้ามาใต้แผ่นหลังกับข้อพับขา ยกตัวผมลอยขึ้นจากเบาะ พาตรงไปทางประตูรั้ว

พี่เมฆ... ใบหน้าคมสันก้มลงมาเมื่อได้ยินเสียงเรียก ขณะที่ผมแกล้งมองไปรอบด้านด้วยสีหน้างงงัน ถึงบ้านแล้วเหรอ...

อืม

วาไม่อยากนอนที่บ้าน คืนนี้ขอค้างบ้านพี่เมฆได้ไหม

พี่เมฆชะงักเท้า เงยหน้ามองแม่ที่ยังยืนรออยู่หน้ารั้วบ้าน ซึ่งจากระยะห่างแค่ไม่กี่ก้าว แม่คงได้ยินที่ผมพูดชัดเจนทุกคำ คืนนี้ให้วานอนที่กระท่อมแล้วกัน บอกแม่บ้านให้จัดกระเป๋าเสื้อผ้าเผื่อไว้สักสามสี่คืน คราวหน้าน้องอยากค้างอีก จะได้ไม่ต้องกลับมาเอา

ได้ น้าจะจัดการให้ เรากับน้องเข้าไปรอในบ้านก่อนสิ

วุ่นวายเปล่าๆ ขอรอที่รถแล้วกันพูดจบ คนตัวสูงก็พาผมกลับเข้าไปในรถ โดยไม่ยอมปล่อยให้ผมเดินด้วยตัวเอง

 

            ผมแกล้งทำเป็นหลับจนกระทั่งรถจิ๊บเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้าน มาจอดนิ่งสนิทอยู่ข้างกระท่อมกลางป่า พอได้ยินเสียงประตูรถฝั่งคนขับถูกกระแทกปิดลงจึงลืมตาตื่น แต่ยังไม่ทันจะขยับตัวไปไหน ประตูฝั่งที่ผมนั่งอยู่ก็ถูกดึงเปิดออก ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะมุดลอดเข้ามาในตัวรถ ใช้ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของผมในระยะประชิด

ปวดหัวรึเปล่าน้ำเสียงนุ่มทุ้มถามอย่างห่วงใย ขณะเดียวกันมือข้างหนึ่งโอบผ่านตัวผมไปเพื่อช่วยปลดสายคาดเบลท์

น่าสมเพชตัวเองชะมัดที่เผลอใจเต้นแรงทุกครั้งเวลาอีกฝ่ายเข้าใกล้ หรือทำดีด้วย ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าทุกอย่างที่พี่เมฆทำก็เพื่อให้แม่พอใจ ไม่ใช่เพราะเป็นห่วง หรืออยากดูแลผมจริงๆ

ตื่นสักทีวายุ!

วาได้ยินที่พี่คุยกับแม่

​            ผมทนเก็บความลับบ้าๆ ไว้กับตัวไม่ไหวอีกแล้ว และพี่เมฆกับแม่ก็ควรหยุดความสัมพันธ์น่ารังเกียจนั่นสักที!

​            “.....”

​            “พี่เมฆกับแม่เป็นอะไรกัน

​            คนตัวสูงชะงักไปเล็กน้อย แต่กลับยังทำสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะอุ้มผมออกมาจากรถ ใช้เท้าถีบประตูปิดลง แล้วพาเข้าไปในกระท่อม พี่เขาเอาแต่นิ่งเงียบจนกระทั่งวางผมลงบนฟูก

​            “ดึกแล้ว ไว้คุยกันพรุ่งนี้” 

​            “วาอยากคุยตอนนี้ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ถึงจะยังมึนหัวอยู่ แต่สร่างเมาลงบ้างแล้ว

​            “.....”

ตอบสิ พี่กับแม่เป็นอะไรกัน

“.....”

วาบอกให้พูดไง!คนที่นั่งคุกเข่าข้างเดียวอยู่ตรงหน้าถูกผมผลักเข้าที่อกเต็มแรง แต่กลับไม่สะเทือนเลยสักนิด พอง้างหมัดจะต่อย อีกฝ่ายดันคว้าข้อมือไว้ได้ทัน

หยุด!แรงบีบที่ส่งมาทำให้ผมต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ รอให้มีสติกว่านี้ เราค่อยคุยกันน้ำเสียงเย็นเยียบและสีหน้าเฉยชานั่นดูน่ากลัวจนลมหายใจของผมสะดุด แต่ขณะเดียวกันมันยิ่งกระตุ้นอารมณ์น้อยใจ ผิดหวัง และโกรธอีกฝ่ายมากขึ้น

พี่ต่างหากที่ขาดสติจนหน้ามืดตามัว!ผมพยายามกระชากข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่กลับถูกบีบแรงกว่าเดิมจนเจ็บร้าวไปทั่งแขน ที่ทำแบบนั้นเพราะพี่อยากได้เงินงั้นเหรอ หรือว่าเซ็กซ์!?” จู่ๆ น้ำตาผมก็ไหลออกมา ร้องไห้ ตะโกนโวยวายเหมือนคนบ้า

“...!!?”

ถ้าเป็นอย่างหลังวาทำแทนให้ก็ได้!

ผมใช้มืออีกข้างคว้าลำคอแกร่ง ยืดตัวขึ้นกดจูบลงบนริมฝีปากได้รูป ทีแรกอีกฝ่ายชะงักนิ่งไป แต่เมื่อถูกผมบดเบียดร่างกายเข้าหา พร้อมกับดูดเม้มริมกลีบปากนั้นอย่างร้อนรน แรงบีบที่ข้อมือถึงคลายลง ขณะเดียวกันฝ่ามือหยาบกระด้างอีกข้างกลับโอบแผ่นหลังผอมบางของผม ดึงทั้งร่างให้แนบขิดกันมากขึ้น ก่อนจะลูบไล้หนักๆ ไปทั่วแผ่นหลัง

ปลายลิ้นสากสอดเข้าในโพรงปาก กวาดต้อนดูดดึงอยู่ชั่วครู่ก็ถอนริมฝีกปากออก กดจูบลงบนปลายคาง ต่ำลงมาที่ต้นคอ ขบเม้มจนเกิดเสียงน่าอาย

สัมผัสจากอีกฝ่ายทำให้ร่างกายของผมร้อนผะผ่าว ลืมความคิดวุ่นวายในหัวก่อนหน้านี้ไปจนหมด สติที่พอมีเริ่มเลือนรางปลิวหาย เมื่อฝ่ามือหนาหยาบที่เคยกุมข้อมือผมไว้ ปล่อยออก เลื่อนลงมาลูบคลำที่ข้างลำตัว หน้าอก ก่อนจะกดปลายนิ้วลงบนยอดอกที่ชูชันผ่านเนื้อผ้า

พี่เมฆ…” เสียงของผมสั่นพร่า ไม่รู้จะขยับมือไปตรงไหน เลยได้แต่วางไว้บนแผงอกกำยำอย่างอ่อนแรง ทั้งตัวอ่อนยวบไม่ต่างจากขี้ผึ้งลนไฟ ปล่อยให้อีกฝ่ายปลดเข็มขัดนักเรียนออก ก่อนที่ฝ่ามือหยาบกระด้างจะสอดผ่านขอบกางเกงเข้าไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวกึ่งกลางลำตัวเอาไว้ บดขยี้ปลายนิ้วลงบนส่วนปลายจนผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว

…..

 

ภาพร่างกายกำยำไปด้วยกล้ามเนื้อที่กำลังทาบทับลงมาเลือนรางอยู่ในหัวตอนผมลืมตาตื่น ความรู้สึกวาบหวิวยังแล่นวูบทั่วท้องน้อย

ผมเลิกผ้าห่มผืนบางออก เป็นอย่างที่คิด...เป้ากางเกงบ็อกเซอร์ขาสั้นที่สวมอยู่เปียกชุ่ม

น่าอายชะมัด

มองสำรวจรอบด้าน ถึงพบว่าตัวเองไม่ได้สวมชุดนักเรียนเหมือนในฝัน แต่ความจริงบางส่วนกำลังตอกย้ำให้รู้สึกอายหนักกว่าเดิม

ที่นี่เป็นกระท่อมของพี่เมฆ นึกไม่ออกเลยว่าผมเปลี่ยนมาสวมเสื้อยืด กางเกงบ็อกเซอร์ตอนไหน หรือเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ความทรงจำสุดท้ายคือผมคว้าลำคอแกร่งลงมาบดจูบ ส่วนเหตุการณ์ต่อจากนั้นรางเลือนไปหมด ในหัวยังอื้ออึง มึนงงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเมื่อคืน

ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ไม่รู้ว่าตอนเมาผมเอาความกล้ามากจากไหนถึงกล้าทำเรื่องบ้าๆ ลงไป ถ้าหากพี่เมฆรังเกียจพวกรักร่วมเพศ คงนึกแขยงผมจนไม่อยากเข้าใกล้

โว้ยยย!ผมขยี้หัวตัวเองแรงๆ ที่ต้องกังวลตอนนี้คือคำตอบของพี่เมฆต่างหาก...ตกลงแล้วแม่กับพี่เมฆมีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่!?

ขณะกำลังคิดไม่ตก ประตูไม้ไผ่ก็ถูกผลักเปิดออก ก่อนที่เจ้าของกระท่อมตัวสูงกำยำจะเดินลอดผ่านกรอบประตูเข้ามา ทำให้ห้องเล็กๆ แคบลงกว่าเดิมจนน่าอึดอัด

            ตื่นนานแล้วเหรอ ปวดหัวรึเปล่าพี่เมฆวางถุงในมือลงบนชั้นวางของ แล้วก้าวมาทางฟูกนอน ดึงมุ้งสีขาวม้วนเก็บเสร็จจึงนั่งยองๆ ลงตรงหน้าผม

            เมื่อก่อนที่นี่แทบไม่มีข้าวของเครื่องใช้อะไรเลย แต่หลังจากผมมานอนค้างบ่อยๆ ก็มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกเพิ่มขึ้น รวมถึงมุ้งหลังนี้ และระบบไฟฟ้าที่พี่เมฆบอกว่าขอต่อพ่วงมาจากบ้านริมถนน

            นิดหน่อยครับ

            ไปเรียนไหวรึเปล่า

            “.....” ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ พี่เมฆล่ะ ไม่ต้องไปทำงานเหรอ

            งานพี่อิสระ ไปสายหน่อยคงไม่เป็นไรมือหยาบกร้านยื่นมาวางแหมะบนหัวผม แล้วออกแรงขยี้เบาๆ จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าพี่เมฆทำงานอะไร เพราะเคยถามแล้วพี่เขาตอบเลี่ยงๆ เหมือนไม่อยากให้ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว เลยไม่คิดจะเซ้าซี้อีก แต่เดาว่าคงทำสวนยาง สวนผลไม้ หรือไม่ก็ทำไร่ ส่งขายพวกสินค้าทางการเกษตร เพราะเคยได้ยินพี่เขาคุยๆ กับพ่อเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ หิวรึยัง พี่ซื้อโจ๊กกับผลไม้มาให้ จะกินเลยไหม

            “.....” ผมส่ายหน้าอีก มันผะอืดผะอมน่ะครับ

            ปล่อยท้องว่างจะยิ่งแย่ ฝืนกินสักนิดแล้วกันดวงตาคมกริบมองผมด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนที่ร่างสูงกำยำจะผุดลุกขึ้นเต็มความสูง กางเกงกับชั้นในเราอยู่ในตู้ ไปเอามาเปลี่ยนสิ

            เปลี่ยนทำ...

            บ้าจริง ลืมไปเลย...ก้มลงมองเป้ากางเกงตัวเองแล้วรู้สึกเลยว่าหน้าเห่อร้อนจนแทบไหม้

            ผมรีบลุกพรวดขึ้นจากฟูกนอนด้วยความอายปนขายหน้า แต่เพราะลุกยืนกะทันหัน เลยรู้สึกมึนหัว พื้นโครงเครงจนเกือบจะล้มฟุบลงไปอีกรอบ โชคดีที่พี่เมฆหันมาเห็น เลยคว้าเอวผมไว้ได้ทัน

            ดีขึ้นแล้วครับ บอกอีกฝ่ายหลังจากยื่นนิ่งอยู่ในอ้อมแขนแกร่งครู่ใหญ่

            ให้พี่ช่วยไหม

            ไม่เป็นไร วาเปลี่ยนเองได้ให้พี่เมฆเปลี่ยนกางเกงให้เนี่ยนะ ผมไม่ใช่เด็กสามขวบสักหน่อย และถึงจะเป็นผู้ชายด้วยกันก็ยังน่าอายอยู่ดี

            ช่วยอย่างอื่นต่างหาก ฝ่ามือหนาหยาบที่วางอยู่บนหน้าท้องของผม เลื่อนต่ำลงเล็กน้อยเหมือนจะกลั่นแกล้ง ยังไงเมื่อคืนตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรา พี่ก็เห็นหมดแล้ว ไม่ต้องอายหรอก

            ม...ไม่ต้อง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดข้างหู กับสัมผัสจากฝ่ามือหยาบที่กำลังลูบไล้ไปมาบริเวณหน้าท้อง ทำให้ผมเสียดวูบในท้องน้อยไปหมด แข้งขาก็ดันอ่อนแรงขึ้นมาดื้อๆ ไม่มีแรงยืนจนต้องพิงอ้อมแขนแกร่งไว้ ว...วาทำเองได้

            หืม...พี่แค่แกล้งเล่น นี่เราอยากทำจริงเหรอ ให้พี่ออกไปรอข้างนอกไหม

            “...!!!

            สายตาขบขันกับเสียงกลั้วหัวเราะในลำคอของอีกฝ่าย ทำให้ผมอายจนอยากเอาผ้าห่มมาคลุมหัวตัวเอง แต่ที่ทำได้ก็แค่ปั้นหน้าบึ้ง มองพี่เมฆอย่างโกรธๆ ด้วยใบหน้าที่คงแดงก่ำไปหมด พร้อมกับออกแรงผลักแผงอกกำยำนั่นแรงๆ ซึ่งพี่เมฆก็ยอมปล่อยผมออกจากอ้อมกอด หันกลับไปจัดการกับโจ๊กที่ซื้อมา แต่ยังไม่วายส่งเสียงหัวเราะระคายหูให้ได้ยิน

 

Pie2Na

ความสัมพันธ์ของสองคนนี้เริ่มคลุมเครือขึ้นเรื่อยๆ สนิทกัน แต่สนิทแบบไหนต่างฝ่ายต่างไม่แน่ใจ

สปอยล์ตอนหน้า...น้องเป็นรอยทั้งตัว ดูสิคนทำจะแก้ตัวยังไง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

271 ความคิดเห็น

  1. #139 Aunchiree (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 13:47
    เหมือนน้องจะลืมอะไรสักอย่าง ฮ่าๆ
    #139
    0
  2. วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 11:05
    บอกไปเลยยยสิ 55555 คือน้องลืมหรือยังไง555
    #81
    0
  3. #62 foreverkyungsoo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 09:22
    รอรอรอรอจ้าากี้สสสส
    #62
    0
  4. #61 'นมชมพู' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 01:48
    กรี้ดดดดดดดดดดด แล้วหนูวาลืมถามเรื่องแม่ไปแล้วป้ะลูก55555555
    #61
    0
  5. #60 palmy3050 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 00:13
    งื้ออออ น้องงง เมื่อไหร่จะถูกกิน55555
    #60
    0
  6. #59 Popularpong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 15:18
    พี่เมฆทำน้องงงงง
    #59
    0