(Not) Innocent รัก 'ร้าย' เดียงสา :3P: [เปิดจอง]

ตอนที่ 5 : Chapter 04 :: สัมผัสจากพ่อ (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    9 ก.ค. 62

Chapter 4

สัมผัสจากพ่อ

 

 

ผมถลาเข้าไปยืนกั้นกลางระหว่างพ่อกับพี่กฤษ แล้วรีบคว้าแขนพ่อไว้ก่อนที่แฟนเก่าผมจะถูกซัดเข้าอีกหมัด

“หลีกไป!” เสียงตวาดของพ่อทำเอาผมสะดุ้ง น้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจ

ไม่ได้เสียใจที่โดนตวาดใส่หน้า แต่เสียใจที่...ทำให้พ่อผิดหวัง

“ธารขอโทษ ฮึก...” ผมกอดพ่อ ซบหน้าลงกับอกอีกฝ่าย แล้วเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น

“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้นเหนือหัว แล้วแขนแข็งแรงข้างหนึ่งก็โอบกอดผมตอบ ขณะที่มืออีกข้างของพ่อกำลังลูบหัวผมอย่างที่ชอบทำ แต่ที่ต่างออกไปจากทุกที...พ่อไม่ได้พูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน กลับเอาแต่ยืนนิ่งเงียบ

พ่อคงโกรธมาก...

“พ่อ ธาร...ฮึก....ฮือๆ” ผมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองพ่อ ไม่อยากเห็นสายตารังเกียจที่ใช้มองมา ไม่อยากเห็นว่าพ่อผิดหวังในตัวผมมากแค่ไหน

“กลับบ้านกันครับ”

มือหนาสากดันไหล่ผมออกห่าง แล้วเจ้าของมือคู่นั้นก็หมุนตัวเดินไปที่รถ ท่าทีนิ่งเงียบจนดูเฉยชาทำให้ผมกังวลทำอะไรไม่ถูก ได้แต่รีบเดินตามพ่อไปโดยไม่ได้เหลียวกลับไปมองอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

ใจของผมตอนนี้เป็นห่วงอยู่เรื่องเดียวคือพ่อรู้สึกยังไง จะเกลียดผมไหม...

พ่อจะยัง...รักผมเหมือนเดิมรึเปล่า

 

@Tawan’s House

9: 24 P.M.

                ผมนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงโดยไม่ได้ขยับตัวไปไหนมาเกือบชั่วโมงแล้ว ทำเพียงมองเพดานมืดทึบในห้อง แล้วคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้

เพื่อนของผมจะรังเกียจผมไหม พี่กฤษจะเป็นยังไงบ้าง แล้วพ่อล่ะ? ตั้งแต่ขึ้นรถจนกระทั่งกลับมาถึงบ้านพ่อไม่ยอมพูดกับผมสักคำ พ่อคงโกรธจนไม่อยากมองหน้ากันแล้ว

                แกร็ก...

                เสียงลูกบิดประตูทำให้ผมตื่นจากภวังค์ รีบผุดลุกขึ้นนั่งทันทีที่เห็นว่าใครเป็นคนเปิดประตูเข้ามา

                “พ่อเห็นไฟในห้องปิดอยู่ คิดว่าเราเข้านอนแล้ว เลยไม่ได้เคาะประตู” พ่อเดินมานั่งข้างๆ ผมบนเตียงโดยไม่ได้เปิดไฟ ทั้งห้องจึงยังมืดสลัว...ดีแล้วล่ะ เพราะผมไม่อยากให้พ่อเห็นว่าตาของผมบวมแค่ไหน หลังจากผ่านการร้องไห้ติดต่อกันมาเป็นชั่วโมง

                “พ่อมีเรื่องจะคุยกับเรา”

                “.....” ว่าจะไม่ร้องไห้แล้ว แต่น้ำตาก็ดันไหลออกมาอีก

“ผู้ชายคนนั้นเคยทำอะไรธารมากกว่าจูบรึเปล่า”

“.....” ผมรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“แล้วรอยที่คอเมื่อวานล่ะ ที่ไม่กลับบ้านคงไม่ได้ไปนอนค้างบ้านเขาใช่ไหม”

“เปล่านะครับ ธารไม่ได้ไปนอนค้างบ้านพี่กฤษ แล้วพี่กฤษก็ไม่ได้ทำรอยพวกนั้นด้วย” ผมละล่ำละลักตอบเพราะกลัวพ่อจะเข้าใจผิด แล้วยิ่งโกรธหนักกว่าเดิม

“พ่อไม่ห้ามถ้าธารจะรักหรือชอบผู้ชายด้วยกัน รสนิยมทางเพศไม่ใช่เรื่องผิดถ้ามันไม่ได้ทำให้ตัวเองหรือคนรอบข้างเดือดร้อน แต่ธารยังเด็กไปที่จะมีแฟน ตั้งแต่วันนี้ห้ามธารไปเจอผู้ชายคนนั้นอีก ธารต้องเลิกยุ่งกับเขา...เข้าใจที่พ่อพูดใช่ไหม”

“ครับ”

ถึงขั้นนี้แล้วจะโต้แย้งอะไรได้ ทำได้แค่ก้มหน้ารับปากแม้ในใจจะค้านก็ตาม ผมไม่ใช่เด็กแล้ว และโตพอที่จะตัดสินใจบางอย่างด้วยตัวเอง รวมถึงเรื่องที่ผมจะมีหรือไม่มีแฟนก็ด้วย แต่ถ้าเถียงออกไปก็มีแต่จะทำให้พ่อโกรธมากขึ้นเท่านั้น

“พ่อจะกักบริเวณธารหนึ่งเดือนเป็นการทำโทษ ตั้งแต่พรุ่งนี้พ่อจะไปรับไปส่งเราที่โรงเรียนทุกวัน ห้ามเรากลับเลยเวลาเลิกเรียน เสาร์ อาทิตย์ต้องอยู่กับบ้านเท่านั้น เข้าใจไหมครับ”

“ครับ”

แสงสีส้มสว่างวาบเมื่อพ่อเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟบนหัวเตียง ทำให้ผมต้องหรี่ตาลง เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงสว่างหลังจากอยู่ในที่มืดเป็นเวลานาน

พ่อหันมามองหน้าผมแล้วถอนหายใจเบาๆ “หยุดร้องไห้ได้แล้วครับ ตาบวมหมดแล้ว” มือสากเอื้อมมาเช็ดน้ำตาบนแก้มให้ ก่อนเอ่ยถาม “ธารโกรธพ่อรึเปล่าที่ทำโทษธาร”

“ธารต่างหากที่ต้องกลัวว่าพ่อจะโกรธ...ธารเป็นฝ่ายผิดนี่นา”

พ่อยิ้มบางแล้วลูบหัวผม “หิวรึเปล่า อยากดื่มนมก่อนนอนไหม”

ผมส่ายหน้า

“งั้นก็อาบน้ำได้แล้วครับจะได้รีบนอนแต่หัวค่ำ” พ่อดึงผมเข้าไปนั่งใกล้ๆ แล้วปลดกระดุมเสื้อให้พลางพูดต่อ “คืนนี้พ่อนอนห้องธารนะ แม่เขาเพิ่งโทรมาบอกว่าเลื่อนไฟลท์กลับ จะอยู่ชอปปิงที่ปารีสต่ออีกสองสามวัน”

“ครับ...เอ่อ เดี๋ยวธารถอดเองดีกว่า”

ปลดกระดุมเสื้อเสร็จ พ่อก็เลื่อนมือลงมาที่กระดุมกางเกง แต่ผมรีบตะครุบมันไว้เสียก่อน

“ตอนเด็กๆ ยังอ้อนให้พ่อถอดกางเกงให้อยู่เลย” ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกรอบสี่เหลี่ยมทอประกายขบขัน ท่าทางพ่อจะอารมณ์ดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้บ้างแล้ว “ไม่ได้อาบน้ำด้วยกันนานแล้ว คืนนี้อาบพร้อมกันนะครับ”

ผมที่กำลังจะลุกจากเตียงไปที่ตู้เสื้อผ้าชะงักกึก...

“พ่อครับ ธารโตแล้วนะ ถ้าอาบน้ำด้วยกันธารก็อายแย่สิ”

“ไม่เห็นต้องอายเลยนี่ครับ คิดซะว่าแช่ออนเซ็นก็ได้”

พ่อถอดแว่นวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะลุกออกจากเตียง แล้วลากแขนผมเดินเข้าไปในห้องน้ำ ไม่วายหลุดเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดีที่แกล้งผมได้

“พ่อ ไม่เอานะ ธารอยากอาบคนเดียว”

“แต่พ่ออยากอาบน้ำกับธารนี่” เสียงทุ้มต่ำพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนคนพูดจะถอดเสื้อนักเรียนที่สวมคาไว้อย่างหมิ่นเหม่ของผมออกจากไหล่ โยนใส่ตะกร้าใต้เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ตามด้วยเสื้อเชิ้ตของตัวเอง โดยไม่มีท่าทีเขินอายแบบผมเลยสักนิด พอพ่อเริ่มปลดกระดุมกางเกง ผมก็รีบหันมองทางอื่น

พ่ออาจจะเคยเห็นผมเปลือยล่อนจ้อนจนชิน แต่ผมไม่ชินกับการต้องเห็นร่างกายเปลือยเปล่าของพ่อ เพราะตอนที่เราอาบน้ำด้วยกันครั้งสุดท้าย มันก็ตั้งแต่ผมอายุแปดขวบ ถึง อะไรๆ ของพ่อจะยังเหมือนเดิมก็เถอะ

เห็นจากทางหางตาว่าพ่อเดินไปเปิดฝักบัวก่อนจะก้าวลงในอ่างอาบน้ำทรงครึ่งวงกลม ผมก็ตัดสินใจถอดกางเกงของตัวเองโยนลงในตะกร้า แล้วก้าวลงไปยืนในอ่างบริเวณใต้ฝักบัวใกล้ๆ กับพ่อ เพราะคงปฏิเสธพ่อไม่ได้อีก (นอกจากจะวิ่งหนีออกจากห้องน้ำไปเลย)

ห้องน้ำในห้องนอนของผมค่อนข้างกว้าง และแบ่งแยกเป็นสัดส่วนชัดเจน โซนที่ไว้สำหรับอาบน้ำมีผนังฝั่งหนึ่งเป็นกระจกใสที่สามารถมองออกไปข้างนอกได้ แต่คนด้านนอกมองไม่เห็นข้างใน (ยกเว้นตอนกลางคืนที่ต้องรูดม่านปิด)

มองผ่านกระจกจะเห็นสวนหลังบ้านจากชั้นสอง ซึ่งมีต้นไม้และสระว่ายน้ำที่ตกแต่งเลียนแบบธรรมชาติ แต่ห้องน้ำในห้องนอนของพ่อกับแม่กว้างและสบายกว่านี้

“ล้างตัวก่อน เดี๋ยวแช่น้ำอุ่นกัน”

พ่อจับเอวของผมให้ขยับมายืนข้างหน้า ขณะที่พ่อยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลัง ทำให้ผมรู้ว่าตอนนี้ผมโตจนสูงเท่าไหล่พ่อแล้ว ถึงขนาดตัวจะได้แค่ครึ่งเดียว แต่ถ้าผมอายุมากกว่านี้ ผมอาจจะตัวโตและสูงเท่าพ่อเลยก็ได้ ในเมื่อผมเป็นลูกของพ่อก็ควรจะได้ยีนเด่นมาบ้างสิ

พ่อตะวันเป็นผู้ชายที่รูปร่างดีถึงขนาดเคยมีแมวมองมาทาบทามให้เป็นนายแบบ พ่อสูงตั้งหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนฯ มีซิกซ์แพ็กส์เป็นลอน กล้ามไหล่ แขน หน้าอก และหลังได้รูปสวยจนเทรนเนอร์ฟิตเนสยังชม เพราะพ่อออกกำลังกายบ่อย เข้าฟิตเนสอย่างน้อยอาทิตย์ละสามวันช่วงที่ว่าง อย่างวันนี้พ่อเลิกงานเร็วก็แวะเข้าฟิตเนสก่อนจะมารับผม

หุ่นแบบพ่อนี่คือความใฝ่ฝันของผมเลยล่ะ

“แชมพูกลิ่นนี้หอมดีจัง ให้แม่บ้านซื้อมาให้พ่อใช้บ้างดีกว่า” พ่อกดแชมพูจากขวดแบบหัวป้ำ แล้วก้มหน้าลงดมของเหลวสีชมพูใสบนฝ่ามืออยู่ข้างๆ แก้มผม

“ฮ่าๆ” พอได้คุยกับพ่อ ได้ทำอะไรร่วมกัน ความกังวลที่มีก็จางหายจนเกือบหมด “ขวดนี้ใช้ได้ทั้งสระผมทั้งถูตัวเลยนะ สูตรอ่อนโยนสำหรับเด็กแรกเกิด ธารไม่อยากสะสมสารเคมีไว้บนหัวเยอะ เดี๋ยวไอคิวลด ถ้าพ่อชอบก็เอาไปใช้ก่อนได้นะ ไว้ธารให้แม่บ้านซื้อมาให้ใหม่”

พ่อยิ้มขำ ถูมือจนแชมพูขึ้นฟองแล้วป้ายลงบนจมูกผม “นี่แน่ใจนะว่าเราฉลาด”

“แน่นอนสิ ก็พ่อฉลาดนี่นา ธารเป็นลูกชายพ่อก็ต้องฉลาดมากๆ อยู่แล้ว” ขณะแหงนหน้ามองพ่อ ผมก็เอนแผ่นหลังพิงกับแผงอกแข็งตึงที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย “พ่อครับ ธาร...ขอโทษ”

                “ครับ พ่อได้ยินแล้ว จะพูดสักกี่ครั้งกันหืม” พ่อบีบจมูกผมอย่างมันเขี้ยว แล้วรวบกอดเอวจากด้านหลัง “พ่อรักธารมากที่สุด ถ้าธารทำผิด พ่อก็เสียใจมากที่สุดเหมือนกัน แต่ไม่ว่าธารจะผิดพลาดอีกกี่ครั้ง พ่อก็จะให้อภัยธาร...เพราะอะไรรู้ไหมครับ?

                “.....” ผมส่ายหน้า

                “เพราะธารคือดวงใจของพ่อ” คนด้านหลังก้มลงมาหอมแก้มผม พูดปนหัวเราะ “พ่อขาดธารไม่ได้ เลยต้องดูแลธารจนกว่าจะแก่ตายไงครับ”

                “หืมมม...ถ้าพ่อแก่กว่านี้ ธารต่างหากที่ต้องดูแลพ่อ” คำพูดของพ่อทำให้ผมยิ้มกว้าง หมุนตัวหันหน้าเข้ากอดร่างกำยำเต็มอ้อมแขน “ธารรักพ่อที่สุดเลยครับ”

                “ถ้าโตกว่านี้ ต้องรักพ่อเหมือนเดิมนะ” พูดไปพ่อก็สระผมให้ผมไปด้วย

                “แน่นอนอยู่แล้ว”

                 พอขยี้หัวผมจนพอใจ พ่อก็ถูหลังให้ต่อทั้งที่ผมยังกอดพ่อเอาไว้ ผมเลยหมุนตัวหันหลังกลับ แล้วกดแชมพู (ที่เป็นสบู่เหลวด้วย) ถูแขนตัวเองไปพลางๆ ระหว่างนั้นฝ่ามือสากก็เลื่อนต่ำลงมาลูบฟองสบู่ไปที่ต้นขาของผม

                “ให้พ่อช่วยถูธารน้อยด้วยไหม” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยล้อๆ มือที่ลูบอยู่ตรงต้นขาเลื่อนเข้ามาด้านในระหว่างขาทั้งสองข้างจนผมจั๊กจี้

                “พ่ออะ ชอบแกล้งธาร” ผมต่อว่าอย่างไม่จริงจังนัก ขณะถูแชมพูไปทั่วตัวโดยไม่ได้สนใจพ่อ แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อมืออีกฝ่ายดันเลื่อนมาจับตรงนั้นของผมจริงๆ พอจะขยับตัวออกห่าง พ่อก็ใช้แขนข้างที่ว่างรวบเอวของผมเอาไว้ให้อยู่นิ่งๆ

                “ให้พ่อช่วยนะ”

                “ช...ช่วยอะไรครับ” ผมยืนตัวแข็งทื่อ ทำสีหน้าไม่ถูก

นี่มันไม่ใช่ล้างให้สะอาดสักหน่อย แต่แบบนี้มัน...

“ก็...วันนี้...ธารช่วยตัวเองรึยังครับ?

“พ่อ!

“ไม่เห็นต้องอายเลย ให้พ่อช่วยนะ” มือที่กอบกุมส่วนอ่อนไหวของผมไว้ เลื่อนขึ้นลงช้าๆ “จำได้รึเปล่า...ตอนเด็กๆ พ่อเคยทำทุกอย่างให้ธาร อุ้มธาร นอนกอดธาร อาบน้ำให้ ป้อนข้าว ดูแลเรามาตลอด...ไม่ว่าธารของพ่อจะโตกว่านี้อีกสักกี่ปี พ่อก็ยังอยากดูแลธารในทุกๆ เรื่อง เราจะได้สนิทกันเหมือนเดิมไงครับ”

“แต่...พ...พ่อครับ” เสียงของผมสั่นพร่า รู้สึกแปลกๆ ร้อนผ่าวไปทั้งตัว ขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ ถ้าพ่อไม่ได้กอดเอวของผมเอาไว้ ผมคงทรุดลงไปนั่งในอ่างแล้วแน่ๆ “ม...ไม่มีพ่อที่ไหนเขาทำแบบนี้กับลูกหรอกครับ”

“ก็พ่อกำลังทำอยู่นี่ไง” พ่อยิ้มขำ ขยับมือถี่กระชั้นขึ้น กระซิบถามผมอย่างเอาใจ “รู้สึกดีรึเปล่า?

“ธ...ธาร ฮ...อื้อ”

ความคิดในหัวของผมสับสนวุ่นวายไปหมด...

ผมควรปล่อยให้พ่อทำมันต่อไปทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ควรเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นระหว่างพวกเราน่ะเหรอ? ถึงจะรู้สึกไม่ดี กลัว และสับสน แต่ในใจลึกๆ ผมกลับไม่กล้าปฏิเสธในสิ่งที่พ่อมอบให้ ผมไม่อยากคิดว่ามันผิด...อยากจะให้พ่อเป็นพ่อที่ดีคนเดิมของผม

“พ...พ่อครับ ธารกลัว”

สุดท้ายผมก็ไม่คิดจะต่อต้าน เพียงแต่บอกความรู้สึกของตัวเองออกไป แล้วเบี่ยงหน้าซบกับอกของพ่อ หลับตาลงปล่อยให้พ่อทำอย่างที่ต้องการ

“ไม่ต้องกลัวนะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบปลอบ ปล่อยมือออกจากกึ่งกลางลำตัวของผม แล้วลูบแขนของผมเบาๆ “คิดซะว่าธารอยู่คนเดียวก็ได้ เหมือนทุกๆ ทีที่ธารเคยทำด้วยตัวเอง ต่างกันแค่ครั้งนี้พ่อจะเป็นคนทำให้”

“.....”

“เรานั่งลงดีไหม” พ่อขยับตัวนั่งลงในอ่างพร้อมกับโอบเอวผมให้ค่อยๆ นั่งลงไปด้วยกัน โดยให้ผมนั่งซ้อนอยู่ข้างหน้าระหว่างขาของพ่อ

“ผ่อนคลายนะครับ ตอนนี้ธารอาจจะรู้สึกแปลกๆ แต่อีกหน่อยธารก็จะชินเวลามีพ่ออยู่ข้างๆ” พ่อลูบต้นขาผมช้าๆ ค่อยๆ ขยับมาใกล้กับส่วนนั้นมากขึ้น ก่อนจะกุมมันไว้อย่างเบามือ แล้วเริ่มรูดรั้งขึ้นลงอีกครั้ง “เอนหลังพิงพ่อสิ ปล่อยตัวตามสบาย จินตนาการในแบบที่เราชอบเหมือนเวลาที่เราอยู่คนเดียว”

พ่อยังเป็นพ่อที่ดีคนเดิมของผม พ่อหวังดีกับผม ผมแค่ต้องเชื่อฟัง...แล้วทุกอย่างจะดีเอง

ผมปลอบตัวเองในใจขณะเอนหลังพิงกับอกพ่อ แล้วหลับตาลง ปล่อยความรู้สึกไปตามสัมผัสแปลกใหม่ที่ชวนวูบไหว แม้จะยังสับสนและกลัว แต่ก็พยายามทำตามที่พ่อบอก

“ฮ...อือ” ผมหลุดเสียงครางหวิว เมื่อพ่อขยับมือเร็วขึ้น บิดตัวอย่างทรมานเมื่อจู่ๆ พ่อก็หยุด ผมรู้สึกได้ถึงสัมผัสหยาบกร้านจากฝ่ามือข้างหนึ่งที่ลูบไล้อยู่ตรงหน้าอก และฝ่ามืออีกข้างที่กำลังบีบเค้นสะโพก ก่อนที่นิ้วอุ่นชื้นจะสอดเข้ามาในตัวผม

“พ...พ่อครับ” ความรู้สึกคับแน่นทำให้ผมตกใจ ลืมตามองหว่างขาของตัวเอง นิ้วของพ่อกำลังขยับเข้าออกอย่างช้าๆ ชวนให้รู้สึกอึดอัดและเสียววาบกับสัมผัสแปลกใหม่ เสียงเฉอะแฉะดังผสานเสียงสายน้ำจากฝักบัว นำพาให้อารมณ์ของผมยิ่งกระเจิดกระเจิง

“เคยทำแบบนี้รึเปล่า”

ผมส่ายหน้า มือที่วางอยู่บนต้นขาอีกฝ่ายจิกเกร็ง

พ่อจับขาของผมอ้าออกกว้างพาดไปบนขอบอ่าง แล้วสอดนิ้วเข้ามาลึกขึ้น ขณะที่มืออีกข้างหยอกล้ออยู่กับตุ่มไตบนหน้าอก ชักนำให้อารมณ์วูบไหวจนไม่อาจควบคุมสติของตัวเองได้

“ฮ...อา...อ๊ะ” ผมหลับตา ส่งเสียงครางอย่างไม่รู้จักอาย ปล่อยตัวไปกับสัมผัสที่พ่อมอบให้ ในหัวจินตนาการถึงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังกระแทกกระทั้นเข้ามาในตัวผม แต่น่าแปลก....ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับเป็นพ่อตะวัน

“จ๊วบ” ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าพ่อกำลังซุกไซร้ใบหน้าเข้ากับลำคอของผม และใช้ปากดูดดุนผิวเนื้อบริเวณนั้นแรงๆ จนเกิดเสียงดังน่าอาย ก่อนที่อีกฝ่ายจะผงกหัวขึ้นมองเมื่อรู้สึกได้ว่าผมกำลังจ้องอยู่ ทำให้ใบหน้าของเราใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกัน “ธารกำลังจินตนาการถึงอะไร...” เสียงทุ้มต่ำหอบกระเส่าที่ดังอยู่ข้างหูทำให้ผมรู้สึกหวิวๆ ในท้องน้อย

                “ธาร...” ผมปรือตาลงต่ำ มองริมฝีปากที่อยู่ใกล้ด้วยหัวใจเต้นแรง จะบอกได้ยังไงล่ะว่าผมกำลังจินตนาการถึงการมีเซ็กซ์กับพ่อตัวเอง

                ริมฝีปากได้รูปเลื่อนใกล้เข้ามาก่อนที่จะสัมผัสเข้ากับริมฝีปากของผม แล้วค่อยๆ ขบเม้มอย่างนุ่มนวล ทำให้ผมต้องขยับมือคล้องลำคอแกร่ง ให้อีกฝ่ายโน้มใบหน้าลงมาใกล้ชิดกันมากขึ้น แล้วบดเบียดริมฝีปากแนบแน่นกว่าเดิม ขบเม้มดูดดึงอย่างกระหาย ก่อนจะอ้าปากปล่อยให้ปลายลิ้นอุ่นร้อนเข้ามาหยอกล้อกับลิ้นของตัวเอง

                ขณะที่นิ้วมือขวาของพ่อกำลังบดคลึงยอดอกของผม นิ้วมือซ้ายก็ขยับออกจากช่องทางคับแน่น แล้วสอดใส่เข้ามาอีกครั้งด้วยจำนวนที่เพิ่มขึ้น ทำให้ผมต้องขยับสะโพกเพื่อบรรเทาความอึดอัด

                “อื้อ...ฮ...อา...” เมื่อพ่อละริมฝีปากออกห่าง ผมก็หลุดเสียงร้องคราง ตรงหว่างขานิ้วอุ่นชื้นกำลังขยับเข้าออกเร็วและแรงขึ้นจนตัวของผมไหวคลอน มันทั้งอึดอัดและเสียวซ่านจนแทบทนไม่ไหว ต้องกอบกุมท่อนเนื้อแข็งขืน รูดรั้งขึ้นลงในจังหวะเดียวกัน

                “อ๊าาา...”

                ในที่สุดน้ำสีขาวขุ่นก็พุ่งออกจากส่วนปลายของแก่นกลางกาย พร้อมกับที่ผมส่งเสียงครางลั่น

                “น่ารักดีนะ”

                “อย่าล้อสิครับ” ผมซุกหน้าลงกับแผงอกแกร่งอย่างอับอาย

                “ไม่ล้อแล้วครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำพูดกระเซ้า แล้วคนพูดก็กุมมือของผมไปจับแก่นกายใหญ่โตของตัวเอง ทำให้ผมต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความตกใจเล็กน้อย “ตัวเองเสร็จแล้วก็ช่วยพ่อด้วยสิ”

                ฝ่ามือของผมสัมผัสได้ถึงความใหญ่โต แข็งขืน และอุ่นร้อนจากสิ่งที่กอบกุมไว้ ความร้อนนั้นคงส่งผ่านมาถึงผม เพราะผมรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิบนใบหน้าเพิ่มขึ้น และแก้มคงแดงแจ๋แน่ๆ

                “อายเหรอ ทีพ่อยังไม่เห็นอายเลย...ช่วยหน่อยนะครับ”

                ได้ยินพ่อพูดออดอ้อน ผมเลยได้แต่กัดปาก ก้มหน้างุด แล้วค่อยๆ นวดคลึงท่อนเนื้ออวบหนาในมือ...

 

                8: 12 A.M.

                ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

                “คุณหนูคะ คุณผู้ชายคะ มีแขกมาพบค่ะ”

                เสียงเคาะประตูตามด้วยเสียงเรียกจากป้าแม่บ้านทำให้ผมสะลึมสะลือตื่น ก่อนจะพบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดพ่อ...อ้อมกอดที่ให้ความรู้สึกแตกต่างจากทุกที ถึงแม้ว่าจะอบอุ่นเหมือนเคย แต่ก็รู้สึกแปลกๆ อย่างอธิบายไม่ถูก

                “คุณหนูคะ คุณผู้ชายคะ!

                “ครับ ตื่นแล้วครับ อีกสิบห้านาทีจะลงไป”

                สงสัยจะตะโกนดังไปหน่อยเลยปลุกอีกคนบนเตียงตื่น แม้สีหน้ายังดูงัวเงีย แต่ใบหน้าหล่อคมคายกลับประดับยิ้มบางส่งมาให้ แล้วเจ้าของรอยยิ้มก็ยื่นมือมาขยี้หัวผมเบาๆ ก่อนลุกออกจากเตียง

                “ใครมาเหรอครับ” พ่อตะโกนถามแต่ไม่มีเสียงตอบกลับ สงสัยป้าแม่บ้านจะลงไปต้อนรับแขกแล้ว “แขกที่ไหนมาหาแต่เช้านะ” น้ำเสียงงัวเงียบ่นพึมพำขณะเดินไปที่ห้องน้ำ วันนี้เป็นวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันที่ทั้งพ่อและผมควรจะนอนตื่นสาย แต่กลับต้องตื่นเช้าเป็นพิเศษเพราะมีแขกมาพบ “ธารนอนต่อก็ได้นะครับ ไม่ต้องลงไปหรอก”

“ธารไม่ง่วงแล้วอะครับ...พ่อ ธารปวดฉี่ ขอธารฉี่ก่อน”

ประตูห้องน้ำถูกเปิดทิ้งไว้ ผมเลยเดินตามพ่อเข้าไป เห็นพ่อกำลังบีบยาสีฟันใส่แปรงอยู่พอดี เพราะพ่อมานอนห้องผมบ่อยๆ ในห้องน้ำเลยมีแปรงสีฟันของพ่ออยู่ รวมถึงเสื้อผ้าสองสามชุดในตู้

“เราก็ฉี่ไปสิ พ่อจะแปรงฟัน”

“ก็ธารอายอะ”

“อายอะไรหือ เมื่อวานยังให้พ่อจับอยู่เลย”

“พ่อ!” คำพูดของพ่อทำให้ผมอายจนหน้าร้อน รีบหันหลังให้อีกฝ่ายแล้วเดินไปฉี่

ได้ยินเสียงพ่อบ้วนปาก ก่อนพูดกับผมว่า “ถ้าไม่ง่วงแล้วงั้นลงไปพร้อมกันนะครับ เผื่อญาติๆ เรามาหา”

ผมที่ยืนหันหลังให้พ่ออยู่พยักหน้าหงึกหงัก แล้วรีบดึงกางเกงนอนขึ้นสวมเมื่อฉี่เสร็จ

 

สิบห้านาทีต่อมา...

ผมกับพ่อเดินไปที่ห้องรับแขก แปลกใจนิดหน่อยที่เห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งรอพวกเราอยู่ พร้อมกระเป๋าเดินทางใบเขื่องกับเป้สะพายหลังอีกใบที่วางอยู่บนโซฟา ผมเห็นแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างของอีกฝ่าย เพราะเขากำลังนั่งก้มหน้าหันข้างให้ เลยไม่แน่ใจว่าเป็นคนรู้จักรึเปล่า

“มาหาใครครับ” พ่อถามขึ้นเมื่อพวกเรานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับเขา

“ไม่ได้มาหา แต่จะมาอยู่”

ผมชะงักไปนิด เมื่อคนๆ นั้นเงยหน้าขึ้น แล้วดวงตาของพวกเราสบกันพอดี

ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้ามีเส้นผมและนัยน์ตาสีดำสนิท ดวงตาดุคมคล้ายตาเหยี่ยว โครงหน้าคมคาย ผิวที่คงขาวจัดมาก่อน คล้ำแดดจนกลายเป็นสีแทนอ่อน เขาสวมเสื้อกล้ามอวดรอยสักสีดำลายมังกรบนหัวไหล่ขวาจนเกือบถึงข้อศอก ใส่จิลที่หูซ้าย ทำให้ภาพลักษณ์โดยรวมดูโหดๆ น่ากลัวนิดๆ และถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะนั่งอยู่ แต่ผมก็พอคาดเดาได้ว่าเขาน่าจะสูงพอๆ กับพ่อ หรืออาจจะเตี้ยกว่าเล็กน้อย

อืม...ดูจากหน้าตา อายุคงไม่น่าจะเกินยี่สิบล่ะมั้ง

จะว่าไป...ผมคุ้นหน้าเขามาก เพราะเขาดูเหมือน...พี่ชายของผม

“อ้อ จริงสิ เห็นน้ำบอกว่านายจะย้ายกลับมาเดือนนี้ แต่ไม่ได้บอกไว้ว่าวันไหน เป็นไง ไม่เจอกันนาน สบายดีนะ” น้ำเสียงของพ่อเคร่งขรึมกว่าปกติ ไม่ต่างจากแขกของพวกเราสักเท่าไหร่ เพราะเขากำลังทำสีหน้าไม่สบอารมณ์

“ก็สบายดีครับ แม่ผมรวยนี่ มีเงินให้ผมใช้เหลือเฟืออยู่แล้ว คุณกับน้องชายของผมก็คงสบายดีเหมือนกันใช่ไหม”

“อืม ก็คงสบายกว่านาย”

ฟังมาถึงตรงนี้ผมก็พอเดาได้แล้วว่าแขกของเราคือใคร ภาพของเด็กผู้ชายท่าทางเกเร แต่ใจดีกับผมมากกว่าใครผุดเข้ามาในหัว ซ้อนทับกับภาพคนตรงหน้า ไม่เจอกันมาตั้งแปดปี เขาดูเปลี่ยนไปมากจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ต่างจากที่ผมจินตนาการเอาไว้นัก

“พี่ภู...”

                ผมพูดไม่ออก ได้แต่เรียกชื่อพี่ชายเบาๆ แล้วเงียบไป ให้ตายสิ ผมคงกำลังน้ำตาเอ่อแน่ๆ ดวงตาถึงพร่ามัวมองอะไรไม่ชัด ทำไงได้ล่ะ ก็มันคิดถึงจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ถ้าร้องไห้ออกมาตรงนี้จะน่าขายหน้าไหมนะ

“ผมขึ้นห้องล่ะ” พี่ภูเหลือบมองผม แล้วผุดลุกขึ้น “ห้องของผมคือห้องเดิมใช่ไหม อ้อ...ฝากบอกแม่บ้านด้วยนะ ว่าผมเป็นเจ้าของบ้านไม่ใช่แขกหรือโจรที่ไหน ให้มานั่งรออยู่ได้ น่าเบื่อชะมัด” พูดจบพี่ภูก็คว้าเป้ขึ้นพาดบ่า แล้วลากกระเป๋าเดินทาง สาวเท้าไปยังบันไดขึ้นชั้นสอง

ผมกระพริบตาไล่ม่านน้ำที่คลอเบ้า ยกหลังมือเช็ดลวกๆ เมื่อน้ำตาหยดลงบนแก้ม แล้วรีบลุกตามพี่ภูไป

“พี่ภู ธารช่วยถือครับ” พอเดินถึงตัวพี่ภู ผมก็ยื่นมือไปหา หวังจะช่วยยกกระเป๋า เดินทางมาไกลพี่ชายคงเหนื่อยแย่แล้ว

“ไม่ต้อง” พี่ภูบอกปัดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ก่อนพูดพึมพำ เบาจนแทบไม่ได้ยิน “...มันหนัก”


Pie2Na

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,085 ความคิดเห็น

  1. #864 janychill (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 19:08
    มาอีก 1 พี่ชายกับคุณพ่อ อุ้ยตายว้ายกริ๊ดดด
    #864
    0
  2. #793 Sed leo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 22:08
    เลือกไม่ถูกเลยครัช5555555
    #793
    0
  3. #762 mangpor43 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 14:07
    พี่ชายกับคุณพ่อที่รัด กรี๊ดดดดดดด
    #762
    0
  4. #649 Chiaki04 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 17:44
    พี่ภูกลับมาแล้ว
    #649
    0
  5. #386 Yoontha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 10:54
    พี่ภูกลับมาแล้ว สนุกแน่ๆ
    โอ๊ยเรื่องนี้สนุกมาเลย ชอบมากๆ เลยค่ะ
    #386
    0
  6. #339 A-sujiGoZziii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 14:35
    รอเลยค่ะ สนุกกกกมากกกก ชอบอ่ะ5555
    แนวที่แปลก แต่ตื่นเต้นดี ขนาดสอบยังอ่านเลย...
    กเติดตามเพจแล้ว รอไรท์นะคะ
    #339
    0
  7. #250 S e L u O n l y (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 10:09
    รอทุกวันเลอออออ อ่านตอนเก่าจนจำได้ทุกประโยคล้าววว
    #250
    0
  8. #249 somelight (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 21:35
    นี่เป็นครั้งแรกที่รอมาเนิ่นนานนน//ผมนี่จัดfrozenมาเลยย
    ดีใจมากกๆๆๆๆๆๆๆๆ ในที่สุดก็กลับมาแล้ววว
    #249
    0
  9. #248 BarbieBS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 20:28
    ยินดีต้อนรับน้าาา กลับมาแล้วววว อัพนิยายยย เย้ๆ5555555
    #248
    0
  10. #247 Tonfffffff (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 15:47
    คิดถึงงงง
    #247
    0
  11. #246 baiboonzz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 12:28
    ดีใจครับที่กลับมา
    #246
    0
  12. #243 kladcamz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 23:07
    กลับมาแล้วววววว งือออ ดีใจ
    #243
    0
  13. #241 Fnna. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 17:38
    กลับมาแว้ววว เฝ้ารอเธอแสนนาน. #โดนไรท์ถีบฐานบ่น5555
    #241
    0
  14. #240 BBMJ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 17:11
    ชอบๆๆๆๆๆ
    #240
    0
  15. #239 Geezer.r (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 13:50
    ไรท์กลับมาแล้ววววว รอตั้งนานนน
    มากับพี่ภูเลยงิ้งิ้
    #239
    0
  16. #238 Lookky'z Wawa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 13:30
    รอ nc พี่ภูอยุ่นา
    #238
    0
  17. #237 คิมดงจุน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 12:49
    พี่ภูมาแล้ววว
    #237
    0
  18. วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 12:09
    เย้ๆๆๆไรท์กลับมาแล้วมาพร้อมพี่ภูของน้องธารด้วยอ่ะเย็นชาจริงนะ คิดถึงคุณอติณจัง
    #236
    0
  19. #235 BarbieBS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 11:05
    พี่ภูววววววววว ง่อววววววว ตอนแรกแอบไม่ชอบนะแต่พอคำพูดสุดท้ายนี่..ผมรักเลยครับบ เชรดดด อ่อนโยนแท้ว่ะ
    #235
    0
  20. #234 Atk. S. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 10:09
    มาต่อๆๆๆๆๆ
    #234
    0
  21. #233 S e L u O n l y (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 09:33
    กลับมาาาแล้ววววววววววว
    #233
    0
  22. #232 daminho (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 07:07
    พี่ภูๆๆๆ
    #232
    0
  23. #231 Reprayz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 04:40
    รออยู่นะคะะะ ><
    #231
    0
  24. #230 +พี่chanหูกาง+ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 00:56
    กรี๊ดดดด มาแล้วรอตั้งนาน
    #230
    0
  25. #229 เดะดอย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 00:56
    รออยู่ๆๆๆๆๆ แซ่บมากๆๆๆๆ
    #229
    0