(Not) Innocent รัก 'ร้าย' เดียงสา :3P: [เปิดจอง]

ตอนที่ 3 : Chapter 02 :: รักลึกซึ้งของพ่อ (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    7 ก.พ. 60

Chapter 2
รักลึกซึ้งของพ่อ



(คุณพ่อตะวันในวันสบายๆ)

หมายเหตุ :: เนื่องจากมีการบรรยายที่ไม่เหมาะสม และถูกแบนจากทีมงาน จึงมีบางฉากที่พายตัดออก สามารถหาอ่านได้ในธัญวลัยนะครับ
 

            8: 24 A.M.

            @Than’s House

            “ธาร”

            ผมที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน สะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงเรียกที่ดังขึ้นจากห้องรับแขก เมื่อหันไปก็พบว่าพ่อนั่งอยู่บนโซฟา ท่าทางดูเพลียๆ แถมขอบตายังดำคล้ำเหมือนพักผ่อนไม่พอ

พ่อของผมชื่อ ตะวัน อายุสามสิบเจ็ดปีแล้วแต่ยังดูดีและอ่อนกว่าวัยมาก มาดสุขุมเพราะสวมแว่นสายตากรอบสี่เหลี่ยมไว้แทบตลอดเวลา จะเห็นถอดออกบ้างแค่ตอนนอนเท่านั้น เส้นผมและดวงตาของพ่อเป็นสีดำสนิทต่างจากของผมที่เป็นสีน้ำตาลอ่อน

อันที่จริงผมดูไม่เหมือนทั้งพ่อและแม่ บรรพบุรุษก็ไม่มีใครมาจากฝั่งยุโรปเลยสักคน แต่สีผม ตา และผิวของผมกลับผิดแผกจากคนเอเชียอยู่เล็กน้อย...

            “เอ่อ...ทำไมกลับมาเร็วจังครับ ไหนบอกว่าจะกลับพรุ่งนี้ไง” 

“เมื่อคืนไปไหนมา” พ่อไม่ตอบแต่กลับซักผมแทน

            “ธาร...ไปนอนค้างบ้านเพื่อนมาครับ ก็ไม่มีใครอยู่บ้านนี่นา ธารก็เบื่อสิ” ปกติผมไปนอนค้างบ้านเพื่อนไม่บ่อยนัก จะมีบ้างก็ช่วงสอบหรือมีรายงานที่ต้องรีบส่ง คำแก้ตัวของผมเลยฟังไม่ขึ้นสักเท่าไหร่

“เพื่อนคนไหน ทำไมพ่อโทรไปถามเพื่อนเราแล้วไม่มีใครรู้ว่าเราไปไหน” พ่อลุกจากโซฟาเดินมาหาด้วยสีหน้านิ่งๆ แบบที่น้อยครั้งนักจะได้เห็น

            “พ่อไม่ได้มีเบอร์เพื่อนของธารทุกคนสักหน่อย” ขณะพูดผมพยายามจ้องหน้าพ่อเพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อว่าผมไม่ได้โกหก

            “แล้วทำไมถึงไม่รับสายพ่อครับ”

            “ธารลืมเปิดเสียงมือถือน่ะครับ” ผมบอกด้วยน้ำเสียงเพลียๆ รู้สึกปวดหัวตุบๆ “ว่าแต่พ่อเถอะ ทำไมกลับมาเร็วจัง ไหนบอกว่าจะกลับพรุ่งนี้ไง”

            “พ่อตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์วันเกิดเราให้ทันก่อนเที่ยงคืน เลยรีบกลับมาก่อนครับ”

            นึกถึงสายไม่ได้รับร้อยกว่าสายแล้วรู้สึกผิดขึ้นมาทันที ดูจากสภาพอิดโรยของพ่อ พ่อคงยังไม่ได้นอนมาทั้งคืน...

            “แล้ววันนี้เราไม่ไปเรียนเหรอครับ”

            “ธารปวดหัวน่ะครับ รู้สึกตัวรุมๆ เหมือนจะเป็นไข้ เลยขี้เกียจไป”

ผมไม่ได้จริงจังกับการเรียนมากนัก โรงเรียนเป็นที่ที่น่าเบื่อสำหรับผม สิ่งที่อาจารย์สอนส่วนใหญ่ผมก็เคยอ่านเองล่วงหน้ามาก่อนแล้ว พ่อเข้าใจในจุดนี้และไม่เคยเข้มงวดกับมัน

            “.....” ฝ่ามืออุ่นๆ ยกขึ้นทาบหน้าผากผม สีหน้าอีกฝ่ายดูเป็นห่วงมาก “ตัวร้อนจริงๆ ด้วย ไปหาหมอดีไหมครับ”

            “ไม่เอาดีกว่าครับ ธารอยากพัก”

            “งั้นธารไปรอพ่อที่ห้องนอนนะครับ เดี๋ยวพ่อบอกแม่บ้านให้เตรียมโจ๊กกับยาแล้วจะตามขึ้นไปเช็ดตัวให้ ห้ามอาบน้ำล่ะ ไข้จะหนักกว่าเดิม” พ่อลูบหัวผมเบาๆ อย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

จริงๆ จะว่าพ่อเลี้ยงผมอย่างไข่ในหินก็ไม่เชิง ถึงผมจะโตแล้วแต่พ่อก็ยังคอยรับส่งไปโรงเรียนแทบทุกวัน โทรหาเช้าเย็นเพื่อเช็คว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหน แต่ในทางตรงกันข้ามพ่อก็ให้อิสระทางความคิด ให้ผมได้ตัดสินใจเองในทุกๆ เรื่อง พูดจากับผมด้วยเหตุผล พ่อรู้ว่าควรจะทำยังไงให้เด็กดื้ออย่างผมเชื่อฟัง เพราะอย่างนี้ล่ะมั้งผมจึงสนิทกับพ่อมากกว่าแม่

            “ธารขอโทษนะครับที่ไม่ได้รับสาย แล้วก็ไม่ได้กลับมาฉลองวันเกิดกับพ่อ”

            “ไม่เป็นไรครับ ไว้เย็นๆ มาเป่าเค้กกัน ช้าไปหน่อยก็ไม่เป็นไร”

            “ครับ” ผมผละจากพ่อ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนบนชั้นสอง

 

            เข้ามาในห้อง ผมก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างหมดแรง เหนียวตัวจนอยากอาบน้ำเต็มที แต่ก็ไม่อยากโดนพ่อดุ เลยหยิบมือถือขึ้นมาเช็ค Facebook กับ Line พลางๆ ระหว่างรอพ่อขึ้นมาเช็ดตัวให้

บนหน้าวอลเฟสบุ๊คมีคนมาโพสต์อวยพรวันเกิดเต็มไปหมดทั้งที่ผมตั้งค่าวันเดือนปีเกิดแบบ Only Me และอีกหลายคนที่ส่งมาอวยพรทางข้อความ แต่ผมเลือกตอบเฉพาะเพื่อนสนิทเท่านั้น

ส่วนในไลน์กลุ่มของแก๊ง มีข้อความตัดพ้อจากเพื่อนสนิททั้งสามคนที่ผมไม่ยอมพาพวกมันไปเลี้ยงวันเกิด ทำเป็นขี้งอนไปได้ไอ้พวกนี้

            Thara Than : เมื่อวานอารมณ์ไม่ดีนี่ เลยอยากอยู่เงียบๆ คนเดียวมากกว่า

            ทันทีที่ผมพิมพ์ข้อความส่งไปในแชทกลุ่ม เพื่อนสนิทตัวเอ้อย่างไอ้บาส นักบาสเกตบอลประจำโรงเรียนที่ร่างกายสูงใหญ่เกินวัยก็ตอบกลับมาทันที

          Thanapon Bas : ก็เป็นอย่างนี้ทุกที เวลามีเรื่องอะไรไม่สบายใจแทนที่จะมาระบายกับเพื่อน ดันเก็บไว้คนเดียวตลอด บางทีกูก็งงกับพวกเด็กฉลาดว่ะ

             Thara Than : มึงงอนกูป่ะเนี่ย แล้วนี่แอบเล่นมือถือในห้องเรียน?

          Thanapon Bas : เออ มึงเหอะทำไมไม่มาเรียน โดดบ่อยจริงนะ สงสารคนต้องปลอมใบลาป่วยให้มึงบ้างเหอะ

          Thara Than : รอบนี้กูป่วยจริงๆ ขอบคุณมากที่ช่วยปลอมใบลาป่วยให้ 

          Thanapon Bas : จริงดิ?

          Thara Than : จริงๆ

          Thanapon Bas : เออ งั้นเดี๋ยวเย็นนี้กูไปเยี่ยม

          Thara Than : ไม่เป็นไรหรอก ลำบากเปล่าๆ พรุ่งนี้ค่อยเจอกันที่โรงเรียนทีเดียว ไว้เลิกเรียนแล้วจะพาไปเลี้ยงวันเกิดย้อนหลัง

            บาสส่งสติ๊กเกอร์กระตายกำหมัดไฟลุกโชนมาให้ ยังไม่ทันที่ผมจะส่งข้อความตอบกลับ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

พ่อเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอลูมิเนียมในมือ บนนั้นมีกะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนูสีขาวพับซ้อนทับกันสองผืน อีกฝ่ายนำมันไปวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ผม

            “เล่นมือถือเดี๋ยวก็ปวดหัวหนักกว่าเดิมหรอก”

“ไม่เล่นแล้วครับ” ผมบอกยิ้มๆ แล้ววางมือถือลงข้างตัว

“จะเช็ดตัวเลยไหม หรือจะกินข้าวกินยาก่อน” จบประโยคนี้ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดี ก่อนที่ป้าแม่บ้านจะเข้ามาในห้อง พร้อมกับถาดที่มีทั้งน้ำ โจ๊ก และยาลดไข้ เมื่อมันถูกวางลงบนโต๊ะ ป้าแกก็เดินออกไปเงียบๆ อย่างรู้มารยาท เพราะมีกฎห้ามไม่ให้แม่บ้านขึ้นมาวุ่นวายบนชั้นสอง ยกเว้นเวลาทำความสะอาด หรือถูกเรียกใช้งานเท่านั้น

“กินโจ๊กก่อนดีกว่าครับ ธารหิวจะแย่” ผมลูบท้องตัวเอง ทำหน้าอ้อนๆ

พ่อยิ้มขำแล้วหันไปหยิบถ้วยโจ๊กมาป้อน โดยไม่ลืมที่จะเป่าให้อุ่นทุกครั้งก่อนจะส่งช้อนเข้าปากผม

คงไม่มีลูกชายครอบครัวไหนสนิทกับพ่อเท่านี้ ส่วนใหญ่พอเริ่มเป็นวัยรุ่น เด็กผู้ชายก็เลิกนอนเตียงเดียวกับพ่อแม่ ถึงผมจะแยกห้องนอนกับพ่อแม่ตั้งแต่ประถม แต่พออายุได้สิบเอ็ดปีแล้วต้องเปลี่ยนเตียงนอนเป็นขนาดคิงไซส์สำหรับผู้ใหญ่ เกือบทุกคืนหลังแม่หลับไปแล้ว พ่อก็มักจะมานอนกับผมบ่อยๆ ในห้องนี้ เข้ามาตอนกลางดึกแล้วออกไปก่อนฟ้าสว่าง

ผมกับพ่อ...เรา สนิท กันเกินกว่าที่ใครจะคาดเดาได้

หลายๆ อย่างที่พ่อทำให้มันมากกว่าที่พ่อในครอบครัวอื่นทำให้กับลูกชาย จนบางครั้งผมก็อึดอัดและสงสัย แต่เพราะผมรักพ่อมากจึงปล่อยความสงสัยนั้นไป เพราะไม่อยากผิดหวังหรือเสียใจหากรู้คำตอบ...

หลังจากผมกินโจ๊กกับยาแล้ว พ่อก็เดินเข้าห้องน้ำไปเปิดน้ำใส่กะละมังเตรียมเช็ดตัวให้ ระหว่างรอผมจึงถอดเสื้อยืดพลางๆ ด้วยความขี้เกียจกระดิกตัวจัดเลยโยนทิ้งไว้บนพื้นข้างเตียง แต่กลายเป็นว่าพ่อเดินมาเหยียบเข้าเลยเอาไปเก็บในตะกร้า

“มื้อเที่ยงอยากกินอะไรครับ พ่อจะได้บอกแม่บ้านไว้” พ่อใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กชุมน้ำในอ่าง บิดหมาดๆ แล้วเอามาเช็ดหน้าให้ผม

“นึกไม่ออกอะ แล้วแต่พ่อเลย”

“.....” พ่อชะงักมือ มองผมด้วยสีหน้าเครียดๆ

“มีอะไรเหรอครับ”

“คอกับหน้าอกไปโดนอะไรมา”

“หือ...มดหรือแมลงต่อยมั้งครับ” ก้มลงมองตามสายตาพ่อก็เห็นรอยจ้ำแดงเด่นชัดบนผิวขาวซีดของตัวเอง

“ธารโกหกพ่อมากี่ครั้งแล้ว เรื่องอื่นพ่อไม่ว่า แต่เรื่องนี้พ่อรับไม่ได้”

คิดถูกจริงๆ ที่ผมปิดพ่อเรื่องพี่กฤษ แค่มีรอยแดงที่คอยังโดนซักขนาดนี้ ถ้าเกิดรู้ว่าผมมีแฟนแถมยังเป็นผู้ชาย พ่อคงผิดหวังในตัวผมมาก

“พ่อครับ ธารไม่ได้ทำอะไรไม่ดีมาจริงๆ นะ ตื่นมารอยพวกนี้ก็อยู่บนตัวธารแล้ว” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเพลียๆ ยาแก้ปวดลดไข้ที่เพิ่งกินเข้าไปทำให้เริ่มง่วงนอน

            “อืม ถ้าไม่ใช่อย่างที่พ่อคิดก็ดีแล้ว” แขนแข็งแรงดึงผมเข้าไปกอด ฝ่ามืออุ่นลูบแผ่นหลังเบาๆ “ธารยังเด็ก มันยังไม่ถึงเวลา ต่อไปอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกได้รึเปล่า”

            นี่พ่อยังคิดว่ามันเป็นรอยคิสมาร์ก? แต่จะว่าไปรอยจ้ำแดงบนคอกับหน้าอกของผมก็ดูไม่เหมือนโดนแมลงต่อยจริงๆ นั่นล่ะ ตอนเมาอยู่ในผับอาจจะโดนใครจูบเอาก็ได้

“ครับ” ผมรับคำ บอกพ่อเสียงงัวเงีย “ธารง่วงแล้วครับ”

พ่อคลายอ้อมกอดออก แล้วปล่อยให้ผมนอนลงบนเตียง “ฝันดีครับเด็กดีของพ่อ”  หลังจากยื่นมือมาลูบหัวผมสองสามครั้ง พ่อจึงเริ่มเช็ดตัวให้ต่อ

            ผมปิดตาลงด้วยความอ่อนล้า ฤทธิ์ยากับอาการป่วยทำให้ผมง่วงราวกับไม่ได้นอนติดกันมาสองคืน ขณะครึ่งหลับครึ่งตื่น ผมรับรู้ได้ว่ากางเกงของตัวเองถูกถอดออก รวมถึงอันเดอร์แวร์ด้วยเพราะมันหวิวๆ ตรงนั้นพิกล รำคาญนิดหน่อยกับสัมผัสเปียกชื้นจากผ้าขนหนูที่กำลังลูบไล้ไปทั่วตัว

            จะว่าไปก็เขินพ่ออยู่เหมือนกันนะ เพราะไม่ได้แก้ผ้าต่อหน้าพ่อตั้งแต่อายุสิบสองแล้ว แต่ก็ขี้เกียจขยับตัวลุกขึ้นทำเองเลยหลับต่ออย่างไม่ใส่ใจ

.....

ในความรู้สึกที่ไม่แน่ชัดว่าความฝันหรือความจริง...

(Cut NC---ฉากนี้หาอ่านได้ในธัญครับ)

            ร่างกายของผมสั่นสะท้านเล็กน้อย แผ่นอกขยับขึ้นลงตามแรงหอบ เม็ดเหงื่อผุดพรายทั่วตัว

            “พ่อรักธารนะครับ”

            ผมพยักหน้ารับรู้กับเสียงหอบกระเส่าที่กระซิบบอก ปล่อยให้ความมืดมิดค่อยๆ เข้ามาแทนที่ภาพความฝันวาบหวิว...

             

            หลังจากสะลึมสะลือตื่น ผมพบว่าตัวเองนอนตะแคงข้างอยู่บนเตียง สวมเสื้อผ้าชุดใหม่สบายตัวและถูกห่มด้วยผ้านวมถึงอก ความรู้สึกเหนอะหนะที่หน้าผากทำให้ผมต้องยกมือขึ้นไปดึงแผ่นเจลลดไข้ออกอย่างเกียจคร้าน อารมณ์คั่งค้างจากความฝันที่เลือนรางพาให้ร่างกายของผมร้อนรุ่ม

            ธรรมดาของเด็กผู้ชายอายุสิบสี่ เพิ่งย่างเข้าสู่วัยรุ่นอารมณ์ย่อมพลุ่งพล่านกว่าปกติ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก...ผมเริ่ม ทำมัน’ ตั้งแต่อายุสิบสาม เพราะพวกเพื่อนไฮสคูลในแก๊งดันเอาคลิปโป๊มาเผยแพร่...

-----Cut NC (ฉากนี้หาอ่านได้ในธัญครับ)


            “ตัวเย็นขึ้นแล้วนะ ยังปวดหัวอยู่รึเปล่า” พ่อถามขณะลุกออกจากเตียง

            “ม...ไม่แล้วครับ” ผมมองตามแผ่นหลังกว้างไปหยุดอยู่ตรงมุมห้อง ก่อนที่ทิชชูจะถูกทิ้งลงในถังขยะ พอพ่อหันกลับมาผมก็รีบซุกหน้าลงกับหมอนเพื่อหลบสายตา

            “ยังอายอยู่อีกเหรอ” พ่อนั่งลงข้างเตียงแล้วลูบหัวผม “ทำให้ชินสิ จะได้ไม่ต้องอาย”

            “ไม่ตลกนะครับ” ผมขมวดคิ้วพูด ไม่กล้ามองหน้าพ่อ “ตอนนี้ธารโตแล้ว พ่อไม่คิดเหรอว่าเราสนิทกันมากเกินไป เรื่องแบบนี้ใครเขาทำกันต่อหน้าพ่อแม่บ้าง ครอบครัวอื่นๆ พ่อกับลูกชายอายุสิบสี่ไม่ได้สนิทกันขนาดนี้นะครับ”

            “ธารไม่เห็นต้องไปสนครอบครัวอื่นเลย แต่ละครอบครัวก็มีวิธีเลี้ยงดูลูกในแบบของตัวเอง พ่อก็มีวิธีของพ่อ...พ่ออยากสนิทกับธาร อยากให้ธารไว้ใจพ่อในทุกๆ เรื่อง พ่อถึงได้พยายามเข้าหาเรา และสำหรับพ่อ...ธารยังเป็นเด็กอยู่ตลอดครับ”

            “สักวันธารก็ต้องโต พ่อน่าจะปรับตัวให้ชิน...”

            “พ่อมีลูกคนเดียวนะธาร พ่อคงทำตัวให้ชินไม่ได้หรอก” อ้อมแขนแข็งแรงดึงผมเข้าไปกอด

            พ่อมักพูดจนติดปากว่าผมเป็นลูกชายคนเดียว เพราะพี่ภูคือลูกของแม่กับแฟนเก่า แม่เคยเล่าให้ฟังว่าพ่อเป็นคนอุ้มผมคนแรกในวันที่ผมคลอด เป็นคนป้อนนมเพราะแม่ไม่ชอบให้ดื่มนมจากอก พ่อทำทุกอย่างให้ผมมาโดยตลอด ดูแลผมอย่างดีตั้งแต่ผมจำความได้

            และเพราะผมรักพ่อมากพอๆ กับที่พ่อรักผม ผมจึงเลือกที่จะมองผ่านความสัมพันธ์ที่ ลึกซึ้ง’ เกินกว่าคำว่า พ่อลูก’ ของพวกเราสองคน

            “บ่ายโมงแล้ว หิวรึยัง”

            ผมพยักหน้าอยู่กับอกของพ่อ

            “ให้แม่บ้านยกอาหารขึ้นมาบนห้อง หรือจะลงไปทานข้างล่างดีครับ”

            “ลงไปทานข้างล่างดีกว่าครับ”

            พ่อปล่อยผมออกจากอ้อมกอด ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วยื่นมือมาให้

            ผมเอื้อมไปจับมือที่อบอุ่นข้างนั้นเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น แต่ในตอนนั้นเองที่สายตาของผมสะดุดเข้ากับรอยเล็บข่วนบนหลังมือของพ่อ...

 

            7: 40 A.M.

            @GN International School 

            “อย่าลืมดื่มนมหลังมื้อเที่ยงนะครับ” พ่อบอกหลังจากจอดรถเทียบฟุตพาทข้างรั้วโรงเรียน ดึงผมไปหอมแก้มแล้วปลดล็อกประตูรถให้ ถ้าเป็นพ่อคนอื่นๆ คงบอกให้ลูกตั้งใจเรียนแต่พ่อของผมมักจะย้ำเรื่องกินซะมากกว่า พ่อคงกลัวว่าผมจะไม่โต

            ผมมองพ่อนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจยื่นหน้าไปหอมแก้มพ่อกลับ เพราะไม่อยากให้พ่อคิดว่าผมโตแล้วจะตีตัวออกห่าง ก่อนจะยกมือไหว้ลาแล้วเปิดประตูลงจากรถ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเย็นนี้มีนัดกับเพื่อนเลยชะโงกหัวเข้าไปในรถอีกรอบ

“เย็นนี้ไม่ต้องมารับนะครับ ธารมีนัดกับเพื่อน”

“ที่ไหนครับ แล้วเสร็จกี่โมง เดี๋ยวพ่อไปรับ”

“ธารยังไม่แน่ใจครับ ไว้ธารนั่งแท็กซี่กลับเองดีกว่า ไม่อยากให้พ่อเหนื่อยอะ”

“พ่อไม่เหนื่อยหรอกครับ” พ่อยื่นมือมาขยี้หัวผม “ไว้พ่อโทรหานะ”

“ครับ” ผมปิดประตูรถ ยืนยิ้มโบกมือลาพ่อ แต่พ่อชี้นิ้วไปที่ประตูโรงเรียนเพื่อบอกให้ผมเข้าไปก่อน “โธ่ ธารไม่โดดเรียนหรอกน่า” ประโยคนี้ผมบ่นพึมพำ กับตัวเอง แต่พ่อคงอ่านปากออกถึงได้หัวเราะขำแล้วเหยียบคันเร่งขับออกไป

พอหมุนตัวจะเดินเข้าประตูโรงเรียนก็ต้องชะงักเท้าเมื่อเห็นผู้ชายตัวสูงโปร่ง มีกล้ามเนื้อสมส่วน ผิวขาวจัด รูปร่างหน้าตาดียังกับพวกบอยแบนด์เกาหลี กำลังยืนพิงรถสปอร์ตสีดำด้วยท่าทางเบื่อหน่าย นักเรียนและผู้ปกครองที่อยู่หน้าโรงเรียนต่างหันไปมองเขาเป็นตาเดียว

เขาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวคลุมทับด้วยแจ็กเก็ตสีดำกับกางเกงยีนส์ขาดๆ เข้ารูป สวมแว่นสายตากรอบสี่เหลี่ยมตามแฟชั่นซึ่งปกติไม่ค่อยสวมบ่อยนัก ผมสีน้ำตาลเข้มตัดสั้นที่มักจะถูกเซ็ตอย่างดีวันนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง และสุดท้าย...สิ่งที่เด่นชัดในสายตาของผม...จิลเงินที่ติ่งหูซ้าย ลายสลักอักษรภาษาอังกฤษสีดำรูปตัว 

ผมเผลอยกมือลูบต่างหูที่สวมอยู่...มันเป็นจิลเงินแบบเดียวกัน ต่างกันแค่ของผมสลักรูปตัว K

“ธาร”

ผู้ชายคนนั้นร้องเรียกเมื่อเห็นผม เขารีบเดินเข้ามาหาแต่ผมกลับหันไปอีกทางแล้วเดินหนี สาวเท้าไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกอีกฝ่ายคว้าต้นแขนอย่างแรง ก่อนจะดึงเข้าไปปะทะกับแผงอกแข็งๆ แล้วกอดผมเอาไว้ทั้งตัว

“พี่กฤษ...” ผมเรียกชื่อเขาอย่างอ่อนแรง

ตั้งแต่โดนผมบอกเลิก พี่กฤษก็ไม่ได้โทรมาเลย ผมคิดว่าเขาจะลืมผมไปแล้วซะอีก...

“ยังโกรธพี่อยู่อีกเหรอ”

“ธารไม่ได้โกรธหรอกครับ ธารเข้าใจ”

“เข้าใจแล้วทำไมถึงต้องเดินหนีพี่ด้วย”

“ธารแค่เหนื่อย...ไม่อยากกลับไปอีกแล้ว” ผมผลักเขาออกห่าง “ปล่อยเถอะครับ นี่มันหน้าโรงเรียน ธารไม่อยากให้เพื่อนๆ มาเห็น แล้วรู้ว่าธารเคยคบกับผู้ชาย”

พี่กฤษยอมปล่อยผมออกจากอ้อมกอด แต่กลับจับแขนของผมไว้แน่นยังกับกลัวว่าผมจะหนี “เมื่อคืนพี่ยังไม่ได้นอน” เขาเปลี่ยนเรื่อง มองผมด้วยแววตาเว้าวอน “เอาแต่คิดถึงแต่เรื่องของธาร กลับมาหาพี่ได้ไหม...พี่ขาดเราไม่ได้...”

ผมฝืนหัวเราะ “คนอย่างพี่กฤษน่ะเหรอจะขาดธารไม่ได้ เราคบกันแค่ปีเดียว ยังไม่ผูกพันกันขนาดนั้นมั้งครับ”

ผมอาจจะโง่ในเรื่องความรัก รักใครแล้วยกให้ทั้งใจอย่างไม่กลัวเจ็บ ยอมให้อีกฝ่ายหลอกซ้ำๆ ทั้งที่รู้ว่าเขาโกหก ทั้งที่รู้ว่ากำลังนอกใจ แต่ผมไม่ใช่คนหัวอ่อนที่จะถูกจูงจมูกได้ง่ายๆ ที่ผมยอมทนมาตลอด ยอมให้หลอกกันก็เพราะ รัก คำเดียว

มันอาจเป็นเหตุผลที่ผมคบกับคนอย่างพี่กฤษมาจนครบปี ผมเป็นคนแรกที่พี่กฤษควงได้นานที่สุด และเป็นคนแรกที่เป็นฝ่ายบอกเลิกเขาก่อน เพราะผมแกล้งทำเป็นไม่รู้ ยอมทนรั้งเขาไว้ ต่างจากคนอื่นที่ยอมแพ้ไปตั้งแต่ต้น

“นี่มันครั้งที่สามแล้วนะครับ พี่จะให้ธารทนไปจนถึงเมื่อไหร่”

ผมพยายามย้ำกับตัวเองซ้ำๆ ว่าพี่กฤษไม่เคยจริงจังกับใคร รวมถึงผมด้วย ถ้ากลับไปคบกันอีกก็ไม่รู้ว่าต้องทนเจ็บไปถึงเมื่อไหร่...

จู่ๆ น้ำตาของผมก็ไหลออกมา ร้องไห้อีกแล้ว ร้องไห้ต่อหน้าคนที่เขาไม่ได้รักผม ทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชเข้าไปทุกที

“ธาร” พี่กฤษเรียกผมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนทำเอาใจสั่น ถึงสมองจะสั่งให้ผมเลิกรักเขา มีเหตุผลเป็นร้อยข้อที่จะตัดผู้ชายคนนี้ออกจากชีวิต แต่มันกลับห้ามความรู้สึกที่ผมมีให้พี่กฤษไม่ได้

แค่เห็นหน้าเขา ได้ยินเสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อของผม ผมก็ใจอ่อน...

“กลับไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวจะป่วยเอา” น้ำเสียงของผมแฝงความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด และพี่กฤษคงฟังออกเขาถึงได้หลุดยิ้มให้เห็น

“ให้พี่นอนกอดหน่อยสิ ไม่ได้กอดธารพี่คงนอนไม่หลับ”

ผมกัดปากอย่างลังเล แต่พอฝ่ามืออุ่นๆ ทาบลงบนแก้ม ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ผมก็ยอมพยักหน้ารับอย่างง่ายดาย

แค่ไปนอนเป็นเพื่อนแค่นั้น ไม่ได้จะกลับไปคืนดีด้วยสักหน่อย คงไม่เป็นไรหรอก...

“ธาร!” เสียงเรียกที่ดังขึ้นจากข้างหลังทำเอาผมสะดุ้งสุดตัว

“บาส” ผมหันไปทักเพื่อนสนิทอายุมากกว่าที่กำลังเดินเข้ามาหา

บาสอายุแค่สิบเจ็ด แต่มันตัวสูงพอๆ กับพี่กฤษแล้ว แถมรูปร่างยังสมส่วนมีกล้ามเนื้ออย่างพวกนักกีฬาและมีผิวสีแทนคล้ำแดด พอทำท่าทางหงุดหงิด สีหน้าดุๆ เข้าหน่อยเลยดูน่ากลัวนิดหนึ่ง 

“ทำไมยังไม่เข้าโรงเรียน จะสายแล้วนะ...แล้วนี่ใคร?” มันเดินมาหยุดข้างๆ ผม แล้วขมวดคิ้วมองพี่กฤษอย่างสงสัย พี่กฤษคอยไปรับไปส่งผมบ่อยๆ แต่เขาก็นั่งอยู่แค่ในรถ ไม่เคยมีโอกาสได้พบหน้าเพื่อนผมเลยสักคน จึงไม่แปลกที่บาสจะไม่รู้จัก

...พอมายืนข้างกันแล้ว บาสดูตัวหนากว่าพี่กฤษอีกแฮะ

“พี่กฤษ รุ่นพี่ที่รู้จักกันน่ะ” ผมโกหกเพราะยังไม่อยากเปิดเผยให้พวกเพื่อนๆ รู้ว่าผมชอบผู้ชาย กลัวว่าพวกมันจะทำใจรับไม่ได้แล้วแขยงจนไม่กล้าเข้าใกล้ผม “พี่กฤษครับนี่บาสเพื่อนสนิทในกลุ่ม”

“หวัดดีพี่” บาสยกมือไหว้ พี่กฤษจึงพยักหน้ารับตามมารยาท

“วันนี้กูคงไม่เข้าเรียนนะ พอดีมีธุระนิดหน่อย”

“เออ ดีเนอะ ลาป่วยติดกันสองวันเนียนดี” เพื่อนสนิทตัวสูงถอนหายใจ “แล้วนี่แต่งตัวชุดนักเรียนมา เห็นชัดๆ ว่าจะเข้าโรงเรียนแต่ดันโดด พ่อรู้แล้วเหรอ”

“พ่อไม่ว่าหรอกน่า” ผมบอกปัด

บาสเขม่นมองพี่กฤษอย่างไม่ไว้ใจ “จะไปธุระกับพี่เขาเหรอ”

“อือ”

“ธุระอะไรล่ะ”

“ไม่ได้ไปมั่วเซ็กซ์ สูบบุหรี่ เสพยาแล้วกัน” ชกไหล่มันแรงๆ ไปที รู้หรอกว่าเป็นห่วง ยังไงเด็กวัยนี้ก็สุ่มเสี่ยงกับอบายมุข มีสิทธิ์ออกนอกลู่นอกทางจนเสียอนาคตกันได้ง่ายๆ แต่ผมไม่ใช่หนึ่งในนั้นแน่ๆ

“เออดีแล้ว แล้วเย็นนี้ยังจะไปตามนัดรึเปล่า”

“ไปดิ อยากไปกินอะไรที่ไหนก็ไลน์มาบอกแล้วกัน เดี๋ยวจะให้พี่กฤษไปส่ง”

“อือ งั้นเราเข้าโรงเรียนก่อนนะ เดี๋ยวโดนเช็คสาย”

“บาย” ผมโบกมือลา

พอบาสหมุนตัวเดินไปทางประตูโรงเรียน พี่กฤษก็จูงมือพาผมไปขึ้นรถ ระหว่างนั้นผมเห็นจากหางตาว่าบาสหันมามองพวกเราอีกหน ก่อนที่มันจะเดินเข้าโรงเรียนไป


-Pie2na-

 

พูดคุยถึงเรื่องนี้ แอบนินทาพี่กฤษ ธาร อติณ พี่ภู พ่อตะวัน ใครก็แล้วแต่!

ติดแท็ก #ฮาเร็มของธารในเฟสบุ๊คกับทวิสเตอร์นะครับบบ

ขอบคุณครับ  ^^

 

ชอบเรื่องนี้ กด โหวตให้ดาว ที่รูปอติณ  กดAdd Favที่รูปพี่ภูครับ ^^
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,085 ความคิดเห็น

  1. #1079 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 12:36
    ทำไมในธัญวลัยก็ไม่มีคัท
    #1,079
    0
  2. #647 Chiaki04 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 16:12
    น้องธารอย่าไปนะ
    #647
    0
  3. #160 nidloveexo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 09:29
    ละลายค่ะพ่อเร่าร้อนดีแท้
    #160
    0
  4. #117 ming23350 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 17:12
    มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #117
    0
  5. #116 [:Wynn:] (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 22:25
    กำลังมันนนนนนนน
    #116
    0
  6. #115 S e L u O n l y (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 21:10
    มาอัพต่อเร็วๆนะคะชอบมากๆๆ
    #115
    0
  7. #114 คนรักYaoi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 18:49
    รอออออออเสมอออออ อัพต่อด้วยยยยยยย
    #114
    0
  8. #113 น้ำเขียว B1 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 16:38
    ต่อๆๆๆ พูดเป็นอยู่คำเดียว
    #113
    0
  9. วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 12:05
    นุ้งธารจะเสร็จพี่กฤษป่าว ลุ้นอ่ะ
    #112
    0
  10. #111 เดะดอย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 03:09
    รอๆๆๆๆ อัพต่อ กำลังสนุกกก
    #111
    0
  11. #110 daisydays (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 17:40
    โหห น้องธารเสร็จคุณพ่อซะแล้ววว ><
    #110
    0
  12. วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 14:52
    ทำไมพ่อตะวันทำแบบนี้กับธารนะ อยากรุ้จังว่าทุกคนจะอยุ่ร่วมกันหรือไม่นะ
    #107
    0
  13. วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 22:07
    สายพ่อลูก-,,,,-
    #104
    0
  14. #103 Naomi_sweetie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 16:27
    มาเร็วๆน้าาา ฟินค้างงง เราชอบคุณพ่อจังเลยค่ะ >///<
    #103
    0
  15. #102 nanner (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 16:25
    ปูนเสื่อรออออออออ
    #102
    0
  16. #101 [:Wynn:] (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 10:01
    ขอคารวะงามๆ รีบมาลงต่อเท้ออออ สงสารนองบ้าง TT^TT
    #101
    0
  17. #96 gopuypop (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 01:33
    โอ้ยจิกหมอนขาด
    #96
    0
  18. #95 เหล่าเงิบบบ~~~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 01:15
    อร๊ายยยยยยยยยยยย ให้พ่อช่วยเช็ดไหม อุต๊ะ ชอบบบบบบบบ555555 มาต่อเร็วๆๆน๊าค่าาาาา
    #95
    0
  19. #94 soulEaster (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 22:40
    มี nc เปิดมาแว้ววว ต่อไปจะเป็นของน้องธารกับใครร-..-5555
    #94
    0
  20. #93 จันทรา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 22:33
    คุณพ่อแซบอะ มาทีเผลอตอนเธอละเมอสมองกำลังเบลอๆแล้วก็รวบหัวรวบหางเลย 555555

    เป็นคุณพ่อที่แสนดีจริงๆค่ะ ให้ความรู้เรื่องเพศศึกษาแก่น้องธารอย่างเหมาะสม (หราาาาา)



    เพียงแผ่วๆแต่คนอ่านฟินค้าาาาา >/////////////<
    #93
    0
  21. #92 ning :3 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 22:13
    โอ้ยนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน >.,<
    #92
    0
  22. #91 ming23350 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 00:25
    รอต่ออยู่น้าาาา~ Fighting !!
    #91
    0
  23. วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 21:47
    อือหือ ncนี้กับพ่อป่ะคะ?55555 อัพ จงอัพ!
    #90
    0
  24. #89 โพสต์รูปภาพ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 19:56
    หนุกดีอ่ะ ไรด์ รีบๆอัพต่อนะ สู้ๆจะรออ่าน คร๊าบบ
    #89
    0
  25. #88 //Sapphire// (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 17:07
    โอมมมม ไรต์จงอัพ อัพ อัพ
    #88
    0