(Not) Innocent รัก 'ร้าย' เดียงสา :3P: [เปิดจอง]

ตอนที่ 27 : Chapter 24 :: ผิดคน (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    8 พ.ย. 59

Chapter 24

ผิดคน

 

            7: 56 P.M.

            @Central Festival

            ผมกับพี่ภูนั่งอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดัง บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารหน้าตาน่าทาน แต่ผมกลับไม่ได้สนใจมันมากไปกว่าไอโฟนเครื่องใหม่ที่พี่ภูซื้อให้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ขณะก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือพร้อมกับจับตะเกียบคีบปลาดิบขึ้นมา  ไอโฟนในมือก็สั่นครืดเตือนว่ามีสายเรียกเข้า บนหน้าจอโชว์รูปหน้าหล่อๆ ของบาส

            “ว่าไง” ผมกดรับ แล้วเอ่ยทักคนปลายสาย   

“มึงใส่ไฟอะไรกูกับพ่อมึงไว้ฮะ! น้าตะวันบุกมาถึงบ้านเลยเนี่ย”

            เสียงตะโกนของบาสทำให้ผมต้องดึงไอโฟนออกห่างจากหูเล็กน้อย ปลาดิบที่เพิ่งคีบขึ้นมาถูกวางกลับลงไปในจาน “ตอนนี้พ่อกูอยู่บ้านมึงเหรอ”

          “เออ! มาถึงสักพักละ นี่นั่งคุยกับพ่อแม่กูอยู่”

“แล้วนี่มึงพูดอะไรไปแล้วบ้าง” บาสไม่ใช่คนขี้ฟ้องหรอก แต่ที่ถามแบบนี้ เพราะผมยังไม่ได้เล่าอะไรให้บาสฟัง เลยกลัวว่ามันจะตามเรื่องไม่ทัน แล้วหลุดให้พ่อจับได้ว่าโกหก

“พูดอะไรได้วะ น้าตะวันว่าอะไรมากูก็เออๆ ออๆ ขอโทษแล้วขอโทษอีก แค่นั้น”

“อืม ขอบใจ”

“แค่นี้? ได้ยินเสียงถอนหายใจยาวเหยียดจากปลายสาย ก่อนที่บาสจะพูดต่อ “น้าตะวันบอกว่ามึงโดนบีบคอ เรื่องมันเป็นไงมาไง เล่ามา กูเป็นห่วง”

ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้บาสฟังตามความจริง ระหว่างนั้นก็ใช้ตะเกียบเขี่ยอาหารในจานเล่น แต่จู่ๆ ก็มีไข่หวานถูกยื่นมาจ่อตรงปาก ผมเลยอ้าปากงับโดยไม่ทันคิดอะไร พอกลืนลงคอแล้วถึงนึกขึ้นได้ เลยเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขากำลังคีบปลาดิบอยู่พอดี แล้วเนื้อปลาชิ้นนั้นก็ถูกยื่นมาจ่อที่ปากผมเหมือนเดิม

“.....”

มันถูกวางลงบนจานเล็กๆ ตรงหน้าแทนเมื่อผมไม่ยอมงับเข้าปากสักที คนที่ป้อนผมเมื่อกี้ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น คีบอาหารกินต่อโดยไม่สนใจผมอีก แต่ผมน่ะใจเต้นแรงจนแทบทะลุอกอยู่แล้ว

พี่ภูไม่เคยอ่อนโยนแบบนี้กับผมเลยนะ พอมาลองคิดดูดีๆ ว่าวันนี้เขาปฏิบัติตัวกับผมแปลกไปยังไงบ้าง ผมก็รู้สึกดีใจจนหลุดยิ้มออก...พยายามกัดปากก็แล้ว แต่กลับกลั้นยิ้มไม่อยู่

“แล้วไงต่อวะ...ธาร...ฮัลโหล”

“หา...อ๋อ ก็...” เสียงของบาสดึงสติผมกลับมาอีกครั้ง  ผมจึงเริ่มเล่าเรื่องที่ค้างอยู่ให้จบ จากนั้นก็โดนบาสบ่นยาว บอกให้เลิกยุ่งกับคนนู้นคนนี้ บอกให้ผมระวังตัวมากขึ้น แถมยังบ่นด้วยว่าเดี๋ยวตัวเองจะต้องถูกเฆี่ยนเพราะโดนใส่ร้าย

“กูเพื่อนมึงนะ แค่นี้ไม่ได้เหรอ”

“เออ ได้ แค่โดนพ่อตีด้วยไม้หวาย กูทนได้” ไอ้บาสถอนหายใจแรงๆ อีกรอบ “ว่าแต่มึงอะ เป็นไรมากป่าว พรุ่งนี้ให้กูไปอยู่เป็นเพื่อนไหม”

“เป็นไรมากแล้วจะคุยกับมึงได้ป่ะ ไม่ต้องมาอะ กูมีคนอยู่เป็นเพื่อนแล้ว” หลุดปากพูดประโยคนี้ผมก็รีบเหลือบมองพี่ภู เห็นเขายังก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือไปกินไปโดยไม่ได้สนใจผม ผมก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง “มึงอะไม่ต้องหาเรื่องโดดเรียนเลย ยิ่งไม่ค่อยฉลาดอยู่ด้วย”

“ด่าว่าโง่เลยก็ได้ครับ”

“โง่...แค่นี้นะ”

“เดี๋ยว...”

“อะไรอีก”

“กูบอกน้าตะวันไปว่าเราทะเลาะกันเพราะมึงไม่ช่วยทำรายงานกลุ่ม มึงเอาแต่โดดเรียนแถมยังสั่งให้กูลอกการบ้านส่งแทน...ถ้าน้าตะวันถามก็ตอบให้ตรงด้วยล่ะ”

ที่บอกว่าบาสไม่ใช่คนขี้ฟ้องน่ะ ขอถอนคำพูด! และใช่...ทั้งหมดนั้นมีความจริงอยู่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ อีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่โกหกคือเราทะเลาะกัน

“ไอ้เหี้ย” อดด่าไม่ได้เลยจริงๆ

“จะว่าเหี้ย เหี้ยก็ไม่ผิด ต้องด่ากูว่าไอ้ธาร”

“ฮะ?

“ด่าไอ้ธาร ก็เหมือนโดนด่าว่าไอ้ชั่วนั่นล่ะ เจ็บ!

แล้วมันก็ตัดสายทันที...

 

11: 15 A.M.

@The Attribute Condominium

วันต่อมา

พ่อบอกว่าจะเคลียร์งานให้เสร็จและมาถึงที่นี่ประมาณบ่ายโมง ผมเลยนอนขลุกอยู่บนเตียงตั้งแต่เช้าจนเบื่อ ถึงเพิ่งลุกไปอาบน้ำเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน กำลังแต่งตัวอยู่ก็ได้ยินเสียงคนเดินขึ้นบันไดมาจากชั้นล่าง

พ่อมาถึงแล้ว?

ตอนแรกผมกะจะไปดักรอที่ข้างประตู ยัดตัวเข้าไปในตู้รองเท้า แล้วโผล่ออกมาให้พ่อหัวใจวายเล่น (นี่แหละแผนเซอร์ไพร์ของผม) แต่พ่อมาก่อนเวลาแบบนี้ ผมก็อดเซอร์ไพร์เลยน่ะสิ

ผมรีบสวมเสื้อผ้าให้เสร็จ กำลังจะเปิดประตูห้องออกไปก็นึกอะไรดีๆ ได้ (?) ...อีกเดี๋ยวกางเกงก็ต้องโดนถอดอยู่ดีใช่ไหม งั้น...ถอดรอไว้ตั้งแต่ตอนนี้คงไม่เป็นไรมั้ง

บ้าสิ! น่าอายชะมัด...ถึงพ่อจะเห็นไปหมดทุกส่วนแล้ว แต่มาทำอะไรแบบนี้มันเขินนี่นา แต่...แต่ก็ยังอยากแกล้งพ่อมากกว่า

สุดท้ายผมก็ทำใจกล้าถอดกางเกงโยนทิ้งไปบนเตียง ข้างในยังสวมอันเดอร์เอาไว้ แถมเสื้อยืดตัวนี้ก็หลวมโคร่งจนคลุมสะโพก เลยไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอายมากนัก

ก๊อก...ก๊อก...

ยังไม่ทันได้ทำใจเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ผมที่ยืนอยู่หน้าประตูพอดีแอบสะดุ้งเล็กน้อย มือหนึ่งจับดึงชายเสื้อลงมาอีกนิด ส่วนอีกมือก็เอื้อมไปเปิดประตู

“พ...พี่ภู?

ผมเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจ ไหนพี่ภูบอกว่ามีเรียนตั้งแต่เช้าจนถึงห้าโมงเย็นไง ในเฟสบุ๊กพี่ภู เพื่อนเขายังโพสต์บอกเลยว่าวันนี้มีควิสสองวิชาห้ามโดด แล้วไหงดันกลับมาคอนโดตอนนี้ได้

พี่ภูขมวดคิ้วนิดๆ กับสีหน้าแตกตื่นตกใจจนเกินเหตุของผม “พี่ซื้อของกินมาให้ ออกมากินข้าวเที่ยงด้วยกันสิ”

“เดี๋ยวธ...ธารตามไป” ผมบอกเสียงตะกุกตะกัก มือก็แอบดึงชายเสื้อลงมาบังสะโพกไว้เพราะกลัวว่าพี่ภูจะเห็น แต่การกระทำนั้นสะดุดสายตาอีกฝ่ายเข้าเต็มๆ ใจผมหายวูบตอนที่พี่ภูมองต่ำลงมา...

50%
v
v

 

“.....”

ปฏิกิริยาของพี่ภูมันผิดจากที่ผมคิดไว้ จู่ๆ เขาก็ผลักผมออกจากประตู แรงจนแทบกระเด็น แล้วก้าวเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าเย็นชาจนน่าขนลุก เดินสำรวจจนทั่ว ทั้งที่ระเบียง ห้องน้ำ หรือแม้แต่ในตู้เสื้อผ้าแล้วถึงยอมหยุด ถอนหายใจออกมาแรงๆ พร้อมกับเสยผมด้วยท่าทางคล้ายกับจะหัวเสียแต่ก็ดูโล่งใจ

“ม...มีอะไรเหรอครับ”

พี่ภูชี้มาที่ร่างกายส่วนล่างของผม ถามด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด “ทำไมไม่ใส่กางเกง”

“เอ่อ...ธ...ธารเพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังแต่งตัวอยู่ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเลยรีบไปเปิด”

สายตาคมกริบของพี่ภูมองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนจะหาหลักฐานยืนยันในคำพูด แล้วคงเห็นว่าหัวผมยังเปียกหมาดๆ อยู่ เขาเลยยอมเชื่อ “ทีหลังแต่งตัวให้เสร็จก่อนค่อยเปิดประตู เข้าใจไหม”

“อ...อืม”

...จากที่ตกใจอยู่ดีๆ ตอนนี้ผมยังไม่หายงงเลยว่าทำไมเมื่อกี้พี่ภูถึงเดินพล่านไปทั่วห้องนอนผม เขาคิดว่ามีใครอยู่ในห้องนี้ด้วยงั้นเหรอ?

            “แต่งตัว จะได้ไปกินข้าวกัน” ร่างสูงกำยำทรุดลงนั่งบนเตียง ทับบนกางเกงที่ผมถอดทิ้งไว้พอดี

            พอเทียบระยะห่างจากตัวเองถึงเตียงนอน กับการเดินไปหยิบกางเกงตัวใหม่ในตู้ ผมเลยเลือกที่จะเดินไปหาพี่ภูแทน เพราะถ้าต้องเดินอีกหลายเมตรไปที่ตู้เสื้อผ้าด้วยสภาพต้นขาเปลือยเปล่าแบบนี้ ผมก็อายอยู่เหมือนกันนะ...

            “พี่ภู ขอกางเกงหน่อยครับ”

            “.....” พี่ภูมองนิ้วมือของผมที่ชี้ไปที่ตัวเขา ก่อนจะก้มลงมองหา แล้วหยิบกางเกงบ็อกเซอร์ขาสั้นตัวนั้นยื่นมาให้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาเสมองไปทางอื่น ทำเหมือนผมที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นแค่อากาศ ที่เห็นว่าแก้มอีกฝ่ายแดงขึ้นเล็กน้อย...ผมคงคิดไปเอง หรือไม่ก็คงเพราะอากาศมันร้อน (เปิดแอร์สิบแปดองศา)

            ว่าแต่...เขาจะยังนั่งอยู่ตรงนี้จริงๆ เหรอ จะให้ผมสวมกางเกงต่อหน้าเขาเนี่ยนะ ให้ตาย...ครั้งสุดท้ายที่ผมสวมเสื้อผ้าต่อหน้าพี่ภูคือหลังจากที่เรามีเซ็กส์ด้วยกัน แล้วเหตุการณ์วันนั้นมันไม่ใช่อะไรที่น่าจดจำเลย พอคิดถึงก็ทำให้ผมรู้สึกอับอายขึ้นมาอีก

            ผมหันหลังให้พี่ภู ข่มความรู้สึกพวกนั้นแล้วรีบก้มลงสวมกางเกง...

 

[Phupha’s Part]

สีหน้าธารดูตกใจมากตอนที่เปิดประตูห้องออกมาเจอผม กางเกงก็ไม่ได้สวมให้เรียบร้อย ท่าทางของน้องมันดูน่าสงสัยไปหมด จะไม่ให้ผมคิดได้ไงล่ะว่าน้องอาจจะแอบพาใครสักคนมากกไว้ในห้อง ซึ่งพอเดินหาจนทั่วแล้วไม่เจอคนอื่นอีก ผมก็ยังไม่วางใจอยู่ดี เลยนั่งรอน้องแต่งตัว

ถามว่าเห็นน้องเปลือยท่อนล่างผมรู้สึกอะไรไหม?...ตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอกเพราะกำลังโมโหอยู่ แต่พออารมณ์ (โมโห) เริ่มจะสงบแล้วเผลอมองไปที่ขาอ่อนขาวๆ นั่น หัวใจมันก็เต้นแรงขึ้นมา

ธารไม่รู้หรอกว่าผมต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน ไม่ให้เผลอมองขาเรียวยาวขาวเนียนกับเท้าเปล่าเปลือยคู่นั้น ไหนจะข้อเท้าเล็กๆ ที่เซ็กซ์ซี่น่ากัดนั่นด้วย

สิบเก้าหนึ่งเป็นสิบเก้า...สิบเก้าสองเป็นสามสิบแปด...

ผมมองนู่นนี่ไปเรื่อย มองอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ท่อนขาขาวเนียนของธาร และถึงกับต้องท่องสูตรคูณในใจตอนที่น้องเดินเข้ามาใกล้ โอเค...ก็แค่ยื่นกางเกงให้ธารเท่านั้น ง่ายๆ แค่นี้ จากนั้นผมก็แหงนหน้ามองเพดานห้องไปซะ

สิบเก้าเจ็ดเป็น...เป็นห้าสิบ!?

หัวใจผมแทบหยุดเต้นตอนที่ธารหันหลังกลับไปแล้วก้มลงสวมกางเกง ขณะก้มลงชายเสื้อยืดที่เคยคลุมหมิ่นเหม่อยู่ที่สะโพก ก็เลิกขึ้นไปถึงเอว...

ผมแทบหาลมหายใจตัวเองไม่เจอเพียงเพราะก้นเล็กๆ ภายในอันเดอร์แวร์สีขาวแนบเนื้อที่กำลังขยับไปมาอยู่ตรงหน้า นี่ธารตั้งใจยั่วผมอีกแล้ว!?

“เสร็จแล้วครับ”

“.....”

“พี่ภู ไปกินข้าวกัน”

“อ่อ...อืม”

ตั้งสติได้ผมก็ลุกพรวดขึ้นแล้วก้าวออกจากห้องไปทันที ถ้าเมื่อกี้ธารไม่ได้เรียกผมไว้ ผมคงจะคว้าตัวน้องมากอด และอีกนิดเดียว...ร่างเล็กๆ นั่นคงจะโดนลงโทษจนสาสม

เสียงของน้องมันทำให้ความทรงจำเสี้ยวหนึ่งโผล่เข้ามาในหัว ผมถึงยับยั้งใจได้...ครั้งแรกของเราไม่ใช่เซ็กซ์ที่น่าประทับใจเลย แล้วเมื่อวานน้องผมก็เพิ่งเจอเรื่องเลวร้ายแบบนั้นมาด้วย

ผมไม่ควรทำร้ายธารซ้ำอีก และที่สำคัญเราไม่ควรมีอะไรเกินเลยกัน...ธารเป็นน้องชายของผม ความสัมพันธ์นี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

“ทำไมพี่ภูกลับมาได้ล่ะครับ วันนี้มีเรียนทั้งวันไม่ใช่เหรอ”

คำพูดของธารทำให้ผมกลับมาจดจ่อกับปัจจุบันอีกครั้ง ตัวผมเองยืนอยู่หน้าโต๊ะบาร์ ส่วนธารกำลังหยิบจานชามอยู่ในครัว ผมเห็นท่าทางเขย่งยืนด้วยปลายเท้าเพื่อจะหยิบเอาของในตู้ด้านบน เลยเดินเข้าไปช่วย ช่วงเวลาแค่ไม่กี่วินาทีที่ได้ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังน้อง ได้สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างเล็กๆ นั่น มันทำให้ผมยิ่งโหยหาสัมผัสแนบชิดระหว่างเรา

“อืม แค่แวะมากินข้าว เดี๋ยวกินเสร็จจะกลับไปเรียน”

จะให้บอกตรงๆ ได้ยังไงว่าผมเป็นห่วง ไม่อยากปล่อยให้ธารอยู่ที่ห้องคนเดียว ถ้าไม่ติดว่าวันนี้มีควิสช่วงเช้า อีกเดี๋ยวเที่ยงครึ่งยังมีสอบเก็บคะแนนอีกสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ผมคงอยู่เป็นเพื่อนน้องทั้งวัน

 “ข...ขยับไปหน่อยครับ”

ได้ยินธารพูดผมถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่ายังยืนซ้อนด้านหลังน้องอยู่ แถมยังเผลอโอบแขนรอบตัวเขาเอาไว้ ถึงจะไม่ได้กอดตรงๆ แค่วางมือลงบนเคาน์เตอร์ครัว แต่ท่าทางแบบนี้มันก็ดูหมิ่นเหม่ แล้วคงจะทำให้คนตัวเล็กตรงหน้าผมเขินอยู่บ้าง เพราะตอนนี้แก้มใสๆ นั่นแดงเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ธารนี่ก็น่ารักดีนะ...เวลาจะยั่วผมทีก็ร้อนแรงจนทำเอาลมหายใจติดขัด แต่บางทีก็ขี้อายจนน่า...ขยี้ ตัวตนของน้องจริงๆ น่ะไม่ใช่คนใจกล้าอะไร แต่เขาพยายามทำให้ตัวเองเป็นแบบนั้น

ที่ผ่านมาธารทำอย่างกับจะรวบหัวรวบหางผมให้ได้ แต่ก่อนหน้านี้ในห้องนอน ทั้งที่มีโอกาส น้องกลับลืมไปด้วยซ้ำว่าจะต้องลวนลาม (?) ผม...ธารคงไม่ได้ต้องการผมจริงๆ หรอก น้องก็แค่อยากเอาชนะเท่านั้น

“อืม ไปกินข้าวกัน” ผมหักห้ามใจ ผละออกห่างจากร่างเล็กๆ นั่นมา ไม่รู้ว่าต่อไปต้องทำใจแข็งให้ได้ถึงขั้นไหน ถึงจะไม่พลั้งเผลอทำเกินเลยกับน้องอีก

...แต่ต่อให้ห้ามการกระทำได้ ผมกลับไม่เคยห้ามความคิดอกุศลของตัวเองได้เลย

[End Phupha’s Part]

 

Pie2Na

เอ๊ะยังไงพี่ภู แลดูขัดแย้งในตัวเอง ตกลงจะเอาน้อง หรือไม่เอาน้อง? 5 5 5  5

(พี่ภูบอกขอท่ายาก ท่าง่ายไม่เอา //ไอ่บ้า)

ตอนหน้าพ่อตะวันจัดไปให้เต็มเหนี่ยว หุหุ

 

ปล. หนังสือปิดพรีสิ้นเดือนนี้แล้วหนา

เนื้อเรื่องหลักพายเขียนจบแล้วนะ (300 หน้า++)

เหลือตอนพิเศษ 5 ตอน (50 หน้า++ หรืออาจบาน)

ต้นฉบับเสร็จทันก่อนปิดพรีแน่นอนจ้า ไม่ต้องห่วงกันเนาะ

 

ปล1. ตอนนี้ยอดโอนยังน้อยอยู่เบย ค่าปกกับภาพประกอบเค้าจะหลุดไหม 5 5 5 5

ฝากลากเพื่อนมาอ่านกันหน่อยน้า เผื่อมีคนอยากเก็บเล่ม

 

ขอบคุณอีกทีฮะ

เจอกันในอีกสองสามวันนี้ อัพช้าเร็วอยู่ที่กำลังใจล้วนๆ

(ขอเม้นแบบนี้ก็ได้เหรอ 5 5 5  5)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,085 ความคิดเห็น

  1. #960 tangmo0 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 00:18
    อยากได้ อยากซื้อออ แต่เงินยังไม่ออกงืมมมมมม เสร้าแรง
    #960
    0
  2. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:20
    น้องธารช่างยั่วนะ พี่ภูอดทนเก่งมาก แต่พ่อนี่สิเตรียมตัวชำระโทษธารแหง
    #955
    0
  3. #950 Pop nomsod (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 17:45
    อยากให้ 3p จัง แบบพี่ภูแล้วก็พ่อ คึคึ
    #950
    0
  4. #949 muchzii (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 17:31
    รออยู่ค่าาา
    #949
    0
  5. #948 เหวิ่งเอ๋อ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 00:31
    เอะพี่ภูนี่ขัดใจจริงจังจริงๆเล้ยยทำไมเป็นแบบนี้นะฮึ่ยยโมโหๆๆๆ
    #948
    0
  6. #947 luzia atiria (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 23:33
    รอนะคะ ????????
    #947
    0
  7. #946 IAZNABIOAY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:56
    จะห้ามความคิดตัวเองให้ลำบากทำไมคะพี่ภู ไม่ต้องห้ามแล้ว รุกเห้อะนะนะ555555*-* รออ่านอยู่เสมอนะคะ ขอบคุณค่ะ:D
    #946
    0
  8. #945 MayyV (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:24
    รอค่าาา รอออ
    #945
    0
  9. #944 จี้จอย คนนี่แหละ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:20
    ห้ามใจยากเหลือเกินนนน
    #944
    0
  10. #942 จี้จอย คนนี่แหละ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 10:53
    รอยุน๊าาาาาา
    #942
    0
  11. #941 Miso-Agasea (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 19:39
    รอฉันรอเธออยู่~ ค้างมากค่ะไรท์ ฮื้อ~
    #941
    0
  12. #940 foreverkyungsoo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 18:44
    ทีมพี่ภูค่ะ
    #940
    0
  13. #938 Lusiafar (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 07:08
    หนุกๆๆ ธารจะโดนไหมเนี่ย รออ่านค่ะ
    #938
    0
  14. #937 Kath' (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 00:28
    ผิดคนจริงจัง
    #937
    0
  15. #936 Rujie Taew (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 19:36
    พี่ภูลืมตัวเหรอคะ 555
    #936
    0
  16. #935 เหวิ่งเอ๋อ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 17:11
    กรี๊ดดดค้างมากๆพายตัดจบแบบนี้ได้ไงโหดร้ายที่สุดๆๆเด๋วก้อด่าว่าธารซะหรอกก....หึหึหึ



    ผิดคนตั้งใจยั่วพ่อพี่ภูแย่งซีนนอีกละจะเหลือถึงพ่อไหมแบบนี้(แต่...เด๋วนะเราทีมพี่ภูนี่หว่าลืมตัว)
    #935
    0
  17. #934 Milestone_wj (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 16:25
    เสร็จแน่น้องธาร
    #934
    0
  18. #933 Reprayz (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 14:26
    รอน้าาาาาาา ดีแล้วว ลุ้นดี ใจเต้น ชอบๆ
    #933
    0
  19. #932 IAZNABIOAY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 14:19
    เอาแล้วไงธาร ไม่เนียนๆ5555555 ..รึว่าพี่ภูจะได้ยินตอนคุยกะบาสแน่เลย เลยสงสัยงี้ ..จะรอนะคะ???
    #932
    0