(Not) Innocent รัก 'ร้าย' เดียงสา :3P: [เปิดจอง]

ตอนที่ 18 : Chapter 17 :: ความลับ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    2 ต.ค. 59

Chapter 17 

ความลับ

@KL Sports Club

ช่วงเย็น พ่อพาผมมาเรียนว่ายน้ำ ตอนแรกผมแค่จะให้พ่อมาส่งแล้วกลับไปก่อน เพราะผมมีนัดกับพี่อติณต่อ แต่กลายเป็นว่าพ่อจะอยู่รอจนผมเรียนเสร็จ

พอถึงยิมผมเลยแอบไลน์บอกพี่อติณว่าพ่อมาด้วย และจำเป็นต้องแคลเซิลนัด ซึ่งพี่อติณก็คงเข้าใจว่าพ่อไม่ค่อยอยากให้ผมกับเขารู้จักกันเท่าไหร่ ตอนเจอผมบริเวณสระว่ายน้ำ พี่เขาเลยแค่เข้ามาทักทายสั้นๆ ทำเหมือนกับพวกเราไม่ได้สนิทอะไรกันมากนัก แต่แค่นั้นพ่อก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

หลังจากจบคลาสเรียน ผมกับพวกเพื่อนๆ เข้าไปอาบน้ำ ส่วนพ่อที่ไม่ได้ลงสระด้วยนั่งรอผมอยู่ที่ห้องล็อคเกอร์ ติดกับห้องอาบน้ำรวมของโรงยิม ที่จริง พ่อจะนั่งรอผมอยู่ริมสระก็ได้ แต่พ่อตามเข้ามาถึงข้างใน เหมือนต้องการให้ผมอยู่ในสายตาตลอดเวลา...สาเหตุคงมาจากพี่อติณ

ก่อนหน้านี้พ่อยังพูดด้วยซ้ำว่าอยากให้ผมย้ายไปเรียนว่ายน้ำที่อื่น...พ่อคงไม่ไว้ใจพี่อติณสุดๆ และกังวลไปเองว่าพี่อติณจะมาล่อลวงลูกชายสุดรักสุดหวงคนนี้

ผมว่าพ่อคิดมากไป...

อาบน้ำเสร็จ ผมเดินออกจากห้องอาบน้ำในสภาพที่มีผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอว อีกผืนคลุมศีรษะ เดินไปที่ห้องล็อคเกอร์พลางใช้ผ้าผืนเล็กขยี้ผมที่เปียกชุ่มไปพลาง

            อีกไม่กี่ก้าวกำลังจะถึงห้องล็อคเกอร์ ผมกลับต้องชะงักเท้าเพราะเสียงพูดคุยของคนสองคนที่ดังสะท้อนออกมาจากด้านใน

            “นายมีแผนอะไรถึงมาตีสนิทลูกชายฉัน”

            “แผน? ตอนแรกผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าธารเป็นลูกชายคุณ หรือต่อให้รู้ ผมจำเป็นต้องมีแผนอะไรเพื่อไปตีสนิทกับธารล่ะ? ผมว่าคุณดูละครหลังข่าวมากไปรึเปล่า... เรื่องมันก็ผ่านมาเป็นสิบกว่าปีแล้ว ยังคิดว่าผมโกรธแค้นอะไรคุณอยู่อีกเหรอ นี่คิดมากถึงขนาดว่าผมจะเอาไปลงกับลูกชายคุณ?

            “แล้วนายมาตีสนิทลูกชายฉันทำไม”

            “ลูกชายคุณน่ารัก”

            “...!!?

            “ผมก็แค่อยากรู้จักสนิทสนมด้วย แปลกตรงไหน” จบประโยคนี้ผมก็มายืนอยู่ข้างกำแพงทางเข้าห้องล็อคเกอร์แล้ว และกำลังแอบมองสองคนด้านในที่กำลังคุยกันด้วยท่าทางเครียดๆ ที่ผมต้องมาเสียมารยาทแอบฟังแบบนี้ ก็เพราะคนที่ถูกพูดถึงคือผม

            “อย่ามายุ่งกับธาร!

            “นี่คุณ มีเหตุผลหน่อยสิ”                 

            “เหตุผลน่ะมีอยู่แล้ว แต่ไม่ว่ามันคืออะไร สิ่งที่ฉันต้องการคือ นายต้องห้ามมายุ่มย่ามกับลูกชายฉันอีก”

            “เหตุผล...จะว่าไปผมก็พอจะนึกออกอยู่อย่างนะ” พี่อติณทำท่าลูบคาง ยกยิ้มมุมปากมองพ่อด้วยสีหน้าแบดๆ “น้ำบอกผมว่าแท้ง แต่หลังจากนั้นแค่ครึ่งปี ผมดันได้ข่าวว่าน้ำคลอดลูกชายแล้ว จะว่าไป...น้องธารนี่คลอดก่อนกำหนดรึเปล่า?

            ได้ฟังที่พ่อกับพี่อติณคุยกัน พอเอามารวมกับเรื่องราวหลายๆ อย่างที่ผมเคยคิดสงสัย ลมหายใจของผมก็เริ่มติดขัด หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความกลัว...

            “ทำอะไรอยู่”

            เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบขึ้นข้างหูทำให้ผมสะดุ้งสุดตัว รีบหันกลับไปมองก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนประชิดอยู่ข้างหลังคือบาส ไม่รู้ว่ามันมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ และได้ยินที่พ่อกับพี่อติณคุยกันมากแค่ไหน แต่ดูจากสีหน้างงๆ ปนสงสัยแบบนั้น บาสคงไม่เข้าใจหรอกว่าคนด้านในกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

            ทางด้านหลังบาส โจ้ ตั้ม กับผู้ชายแปลกหน้าอีกคนกำลังเดินมาทางนี้ เสียงพูดคุยดังโหวกเหวกของพวกมันสองตัว ทำให้คนด้านในเงียบเสียงลง ผมเลยถือโอกาสนั้นเดินรวมกลุ่มกับพวกเพื่อนๆ เข้าไปในห้องล็อคเกอร์ ทำเป็นหยอกล้อคุยกับพวกมัน แล้วเดินผ่านไปหน้าตู้ล็อคเกอร์ของตัวเองเพื่อสวมเสื้อผ้า โดยไม่ได้สนใจพ่อกับพี่อติณที่นั่งอยู่

            ผมไม่อยากให้พ่อรู้ว่าผมได้ยินความลับพวกนี้ แต่สำหรับพี่อติณ ผมไม่ได้แคร์เขามากขนาดนั้น และผมต้องรู้จากปากเขาให้ได้ ว่าความจริงมันเป็นยังไง

 

            20: 15 P.M.

@The Attribute Condominium

            ผมกลับมาคอนโดหลังจากทานมื้อเย็นกับพ่อแล้ว เข้ามาในห้องก็เจอพี่ภูกับพี่กฤษนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น สองคนนั้นพอเห็นผมก็ชะงักไปนิด ก่อนที่พี่ภูจะลุกออกจากโซฟา เดินมาหาผมด้วยสีหน้าหงุดหงิด

            “ไปไหนมา ส่งข้อความไปทำไมไม่ตอบ แล้วนี่มันกี่โมงแล้ว”

            ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู...ก่อนไปตกลงกันไว้ว่าผมจะกลับไม่เกินสองทุ่ม นี่ก็เลทแค่สิบห้านาทีเอง ส่วนเรื่องรูปที่ต้องส่งให้พี่ภูเพื่อยืนยันว่าผมไปบ้านบาสจริงๆ ผมก็ส่งรูปเก่าๆ ให้แล้ว...ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่

            “มือถือแบตหมด” ผมหยิบมือถือที่หน้าจอมืดสนิทขึ้นมาโบกไปมา ซึ่งจริงๆ แล้วยังเหลือแบทอยู่อีกสี่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์ “นี่เพิ่งกลับมาจากกินข้าวเย็นกับเพื่อน แล้วเพื่อนอาสามาส่งเลยไม่ได้บอกให้พี่ภูมารับ”

            “อย่าให้รู้นะว่าโกหก”

            “เฮ้ยภู มึงจะหวงน้องไปป่าววะ น้องมันโตแล้วน่า” พี่กฤษพูดขัดด้วยน้ำเสียงขำๆ เขากวักมือเรียกผม “ธาร มานี่มา พี่รอเราตั้งนาน มาให้พี่กอดให้ชื่นใจหน่อยสิ”

            ผมถอนหายใจออกมาเงียบๆ ถึงอยากจะใช้พี่กฤษยั่วโมโหพี่ภู แต่ตอนนี้ผมยังไม่มีอารมณ์จะทำ “ธารเหนื่อย ขอเข้าห้องก่อนนะครับ”

            ไม่รอให้ใครพูดอะไรต่อ ผมรีบสาวเท้าเดินขึ้นห้องนอนบนชั้นสองทันที เสียงสองคนนั้นคุยกันดังแว่วเข้าหู แต่ผมไม่ได้สนใจฟัง พอประตูห้องถูกกระแทกปิด ผมก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียง

            ตอนอยู่บนรถ พ่อห้ามผมอย่างจริงจังว่าไม่ให้ไปเรียนว่ายน้ำที่นั่นอีก ผมเองก็ได้ต่อต้านอะไรเพราะอยากให้พ่อสบายใจ แต่มันกลายเป็นว่าพรุ่งนี้ผมจะไม่ได้เจอพี่อติณ

            ผมเป็นคนใจร้อน แล้วตอนนี้ผมก็อยากรู้ทุกอย่างจากปากของเขาจนแทบทนไม่ไหว

            ไวเท่าความคิด ผมล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงออกมา พิมพ์ข้อความส่งถึงพี่อติณ

          Thara Than : ธารมีเรื่องจะคุยกับพี่ พรุ่งเจอกันหน่อยได้ไหมครับ

Atin”: ได้สิ ช่วงบ่ายธารว่างไหม

ยังไม่ทันได้พิมพ์ข้อความตอบกลับ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก ผมละสายตาจากหน้าจอมือถือ มองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ก่อนจะวางฝ่ามือลงบนต้นขาเปลือยเปล่าของผม ลูบไล้อย่างแผ่วเบา

ผมที่ยังค้างอยู่ในท่านอนหงาย ดึงสายตากลับมามองหน้าจอมือถือ รัวนิ้วพิมพ์ข้อความตอบพี่อติณโดยไม่สนใจเขา แต่สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือข้างนั้นบนต้นขาก็รบกวนสมาธิจนผมต้องปัดมันออก ท่าทางของผมคงทำให้อีกฝ่ายรู้ว่ากำลังรำคาญ เขาถึงได้เริ่มพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน

“คนดีของพี่หงุดหงิดเรื่องอะไรครับ”

เหอะ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเหรอที่พี่กฤษต้องเป็นฝ่ายมาตามง้อผม ความรู้สึกเหนือกว่ามันสะใจอย่างนี้นี่เอง

“ธารแค่เหนื่อยๆ น่ะครับ อยากพัก” สายตาของผมยังมองอยู่ที่จอมือถือเลยไม่รู้ว่าพี่กฤษทำสีหน้ายังไง ได้ยินแค่เสียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาจูบบนหน้าผาก

“โอเคครับ งั้นพี่กลับก่อนแล้วกัน ไว้พรุ่งนี้จะแวะมาหา” พูดจบแล้วพี่กฤษก็ยังไม่ขยับตัวออกห่าง เขาแย่งไอโฟนจากมือผม เอาไปวางไว้บนหัวเตียง

“.....” ผมขมวดคิ้วมองพี่กฤษอย่างไม่พอใจ

“นี่ มาอารมณ์เสียใส่พี่แบบนี้ไม่น่ารักเลยรู้ไหม” พี่กฤษพูดทั้งที่ยังยิ้มอยู่ ไม่มีท่าทีรำคาญผมเหมือนที่ผมกำลังรำคาญเขาเลยสักนิด

“พี่กฤษตัวแย่ๆ กับธารมากกว่านี้อีก” รอยยิ้มของคนตรงหน้าเฝื่อนลงเล็กน้อย “ไหนบอกว่าจะกลับแล้วไงครับ ก็กลับไปสิ”

“นี่ธารกำลังเอาคืนพี่อยู่เหรอ” พี่กฤษใช้นิ้วหัวแม่มือลูบแก้มผม “ตอนนี้พี่รู้แล้วนะ ว่าธารเคยเจ็บมายังไง”

“ฮ้ะ?” ผมล่ะอยากจะหัวเราะ น่าเสียดายที่อารมณ์ตอนนี้มันหัวเราะไม่ออก “พี่ยังเจ็บไม่ได้ซักเสี้ยวที่ธารเคยเจ็บหรอกครับ”

“อืม...พี่รู้...พี่ถึงยอมเจ็บอยู่นี่ไง” มือกำยำอีกข้างที่กำลังเค้นครึงอยู่กับต้นขาของผม ไล้สูงขึ้นมาทีละนิด “เราคบกันมาปีกว่าแล้วนะ ธารคิดว่าพี่ดูไม่ออกเหรอว่าตอนนี้ธารเปลี่ยนไปแค่ไหน”

“...!!” ผมคว้าจับมือข้างนั้นไว้ไม่ให้ไล้สูงขึ้นมาอีก

พี่กฤษเค้นหัวเราะในลำคอ “อยากจะเล่นกับความรู้สึกของพี่นัก ก็ทำต่อไปเลยครับ...พี่ทนได้...แต่พี่ก็อยากให้ธารรู้ไว้นะ ว่าถ้าพี่ลงทุนกับอะไรไปแล้ว พี่ไม่ยอมขาดทุนหรอก”

            จบประโยค พี่กฤษก็ก้มลงซุกไซร้ซอกคอของผม ผมทั้งทุบทั้งดันให้เขาออกห่างแต่กลับไร้ประโยชน์ ความรู้สึกเจ็บเล่นริ้วมาจากผิวหนังบริเวณนั้น จากการถูกขบและดูดเม้มแรงๆ

            “หยุดนะ! ทำบ้าอะไร!

            “ถอนทุนคืนเล็กๆ น้อยๆ” พี่กฤษพูดหลังจากเงยหน้าขึ้นมา เขาขยิบตาให้ผมทีหนึ่งแล้วลุกออกจากเตียงไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ผมนอนหัวกระเซอะกระเซิงอยู่ที่เดิม มองเขาเดินออกนอกห้องไปด้วยความหงุดหงิดและสับสน

            พ่อเปรียบพี่กฤษเป็นเสือ แต่ที่จริงแล้วเขาคือหมาป่าต่างหาก ถึงจะดุร้ายไม่เท่า แต่เจ้าเล่ห์กว่าเยอะ...หลงคิดไปว่าตัวเองเก่งพอจะเอาคืนพี่กฤษได้ง่ายๆ ตอนนี้กลายเป็นผมต่างหากที่ถูกเขาเอาคืน!

 

Pie2Na

บอกว่าจะมาถี่ๆ ---นี่ถี่แล้วเรอะ!

ปล.พี่กฤษมันร้าย ใครบอกธารฉลาด ในนี้น้องโง่สุดด้วยวุฒิภาวะและอายุ

 

เจอกันเร็วๆ นี้นะ

อ่านแล้วคอมเม้นเป็นกำลังใจให้เค้าบ้าง

ขอบคุณครับ ^^

 

พูดคุยถึงเรื่องนี้ แอบนินทาพี่กฤษ ธาร อติณ พี่ภู พ่อตะวัน ใครก็แล้วแต่!

ติดแท็ก #ฮาเร็มของธาร ในเฟสบุ๊คกับทวิสเตอร์นะครับบบ



 

 ชอบเรื่องนี้ กด โหวตให้ดาว ที่รูปอติณ  กดAdd Favที่รูปพี่ภูครับ ^^

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,085 ความคิดเห็น

  1. #1071 Kun Kuna (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 13:22

    พี่กฤษณ์ร้ายวะ เมื่อไหร่จะหยุดตามน้องสักที

    #1,071
    0
  2. #1042 0928974565 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 19:39
    ใช่แน่ๆ สงสัยมานานล้ะ พี่อติณคือพ่อที่แท้จริงของธาร
    #เอ้ะหรือไม่ใช่?5555
    อย่าเอาอะไรกับคนบ้าคนนี้5555
    #1,042
    0
  3. #730 IAZNABIOAY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 08:04
    ขอบคุณค่ะ มาอัพไวๆเน้ออ อยากอ่านต่ออีกเยอะๆเลยค่ะ เขียนยาวๆก็ได้นะคะ55556 ..ตอนหน้าจะเฉลยเลยมั้ยคะ (เรื่องพี่อติณ) ลุ้นค่ะลุ้น555555 :D //???รักเรื่องนี้ฮะ
    #730
    0
  4. #729 เหวิ่งเอ๋อ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 00:26
    ขอบคุณค่ะ บอกต่ง ณ จุดนี้ เริ่มสับสน ชั้นจะเชียร์ใครดีละเนี่ย โลเลใจจริงหนอเรา แบบว่าเข้าใจธารขึ้นมาเบยที่ตัดใจไม่ขาดกับใครสักคน
    #729
    0
  5. #727 nong2547 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 20:15
    เราเชียร์แค่พี่ภูกับพ่ออ่ะ
    #727
    0
  6. #726 The Lost One (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 19:21
    มาแล้ววววว เยสสสสส 5555
    นี่ทีมพี่กฤษนะเอออ ชอบพระเอกเลวๆ 5555
    #726
    0
  7. #725 Reprayz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 17:18
    มาให้กำลังใจ 5555 นี่อยู่ในจุดที่ไม่รู้จะเชียร์ใครแล้ว หลังจากทีมพี่ภูมาตลอด 555
    #725
    0
  8. #724 aaaaaa-24 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 13:44
    เย้!!~รอค้าา5555
    #724
    0