(Not) Innocent รัก 'ร้าย' เดียงสา :3P: [เปิดจอง]

ตอนที่ 14 : Chapter 13 :: ความในใจ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    2 ก.พ. 60

 

Chapter 13

ความในใจ




หมายเหตุ :: เนื่องจากมีการบรรยายที่ไม่เหมาะสม และถูกแบนจากทีมงาน จึงมีบางฉากที่พายตัดออก สามารถหาอ่านได้ในธัญวลัยนะครับ


 

            [Special Phupha’ s Part]

10: 45 A.M.

ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการมึนหัวสุดๆ เหมือนเพิ่งโดนใครเอาไม้เบสบอลฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างจัง พอขยับตัวจะลุกจากเตียงก็ได้ยินเสียงครางอืออาดังขึ้นแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บนหน้าอก กลิ่นกายหอมอ่อนๆ และสัมผัสนุ่มนิ่มที่เบียดชิดมอบไออุ่นให้กับร่างกายของผม เตือนให้ผมรู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียวบนเตียงนี้

...ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ

ระยำ! แม่งมึงทำเหี้ยอะไรลงไปวะไอ้ภู!  

ผมยกมือเสยผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด ตั้งสติแล้วเริ่มมองสำรวจรอบด้าน...ผมกำลังนอนหงายโดยมีใบหน้าเล็กๆ ฟุบอยู่บนหน้าอก อีกฝ่ายแทบจะเกยทับอยู่บนร่างผมทั้งตัว เรียวขาขาวเนียนพาดอยู่ที่เอวของผม  ----Cut (ฉากนี้หาอ่านได้ในธัญครับ)---

เจ็บมากไหม จะเป็นยังไงบ้าง...พอสติกลับมาความเป็นห่วงก็ล้นทะลักจนหัวใจของผมปวดหน่วงไปหมด

ผมค่อยๆ ----Cut (ฉากนี้หาอ่านได้ในธัญครับ)--- แรงเสียดสีทำให้ผมต้องกัดปากข่มกลั้นไม่ให้ตัวเองกระแทกกายสวนเข้าไปอีก ทันทีที่ส่วนปลายหลุดออกมาเป็นอิสระ ผมก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก นอนหอบหายใจสะท้านพยายามดึงสติที่แทบจะเตลิดเปิดเปิงให้กลับมาอีกครั้ง

พอแล้วภู...แค่นี้มึงก็ทำระยำกับน้องมากพอแล้ว!

            เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เพราะผมเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบเก้าที่อยู่ในวัยฮอร์โมนพุ่งพล่าน หรือแอลกอล์ฮอล์ที่ดื่มเข้าไป แต่มันเป็นเพราะผมไม่รู้จักหักห้ามใจตัวเอง

            รู้ทั้งรู้ว่าคนที่ตัวเองกอดทั้งคืนคือธาร แต่ในสถานการณ์แบบนั้น...สถานการณ์ที่ถูกร่างเปลือยเปล่าขาวเนียนกอดก่ายจนแทบจะกลืนเป็นร่างเดียวกัน แถมเจ้าของร่างนั้นยังเป็นคนที่อยู่ในใจผมมาตลอดสิบสี่ปี มันทำให้ผมขาดสติยับยั้งชั่งใจ และกลับยิ่งเลวร้ายเมื่อผมสอดนิ้วเข้าไปในตัวธารแล้วดันโมโหเหมือนหมาบ้า ที่พบว่าช่องทางด้านหลังของธารเต็มไปด้วยสารหล่อลื่น

แค่เพราะอารมณ์หึงหวงคิดว่าธารเพิ่งไปทำกับใครมา ผมถึงได้สอดใส่เข้าไปในตัวธารพรวดเดียว ทำร้ายคนที่ผมรักอย่างไม่ปราณี และด้วยผมเป็นคนชอบเซ็กส์ที่รุนแรงอยู่แล้ว ยิ่งธารร้องไห้ อ้อนวอน ครางเครือปนสะอื้นอยู่ใต้ร่าง เลยยิ่งทำให้ผมขนาดสติกระหน่ำใส่ร่างเล็กๆ นั่นไม่ยั้ง

            ครั้งแรกก็แล้วไป แต่กลับยังมีครั้งที่สอง ที่สาม...ไม่ว่าเท่าไหร่ก็ยังรู้สึกว่าไม่พอ เซ็กส์กับคนที่รัก คนที่ผมเก็บไปจินตนาการถึงทุกครั้งเมื่อระบายความต้องการของตัวเองลงกับคนอื่น มันน่าลุ่มหลงจนผมไม่อยากห้ามใจ ไม่รู้ว่ากี่ครั้งที่ผมย่ำยีร่างเล็กๆ ของธาร กว่าจะได้สติและยอมหยุดก็ตอนที่ธารสลบไปด้วยความอ่อนเพลียในตอนที่ฟ้าเริ่มสว่าง

            ทำให้ธารเจ็บตัวยังไม่พอ ผมกลับเลือกที่จะทำร้ายจิตใจคนที่ผมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยการครางชื่อของคนอื่นตอนเรามีอะไรกัน เพราะผมกลัวว่าธารจะไม่หยุดรักผม กลัวว่าความสัมพันธ์ของเราจะลึกซึ้งเกินกว่าจะถอนตัว แต่ต่อจากนี้คงไม่ต้องกลัวแล้วล่ะมั้ง...ธารคงเกลียดผมไปแล้ว

            เหอะ...คนที่ถูกทำร้ายเจ็บแค่ไหน คนที่เป็นฝ่ายทำร้ายแบบผมกลับเจ็บกว่าหลายเท่า

“ธาร...พี่ขอโทษ” น้ำตาของผมไหลออกมาด้วยความรู้สึกผิด เป็นห่วง และสงสารธารจับใจ

            พี่สัญญา...ว่ามันจะเป็นครั้งแรก ครั้งเดียว และครั้งสุดท้ายที่เราได้กอดกัน พี่จะไม่ทำระยำแบบนี้กับธารอีก พี่จะปล่อยให้ธารได้เดินในทางที่ควรเดิน

ผมกดจูบลงบนกลุ่มผมเนียนนุ่ม กระซิบบอกข้างใบหูเล็กๆ นั้นอย่างอ่อนโยน

“พี่รักธารนะครับ...รักมากที่สุด”

รักตั้งแต่ที่ได้เห็นธารครั้งแรกเมื่อสิบสี่ปีก่อน...รักอย่างไม่มีเหตุผล แค่เพราะมือเล็กๆ กำนิ้วกลมป้อมของผมไว้ไม่ยอมปล่อย หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดเวลาที่ดวงตากลมโตแวววาวจ้องเขม็งมองมา

ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนตอนที่เรายังเป็นเด็ก ผมอาจจะอิจฉาที่ธารมีพ่อคอยดูแล โกรธที่ธารรักพ่อมากกว่าผม บางครั้งเลยทำตัวแย่ๆ กับน้องไปบ้าง แต่ยังไงผมก็ยังรักธารที่สุดเพราะเรามีกันแค่สองคนพี่น้อง

มันเคยเป็นความรักที่บริสุทธิ์จนกระทั่งความรู้สึกของผมค่อยๆ แปรเปลี่ยนไป...

[End Phupha’ s Part]

 

            ผมรู้สึกตัวตื่นเมื่อคนข้างกายที่คอยให้ไออุ่นมาตลอดทั้งคืนผละห่าง แรงยวบของเบาะทำให้ผมรู้ว่าเขากำลังขยับตัวลุกออกจากเตียง เมื่อผมปรือตาขึ้นมองก็เห็นว่าแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายเพิ่งผลุบหายไปหลังบานประตูห้องน้ำ

            กี่โมงแล้วนะ เมื่อคืนผมลืมตั้งนาฬิกาปลุกด้วยสิ กะว่าจะรีบตื่นตั้งแต่หกโมงแล้วกลับเข้าห้องตัวเองก่อนที่พ่อจะตื่น จะได้ไม่ต้องหาข้ออ้างมาอธิบายว่าหายไปไหนมา        

แสงแดดที่ลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านผืนหนาเข้ามาในห้อง ทำให้ผมต้องบังคับตัวเองให้ลุกออกจากเตียงแม้ว่าจะรู้สึกเพลียมาก และอยากนอนต่อแค่ไหนก็ตาม แต่ทันทีที่ขยับตัวผมก็รู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งสะโพกลามมาถึงกลางหลัง ปวดเมื่อยไปทั้งตัวแถมยังมึนหัวเหมือนจะมีไข้ เลยต้องนั่งนิ่งอยู่กับที่ชั่วคราว พอเหลือบตามองนาฬิกาบนโต๊ะข้างหัวเตียงก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าตอนนี้เกือบเที่ยงแล้ว

            ผมกัดฟันก้าวเท้าลงจากเตียง แต่พอยืนขึ้นกลับพบว่าขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนร่างของผมทรุดลงไปกองกับพื้น แรงกระแทกทำให้ผมเจ็บจนน้ำตาเล็ด ของเหลวข้นสีขาวขุ่นปนสีแดงสดของเลือดที่ยังค้างคาอยู่ในร่างกายไหลออกมาเปื้อนโคนขาเปล่าเปลือยทั้งสองข้าง

            จังหวะเดียวกันนั้นพี่ภูเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ในมือของพี่ภูถือผ้าขนหนูเปียกหมาดๆ มาด้วยหนึ่งผืน เขาสวมแค่กางเกงยีนตัวเดียว ไม่ได้ติดกระดุมให้ดี ขอบเอวจึงร่นต่ำลงมาหมิ่นเหม่อยู่ที่สะโพก แผงอกกำยำมีรอยข่วนและแผลที่ถูกผมจิกเล็บลงไปหลายรอย บนแผ่นหลังก็คงไม่ต่างกัน

อีกฝ่ายเห็นผมก็ชะงักไปเล็กน้อย ส่วนผมได้แต่ก้มหน้าหลบสายตา แล้วใช้แขนทั้งสองข้างกอดตัวเองไว้หลวมๆ หวังว่ามันจะช่วยปกปิดสภาพที่น่าอับอายให้พ้นจากสายตาพี่ภูได้บ้าง

การที่พี่ภูไม่มีท่าทีตกใจหรือแปลกใจสักนิดที่เห็นว่าคนที่ตัวเองนอนด้วยคือผม แสดงว่าเขารู้มาตั้งแต่แรก แต่กลับครางชื่อคนอื่นตอนเรามีอะไรกัน

เป็นอย่างที่ผมคิด...พี่ภูจงใจใช้ผมเป็นตัวแทนของพี่กาย

            ...น่าสมเพชตัวเองชะมัด

“เช็ดตัวซะ” ผ้าขนหนูเปียกหมาดๆ ในมือพี่ภูถูกโยนมาให้ ก่อนที่คนพูดจะเดินผ่านผมไปนั่งลงบนเตียง แล้วล้วงบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาจุดสูบ ทำราวกับผมไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้

ผมไม่อยากทนอยู่ในสภาพทุเรศๆ แบบนี้ต่อหน้าพี่ภู จึงได้แต่ก้มหน้ากลั้นน้ำตา รีบเช็ดทำความสะอาดตัวเองลวกๆ แล้วฝืนทนความเจ็บ ลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าที่วางสะเปะสะปะอยู่บนพื้นขึ้นมาสวม เสร็จแล้วก็กัดฟันสาวเท้าออกมาจากห้องพี่ภู แม้ว่าจะเจ็บร้าวจนขาทั้งสองข้างสั่นและอ่อนแรงจนเกือบล้มไปหลายครั้ง

กลับเข้าห้องของตัวเองก็เห็นว่าพ่อไม่อยู่แล้ว พอเช็คข้อความในไลน์ถึงรู้ว่าพ่อออกจากบ้านตั้งแต่สิบโมง โชคดีที่พ่อตื่นสายและคิดว่าผมไปเรียนก่อนแล้ว แถมยังต้องรีบไปสนามบิน ขึ้นเครื่องให้ทันเที่ยวบินที่จองไว้ เลยไม่ได้โทรเช็คว่าผมถึงโรงเรียนรึยัง แค่ไลน์มาดุนิดหน่อยที่ไม่ยอมปลุก

ความลับยังคงเป็นความลับต่อไป...

ผมล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง ร่างกายที่ปวดเมื่อยและเจ็บแปลบตรงช่วงล่างไม่สามารฉุดผมจากความง่วงได้ พอหัวถึงหมอนความอ่อนล้าก็ทำให้ผมผล็อยหลับไปแทบจะทันทัน
 

(50%)

V

v

“ธาร...ธาร...ตื่นมากินข้าวกินยาก่อน”

เสียงทุ่มต่ำที่ดังอยู่ข้างหูปลุกให้ผมสะลืมสะลือรู้สึกตัว ไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังทำให้รู้ว่าตัวเองกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงแผงอกกว้าง มือหยาบกร้านข้างหนึ่งจับอยู่ที่แก้มของผม ออกแรงบีบเบาๆ ให้ผมอ้าปากออก ขณะที่มืออีกข้างคอยป้อนโจ๊กอุ่นๆ ให้ แต่ผมกินไปได้แค่สามคำก็ส่ายหน้าไม่อยากกินต่อ

“อีกสองคำแล้วกินยา”

ผมอ้าปากฝืนทนกลืนโจ๊กลงคออีกสองคำอย่างว่าง่าย และได้แต่นิ่งคิดด้วยความสับสนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือความฝันหรือความจริงกันแน่

“ยา” เสียงทุ่มต่ำเอ่ยบอกอีกครั้ง ก่อนที่นิ้วมือของอีกฝ่ายจะดันยาสองเม็ดเข้ามาในปาก ตามด้วยป้อนน้ำเปล่าให้ดื่ม

“พ่อ...”

พ่อกลับมาแล้วเหรอ...พ่อน่าจะกลับมาถึงดึกๆ สิ แต่ผมเพิ่งผล็อยหลับไปแค่แป๊บเดียวเอง ไม่ใช่...กลิ่นโคโลญอ่อนๆ ปนกลิ่นบุหรี่แบบนี้เป็นกลิ่นตัวของพี่ภูต่างหาก

พี่ภูน่ะเหรอจะมาดูแลผม?

ผมปรือตาขึ้นมองด้วยความสงสัย ภาพพร่ามัวที่เห็นคือหน้าอกเปลือยเปล่ากับรอยสักรูปมังกรสีดำที่หัวไหล่ขวา เป็นพี่ภูจริงๆ เขากำลังนั่งโอบกอดผมจากข้างหลัง และใช้ฝ่ามือทาบอยู่บนหน้าผากของผม จากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของผมออก...

“ไม่เอา...ไม่เอาแล้ว” ผมร้องห้าม พยายามดันแผงอกกว้างออกห่างด้วยมือที่อ่อนแรง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบแห้งและเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน แน่ล่ะ...เล่นร้องครางทั้งคืนเสียขนาดนั้น คิดแล้วก็ยิ่งสมเพชตัวเอง

“เช็ดตัวครับ”

เช็ดตัวหรอกเหรอ...ดันเผลอคิดไปได้ว่าพี่ภูจะทำแบบนั้น น่าอายจริงๆ

ในภาวะรับรู้ที่สะลึมสะลือครึ่งหลับครึ่งตื่น ผมทิ้งมือลงข้างตัว ไม่คิดจะต่อต้านอีก ปล่อยให้สัมผัสเปียกชื้นค่อยๆ ลูบผ่านใบหน้า ไล้ต่ำลงมาที่หน้าอก และลำตัว แม้ว่ามันจะน่ารำคาญที่ต้องทนหนาววาบทุกครั้งเมื่อผ้าขนหนูเปียกๆ เช็ดลงบนผิวเปลือยเปล่า แต่ผมไม่คิดจะปัดมันออก เพราะผมกำลังมีความสุขจนแทบสำลักกับสิ่งที่ได้รับ

ผ้าขนหนูเปียกหมาดๆ ถูกลูบไล้ไปตามเนื้อตัวเปล่าเปลือยของผมอย่างเบามือ เช็ดผ่านทุกซอกทุกมุม แม้แต่แผ่นหลัง สะโพก หรือส่วนนั้น... พี่ภูทำมันทั้งที่ผมยังนอนพิงอยู่กับแผงอกของเขา จึงเหมือนกับว่าผมกำลังถูกโอบกอดมาจากด้านหลัง รู้สึกดีจนไม่อยากขยับ ไม่อยากปล่อยให้พี่ภูออกห่างจากตัวสักวินาทีเดียว

            “พี่ภู...รักธารไหม” ผมถามอย่างคาดหวัง ยังเชื่อว่าเศษเสี้ยวหนึ่งในใจของเขายังมีผมอยู่บ้าง เชื่อว่าพี่ภูยังรักน้องชายคนนี้ต่อให้เขามีคนอื่น หรือพลั้งพลาดทำให้ผมต้องเจ็บปวด เพราะถ้าไม่รักกันเลยสักนิด เขาก็คงไม่มาดูแลผมอย่างตอนนี้

            “.....”

            “รักธารรึเปล่า” ความเงียบที่ได้รับทำให้ผมต้องถามย้ำอีกครั้ง ฝืนลืมตาที่หนักอึ้ง เงยหน้ามองคนที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง

            ดวงตาของเราสบกัน แต่พี่ภูกลับยังคงนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ...แค่บอกว่ารักมันยากนักเหรอ น้ำตาที่เหือดแห้งไปหลายชั่วโมงก่อนเอ่อคลอจนไหลลงมาอาบแก้มผมอีกครั้ง ในตอนนั้นเองที่พี่ภูกดจูบลงบนขมับ แล้วเช็ดน้ำตาให้ผมอย่างอ่อนโยน

            ...ถึงจะไม่ยอมพูด แต่การกระทำก็แทนคำตอบทั้งหมดที่ผมต้องการ

            ผมยิ้มอย่างมีความสุข แม้ว่าหนังตาจะหนักอึ้งจนแทบปิดลงได้ตลอดเวลา แต่ก็ยังฝืนลืมตามองพี่ภู เพราะกลัวว่าถ้าหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาอีกครั้งทุกอย่างจะกลายเป็นแค่ความฝัน กลัวว่าพี่ภูที่แสนดีคนนี้จะหายไป

            “อย่าเกร็งนะ พี่จะทำความสะอาดข้างใน” พี่ภูพูดขึ้นหลังจากเงียบไปนาน เขาวางผ้าขนหนูที่ใช้เสร็จแล้วลงในกาลาลังเล็กๆ บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะจับขาของผมอ้าออกกว้าง

            “ม...ไม่ต้อง ธารทำเอง”

 ----Cut NC (ฉากนี้หาอ่านได้ในธัญครับ)--- 

น่าอายที่สุด ขออย่าให้พี่ภูพูดอะไรออกมาเลย เพราะถ้าเกิดโดนล้อขึ้นมาล่ะก็ ผมต้องอายจนไม่กล้ามองหน้าเขาไปอีกหลายวัน

โชคดีที่พี่ภูไม่ใช่พี่ชายที่แย่ขนาดนั้น เขายังคงนิ่งเงียบแล้วค่อยๆ ใช้นิ้วกวาดต้อนของเหลวที่ค้างคาอยู่ในร่างกายของผมออกมาอย่างเบามือ ก่อนจะเช็ดสะโพกที่เปรอะเปื้อนจนสะอาด ป้ายยา แล้วหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้มาสวมให้ผม

“พี่ภูมีของแบบนั้นได้ยังไงครับ...ยาน่ะ” ถึงจะรู้สึกอายที่ถาม แต่ผมก็สงสัยจริงๆ

“ของกาย” พี่ภูบอกสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ทำให้ผมเจ็บอยู่ลึกๆ แม้แต่ของแบบนี้พี่ภูก็ยังต้องเก็บไว้ให้พี่กาย คงมีเผื่อไว้ถ้าพี่กายต้องใช้ แค่นี้ก็บอกได้แล้วว่าพี่ภูแคร์พี่กายมากแค่ไหน

...ถ้าพี่กายได้เห็นคลิปที่ผมส่งไป เขาจะยังอยากเป็นแฟนกับพี่ภูอยู่ไหมนะ

“.....” 

“ธาร...อาทิตย์หน้าพี่จะย้ายกลับแอลเอ”

“ย้ายกลับ...ทำไมพูดเหมือนจะไปนานล่ะ”

“พี่จะไม่กลับมาที่ไทยแล้ว”

จากที่ง่วงจนพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อผมแทบจะตื่นเต็มตา “คิดอยากจะไปก็ไป ที่นี่ไม่มีอะไรสำคัญกับพี่เลยเหรอ” ผมตัดพ้อด้วยความน้อยใจ ถ้าพี่ภูคิดจะไปจริงๆ ผมคงห้ามไม่ได้และคงตามไปไม่ได้ด้วย...ที่นี่ยังมีพ่อ ต่อให้รักพี่ภูมากแค่ไหนแต่ผมจะทิ้งพ่อไปได้ยังไง

“เพราะสำคัญมาก พี่ถึงต้องไป”

“ธารไม่เข้าใจ” ผมขยับตัวลุกขึ้น อยากจะนั่งคุยดีๆ แต่ก็เจ็บจนต้องนิ่วหน้า

“เราเป็นพี่น้องกันนะธาร” พี่ภูบอกน้ำเสียงเรียบนิ่ง “...เราไม่ควรมีอะไรเกินเลย แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ไม่ควรจะมีครั้งที่สอง...พี่ไม่ไว้ใจตัวเองมากพอ พี่ถึงต้องไป

ผมควรจะดีใจหรือเสียใจกับสิ่งที่ได้ยินดีล่ะ พี่ภูรู้สึกเหมือนทีผมรู้สึก แต่เพราะความรู้สึกนั้นเขาถึงได้เลือกที่จะหนีผมไป

“...เมื่อคืนตอนที่เรามีอะไรกัน ธารอัดคลิปไว้ด้วยนะ” ผมเปลี่ยนเรื่องพูด มีแค่ทางเดียวที่ผมจะใช้มันรั้งให้พี่ภูอยู่ที่นี่ต่อ “พี่ภูว่าถ้าแม่กับพ่อรู้เรื่องนี้พวกเขาจะว่ายังไง”

“.....”

ผมหยิบมือถือบนหัวเตียงขึ้นมาเปิดคลิปที่อัดเอาไว้เมื่อคืน แล้วยื่นหน้าจอให้พี่ภูดู ถึงภาพจะค่อนข้างมืดแต่เสียงที่ดังออกมาบอกได้ทันทีว่าคนในคลิปกำลังทำอะไร เสียงร้องครางของผม เสียงกระซิบครางเครือของพี่ภู เสียง...ตอนที่เรากำลังทำรักกัน ดังก้องจนชวนให้จินตนาการไปถึงไหนต่อไหน

“พี่กายก็คงเห็นคลิปนี้แล้วมั้งครับ”

“ก็ดี” พี่ภูพูด ไม่มีท่าทีตกใจเลยสักนิด “ไอ้กายมันคงไม่อะไรกับคลิปนั่นหรอก แต่ถ้าธารเอาคลิปนั่นให้แม่กับน้าตะวันดู พี่ก็ไม่ต้องหาเหตุผลพูดกับแม่ว่าทำไมถึงอยากกลับไปอเมริกา เพราะสองคนนั้นก็คงจับพวกเราแยกกันเหมือนเมื่อแปดปีก่อน”

กลายเป็นผมที่ต้องนิ่งอึ้ง...ใช่ ผมรู้ว่าพ่อกับแม่จะจับพวกเราแยกกัน ผมไม่มีทางจะเอาคลิปนี่ให้พ่อกับแม่ดูหรอก ก็แค่อยากจะใช้มันขู่พี่ภูเท่านั้น คิดว่าพี่ภูจะเป็นห่วงความรู้สึกของแม่มากกว่านี้ แต่ผมลืมไปว่าพี่ภูเป็นคนที่ไม่เคยแคร์อะไรเลย

“อย่าไปนะ” ผมไม่มีเหตุผลอะไรจะมารั้งพี่ภูเอาไว้ได้แล้วจริงๆ “ธารไม่ให้พี่ไปไหนทั้งนั้น”

“.....” พี่ภูลุกออกจากเตียง ผมเลยรีบคว้าแขนเขาเอาไว้ แต่แค่พี่ภูดึงมือข้างนั้นออกเบาๆ ผมก็ไม่มีแรงจะรั้งไว้ต่อ แค่ยกแขนขึ้นยังลำบาก จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปยื้อได้ล่ะ “นอนพักซะ ตอนเย็นพี่จะเข้ามาปลุกให้กินข้าวกินยา”

“พี่ภู” เสียงเรียกของผมทำให้พี่ภูที่กำลังจะเดินออกจากห้องชะงัก “...ผิดมากเหรอที่พวกเราห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ กับไอ้แค่รักกัน มีเซ็กส์ด้วยกันนี่มันผิดมากนักรึไง”

“ใช่...ผิดมาก” พี่ภูตอบเสียงเรียบนิ่ง

“เหรอ...ทีธารกับพ่อยังทำกันตั้งหลายครั้ง ไม่เห็นเป็นไรเลย”

 

Pie2Na

ตอนหน้าคิดว่าจะได้เจออติณนะ...ไม่แน่ใจ เอิ่ม สปอยล์ไม่เคยเป็นสปอยล์จริงๆ 5 5 5 5

ปล. มีคำบางคำไม่เหมาะสม ทำให้เรื่องบางตอนโดนแบนนะครับ พายจึงเซนเซอร์เป็นช่วงๆ 

ขอบคุณครับ




 

พูดคุยถึงเรื่องนี้ แอบนินทาพี่กฤษ ธาร อติณ พี่ภู พ่อตะวัน ใครก็แล้วแต่!

ติดแท็ก #ฮาเร็มของธาร ในเฟสบุ๊คกับทวิสเตอร์นะครับบบ



 

 ชอบเรื่องนี้ กด โหวตให้ดาว ที่รูปอติณ  กดAdd Favที่รูปพี่ภูครับ ^^

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,085 ความคิดเห็น

  1. #1082 แมวดมกาว'วว (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 17:28
    จับปลาสองมือ ตีหน้าซื่อแล้วควบ2
    #1,082
    0
  2. #1068 Kun Kuna (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 00:24
    ซวยแล้ววว
    #1,068
    0
  3. #1050 ZaZang (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 23:56
    ไหนนนน ความร้ายเดียวสาที่ว่าาา-_-
    #1,050
    0
  4. #1017 เปลี่ยนนายเอกกันเถอะะะ 555 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 13:21
    ยิ่งอ่านยิ่งขัดใจ แล้วก็นึกว่าคิดไปเองคนเดียวว่าธารโง่เกินกว่าจะ ร้ายเดียงสงร้ายเดียงสานั่น
    #1,017
    0
  5. #930 bee2341 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:59
    เอ้า ดอกส์ แล้ว-พูดทำม้ายยยย พ่อเจ้าประคู๊ณ พ่อเด็กใสซื่อออ
    #930
    0
  6. #797 Sed leo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 00:03
    สาบานมั้ยส่าธารไอคิวร้อยกว่า- -
    #797
    0
  7. #704 PLOY_MOONBIN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 11:41
    ธารรพูดอะไรออกไปค้ะลูกกก
    #704
    0
  8. #656 Chiaki04 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 22:58
    ธารพูดไรออกไป
    #656
    0
  9. #627 amorae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 14:50
    อ๊าาาา ค้างงงง มากกก มาต่อไวๆน้าา ประโยคสุดท้ายเปลี่ยนชีวิตแน่ๆ คิดว่าคราวนี้ พี่ภูคงไม่กล้าไปไหนแน่เลยย~~~ 5555
    #627
    0
  10. #626 นางมาร (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 17:06
    เป็นเรื่องแรกเลยที่เกลียดนายเอกขนาดนี้5555 ธารดูมั่นใจในตัวเองเกินไป ยังคิดว่าตัวเองฉลาดแต่ที่จริงไม่ใช่ เป็นตัวละครที่ออกแบบมาเพื่อให้เกลียดเลยละค่ะ นายเอกแบบเนี้ย นอกจากจะไม่เก่งยังอ่อนด้อยอีกต่างหาก จะบอกว่าสะใจที่เห็นธารหน้าแตกก็เกรงใจ ยังไงก็ขอบคุณคนแต่งที่ช่วยแต่งนิยานสนุกๆให้อ่านนะ~ สู้ๆค่ะนักแต่ง
    #626
    0
  11. #625 IAZNABIOAY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 14:31
    ...เมื่อได้ยินดังนั้น ภูก็เกิดอารมณ์ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ทั้งโมโห หวง หึงและตกใจไปพร้อมๆกัน จนทำให้ภูอยากกลับไปปล้ำน้องอีกครั้ง(เพราะขาดสติชั่วคราว) อื๊ออออๆ..ธา ร ม ไม่ไห วแล้วว //555555 หลังจากนั้นภูก็เกิดเปลี่ยนใจอยู่ไทยต่อและพยายามกันพ่อออกจากธาร ..สุดท้ายก็จบลงด้วย3pดีๆนั่นเอง คึคึ (จินตนาการไปเรื่อย ขำๆนะคะ ;))
    #625
    1
    • #625-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 14)
      17 มกราคม 2559 / 16:22
      เอิ่ม...จะ S ไปไหมครับบบบ
      เจออีกทีไม่ใช่แค่ฟ้าเหลือง อาจจะตายคาเตียงได้เลย
      #625-1
  12. #624 Atk. S. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 13:34
    อีธารร แกกล้ามากอะ
    #624
    1
    • #624-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 14)
      17 มกราคม 2559 / 16:23
      เรียกชื่อน้องสะเพราะเชียวว ผันจากไทยเป็นอังกฤษซะอินเตอร์ 5 5 5 5 5 5
      #624-1
  13. #623 tadwong170 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 12:34
    ธารหนูไร้เดียงสามากลูก(ประชด)
    #623
    0
  14. #622 [:Wynn:] (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 12:12
    แอบลุ้น พี่ภูจะขึ้นมั้ยเนี่ย!!
    ธารพูดซะ....
    #622
    0
  15. #621 S e L u O n l y (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 09:31
    อุ๊บ หลุดปากพูดไปแล้ว
    #621
    0
  16. #620 nong2547 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 08:54
    พี่ภูดูแบดๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะทำแบบนี้ ทำไมไม่เห็นแก่ตัวสักหน่อยล่ะ รักกันแท้ๆ ขอ3p ละกัน แค่พ่อกะพี่ภูก็พอ
    #620
    0
  17. #619 Geezer.r (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 08:30
    โห ธารรร กล้ามาก ยอมใจ บอกไปโต้งๆกันเลยทีเดียว ตกใจแทนพี่ภู
    #619
    0
  18. #618 Yoontha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 07:45
    โอโหพี่ภู... ทรมานมากเลยใช่ไหมที่ต้องแกล้งทำเป็นไม่สนใจน้องแบบนั้น ตั้งหลายปีเลยอ่า จะตัดใจทั้งที่ยังรักอีก T_T นั้มตามาาา
    ประโยคสุดท้ายของธารนี่คือแบบ ถ้าไม่ยื้อพี่ภูไว้ได้ ก็มีอีกทางคือพี่ภูไปแบบไม่กลับเลยนะ
    ไรท์เตอร์สู้ๆ นะคะ ติดตามและเป็นกำลังใจให้ค่าาา 
    #618
    0
  19. #617 daminho (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 05:28
    แว้กกกกก บอกความจริงแว้วว
    #617
    0
  20. #616 Katou Laltryashki (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 04:43
    น้องธารนะน้องธาร! ;_;
    #616
    0
  21. วันที่ 16 มกราคม 2559 / 23:51
    อ้าวน้องธารขุ่ด้วยคลิปไม้ได้ผลเลยบอกพี่ภูว่าทำกับพ่อเลยนะ พี่ภูจะว่างัยล่ะทีนี้
    #615
    0
  22. #613 Lookky'z Wawa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 23:33
    อยากให้พี่ภูหึงธาร จังๆ หึงมากๆไปเลยย หึๆๆๆ
    #613
    0
  23. #612 Bt7 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 23:21
    ทำไมพี่ภูชอบหนีน้อง พี่ภูคนใจร้าย เชียร์ พี่ภู พ่อ พี่กฤษ 4P 4P 4P
    #612
    0
  24. #611 mangalover (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 22:52
    เดี๋ยวๆๆๆๆๆๆ ธารกับพ่อ?! หมายถึงทั้งสองทำด้วยกัน? หรือทำกับคนอื่น?
    #611
    0
  25. #610 Triple.M (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 19:56
    ชอบชื่อเก่าอ่ะ 55555 เชียร์พี่ภู ไม่ชอบพ่ออ่ะ ขัดใจมาตั้งแต่ตอนแรกๆ 55555
    #610
    0
  26. #607 winkcy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 23:34
    รอค่าา จะ 4p หรือ 5p ก็ได้ ชอบทุกแบบ5555555555555
    #607
    1
    • #607-1 linlucky415(จากตอนที่ 14)
      16 มกราคม 2559 / 21:43
      เห็นด้วยค่ะ
      #607-1