Ghost Effect รักจะตายนาย (เห็น) ผี : [Yaoi]

ตอนที่ 8 : Chapter 7 :: จูบ...ใครคิดว่าไม่สำคัญ (Rewrite) + ภาพปก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 พ.ค. 59

Chapter 7

จูบ...ใครคิดว่าไม่สำคัญ

ก่อนอ่าน เอาภาพปกมาฝากครับ ^^


 

หนังสือวางแผงแล้วนะครับ หาซื้อได้ตาม B2S ซีเอ็ด และร้านหนังสือทั่วไป

หรือเข้าไปสั่งซื้อออนไลน์ได้ >>ที่นี่ (คลิก)<<

จะเข้าไปสั่งที่เว็บร้านหนังสืออื่นๆ ก็ได้น้า ^^

 

            Everyday Sunshine: กินข้าวเสร็จยัง ไปกินร้านไหนเหรอ

            ซันไชน์จ้องมองข้อความที่ถูกส่งถึงไนท์เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน แต่อีกฝ่ายกลับยังไม่ได้อ่าน เลยทำให้เขาเป็นห่วงจนต้องพิมพ์ข้อความส่งไปอีกครั้ง           

Everyday Sunshine: จะกลับกี่โมง?

ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีที่ข้อความถูกกดส่ง เสียงฝีเท้าสองคู่ก็ดังมาจากโถงทางเดินหน้าห้อง ซึ่งกำแพงและประตูห้องเช่าราคาถูกแห่งนี้ช่วยปิดกั้นเสียงจากภายนอกได้ไม่มากนัก ทำให้ซันไชน์ที่อยู่ในห้องได้ยินบทสนทนาระหว่างคนสองคนที่กำลังเดินมาได้อย่างชัดเจน และเสียงหนึ่งก็เป็นเสียงที่ฟังคุ้นหูจนเขาต้องเปิดประตูแง้มหน้าออกไปมอง

ไนท์กำลังเดินมากับผู้ชายรูปร่างหน้าตาดี ดูอายุราวยี่สิบต้นๆ ผมสีน้ำตาลแดงโดดเด่นตัดกับผิวขาวจัดไม่แพ้ไนท์เลย การแต่งตัวก็แบรนด์เนมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แต่ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือหมอนั่นกำลังโอบไหล่คนของเขา แถมยังพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม

“พี่เดย์จะค้างที่นี่แน่นะ ห้องก็แคบ เตียงก็แข็ง หมอนมีแค่ใบเดียวด้วย”

“มีใบเดียวก็แบ่งกันสิ” เดย์พูดขำๆ “ทำไม เดี๋ยวนี้รำคาญพี่เหรอ ทีตอนเด็กๆ ล่ะร้องไห้แงๆ จะนอนห้องเดียวกัน”

“ไม่ใช่อย่างนั้น...ก็พี่เดย์ติดสบาย ไนท์แค่เป็นห่วงกลัวนอนไม่หลับ”

นอนห้องเดียวกัน...เตียงเดียวกัน...แถมยังหมอนใบเดียวกันอีก! ถึงยังไงไนท์ก็เป็นผู้หญิง (?) จะนอนห้องเดียวกับผู้ชายคนนั้นได้ยังไง!

ซันไชน์โมโห (หึง) จนไม่ได้เอะใจถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ เขาเดินดุ่มไปหาไนท์กับผู้ชายชื่อ เดย์ ที่กำลังเดินมาด้วยกัน ก่อนจะคว้าแขนคนตัวเล็กกว่าอย่างแรง แล้วลากกลับห้องตัวเอง

“ซันมีเรื่องจะคุยด้วย” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบอย่างพยายามข่มกลั้นอารมณ์ โดยไม่ได้หันกลับไปมองสีหน้าคนที่ถูกตนลากถูลู่ถูกังมาด้วย

ถูกลากไปได้เพียงสองเก้า ไนท์ก็ยันเท้าไว้กับพื้น รั้งมือไว้ไม่ให้ถูกคนตัวโตลากต่อไปได้อีก ซึ่งถ้าหากซันไชน์จะกระชากเขาเดินต่อก็ย่อมได้ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังพอมีสติอยู่บ้าง ถึงนึกกลัวว่าเขาจะเจ็บจึงยอมชะงักเท้ารอ

“ม...มีอะไรเหรอ” ไนท์ถามด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ สังเกตจากสีหน้าท่าทางของซันไชน์แล้ว เขาก็พอดูออกว่าชายหนุ่มกำลังอารมณ์ไม่ดี พอหันกลับไปมองทางด้านหลัง ก็เห็นว่าพี่เดย์ยืนมองมาทางพวกเขาด้วยสีหน้างงงวย

“เอ่อ พี่เดย์ครับ เข้าไปรอในห้องก่อนนะครับ ไนท์ขออยู่คุยกับเพื่อนแป๊บนึง” เด็กหนุ่มบอกพลางล้วงกุญแจออกจากกระเป๋ากางเกงด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างทุลักทุเล แล้วโยนให้พี่ชายที่ยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ซึ่งเดย์ก็คว้ามันไว้ได้อย่างทันท่วงที

อารมณ์ของซันไชน์เดือดดาลยิ่งกว่าเดิม เขากัดกรามจนเป็นสันนูน จ้องหน้าเดย์อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ และดูเหมือนไนท์จะคิดไปเองว่าแสงสีขาวที่เปล่งประกายออกมาจากร่างกายของเพื่อนข้างตัว มันแผดจ้าขึ้น

“แน่ใจนะว่าไม่มีปัญหาอะไร” เดย์เดินมาหาคนทั้งคู่ รู้สึกตะขิดตะขวงใจเล็กน้อยกับสายตาไม่เป็นมิตรที่มองมา แต่เนื่องจากเขาเป็นคนมองโลกในแง่ดี เลยแค่คิดไปว่า เพื่อนน้องชายคงกำลังมีปัญหาบางอย่างที่ต้องการให้น้องของเขาช่วย

“เอ่อ...” ไนท์เหลือบมองหน้าซันไชน์แล้วก็ได้แต่ตอบว่า “ไม่มีปัญหาอะไรครับ”

“งั้นพี่ไปรอในห้องนะ”

“ครับ”

เดย์ก้มมองเลขห้องที่สลักอยู่บนกุญแจ แล้วจึงเดินไปไขประตูเปิดออก แต่ก่อนจะเข้าไปด้านใน เขายังไม่วายเหลียวกลับมามองคนทั้งคู่อีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

 

“ซัน มีอะไรจะคุยกับเราเหรอ” คล้อยหลังพี่ชาย ไนท์จึงหันมาถามเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างกัน

“เข้าไปคุยในห้องเราดีกว่า คุยตรงนี้จะรบกวนคนข้างห้องเปล่าๆ”

“เอ่อ ได้สิ” ไนท์ขานรับงงๆ แล้วเดินตามเข้าไปในห้องของอีกฝ่าย

พอประตูห้องปิดลง ซันไชน์ก็ตะเบ็งเสียงถามไนท์ด้วยความโกรธทันที “ไนท์! ไนท์คิดยังไงถึงพาผู้ชายมานอนที่ห้อง!

เด็กหนุ่มตัวเล็กสะดุ้งโหยงกับน้ำเสียงดุดันนั้น “ท...ทำไมถึงพามานอนที่ห้องไม่ได้ล่ะ”

ซันไชน์นวดขมับ เขาถอนหายใจแรงๆ พยายามสงบสติอารมณ์ก่อนจะพูดออกมาอีกครั้งว่า “ไนท์ไม่ควรไว้ใจผู้ชายถึงขนาดนี้นะ ต่อให้เป็นเพื่อนหรือพี่ชายที่สนิทก็ไม่ควรจะนอนห้องเดียวกัน โดยเฉพาะถ้านอนเตียงเดียวกันด้วยยิ่งไม่ได้เด็ดขาด”

“นายเคยไว้ใจใครรอบตัวเราบ้างไหมเนี่ย เรายังแปลกใจอยู่เลยว่านายไว้ใจเรา แล้วมาเป็นเพื่อนกับเราได้ยังไง ทั้งที่นายขี้ระแวงขนาดนี้” ไนท์เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง เพราะคิดว่าเพื่อนใหม่ของเขาเป็นคนขี้ระแวงเกินไป

“มันไม่ใช่อย่างนั้น” ชายหนุ่มทรุดลงนั่งกับเตียง จะพูดยังไงถึงจะทำให้ไนท์เข้าใจได้นะ เขาล่ะปวดหัวจริงๆ “ซันไม่ได้ระแวงทุกคน ซันแค่เป็นห่วงไนท์ อย่างคืนนี้ที่ไนท์จะนอนกับผู้ชายคนนั้น ซันยอมไม่ได้ มันอันตรายเกินไป”

“อันตรายอะไรอีกเนี่ย”

“แล้วถ้าเขาจะปล้ำไนท์ขึ้นมาล่ะ”

“นายจะบ้าเหรอ!” ไนท์เบิ่งตากว้าง ส่ายหน้าสุดชีวิต “พี่เดย์เขาจะทำแบบนั้นทำไม อีกอย่างเขาไม่ได้มีรสนิยมชมชอบไม้ป่าเดียวกันนะ”

ซันไชน์หงุดหงิดเกินกว่าจะเอะใจกับคำว่า ไม้ป่าเดียวกันชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ไนท์ ไม่รู้หรอกว่าผู้ชายน่ะอันตรายแค่ไหน ยิ่งถ้าอยู่ด้วยกันสองต่อสองกับคนอย่างไนท์ จะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้” ก็ไนท์น่ะน่ารักจนเขายังแทบห้ามใจไม่ไหวเลย! ชายหนุ่มต่อในใจ

คำพูดของซันไชน์ไร้สาระมากสำหรับไนท์ เด็กหนุ่มจึงฟังแบบเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา “อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไปเถอะ เราเบื่อจะเถียงกับนายละ เรากลับห้องก่อนนะ” เขาบอกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตู แต่ก้าวขาได้เพียงครึ่งก้าวก็ถูกคนที่นั่งอยู่บนเตียงฉุดข้อมือซะเต็มแรงจนหล่นตุบ! ไปนั่งบนตักของอีกฝ่าย

“ดึงซะแรง” ไนท์ยู่หน้า บ่นพึมพำอย่างไม่ติดใจอะไรที่ตัวเองมานั่งแหมะอยู่บนตักซันไชน์ ปกติผู้ชายด้วยกันมันก็ไม่ควรจะคิดมากอะไรอยู่แล้ว แต่พอเด็กหนุ่มจะผุดลุกขึ้น กลับถูกซันไชน์คว้าเอวไว้ จึงกลายเป็นว่าเขาตกไปอยู่ในอ้อมกอดอีกฝ่ายแบบ แนบแน่น ชนิดที่แผ่นหลังผอมบางแนบชิดอยู่กับแผงอกแกร่ง จนอดรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาไม่ได้ “เล่นอะไรเนี่ย เราชักจะขนลุกแล้วนะ”

“หมายความว่าไงที่บอกว่าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ถ้ามันจะปล้ำไนท์ ไนท์ก็จะยอมมันงั้นเหรอ”

“เออ! ถ้าใครจะปล้ำก็ปล้ำเลย” ไนท์ที่ชักจะหงุดหงิดขึ้นมากับพฤติกรรมแปลกๆ ของซันไชน์ พูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ได้คิดทบทวนกับความหมายของสิ่งที่เพิ่งพูดออกมา

“นี่เราถามจริงๆ นะ ใจจริงไนท์ก็ชอบผู้ชายใช่ไหม ไนท์ชอบมันใช่รึเปล่า” ซันไชน์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนน่ากลัว ถ้าไนท์จะเอะใจถึงน้ำเสียงที่แปลกไปของชายหนุ่มสักนิด ก็คงรู้ว่าคนตัวโตที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังกำลังโมโห (หึง) แค่ไหน

“เฮ้ย!” ไนท์ตกใจจนตาแทบถลน เขาได้ยินแค่ประโยคแรกที่บอกว่า ไนท์ชอบผู้ชายใช่ไหมเด็กหนุ่มจึงรีบปฏิเสธทันทีพร้อมกับส่ายหน้าแรงๆ “เราไม่ได้ชอบผู้ชายนะ”

ซันไชน์ที่โมโหจนหูอื้อตาลายก็แทบไม่ได้ฟังที่ไนท์พูดเลย เขาย้ำประโยคเดิมออกมาอีกครั้ง “ไนท์ชอบมันใช่ไหม คนที่ชื่อเดย์น่ะ”

“ก็ใช่...เอ่อ คือ เราหมายถึง เราไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่เราชอบพี่เดย์ ชอบ...”

ชอบ...แบบพี่ชายแท้ๆ พูดยังไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากของไนท์ก็ถูกปิดลงด้วยริมฝีปากของผู้ชายที่กำลังนั่งโอบกอดเขาจากทางด้านหลัง เด็กหนุ่มได้แต่เบิกตากว้าง นิ่งอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยจูบใครมาก่อน และเขาก็ไม่เคยเตรียมใจเอาไว้เลยว่าจูบแรกจะเกิดขึ้นกับผู้ชายด้วยกัน!

ซันไชน์ถอนจูบออก...อันที่จริงจะเรียกว่าจูบก็ยังไม่ใช่ เพราะเขาเพียงแค่ใช้ริมฝีปากของตัวเองแตะลงบนริมฝีปากนุ่มนิ่มนั่นเท่านั้น ซึ่งจูบของเขาโดยปกติแล้วมันต้อง ลึกซึ้งและ ซาบซ่าน กว่านี้เป็นไหนๆ

“ลองพูดว่าชอบคนอื่นอีกสิ”

ไนท์จ้องมองคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆ เขานิ่งอยู่นานกว่าจะหาลมหายใจของตัวเองพบและดึงสติกลับมาได้ในที่สุด “ท...ทำบ...บ้าอะไรของนายเนี่ย จ...จูบเราทำไม”

จนถึงตอนนี้ไนท์เข้าใจแล้วว่าพฤติกรรมแปลกๆ ของซันไชน์มันคืออะไร...ซันไชน์เป็นเกย์...ถึงได้รู้สึกไม่ไว้ใจถ้าผู้ชายสองคนจะอยู่ด้วยกัน เพราะมันอาจจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น...แบบที่เขาเพิ่งโดนไปเมื่อกี้

เขาถูกซันไชน์จูบ!

พอไนท์รู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนตักของชายหนุ่ม เขาก็ตกใจจนรีบผุดลุกขึ้น แต่ก้นนุ่มนิ่มกระดกขึ้นได้ไม่ถึงคืบก็ตกแหมะลงบนตักของคนด้านล่างอีกครั้ง เนื่องจากถูกแขนแกร่งรวมเอวเอาไว้

“เปล่า ไม่ได้จูบ เมื่อกี้แค่เอาปากแตะกันเฉยๆ แต่ตอนนี้ต่างหากที่จะจูบ”

สมองของไนท์ยังสับสนมึนงง และไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะตั้งตัว ปากของซันไชน์ก็ทาบทับลงมาบนริมฝีปากเขาอีกครั้ง...

“อ...อื้อ”

            ไนท์อ้าปากจะส่งเสียงร้องห้าม แต่กลายเป็นเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายงับลงบนริมฝีปากล่างของเขา ซันไชน์ดูดดุนมันจนพอใจ ทั้งยังแลบปลายลิ้นออกมาไล้เล็มยังกับว่านั่นคืออมยิ้มที่หอมหวาน ทำเอาในหัวของเด็กหนุ่มขาวโพลนไปหมด มือที่พยายามผลักไส จึงกลายเป็นอ่อนแรงวางแหมะอยู่บนแผงอกแข็งๆ ของอีกฝ่าย  

ไนท์รู้สึกได้ถึงอ้อมแขนที่คลายออก และฝ่ามือหยาบกร้านจากการออกกำลังกายที่ลูบไล้บริเวณต้นขา ริมฝีปากที่ยังไม่ละห่างออกไปขบเม้มริมฝีปากของเขาอย่างยั่วยวน เคลื่อนจากริมฝีปากล่างไปยังริมฝีปากบนด้วยความอ่อนโยน รสจูบนั้นมอมเมาไนท์ให้สับสนมึนงงจนเผลอขยับปากตอบรับโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ครั้งแรกเหรอ” ซันไชน์กระซิบถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อหลังจากถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ใจจริงเขาอยากจะใช้คำว่า จูบแรกมากกว่า แต่เขาไม่อยากย้ำคำนั้นให้ไนท์ต้องอายไปมากกว่านี้ ชายหนุ่มหลุบตาลงต่ำจ้องมองริมฝีปากจิ้มลิ้มสีส้มอมแดงที่บวมเจ่อนิดๆ ด้วยความหลงใหล อารมณ์ที่คุกรุ่นก่อนหน้านี้หายไปเป็นปลิดทิ้งเพียงเพราะถูกรสจูบมอบเมา

อย่างที่ซันไชน์เคยได้ยินมาว่า จูบเดียวไม่รู้ลืม...เขาก็คงลืมจูบนี้ไม่ลงไปได้อีกนาน

“อ...อือ” ไนท์ตอบไปแล้วก็ได้แต่ยกมือตะคลุบปากตัวเอง ซึ่งนั่นก็ทำให้ซันไชน์หัวเราะขำออกมา

สมองของไนท์บอกว่าเขาควรจะรังเกียจสัมผัสจากซันไชน์ ควรจะผลักไสชายหนุ่มออกไป แต่ความรู้สึกข้างในกลับตรงกันข้าม หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วจนแทบกระดอนออกมา แถมขายังสั่นนิดๆ ด้วย ไม่รู้ว่าเพราะกลัว ตื่นเต้น สับสน หรือทุกๆ ความรู้สึกกำลังปนเปกัน

“ป...ปลอ่ย เราจะกลับ ห...ห้อง”

ไนท์อยากจะชกหน้าตัวเองสักทีที่เอาแต่พูดจาตะกุกตะกักอยู่ได้ บางทีถ้าถูกชกเข้าจังๆ ความเจ็บปวดอาจจะทำให้สติของเขากลับคืนมา และรู้ตัวว่าควรจะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ ไม่ใช่นั่งแหมะอยู่บนตักของผู้ชายที่เพิ่งจะจูบปากเขา แถมยังถูกอีกฝ่ายกอดไว้ ไม่เพียงแค่นั้น มือซุกซนของซันไชน์ยัง ลูบไล้ อยู่ที่ต้นขาขาวเนียนตลอดเวลา

แต่ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด...ความรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวและวูบวาบที่ท้องน้อยมันทำให้ไนท์สับสนจนแทบจะร้องไห้

เขาชอบสัมผัสของซันไชน์...รู้สึกดี แถมยังเผลอไผลไปกับจูบของผู้ชายด้วยกันงั้นเหรอ?

“ซันเราจะกลับห้อง” เด็กหนุ่มพยายามกลั้นน้ำตา เขาไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะร้องไห้กับอะไรง่ายๆ แต่กับเรื่องนี้ กับความรู้สึกที่ไม่อาจทำความเข้าใจได้ ไนท์ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะจัดการมันยังไง

ซันไชน์เห็นสีหน้าของไนท์แล้ว เขาก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มยอมคลายอ้อมกอดออกปล่อยให้ร่างนุ่มนิ่มเป็นอิสระแต่โดยดี ในใจเอาแต่โทษตัวเองว่าเขาคงทำให้ไนท์กลัวที่ดันจู่โจมเร็วเกินไป

เมื่อหลุดเป็นอิสระ ไนท์ก็รีบผุดลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปที่ประตูห้องด้วยขาที่ยังสั่นเล็กน้อย โดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามองคนที่นั่งอยู่บนเตียง และทันทีที่ประตูถูกปิดลง ซันไชน์ก็ต้องถอนหายใจออกมา ก่อนจะซบหน้าลงกับฝ่ามือ

นี่เราทำอะไรลงไป ทำให้ไนท์กลัวขนาดนั้น

ชายหนุ่มตำหนิตัวเองในใจ แต่ความกังวลของเขาก็แทบสลายหายไปเมื่อนึกถึงรสจูบหอมหวานจากริมฝีปากเล็กๆ นั่นขึ้นมา เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับเตียง สัมผัสเนียนนุ่มจากขาของไนท์ยังติดตรึงอยู่ที่ฝ่ามือ กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายผลไม้ยังชัดเจนอยู่ที่ปลายจมูก และยิ่งไปกว่านั้น...สัมผัสหอมหวานนุ่มละมุนยังซาบซ่านอยู่ที่ปลายลิ้น

ซันไชน์หลุดหัวเราะเบาๆ ยิ้มกว้างกับตัวเองอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อนึกถึงท่าทีที่ไม่ประสีประสาของคนตัวเล็ก หัวใจยังเต้นโครมครามไม่หาย ถ้ายังเต้นแรงและเร็วอย่างนี้ต่อไปอีกแค่ชั่วโมงเดียว เขาคงต้องไปตรวจเช็คที่โรงพยาบาลหน่อยแล้วว่าตัวเองเป็นโรคร้ายอะไรรึเปล่า

แต่เดียวนะ...เหมือนว่าเขาจะลืมบางอย่างไปเสียสนิท

ก็อะไรซะอีกล่ะ...ผู้ชายที่จะนอนค้างห้องไนท์นั่นไง!

ชายหนุ่มกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินออกจากห้องทันที...

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

หลังจากเคาะประตูห้องไนท์ไปสามครั้งอย่างมีมารยาท ซันไชน์ก็ยืนรอด้วยความกระวนกระวายใจ หนึ่งวินาทีเหมือนหนึ่งนาที และหนึ่งนาทีที่ผ่านไปก็ไม่ต่างจากหนึ่งชั่วโมง เขารัวกำปั้นทุบลงบนประตูห้อง 214 ติดกันหลายครั้ง แต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะถูกเปิดออก ชายหนุ่มจึงเริ่มตะโกนเรียกคนด้านในด้วยอารมณ์ที่ร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม

“ไนท์! เปิดประตูให้ซันหน่อย ไนท์! ไนท์ครับ!

“.....”

 

ตึง! ตึง! ตึง!

เบื้องหลังประตูห้อง 214 เจ้าของห้องกำลังนั่งกระวนกระวายใจอยู่บนเตียงไม่แพ้คนที่ยืนอยู่หน้าห้อง เสียงทุบประตูดังขึ้นไม่หยุดหย่อนจนไนท์เกรงว่าคนห้องข้างๆ จะออกมาต่อว่าเอา แต่เขาก็ได้แต่นั่งกัดปลายนิ้วโป้งของตัวเองอยู่ที่เดิมอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี

“ไนท์ ทำไมไม่เปิดประตูล่ะ” เดย์ ลูกพี่ลูกน้องของเด็กหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอว เส้นผมของเขายังเปียกชุ่มเพราะเพิ่งสระผมเสร็จ “แล้วนั่น...ปากเราไปโดนอะไรมา” พอสังเกตเห็นปากที่เจ่อนิดๆ แถมยังแดงก่ำกว่าปกติของญาติผู้น้อง ชายหนุ่มก็อดถามอย่างเป็นห่วงไม่ได้ “มดกัดรึเปล่า พี่ออกไปซื้อยาให้ไหม”

ไนท์ยกมือปิดปากของตัวเองพร้อมกับส่ายหน้าแรงๆ “ม...ไม่เป็นไร ไนท์แค่เผลอกัดปากตัวเอง” พูดไปแล้วหน้าก็แดงแปร๊ดถึงใบหู ก็คนที่กัดปากของเขาน่ะ คือคนที่กำลังทุบประตูห้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ต่างหาก!

“เหรอ” เดย์ขมวดคิ้วมองท่าทางแปลกๆ ของน้อยชาย ก่อนจะยกนิ้วโป้งชี้ไปทางประตู “พี่ไปเปิดให้นะ เสียงดังมากเลยเนี่ย”

“อย่านะ” ไนท์รีบลุกมาขวางหน้าชายหนุ่มไว้ “ค...คือ ไนท์มีปัญหากับเพื่อนนิดหน่อย ยังไม่อยากคุยกับเขาตอนนี้”

“เอางั้นเหรอ”

“พี่เดย์ไปแต่งตัวเหอะน่า เดี๋ยวเขาก็เงียบไปเอง”

“อือฮึ”

เมื่อเห็นว่าเดย์พยักหน้ารับแล้วเดินไปแต่งตัวที่หน้าตู้เสื้อผ้า ไนท์ก็ลากเก้าอี้ที่สอดอยู่ใต้โต๊ะทำงานออกมา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน เด็กหนุ่มเท้าข้อศอกลงกับโต๊ะ แล้วอ้าปากงับปลายนิ้วโป้งของตัวเองอย่างกังวลใจ

ทำไมเขาถึงร้อนวูบวาบไปทั้งตัวแค่เพราะรสจูบของผู้ชายด้วยกันได้ ตอนนั้นทำไมเขาถึงไม่ผลักซันไชน์ออก แต่กลับนั่งนิ่งๆ ปล่อยให้หมอนั่นทำตามใจชอบ ที่น่าเจ็บใจไปกว่านั้น...เขาไม่ได้รู้สึกโมโหแต่ดันสับสนมึนงงจนทำอะไรไม่ถูกแล้วลุกหนีมาเฉยๆ แทนที่จะต่อยซันไชน์ให้หน้าหงาย ให้หมอนั่นได้รู้ว่าอย่าคิดจะมาทำรุ่มร่ามกับเขาที่เป็นผู้ชายแท้ๆ อีก

ผู้ชายแท้ๆ...

ผู้ชายแท้ๆ แต่ทำไมดันรู้สึกดีกับจูบนั่นได้ คิดแล้วไนท์ก็อยากจะร้องไห้ ติดอยู่ที่ว่าน้ำตาของเขามันแห้งเหือดจนไม่ยอมไหลออกมา ตอนนี้ในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด เขาควรทำยังไง แล้วเขาเป็นอะไรกันแน่!?

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงทุบประตูห้องยังคงดังอย่างต่อเนื่อง และไนท์ยังได้ยินเสียงคนข้างห้องออกมาตะโกนด่าทอให้ซันไชน์หยุดส่งเสียงดังด้วย แต่มีหรือที่ซันไชน์จะยอมหยุด ชายหนุ่มยังใช้กำปั้นทุบลงบนประตูห้องเขาโดยไม่ใส่ใจเสียงด่าทอนั้นเลย

“ไนท์! หมอนั่นมันผู้ชายนะ ไนท์จะนอนกับมันได้ยังไง ซันบอกให้เปิดประตูไง!

เสียงตะโกนของซันไชน์ที่ดังอยู่หน้าห้องทำให้ไนท์หงุดหงิดมากขึ้นทุกที ยิ่งคิดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายทำกับเขา จนต้องมานั่งคิดมากเพราะสับสนในตัวเองอยู่แบบนี้ เด็กหนุ่มก็นึกโมโหขึ้นมา

“เป็นบ้าอะไรวะ!” ไนท์กระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตรงไปที่ประตูห้อง

เดย์ที่เพิ่งจะหย่อนก้นลงบนเตียงต้องสะดุ้งนิดๆ กับน้ำเสียงกระโชกโฮกฮากของน้องชาย น้อยครั้งที่ไนท์จะแสดงท่าทางแบบนี้ให้เห็น เพราะปกติแล้วน้องชายของเขาจะโกรธใครสักคนนั้นยากมาก และต่อให้โกรธขึ้นมาก็มักแสดงออกด้วยการนิ่งเงียบเสียมากกว่า ด้วยเหตุนี้เดย์จึงมองตามแผ่นหลังของเด็กหนุ่มอย่างสนใจ

ไนท์กระชากประตูเปิดออกอย่างแรง คนที่ยืนตะโกนปาวๆ อยู่หน้าห้องถึงกับชะงักไปเล็กน้อย และโดยไม่ขออนุญาตเจ้าของห้อง ซันไชน์ก็ผลักประตูให้กว้างขึ้นด้วยแขนเพียงข้างเดียว แล้วสาวเท้าเข้ามาด้านใน แต่ไนท์ที่ไวกว่าก้าวไปยืนขวางหน้าชายหนุ่มไว้ ไม่ให้รุกล้ำเข้ามามากกว่านั้น

“ไนท์ บอกให้เขากลับบ้านไปเลยนะ” ซันไชน์ตวัดสายตาคมกริบไปทางเดย์ ซึ่งชายหนุ่มก็ทำเพียงแค่เบิ่งตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเพื่อต้องการจะยืนยันอีกครั้งว่าคนที่ถูกพูดถึงคือเขา

“นายนั่นแหละกลับห้องไป” ไนท์พูดพร้อมกับผลักหน้าอกของซันไชน์สุดแรง แต่ชายหนุ่มกลับไม่สะเทือนสักนิด

“นั่นมันผู้ชายนะ ไนท์จะนอนห้องเดียวกับเขา แถมยังจะนอนเตียงเดียวกันได้ยังไง”

“ทำไมจะนอนไม่ได้ พี่เดย์เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องเรานะ”

“ลูกพี่ลูกน้อง?” ซันไชน์ทวนคำแล้วนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย แต่ลูกพี่ลูกน้องมันก็แค่ญาตินี่นา ญาติผู้ชายยังไงก็ไม่น่าไว้ใจอยู่ดี ข่าวข่มขืนส่วนใหญ่ก็เกิดจากคนใกล้ตัวทั้งนั้น “ลูกพี่ลูกน้องก็ไม่น่าไว้ใจอยู่ดี ถ้าเขาป...”

ผัวะ!

คำว่า ปล้ำ ยังไม่ทันหลุดจากปาก หน้าของซันไชน์ก็หันไปตามแรงหมัดที่อัดเข้าเต็มๆ บนโหนกแก้ม ทำเอาหน้าซีกซ้ายของเขาชาหนึบ มุมปากมีเลือดไหลซึมออกมา เห็นไนท์ตัวเล็กๆ ผอมๆ ไม่นึกเลยว่าจะชกได้แรงขนาดนี้

ไม่เพียงแค่ซันไชน์กับเดย์ที่ตกใจ แม้แต่ไนท์ก็ได้แต่ก้มมองกำปั้นเล็กๆ ของตัวเองอย่างอึ้งๆ ก่อนหน้านี้ในหัวของเด็กหนุ่มมัวแต่คิดว่า จะต้องชกซันไชน์ให้ได้ที่ดันมาทำแบบนั้นกับเขา แล้วยิ่งอีกฝ่ายพูดจาชวนให้คิดลึกต่อหน้าพี่เดย์อีก รู้ตัวอีกทีหมัดของเขาก็เหวี่ยงออกไปแล้ว

ไนท์ไม่เคยทำร้ายใครรุนแรงขนาดนี้มาก่อน ครั้งล่าสุดที่เขาต่อยคนอื่น (อย่างจริงจัง) มันก็ตั้งเจ็ดปีมาแล้ว (ที่ต่อยเพราะถูกผู้ชายด้วยกันสารภาพรักต่อหน้ากลุ่มเพื่อน เลยทั้งโมโหทั้งอายจนขาดสติ) พอเห็นมุมปากของซันไชน์มีเลือดไหลซึมก็ยิ่งรู้สึกผิด

“ไม่มีใครเขาทำบ้าๆ กับเราแบบที่ซันทำหรอก!” เด็กหนุ่มพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจกับแผลบนหน้าของเพื่อนตัวสูง หลับหูหลับตาตะคอกใส่อีกฝ่ายเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิด แต่แล้วพอนึกได้ว่าเพิ่งพูดอะไรออกไป แก้มของเขาก็เห่อแดงขึ้นมา

“.....” ซันไชน์ที่ยังอึ้งเพราะถูกไนท์ชกแถมยังโดนตะคอกใส่ ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

“ออกไปได้แล้ว เราบอกให้ออกไปไง!

“ไนท์...”

ทำได้ซันไชน์ก็อยากจะอุ้มไนท์ออกจากห้องนี้ไปเลย แต่แค่ถูกตะคอกแรงๆ และมองด้วยสายตาที่เหมือนจะรังเกียจกัน ชายหนุ่มก็หมดแรงจะทำอะไรต่อแล้ว เขาถึงยอมเดินออกจากห้องมาเงียบๆ เพราะไม่อยากทำให้ไนท์โมโหและเกลียดเขาไปมากกว่านี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

ก่อนที่ประตูจะปิดลงชายหนุ่มจึงบอกกับไนท์ว่า “มีอะไรเกิดขึ้นก็ตะโกนดังๆ เลยนะ”

แทนคำขอบคุณ ซันไชน์ถูกประตูกระแทกปิดใส่หน้าดังปัง!

 

ไนท์เดินกลับมาทรุดนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานท่ามกลางสายตาสงสัยปนเป็นห่วงของพี่ชาย เด็กหนุ่มกุมมือที่เจ็บร้าวของตัวเอง ได้แต่คิดอย่างรู้สึกผิดว่า ขนาดมือของเขายังเจ็บ แล้วหน้าคนที่โดนต่อยล่ะจะเป็นยังไงบ้าง แต่ก็ยังปลอบใจตัวเองว่าเขาทำในสิ่งที่สมควรแล้ว ซันไชน์ควรจะโดนอัดตั้งแต่จูบเขาครั้งที่สอง

”มีปัญหาอะไรปรึกษาพี่ได้นะ” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาสนิทกับน้องชายคนนี้มาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าไนท์จะมีปัญหาอะไรก็มักจะปรึกษาเขาเป็นคนแรกเสมอ แม้แต่เรื่องที่เด็กหนุ่มไม่กล้าบอกใครอย่างการมองเห็นวิญญาณ เดย์ก็รู้ความลับนั้น และเชื่อสิ่งที่น้องชายเล่าอย่างสนิทใจ

“คือ ไนท์...” ไนท์ทำท่าจะพูดแต่ก็เงียบไป ซึ่งเดย์ก็นั่งฟังอย่างรอคอยโดยไม่คิดจะคาดคั้น สุดท้ายน้องชายของเขาก็หลุดปากเล่าออกมาเองเหมือนทุกที

“สมมตินะครับ ถ้า A กับ B เป็นเพื่อนกัน แล้วสองคนนี้เป็นผู้ชายทั้งคู่... A ไม่เคยคิดจะชอบผู้ชายด้วยกันมาก่อน แต่อยู่มาวันหนึ่ง B ก็จูบ A แต่ A ดันชอบจูบของ B แล้วแบบนี้ A ยังจะเป็นผู้ชาย เอ่อ หมายถึง...เป็นผู้ชายอย่างผู้ชายทั่วไปที่ชอบผู้หญิงอยู่รึเปล่าอะ” พอไนท์เงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้างงๆ ของพี่ชาย เขาก็ได้แต่ยิ้มแหย “งงละสิ”

“พี่ไม่ได้งงที่ไนท์เล่านะ แต่แค่งงว่า ทำไมต้องแทนตัวเองเป็น A ด้วย เดี๋ยวนี้คิดจะมีความลับกับพี่เหรอ”

เดย์เข้าใจเรื่องที่ไนท์เล่าทุกอย่าง และเขาก็อดตกใจไม่ได้ที่น้องชายดัน หวั่นไหวกับผู้ชายด้วยกันแต่ไม่ว่าไนท์จะเป็นยังไง อีกฝ่ายก็ยังเป็นน้องชายของเขาอยู่ดี แล้วคนหัวสมัยใหม่อย่างเดย์ก็ไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องพวกนี้ อย่างตอนเด็กๆ แม่กับน้าฟ้า (แม่ของไนท์) ยังชอบแต่งตัวให้ไนท์เป็นเด็กผู้หญิงเพราะเห็นว่าน่ารักดีเลย

“ไม่ใช่นะ! ไนท์ไม่ได้เป็น A สักหน่อย”

เดย์ยิ้มขำ “งั้นพี่ถามไนท์อย่างนึงสิ A น่ะ เคยมองผู้หญิงบ้างรึเปล่า”

ไนท์พยักหน้ารัวๆ “ก็ต้องมองอยู่แล้ว A ชอบมองผู้หญิงน่ารักๆ เหมือนผู้ชายปกติ”

“แต่ A ไม่เคยมีแฟนมาก่อนใช่ไหม”

“อือ”

“ถ้าอย่างงั้นก็เป็นไปได้ทั้งสองอย่าง คือ A อาจจะชอบผู้ชายด้วยกัน หรือไม่  A ก็แค่หวั่นไหวชั่ววูบ ที่ดันเสียจูบแรกให้ผู้ชายคนนั้น เพราะไม่เคยมีแฟนมาก่อน”

แน่นอนว่าเดย์โกหก ไม่มีผู้ชายแท้ๆ คนไหนจะหวั่นไหวเพราะจูบจากผู้ชายด้วยกันหรอก เป็นเขาละก็คงตกใจจนวิ่งหนีแทบไม่ทัน แล้วถ้าคนที่จูบเขาไม่ได้เป็นเพื่อนกัน เขาก็คงชกอีกฝ่ายให้หน้าหงาย นอนซดน้ำข้าวต้มอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว แต่ที่บอกไนท์ไปแบบนั้น ก็เพราะไม่อยากให้น้องชายตกใจกับคำตอบโต้งๆ ของเขาต่างหาก

แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ...เขาอยากให้ไนท์มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที แล้วผู้ชายคนนั้นก็ดูไม่เลวเลย...กับผู้ชายที่ขี้หึง ถ้าได้ตัวกระตุ้นสักเล็กน้อย ทั้งสองคนคงจะลงเอยกันเร็วๆ นี้แน่

“เดี๋ยวครับ...พี่เดย์รู้ได้ยังไงว่า A เสียจูบแรกให้ผู้ชายคนนั้น” ไนท์ขมวดคิ้วนิ่วหน้าเสียน่ารัก จนเดย์ต้องเดินไปขยี้ผมเด็กหนุ่มอย่างเอ็นดู

“เอาเป็นว่าพี่รู้แล้วกันน่า” จะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ ก็เมื่อสองอาทิตย์ก่อน เขาเพิ่งจะมอมเหล้าไนท์แล้วหลอกถามว่ายังซิงอยู่ไหม คำตอบคือทั้งซิง ทั้งไม่เคยมีแฟน แล้วก็ไม่เคยถูกใครจูบมาก่อนด้วย...จนกระทั่งวันนี้นี่แหละ!

“งั้น A ควรจะทำยังไงดีครับ ถึงจะรู้ว่าตัวเองชอบผู้ชายจริงๆ หรือแค่หวั่นไหวชั่ววูบเพราะโดน...เอ่อ...จูบ”

“ก็ต้องพิสูจน์” เดย์คลี่ยิ้มอบอุ่นที่ทำให้คนมองรู้สึกอุ่นใจ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นรอยยิ้มเคลือบยาพิษดีๆ นี่เอง

“พิสูจน์ยังไงครับ”

“ลอง...จูบกับผู้ชายคนอื่นดูไง”

Pie2Na

 

คุยกันสักนิด : ตอนแรกคุยกับบก.เอ้าไว้คือ พายสามารถลงได้จนจบ แต่เก็บตอนพิเศษ (ฉบับ 18+) ให้ไปฟินกันในหนังสือ แล้วค่อยมาไล่ลบทีหลัง

แต่เนื่องจากพายลงไม่จบก่อนหนังสือออก พอไปปรึกษาบก.(เมื่อกี้) บก.บอกว่าลงต่อได้ แต่จะลงตอนจบกับตอนพิเศษไม่ได้นะ

ตามนั้นล่ะจ่ะ TT คือพายผิดเองแหละ รู้กำหนดวันออกแล้วว่าวางแผง 25 พ.ค. แต่งานยุ่งจริงจัง จนไม่ได้แตะคอมเลย

ขอโทษจริงๆ นะ TT สัญญาว่าเรื่องต่อไปจะลงให้จบก่อน

แล้วก็ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยครับที่ติดตามเรื่องนี้ ^^

29/5/59

พาย

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

451 ความคิดเห็น

  1. #444 ppterakk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 22:48
    รอค้าาา
    #444
    0
  2. #332 Kankod Sompong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 00:55
    อารายอะมีคนทีเหนือกว่านายเอกด้วยหรอ โหหห ไม่ชอบเยย//เเต่ก้สนกนะ มีคนเหนือกว่านายเอกโอว ฉันอยากตาย
    #332
    0
  3. #97 syseyya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 17:32
    หึงเลยๆๆๆ อยากเห็นแล้วอ้ะ5555 สู้ๆนะ
    #97
    0
  4. #96 ✏Ma Mata● (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 14:52
    ติดตามๆ *--*
    #96
    0
  5. #95 Asuna Jan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 23:03
    ต่อเร็วๆน้าา^~^
    #95
    0
  6. #94 Asuna Jan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 23:02
    ต่อเร็วๆน้าาา^~^
    #94
    0
  7. #93 Nest (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:44
    ทิ้งระเบิด แฮร่!555
    #93
    0
  8. #92 Lilly June (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:35
    โอ้โห ไนท์ทำเหมือนคบชู้แล้วไม่อยากให้แฟนรู้งี้เลยอ่ะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ มาอัพไวๆน้าา
    #92
    0
  9. #91 Hye_kiki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 17:24
    ไนท์ซื่อเกินไป ใครจะทำอะไรก็ทำได้หมดเลยนะเนี่ย
    #91
    0
  10. #90 syseyya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 17:04
    ให้ธรรพ์คู่กับพี่เดย์เหอะ5555 ปล่อยเนวินไปป
    #90
    0
  11. #89 kunmeaw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 09:28
    ธรรพ์มาดีใช่ไหม? ที่ว่ามีสัมผัสที่หกเหนือกว่าไนท์นี่ไม่ใช่ว่าคุยกับผีได้หรอกนะ 555 ปล.ซันเมื่อไหร่แกจะรู้สักทีว่าไนท์ไม่ใช่ทอม ห๊ะ!!!
    #89
    1
    • #89-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 8)
      31 มีนาคม 2558 / 21:08
      ยิ่งกว่าพูดกับผีอีกอะสิ 5 5 5 5 //อีกเดี๋ยวซันก็รู้ละครับ อีกไม่เกินบทสองบทนี่แหละ ><
      #89-1
  12. #88 Asuna Jan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 04:50
    ต่อไวๆนุกมาก
    #88
    0
  13. #87 ์Ninez (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 23:34
    เพิ่งเข้ามาอ่าน สนุกดีนะ น่าติดตามๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #87
    0
  14. #86 zenbongsakura (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 23:20
    ซันกับไนท์น่ารักจัง ^^ /อยากให้ธรรพ์คู่กับพี่เดย์จัง ><
    #86
    0
  15. #85 Lilly June (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 20:10
    รออ่านต่อนะคะ มาอัพไวๆน้าา
    #85
    0
  16. #84 Asuna Jan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 18:04
    ต่อเร็วๆ
    #84
    0
  17. วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 08:20
    สงสารซันนะเนี่ย ยังไม่รุ้อีกว่าไนท์ เป้นผู้ชาย
    #83
    0
  18. #82 ✏Ma Mata● (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 06:29
    เมื่อไหร่ซันจะรู้น้ออ ว่าไนท์เขาเป็นผช. 5555
    #82
    1
    • #82-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 8)
      30 มีนาคม 2558 / 07:30
      มาแต่เช้า
      ตื่นไวแบบนี้แสดงว่าเด็กมัธยมใช่มะคับ 5 5 5 5 5
      #82-1
  19. #81 syseyya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 01:39
    อู้ยส์ ก็คนมันรัก ซันไชน์เด็ดวาะ รุกหนักๆเลย 5555
    #81
    0
  20. #80 Nest (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 22:09
    ซันมันก็ไม่รู้ซะทีเนอะว่าไนท์เป็นผู้ชาย555
    #80
    0
  21. #79 Hye_kiki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 20:26
    สงสารซันเหมือนกันนะ
    #79
    0
  22. #77 Lilly June (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 18:09
    โห ซันดูเป็นคนดีเนอะ แบบตัวเองก็เจ็บนะแต่เป็นห่วงคนที่ต่อยตัวเองซะงั้นแต่สงสัยว่าเมื่อไรพระเอกจะรู้คะว่าไนท์เป็น ผช.อ่ะค่ะ รออ่านต่อนะคะ มาอัพไวๆน้าา
    #77
    1
    • #77-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 8)
      29 มีนาคม 2558 / 18:57
      ยังไม่ถึงครึ่งเรื่องเลย
      รออีกนิดนึงน้า ใกล้จะเฉลยละ 5 5 5 5 5
      #77-1