Ghost Effect รักจะตายนาย (เห็น) ผี : [Yaoi]

ตอนที่ 7 : Chapter 6 :: ชายแปลกหน้ากับเงามืด (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    16 พ.ค. 59

Chapter 6

ชายแปลกหน้ากับเงามืด

 

            หลายวันต่อมา...

            ร้านอารหาร Forseen

ไนท์กับซันไชน์สนิทกันมากขึ้น เพราะนอกจากจะต้องเดินไป-กลับที่ทำงานด้วยกันทุกวันแล้ว พวกเขายังทานข้าวด้วยกันเกือบทุกมื้อ เช่นเดียวกับวันนี้ที่ทั้งสองคนกำลังนั่งทานมื้อเที่ยงอยู่ในร้านอาหารเจ้าประจำ ซึ่งเป็นร้านเดียวกับที่เนวินเคยพามา

“ไนท์ แชทกับใครเหรอ” ซันไชน์ตักกับข้าวใส่จานให้คนตัวเล็ก พลางถามด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก ตรงข้ามกับในใจที่อยากรู้แทบแย่ เพราะตั้งแต่เดินมาด้วยกันกระทั่งเข้ามานั่งในร้าน ไนท์ก็เอาแต่ก้มหน้ากดมือถือยิกๆ บางทีก็หลุดยิ้ม บางทีก็หัวเราะ ทั้งที่ปกติก็ไม่ใช่คนติดมือถือเลย

“.....”

“ไนท์ ฟังซันอยู่รึเปล่า”

“หือ” ไนท์เงยหน้าขึ้นจากจอมือถือหลังจากถูกซันไชน์เรียกเป็นครั้งที่สอง “ซันว่าอะไรนะ”

“เราถามว่าแชทอยู่กับใคร”

“อ๋อ พี่ชายน่ะ” เด็กหนุ่มตอบยิ้มๆ แล้วก้มลงกดมือถือต่อ

พี่ชาย? พี่ชายแบบไหน? ซันไชน์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด อยากจะถามต่อแต่ก็กลัวว่าจะกลายเป็นจุ้นจ้านจนเกินไป

“กินข้าวก่อนสิ ใกล้หมดเวลาพักแล้วนะ”

“อือๆ” เสียงทุ้มที่หวานกว่าผู้ชายทั่วไปเอ่ยตอบ แต่มือกลับยังคงกดมือถืออยู่พักใหญ่กว่าจะยอมเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง แล้วจึงตักข้าวในจานเข้าปาก

“ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นพี่วินอะไรนั่นเลยนะ”

“พี่วินเขายุ่งๆ น่ะ ใกล้สิ้นเดือนแล้วต้องเร่งทำผลงานให้ตรงตามเป้า”

“แล้ว...วันนี้เขาไม่ได้ชวนไนท์ไปกินข้าวเย็นด้วยใช่ไหม” คำถามนี้เป็นคำถามที่ซันไชน์ต้องถามไนท์อย่างน้อยวันละครั้งเมื่อมีโอกาส

ไนท์ส่ายหน้าแทนคำตอบเพราะมีอาหารอยู่เต็มปาก แก้มทั้งสองข้างพองออกจนเห็นได้ชัด เด็กหนุ่มเคี้ยวอยู่พักใหญ่ก็กลืนลงคอ แล้วถึงอ้าปากพูด “เอ้อ ซัน เย็นนี้กลับไปก่อนเลยนะ เรามีนัดกินข้าวเย็นกับพี่ชายน่ะ”

“พี่ชาย?” ซันไชน์ขมวดคิ้ว “พี่ชายแท้ๆ รึเปล่า”

ไนท์ส่ายหน้า ตักข้าวเข้าปากอีกคำ

“ใช่คนที่ไนท์คุยแชทด้วยเมื่อกี้ไหม”

คราวนี้หัวทุยๆ ผงกขึ้นลงแทนคำตอบ

“งั้นซัน...” ไปด้วย คำพูดที่เหลือถูกกลืนลงคอเมื่อซันไชน์นึกถึงเหตุการณ์ที่คล้ายกันเมื่อหลายวันก่อน พวกเขาสองคนเป็นแค่เพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน เขาไม่มีสิทธิ์จะห้ามไม่ให้ไนท์ออกไปกับใครหรือตามอีกฝ่ายไปทุกที่ แค่จะถามยังกลัวว่าจะดูจุ้นจ้านเลย “เอ่อ...ดูไนท์จะสนิทกับเขามากเลยเนอะ”

“ใช่ โตมาด้วยกันน่ะ เลยสนิทกันตั้งแต่เด็กแล้ว” ไนท์ยิ้มกว้างจนตาหยี จริงๆ เขาอยากจะชวนซันไชน์ไปด้วย แต่ทุกวันนี้ก็ทำตัวติดหนึบกับชายหนุ่มมากเกินไปจนกลัวว่าจะทำให้รำคาญ

ฝ่ายซันไชน์กำลังชั่งใจว่าจะถามไนท์ดีไหม ว่าพี่ชายที่พูดถึงน่ะพี่ชายแบบไหน...พี่ชายข้างบ้าน? พี่ชายที่สนิทสมัยเรียนมัธยม หรือพี่รหัส? แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ได้เก็บคำถามพวกนั้นไว้ในใจ

“งั้น...ไว้เจอกันที่อพาร์ตเมนต์นะ”

“อื้อ” ไนท์พยักหน้าหงึกหงัก ยิ้มแย้มมีความสุขต่างจากซันไชน์ที่ฝืนยิ้มจนเกร็งไปทั้งหน้า

 

3: 15 P.M.

ธนาคาร IBN

ใกล้เวลาปิดทำการธนาคารแต่กลับเป็นช่วงเวลาที่ลูกค้ามากเป็นพิเศษ และเนื่องจากหัวหน้าแผนกนัดพบลูกค้านอกสถานที่ ไนท์ที่ฝึกทำงานจนชำนาญแล้ว จึงได้รับอนุญาตให้นั่งประจำโต๊ะของหัวหน้าเพื่อทำหน้าที่เปิดบัญชีให้ลูกค้าซึ่งมีขั้นตอนไม่ซับซ้อน

ทว่าช่วงเวลาที่เด็กหนุ่มกำลังยุ่งจนมือไม้เป็นระวิง กลับถูกก่อกวนด้วยวิญญาณป้าแม่บ้านเป็นระยะ อาทิเช่น แกล้งมาถูพื้นบริเวณที่เขานั่งทำงานอยู่ ทำให้เขากลัวจนเอาแต่นั่งก้มหน้าแทนที่จะพูดคุยกับลูกค้า

ไนท์ได้ยินมาว่าป้าแม่บ้านเสียชีวิตเพราะเกิดอุบัติเหตุลื่นล้มในห้องน้ำที่บ้าน แต่ที่ดวงวิญญาณของเธอยังวนเวียนอยู่ที่นี่ เพราะเธอทำงานนี้มาสิบกว่าปีแล้ว และถูกลูกหลานทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียว จึงมีก็แต่พี่ๆ พนักงานธนาคารแห่งนี้ที่สนิทสนมด้วย ไนท์ได้แต่คิดในแง่ดีว่า วิญญาณป้าแม่บ้านคงเหงา ถึงได้พยายามกลั่นแกล้งเขาอยู่บ่อยๆ

“ตรวจสอบยอดเงินคงเหลือในสมุดก่อนนะครับ” เด็กหนุ่มยิ้มให้ลูกค้าผู้หญิงวัยกลางคนท่าทางอัธยาศัยดีที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะของเขา เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตรวจสอบสมุดบัญชีเรียบร้อยแล้ว และเตรียมจะลุกจากเก้าอี้ จึงยกมือไหว้ลา

หลังจากลูกค้าผู้หญิงลุกออกไปก็มีลูกค้าผู้ชายเข้ามานั่งแทนที่ ไนท์ที่เพิ่งเก็บเอกสารเข้าลิ้นชักเสร็จเงยหน้าขึ้นมาจะสอบถาม แต่แล้วก็ต้องชะงักเบิกตาโตด้วยความแปลกใจ

คน...รึเปล่า?

เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายเอื้อก จะว่าเป็นผีก็คงไม่ใช่ เพราะชายหนุ่มดูอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบปีที่นั่งอยู่ตรงหน้ามีร่างกายทึบแสง สีผิวขาวเหลืองสุขภาพดีอย่างคนเอเชีย ต่างจากผิวโปร่งแสง ซีดเซียวจนแทบจะกลายเป็นสีเทาของวิญญาณ และนอกจากรูปร่างของเขาจะสูงกำยำราวกับนายแบบ หน้าตาหล่อเหลายิ่งกว่า K-Pop เกาหลีแล้ว สิ่งที่แปลกไปก็คือ...

ร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยเงามืด

มันเป็นเงามืดขมุกขมัวคล้ายกับไอหมอกสีดำจางๆ ที่บางเบาจนไม่ได้บดบังการมองเห็น ไนท์จึงยังสามารถเห็นรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายได้ชัดเจน

ก่อนหน้านี้ไนท์มัวแต่ยุ่งอยู่กับงานจนไม่ได้สังเกตลูกค้าที่เดินเข้ามาในธนาคาร เด็กหนุ่มจึงเพิ่งเห็นชายคนนี้ เขานิ่งอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก พอตั้งสติได้ สิ่งแรกที่ทำก็คือมองหาวิญญาณป้าแม่บ้าน แม้ว่าจะรู้สึกตื่นกลัวแต่ความอยากรู้มีมากกว่า

ไนท์กวาดตามองทุกซอกทุกมุม แต่เขากลับไม่เจอวิญญาณป้าแม้บ้านที่กำลังตามหา และดูเหมือนว่าผีคุณป้าจะหายตัวไปพักใหญ่ๆ แล้ว เพียงแต่เขาพยายามจดจ่อกับงานจนไม่ทันได้สังเกต

“ทำสมุดบัญชีใหม่ครับ”

“ค...ครับ” ไนท์หันกลับมาให้ความสนใจกับคนตรงหน้า เขาใช้ข้อนิ้วชี้ปัดปลายจมูกด้วยความประหม่า ขณะแอบเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างสำรวจ 

ชายหนุ่มคนนี้มีเส้นผมและนัยน์ตาสีดำสนิท ดวงตาสองชั้นคมกริบ ใบหน้าคมสันดูหล่อร้าย รูปร่างสูงโปร่ง หุ่นไม่หนาอย่างพวกนายแบบแต่ก็มีกล้ามเนื้อพอเหมาะ เขาสวมเสื้อยืดสีเทา บริเวณต้นแขนขวาที่โผล่พ้นเสื้อออกมามีรอยสักสีดำ ซึ่งไนท์พอจะดูออกว่ามันเป็นรูปมังกร

“เล่มเก่าหายหรือชำรุดครับ” เด็กหนุ่มดึงสายตากลับมาที่ใบหน้าของคมคาย ก่อนจะถามด้วยท่าทีที่พยายามให้เป็นปกติที่สุด

“ชำรุดครับ” เขาพูดพร้อมกับวางบัตรประชาชนและสมุดบัญชีเล่มเก่าที่เปื่อยยุ่ยเพราะน้ำฝนลงบนโต๊ะ โดยที่ไนท์ไม่ต้องเอ่ยปากขอ

ไนท์หยิบบัตรประชาชนอีกฝ่ายมาดู แล้วกวาดสายตาอ่านข้อมูลบนนั้นอย่างรวดเร็ว ชื่อ ธรรพ์ สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเก้าเซนติเมตร เกิดปีเดียวกับเรา งั้นก็อายุสิบเก้าน่ะสิ

เด็กหนุ่มหมุนเก้าอี้ไปยังโต๊ะทางด้านหลังซึ่งปกติเป็นโต๊ะทำงานของเขา เพื่อเสียบบัตรประชาชนเข้ากับเครื่องเรียกข้อมูล ระหว่างที่ไนท์กำลังทำงาน เขาก็ชวนธรรพ์คุยไปด้วย แต่เพราะไม่ใช่คนคุยเก่งบวกกับไม่ชอบโกหกคนอื่น ประโยคที่พูดจึงค่อนข้างตะกุกตะกัก

“น...หน้านายคล้ายเพื่อนเราเลย”

“เหรอ”

“อือ” ไนท์ตอบ ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมา “เพื่อนเราชื่อซันไชน์ เรียนคณะบริหารฯ ที่มหาลัย MH นายรู้จักรึเปล่า”

ความจริงแล้วสองคนนี้หน้าตาไม่ได้เหมือนกันเลยสักนิด แต่ไนท์แค่อยากรู้ว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกันยังไง ถึงได้หาข้ออ้างมาถาม

“ไม่รู้จักนะ” ธรรพ์โกหก

ซันไชน์ คณะบริหารฯ มหาลัย MH ไม่ว่าใครในหมู่พวกเขาย่อมต้องเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นมาบ้าง แต่ทำไมเด็กหนุ่มตรงหน้าถึงได้ถามถึงซันไชน์ขึ้นมา ไหนจะท่าทีตกใจนั่นอีก ทั้งที่เขามั่นใจว่าหน้าตัวเองไม่เหมือนหมอนั่นแน่นอน จะมีแค่ก็แค่อย่างเดียวที่เชื่อมโยงพวกเขาสองคนเข้าด้วยกัน นั่นคือ...

ความมืดหม่นที่ปกคลุมตัวเขา กับแสงสีขาวที่เปล่งประกายออกมาจากตัวซันไชน์

“บางอย่างที่นายเห็นต่างจากคนอื่น มันจะดีกว่านะถ้าไม่แสดงออกมาให้ใครรู้ เพราะคนส่วนใหญ่เขาคิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อ”

“เอ่อ...” มือที่กำลังยื่นสมุดบัญชีให้ธรรพ์ชะงักเล็กน้อย “เซ็นชื่อตรงนี้นะ” เด็กหนุ่มชี้ตำแหน่งที่ต้องเซ็นชื่อ ขณะที่ในใจกำลังคิดอย่างสับสน

คนคนนี้...ทำไมถึงรู้ความลับของเรา?

“นายบอกว่าซันไชน์เป็นเพื่อน งั้นพวกนายสองคนก็คงสนิทกัน” ธรรพ์พูดพลางตวัดปลายปากกาลงบนสมุดบัญชี “อย่าสงสัยไปเลยว่าสิ่งที่นายเห็นมันคืออะไร แค่ใช้ประโยชน์จากหมอนั่นเท่าที่นายพอใจก็พอแล้ว” ชายหนุ่มยื่นสมุดบัญชีคืนพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก

สำหรับธรรพ์ มนุษย์แทบทุกคนบนโลกใบนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าขยะแขยง...ฉกฉวยผลประโยชน์ซึ่งกันและกัน ใส่หน้ากากเข้าหากัน ภายใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มกลับซ่อนความเกลียดชัง ความอิจฉาริษยา และความโกรธแค้นเอาไว้

กับคนตรงหน้า...ก็คงไม่ต่างกัน

“รอสักครู่นะครับ” ไนท์รีบลุกออกจากโต๊ะโดยไม่ลืมที่จะหยิบสมุดบัญชีลูกค้าติดมือมาด้วย ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะของพนักงานรุ่นพี่ที่กำลังว่างอยู่

“พี่นุ่น ช่วยเซ็นให้หน่อยครับ” เด็กหนุ่มยื่นสมุดบัญชีให้หญิงสาวรุ่นพี่ แล้วลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อยที่ผละออกมาจากผู้ชายคนนั้นได้ คำพูดแปลกๆ กับสายตาคมกริบที่มองมา ทำให้เขารู้สึกกดดันจนไม่อยากทนนั่งอยู่ต่อ

ต่างกับนุ่น รุ่นพี่คนสวยซึ่งกำลังแอบเหลือบมองลูกค้าหนุ่มหน้าตาดีที่นั่งรออยู่หน้าโต๊ะหัวหน้าแผนก พลางหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี

“หล่อดีเนอะ” หญิงสาวกระซิบกระซาบบอกไนท์ “เดี๋ยวพาลูกค้าออกไปทางประตูหลังด้วยนะ”

ไนท์มองไปที่ประตูหน้า เมื่อเห็นว่าประตูเหล็กถูกปิดแล้ว เด็กหนุ่มก็ได้แต่ทำหน้าเหยเกกับความผิดพลาดของตัวเองที่ดันชวนธรรพ์คุยจนเลยเวลาปิดทำการธนาคาร

“พี่เปลี่ยนใจละ” นุ่นพูดพร้อมกับยื่นเอกสารปึกหนึ่งให้รุ่นน้อง “ไนท์ช่วยเอาเอกสารไปให้ผู้จัดการเซ็นหน่อยนะ ส่วนผู้ชายคนนั้น...พี่จัดการเอง”

“เอ่อ ได้ครับ”

เด็กหนุ่มรับเอกสารมาอย่างงงๆ มองตามพี่นุ่นคนสวยผุดลุกจากเก้าอี้ เดินไปยังโต๊ะของหัวหน้าแผนก แล้วได้แต่บอกขอบคุณอยู่ในใจ

 

ไนท์เคาะประตูห้องทำงานของผู้จัดการสาขาก่อนจะผลักเข้าไป เจ้าของห้องเหลือบมองเขาเล็กน้อย แล้วจึงปิดแฟ้มเอกสารที่กำลังอ่านค้างไว้

“วันนี้เป็นไงบ้าง ทำงานเหนื่อยรึเปล่า” ชายหนุ่มเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี

“ไม่เหนื่อยเลยครับ งานไนท์นิดเดียวเอง” ไนท์ตอบ ก่อนจะโน้มตัวข้ามโต๊ะเพื่อวางเอกสารลงตรงหน้าผู้จัดการ “ช่วยเซ็นให้หน่อยครับ”

“เข้ามาอีกนิดสิ”

“ครับ?

เห็นเนวินกวักมือเรียก ไนท์จึงโน้มตัวลงไปอีกครั้ง สงสัยว่าชายหนุ่มมีความลับอะไรถึงกับต้องกระซิบกระซาบบอก ทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีใครอยู่ แต่พอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เนวินกลับทำเพียงเอียงใบหน้าเข้ามาข้างใบหูของเขาโดยไม่พูดอะไร

“กินแกงกระหรี่มาใช่ไหมวันนี้”

“ได้กลิ่นด้วยเหรอครับ” ไนท์เบิ่งตากว้าง รีบก้มลงดมเสื้อตัวเอง 

ได้กลิ่นที่ไหนล่ะ เนวินเดินผ่านร้านอาหารตอนที่ไนท์กำลังนั่งทานข้าวอยู่ต่างหาก เขาจึงเห็นผ่านผนังกระจกว่าเด็กหนุ่มทานอะไรเป็นมื้อเที่ยง

“ได้กลิ่นสิ ก็แกงกระหรี่มันติดผมเราอยู่น่ะ กินยังไงของเราเนี่ย” ชายหนุ่มแสร้งพูดขำๆ “เขยิบเข้ามาหน่อยสิ เดี๋ยวพี่เช็ดให้”

เมื่อไนท์โน้มตัวลงมามากขึ้น เนวินก็หยิบทิชชูบนโต๊ะ แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้บริเวณกกหูขาวเนียน แสร้งทำเป็นจ้องมองคราบบนเส้นผมที่ไม่มีอยู่จริง ก่อนจะเช็ดให้อย่างเบามือ

หูน่ารักจัง แถมกลิ่นตัวยังหอมเหมือนผลไม้ด้วย

ชายหนุ่มลอบยิ้มกับตัวเอง แล้วรีบทิ้งกระดาษทิชชูลงในถังขณะใต้โต๊ะก่อนที่ไนท์จะสังเกตเห็นว่ามันไม่มีคราบอะไรเปื้อนอยู่ “เสร็จแล้วครับ” เขาบอก พร้อมกับขยับตัวออกห่างอย่างเนียนๆ

“ขอบคุณครับ”

“เย็นนี้ว่างรึเปล่า พี่เคลียร์งานเสร็จพอดีเลยว่าจะพาเราไปเลี้ยงข้าว”

“เอ่อ เย็นนี้ไนท์มีนัดแล้วครับ”

“กับซันไชน์เหรอ”

ไนท์ส่ายหน้า “กับพี่ชายน่ะครับ”

พี่ชาย? พี่ชายแบบไหน แม้จะสงสัยแต่เนวินก็ไม่ได้ซักถามต่อ เขาเพียงบอกด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นไม่เป็นไร พรุ่งนี้ล่ะ เราว่างไหม”

“ว่าง เอ่อ...ไม่ว่างครับ”

ไนท์กลับคำแทบไม่ทัน ในเมื่อซันไชน์ไม่ไว้ใจผู้จัดการของเขาเสียขนาดนั้น แถมคราวก่อนยังมีท่าทีไม่พอใจที่เขาจะออกไปกับเนวิน แล้วยังถามแทบทุกวันว่ามีนัดทานข้าวกับเนวินไหม เด็กหนุ่มจึงต้องปฏิเสธคำชวน เพราะเขายังอยากตีซี้กับเพื่อนห้องตรงข้าม ถ้าเลี่ยงได้ก็อย่าทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจจะดีกว่า

“ว่าง แต่กลัวมีปัญหากับเพื่อนใช่ไหม”

ไนท์ยิ้มแหย

“งั้นเอางี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้าพี่เคลียร์งานเสร็จแล้ว จะแวะไปซื้อของที่ห้างฯ เอาไปทำมื้อเย็นที่ห้องไนท์แล้วกัน ไนท์จะได้เดินกลับห้องพร้อมซันไชน์ แถมยังไม่ต้องออกไปข้างนอกกับพี่ด้วย แบบนี้เพื่อนไนท์คงไม่โกรธแล้วมั้ง”

“จะลำบากพี่วินเปล่าๆ น่ะสิครับ” ไนท์รีบโบกมือปฏิเสธ รู้สึกเกรงใจผู้จัดการของเขาสุดๆ

“ไม่เป็นไรเลยครับ ที่จริง...ที่พี่ชวนไนท์ไปกินข้าวด้วย เพราะไนท์หน้าคล้ายน้องชายพี่ที่เสียไปแล้ว พี่เลยอยากสนิทกับไนท์มากขึ้น”

น้องชายของเนวินตายไปแล้วจริงๆ แต่ก็เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ได้สนิทกัน และหน้าตาก็ไม่ได้คล้ายคนตรงหน้าเลยสักนิด...

“งั้น...ก็ได้ครับ”

Pie2Na


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

451 ความคิดเห็น

  1. #231 Whatever it is (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 14:10
    ง่ะ พี่ดย์อะ
    #231
    0
  2. #78 Hye_kiki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 20:18
    แหมมม พี่เดย์มีแผน พี่เดย์น่ารักอ่ะ
    #78
    0
  3. #76 kunmeaw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 12:19
    เอ๊ย จูบเค้าไปแล้วอ่ะ แต่ยังไม่รู้ว่าเค้าเป็นผู้ชาย ถ้ารู้นี่ซันจะทำหน้าไงนะ555 พี่เดย์แอบร้ายอ่ะ มอมเหล้า แล้วยังจะให้ไนท์พิสูจน์ด้วยการจูบกับคนอื่นอ่ะ เหอๆสนุกแน่งานนี้
    #76
    0
  4. #75 Asuna Jan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 01:49
    ชอบเดย์อะ> #75
    0
  5. #74 ning :3 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 20:03
    เดย์จูบเลฮะ 55555555555
    #74
    0
  6. #73 Nest (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 22:42
    เอ้ยยยไนท์จะทำใช่มั้ย5555
    #73
    0
  7. #72 ning :3 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 20:35
    จูบจนลืม 55555555555555
    #72
    1
    • #72-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 7)
      28 มีนาคม 2558 / 05:50
      เคลิ้มไง 5 5 5 5 5 5
      #72-1
  8. #71 ✏Ma Mata● (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 16:49
    โอยน้ออออ 555
    #71
    0
  9. #70 Hye_kiki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 08:32
    ฮิ้ววววว เอาเว้ยซันเอาเว้ย ปล้ำเลยซันเห้ย!!!! ไม่ใช่แล้ววว
    #70
    1
    • #70-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 7)
      28 มีนาคม 2558 / 05:52
      nc ก็มาาาา 5 5 5 5 5
      //อ่านรวดเดียวจบ แถมยังเม้นให้ทุกตอน ขอบคุณมากเลยครับ ^^
      #70-1
  10. #62 Nest (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 21:51
    ซันนี่แหม่55555
    #62
    0
  11. #61 Lilly June (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 21:16
    รออ่านต่อนะคะ ซันทำไนท์ตกใจเตลิดไปแล้วมั้งนั่น มาอัพไวๆนะคะ
    #61
    0
  12. #60 Erio ' Kung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 18:49
    ซันไชน์ เมื่อไหร่นายจะรู้ว่าไนท์เป็นปู้จายยยยย ~ เรารอวันที่นายจะเอ๋อ ค้าง เงิบ สตั้น อยู่นะ 555555 ปล. ต่อค่าาาาา ค้างมากเบยยยยย
    #60
    1
    • #60-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 7)
      28 มีนาคม 2558 / 05:49
      ใกล้ละครับ เดี๋ยวได้รู้เรื่อง ^^
      #60-1
  13. #59 2LJSTD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 14:24
    ซันก็หึงหน้ามืดตามัว คนอื่นเค้าก็รู้หมดว่าไนท์เป็นผู้ชาย 5555 สงสัยซันจะรู้ตอนไนท์ถอดเสื้อผ้า -.-
    #59
    0
  14. #58 2LJSTD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 14:22
    ซันนี่ก็หึงหน้ามืดตามัว 5555 คนอื่นเค้าก็รู้ว่าไนท์เป็นผู้ชายกันหมด
    #58
    1
    • #58-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 7)
      28 มีนาคม 2558 / 05:48
      แอบหื่น 5 5 55 55
      #58-1
  15. #57 zenbongsakura (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 01:27
    ฟังไนท์พูดให้จบก่อนก็ดีนะซัน -  -;
    #57
    0
  16. #56 Lilly June (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 22:35
    ค้างอ่ะค้าง งื้ออ มาอัพไวๆนะคะ รออ่านต่อน้าา
    #56
    0
  17. #55 Nest (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 19:59
    ไม่ฟังเลยยยยยเดี๋ยวก็โดนเกลียดหรอก
    #55
    0
  18. #54 Lilly June (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 15:32
    โอยอยากอ่านน มาอัพไวๆน้าา
    #54
    0