Ghost Effect รักจะตายนาย (เห็น) ผี : [Yaoi]

ตอนที่ 4 : Chapter 3 :: แอบชอบคนซื่อ (บื้อ) นั้นลำบาก (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    25 เม.ย. 59

Chapter 3

แอบชอบคนซื่อ (บื้อ) นั้นลำบาก

 

            11: 53 A.M.

            ธนาคาร IBN

“ไนท์ พี่จะออกไปพบลูกค้านะคะ กลับมาอีกทีช่วงบ่าย ถ้าว่างก็ช่วยคีย์ผลงานของพวกพี่ๆ เขาหน่อยนะ” หัวหน้าแผนก M.O. หรือที่พนักงานทุกคนเรียกว่าพี่มิกซ์ วางกระดาษปึกหนึ่งลงบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ที่ไนท์ใช้ทำงาน ก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้มเอ็นดู “อ่อ ไนท์พักเที่ยงตอนเที่ยงตรงพร้อมพี่นุ่นเลยนะ จะซื้อข้าวไปกินที่ห้องพักพนักงานบนชั้นสามหรือจะออกไปกินข้างนอกก็ได้”

“ครับ” ไนท์พยักหน้ารับรู้แล้วยกมือไหว้ลา เมื่อเห็นว่าหัวหน้าแผนกก้มหยิบกระเป๋าสะพายในลิ้นชัก 

“พี่ไปล่ะ” เธอบอกก่อนจะเดินเร็วๆ ไปยังประตูทางออกด้วยท่าทางรีบร้อน

ไนท์หันกลับมาทำงานของตัวเองต่อ โต๊ะของเด็กหนุ่มตั้งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานของหัวหน้าแผนก ซึ่งทางฝั่งของแผนก MO. โต๊ะทำงานจะถูกกั้นด้วยผนังกระจก และจัดแบ่งไว้เป็นโซนเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับลูกค้า โดยที่ไนท์นั่งหันหลังให้กับโต๊ะของหัวหน้า แต่อยู่ในโซนเดียวกัน ดังนั้นจึงมักมีลูกค้าเข้ามาที่โซนนี้บ่อยครั้ง เนื่องจากเข้าใจผิดว่าไนท์เป็นเจ้าหน้าที่ประจำโต๊ะ ไม่ใช่เด็กฝึกงาน

“อะแฮ่ม” เสียงกระแอมไอที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ไนท์ที่กำลังจดจ่อกับงานต้องรีบหันกลับไปมอง

“รบกวนคุณรอรับบริการจาก...” คำพูดของเด็กหนุ่มชะงักค้าง เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของหัวหน้าไม่ใช่ลูกค้า แต่เป็นเพื่อนร่วมอพาร์ตเมนต์ “อ้าว ซันพักเที่ยงแล้วเหรอ”

“อืม พี่ๆ เขาให้ออกมาก่อนเพราะไม่มีงานน่ะ” ซันไชน์นั่งลงบนเก้าอี้บุหนังเทียมแบบมีพนักพิงที่วางอยู่หน้าโต๊ะ “ไนท์ดูยุ่งๆ นะ เรามีแค่งานถ่ายเอกสารเอง”

ซันไชน์พูดพลางมองสำรวจไนท์ด้วยสายตาผิดหวัง เขาคิดว่าจะได้เห็นไนท์ในชุดนักศึกษาหญิงเสียอีก แต่ที่ไหนได้ ไนท์ดันสวมชุดนักศึกษาชาย แถมยังติดกระดุมถึงเม็ดบนสุด ผูกเน็กไท เรียบร้อยซะยิ่งกว่าเขาที่เป็นผู้ชายแท้ๆ (?)

“ก็ไม่ค่อยยุ่งนะ แต่งานอาจจะหลากหลายกว่า” ไนท์ตอบก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือแบบดิจิตอลขึ้นดูเวลา “เหลืออีกห้านาทีก็จะพักเที่ยงละ แล้วนี่ซันกินอะไรรึยัง”

“ยังเลย ก็ว่าจะมาชวนไนท์นี่แหละ”

“เอ่อ...ขอโทษนะ วันนี้คงไม่ได้อะ เราต้องไปกินข้าวเที่ยงกับผู้จัดการ”

“อ้าว ทำไมไปกินกับผู้จัดการได้ล่ะ รู้จักกันมาก่อนเหรอ”

“ไม่เชิงหรอก...นายจำคนที่ทำกระเป๋าตังค์ตกเมื่อวานได้ไหม”

“จำได้สิ”

“เขาเป็นผู้จัดการสาขานี้”

“ฮ้ะ?

ไนท์ยิ้มแหยขณะมองไปทางด้านหลังของซันไชน์ ชายหนุ่มจึงต้องเหลียวมองตาม เมื่อเห็นคนที่กำลังเดินมาทางพวกเขา ซันไชน์ก็ถอนหายใจยาวเหยียด บางครั้งโลกก็กลมมากไปจนทำให้เขารู้สึกอึดอัดและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน

“มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ” เนวินถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพหลังจากเดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของหัวหน้าแผนก เขามองสำรวจสีหน้าของไนท์อย่างเป็นห่วงเพราะคิดว่าเด็กหนุ่มกำลังมีปัญหากับลูกค้า ก่อนหน้านี้เนวินมองมาจากชั้นสองอยู่พักใหญ่แล้ว เห็นไนท์คุยกับลูกค้าคนนี้นานพอสมควรทั้งที่เด็กหนุ่มไม่ได้เป็นพนักงานและไม่สามารถทำธุรกรรมทางการเงินใดๆ ให้กับลูกค้าได้

เนวินเป็นพนักงานธนาคารมาห้าปีเต็ม เขาเคยประสบปัญหามานับไม่ถ้วน มีแม้กระทั่งพนักงานโต๊ะข้างๆ ร้องไห้เพราะถูกลูกค้าตะคอกใส่ แล้วถ้าหากว่าพนักงานไม่สามารถเก็บอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองจนเผลอแสดงท่าทีเสียมารยาทต่อลูกค้าก็จะถูกร้องเรียนได้ ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของสาขา

“เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกครับ คนนี้เพื่อนไนท์เอง”

“อ้าว งั้นเหรอ” เนวินยิ้มขำที่ดันคิดกังวลไปเอง “นี่แอบอู้งานละสิ”

“นิดหน่อยครับ” ไนท์ยิ้มเฝื่อน

“ไนท์ นี่ก็เที่ยงแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ”

จู่ๆ ซันไชน์ก็พูดแทรกขึ้น ทั้งที่ไนท์เพิ่งบอกไปเองว่าเขาต้องไปกินข้าวเที่ยงกับผู้จัดการ เด็กหนุ่มจึงได้แต่ขมวดคิ้วมองเพื่อนใหม่หมาดๆ ด้วยสีหน้างงๆ

เนวินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู บนหน้าปัดเข็มยาวชี้อยู่ที่เลขหนึ่งแล้ว “ไนท์พักเที่ยงตรงใช่ไหม” ชายหนุ่มถามเพื่อความแน่ใจ เนื่องจากพนักงานแต่ละคนพักไม่ตรงกันเพราะต้องมีพนักงานส่วนหนึ่งอยู่ประจำโต๊ะเพื่อคอยให้บริการลูกค้า

“ครับ”

“งั้นออกไปหาอะไรกินกัน ไปด้วยกันสามคนนี่แหละ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

ซันไชน์ยิ้มพอใจ นี่คือเหตุผลที่เขาแกล้งทำเป็นชวนไนท์ต่อหน้าเนวิน อย่างน้อยหมอนี่ก็พอจะมีน้ำใจอยู่บ้าง หรือท่าคิดอีกแง่คือ เนวินเป็นผู้ใหญ่ที่รู้จักวางตัว และรู้ว่าควรตีสนิทกับเพื่อนของคนที่ตัวเองกำลัง จีบ

“ขอบคุณครับ...งั้นไปกันเลยไหม” ซันไชน์ลุกออกจากเก้าอี้ แล้วหันไปถามเนวิน อีกฝ่ายจึงได้เห็นใบหน้าของซันไชน์ชัดๆ เป็นครั้งแรก

“เรียกพี่ว่าพี่วินก็ได้ครับ” เนวินบอกยิ้มๆ “พี่คุ้นหน้าเรานะ ใช่คนที่อยู่ในร้านต้นไม้กับไนท์เมื่อวานรึเปล่า” ชายหนุ่มถามไปอย่างนั้นเอง เพราะรูปร่างหน้าตาของซันไชน์ค่อนข้างโดดเด่น เขาจึงพอจะจำอีกฝ่ายได้

“ใช่ครับ ผมชื่อซันไชน์ เรียกซันก็ได้”

เนวินพยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนจะเดินนำคนทั้งสองไปที่ประตู

 

ร้านอาหาร Forseen

ร้านอาหารที่เนวินเลือกอยู่บนถนนฝั่งเดียวกับธนาคารถัดไปเพียงหนึ่งซอยเท่านั้น เป็นร้านที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น ผนังกั้นด้านหน้าทั้งหมดทำจากกระจก รอบนอกมีสวนหย่อมให้คนที่นั่งอยู่ภายในรู้สึกผ่อนคลายเมื่อมองออกนอกหน้าต่าง ร้านอาหารแห่งนี้ราคาย่อมเยาเหมาะกับมนุษย์เงินเดือน อาหารสะอาดและรสชาติดีที่สุดเมื่อเทียบกับร้านอื่นในบริเวณใกล้เคียง

“ไนท์พักอยู่ที่ไหนเหรอ” เนวินถามขึ้น ขณะที่พวกเขาทั้งสามคนกำลังทานอาหาร

ซันไชน์ที่นั่งฟังบทสนทนาระหว่างเนวินกับไนท์อยู่เงียบๆ เริ่มขมวดคิ้วนิ่วหน้าอย่างไม่พอใจ เพราะยิ่งคุยกันนานขึ้น คำถามของเนวินก็ชักจะเจาะลึกถึงเรื่องส่วนตัวของไนท์มากขึ้นทุกที

“ที่กิตติอพาร์ตเมนต์ครับ”

“อยู่ที่นั่นเฉพาะช่วงฝึกงานใช่ไหม”

“ใช่ครับ ปกติไนท์พักอยู่หอในมหาวิทยาลัย เสร็จฝึกงานก็จะย้ายกลับ”

เฮ้อ นี่ก็ตอบเขาไปทุกอย่าง ถ้าไม่ติดว่ามือข้างหนึ่งกำลังถือส้อม อีกข้างกำลังถือช้อน ซันไชน์ก็อยากจะยกมากุมขมับให้รู้แล้วรู้รอด

“ไม่เจออะไรแปลกๆ บ้างเหรอ” เนวินถามทีเล่นทีจริง “ได้ยินมาว่าที่นั่นเฮี้ยนอยู่เหมือนกันนะ”

“ไร้สาระ” ซันไชน์พึมพำ ทว่าเนวินได้ยินคำพูดนั้นอย่างชัดเจน แต่ชายหนุ่มกลับเหลือบสายตามองซันไชน์ด้วยความสงสัยมากกว่าจะไม่พอใจ

“เอ่อ...ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินี่ครับ” ไนท์ใช้ข้อนิ้วชี้ถูปลายจมูกพลางเหลือบตามองซันไชน์ ในเมื่อซันไชน์บอกว่าเรื่องแบบนี้มันไร้สาระ เขาก็ไม่ควรจะพูดอะไรออกมา เดี๋ยวจะถูกหาว่าเป็นพวกเพ้อเจ้อเสียเปล่าๆ

เนวินเลียนแบบท่าทางของเด็กหนุ่มพลางพูดว่า “ท่าทางแบบนี้มันหมายถึงอะไร กำลังรู้สึกประหม่าใช่ไหม”

รอยยิ้มเอ็นดูกับดวงตาเป็นประกายที่เนวินใช้จ้องมองไนท์ ทำเอาซันไชน์หงุดหงิดจนเผลอวางช้อนซ้อมลงบนจานเสียงดังเคร้ง!

ได้เห็นสีหน้าท่าทางของซันไชน์แล้ว เนวินที่ตงิดใจสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งคู่ก็เข้าใจในทันที ซันไชน์มีความรู้สึกดีๆ ให้ไนท์ ชายหนุ่มสรุปในใจเงียบๆ และลิสท์ชื่อของซันไชน์ไว้ในฐานะ คู่แข่ง

ไนท์รีบลดมือลง “เอ่อ แฮะๆ” เด็กหนุ่มหัวเราะแก้เก้อ ไม่รู้จะเอามือไปวางตรงไหนดี ซึ่งท่าทางเก้กังของไนท์มันก็น่ารักเสียจนซันไชน์ไม่อยากให้ใครเห็น ในขณะที่เนวินนั้น เอาแต่จ้องมองเด็กหนุ่มไม่วางตา

“ไนท์ ลองชิมนี่ดู” ซันไชน์ใช้ส้อมจิ้มทอดมันกุ้ง แล้วยื่นไปตรงหน้าเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ

“หือ” ไนท์หันไปมองงงๆ ก่อนจะยื่นมือไปรับส้อมมาถือ กัดทอดมันกุ้งครึ่งชิ้นเข้าปากแทนที่จะให้ซันไชน์ป้อน “อือ อร่อยดีนะ แต่เมื่อกี้เรากินไปตั้งสองชิ้นแล้ว”

“ฮึๆ” เนวินหลุดหัวเราะขำ ใครจะมองไม่ออกบ้างว่าซันไชน์ตั้งใจป้อน แต่กลายเป็นต้องขายหน้าแทน

ขำไปเถอะ ซันไชน์คิด ก่อนจะอ้าปากงับทอดมันกุ้งครึ่งชิ้นที่เหลือเข้าปากโดยที่ไนท์ยังถือส้อมค้างไว้ แบบนี้นอกจากจะโมเมเอาว่าไนท์ป้อนแล้ว ยังเหมือนจูบกันทางอ้อมด้วย

“อร่อยจัง” ซันไชน์ทำท่าเคี้ยวอย่างมีความสุขจนดูโอเวอร์

“เวอร์ไปไหม” ไนท์หัวเราะ จิ้มทอดมันกุ้งอีกชิ้นใส่จานซันไชน์ ทำให้ชายหนุ่มถึงกับยิ้มไม่หุบ

เนวินที่มองทั้งสองคนอยู่ต้องส่ายหน้ายิ้มๆ เมื่อเห็นปากของไนท์เลอะอาหาร เขายื่นมือไปเช็ดมุมปากให้พร้อมกับบอกว่า “เลอะแล้วครับ”

ไนท์ชะงัก เอียงหน้าหลบเล็กน้อยด้วยความตกใจ นิ้วหัวแม่มือของเนวินที่ยังเกลี่ยอยู่ที่มุมปากของเด็กหนุ่มชะงักตาม เขารีบชักมือกลับ แล้วแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน

“ฮ่าๆ กินเหมือนเด็กๆ เลยสองคนนี้ เห็นแล้วพี่คิดถึงหลานที่บ้าน”

ฉันทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย เนวินก่นด่าตัวเองในใจ เขาถึงกับอิจฉาท่าทางมีความสุขของเด็กเมื่อวานซืน จนลืมที่จะควบคุมการกระทำของตัวเอง เผลอทำให้ลูกแกะน้อยตกใจกลัว เขาจะต้องใจเย็นกว่านี้ ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป เมื่อถึงเวลาที่เหมาะ ก็ค่อยจะตะคลุบเหยื่อในคราวเดียว!

“.....” ไนท์ทำสีหน้าไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะตอบเนวินอย่างไรดี เกิดมาก็เพิ่งจะเคยมีผู้ชายเช็ดปากให้ครั้งแรก เด็กหนุ่มคิดอย่างหนักใจว่าตัวเองคงเตี้ยไปจนดูเหมือนเด็กเล็กๆ มากกว่าจะดูเป็นผู้ชายวัยสิบเก้าปี ตอนนี้ความมั่นใจของเขาหดน้อยลงจนแทบไม่มีเหลือ

“เช็ดให้เพราะเห็นว่าไนท์ดูเหมือนเด็ก หรือเพราะความพิศวาสกันแน่ครับ” ซันไชน์พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ท่าทีของไนท์ที่แสดงออกมาก็บอกชัดเจนอยู่แล้วว่าไม่ชอบที่ถูกเนวินแตะเนื้อต้องตัว ซันไชน์จึงไม่อยากปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านเลยไปเฉยๆ “คราวหลังอย่าทำแบบนี้กับไนท์อีกนะครับ ไนท์เป็นเด็กฝึกงาน คุณเป็นผู้จัดการสาขา ผมว่ามันคงไม่เหมาะ”

“นายพูดอะไรน่าขนลุกชะมัด พี่วินจะมาพิศวาสเราทำไมล่ะ ฮ่าๆ” ไนท์หัวเราะขำโดยไม่ได้ดูสถานการณ์เลยว่าเพื่อนร่วมโต๊ะอีกสองคนกำลังทำสีหน้ายังไง “พี่วินก็อย่าไปถือสาซันเลยนะครับ”

“ครับ พี่ไม่ถือสาหรอก”

“ไนท์ พี่เขาจีบไนท์อยู่นะ ไนท์ดูไม่ออกเหรอ” น้ำเสียงของซันไชน์ฟังดูไม่สบอารมณ์

“แค่กๆ” ไนท์ถึงกับสำลักอาหารที่เพิ่งตักเข้าปาก เด็กหนุ่มคว้าแก้วน้ำมาดื่มก่อนจะบอกปัดว่า “อย่างเราไม่ใช่สเป๊กพี่วินหรอก พี่เขาชอบผู้หญิงสวยๆ โน่น...ใช่ไหมครับ” ประโยคหลังไนท์หันไปขอความคิดเห็นจากเนวิน

เนวินเพียงแค่ยิ้มรับ ก่อนจะตอกกลับซันไชน์ว่า “แล้วซันล่ะ ไม่ได้แอบชอบไนท์อยู่เหรอ”

“แค่กๆ” คราวนี้ไนท์สำลักน้ำ ไอติดกันหลายครั้งจนเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องช่วยลูบหลังให้

ขณะที่มือช่วยลูบหลังไนท์ สายตาของซันไชน์กลับจ้องเนวินอย่างเอาเรื่อง แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น เลือกที่จะเงียบและไม่ตอบโต้เนวินอีก เพราะกลัวว่าถ้าไนท์รู้ว่าเขาคิดเกินเลยมากกว่าเพื่อนแล้วจะถูกตีตัวออกห่าง ในเมื่อตอนนี้ไนท์ไม่มีทีท่าจะชอบผู้ชายเลยสักนิด ซึ่งการจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีๆ ด้วย มันต้องใช้เวลา และซันไชน์ก็พร้อมจะทุ่มสุดตัว

เจอกันครั้งแรกซันไชน์ก็ตกหลุมรักไนท์ในทันที แถมยังรู้สึกคุ้นเคยราวกับพวกเขาทั้งสองคนรู้จักกันมานาน ถึงจะยังสับสนว่าความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นได้ยังไง แต่เขาก็มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง และจะไม่ยอมปล่อยให้ไนท์หลุดมือไปเด็ดขาด

ฝ่ามือที่ลูบแผ่นหลังผอมบางอยู่ผ่อนแรงลง ซันไชน์ใช้ความใกล้ชิด ถือโอกาสมองสำรวจใบหน้าเล็กๆ นั้นอย่างละเอียด ครุ่นคิดว่าพวกเขาเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่า ทั้งที่ในความรู้สึกลึกๆ ชายหนุ่มมั่นใจว่าเคยเจอกัน แต่สมองกลับว่างเปล่าขาวโพลนราวกับความทรงจำส่วนนั้นเลือนหายไปจนหมด

...ยิ่งพยายามคิด เขาก็ยิ่งปวดหัวจนต้องหยุดนึกถึงมันในที่สุด

 

ธนาคาร IBN เป็นทางผ่านไปที่ทำงานของซันไชน์พอดี หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ ชายหนุ่มจึงเดินกลับมาพร้อมไนท์และเนวินโดยไม่ต้องหาข้ออ้างเพื่อเดินมาส่งเพื่อนตัวเล็ก

“ไนท์เย็นนี้กลับพร้อมกันนะ เดี๋ยวเราเดินมารับ” ซันไชน์พูดขึ้นเมื่อมาถึงหน้าธนาคาร IBN เนวินที่ไม่อยากเสียมารยาทยืนฟังพวกเขาคุยกัน เดินขึ้นบันไดเข้าที่ทำงานไปก่อน ทั้งสองคนจึงมีโอกาสอยู่ด้วยกันตามลำพัง

“นายจะเดินย้อนกลับมาทำไมล่ะ” ไนท์ขมวดคิ้วงงๆ สะพานลอยอยู่ตรงหน้าธนาคารสินเชื่อที่ซันไชน์ฝึกงาน ไม่เห็นจำเป็นที่ชายหนุ่มจะต้องเดินย้อนกลับมานี่

“ก็เราเลิกงานก่อนไนท์ไง มารอที่นี่อะถูกแล้ว”

“อ้าว เลิกก่อนก็กลับไปก่อนเลย”

ซันไชน์อยากจะกุมขมับ นี่ถ้าไนท์เป็นผู้หญิงแท้ๆ (?) เขาแสดงออกขนาดนี้คงดูออกแล้วว่ากำลังแจกขนมจีบ แต่เพราะไนท์ดันไม่เหมือนผู้หญิง (?) คนอื่น สิ่งที่ซันไชน์ทำจึงดูไร้สาระแทนที่จะดูโรแมนติก

“เราขี้เกียจเดินกลับคนเดียว เดี๋ยวตอนเย็นมารอที่ประตูหลังนะ”

ไนท์เลิกงานสี่โมงเย็น แต่ธนาคารปิดตั้งแต่บ่ายสามโมงครึ่ง จึงต้องเดินออกทางประตูหลังเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่นๆ

“งั้นซันก็รอที่หน้าแบงค์สินเชื่อเลย เดี๋ยวเราเดินไปหา”

“ไม่เอาอะร้อน ซันมารอที่นี่แหละ”

“อือๆ” ไนท์พยักหน้ารับ เด็กหนุ่มมองไปที่ธนาคารสินเชื่อซึ่งตั้งอยู่ข้างๆ ธนาคาร IBN แม้ว่าบริเวณนั้นจะมีพื้นที่ใต้สะพานลอยให้พอหลบแดดได้ แต่ก็ยังร้อนอบอ้าวมากอยู่ดี

“ซันไปล่ะ”

“อือ บาย” เด็กหนุ่มโบกมือลา ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดเข้าไปในธนาคาร โดยไม่ลืมที่จะยกมือไหว้ขอบคุณน้ายามที่เปิดประตูให้ พอกลับไปถึงโต๊ะก็เห็นว่าเนวินกำลังยืนคุยอยู่กับหัวหน้าแผนกอยู่ อีกฝ่ายสั่งงานต่ออีกสองสามประโยคก็หันมายิ้มพูดกับเขา

“อย่าลืมนัดของเราเย็นนี้นะ”

“จริงด้วย” ไนท์เบิ่งตากว้างขึ้นเล็กน้อย เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองมีนัดกับเนวิน แต่ดันรับปากซันไชน์ไปแล้วว่าจะกลับพร้อมกัน เมื่อผู้จัดการของเขากลับขึ้นห้องทำงานบนชั้นสอง เด็กหนุ่มจึงแอบล้วงมือถืออกมา ส่งไลน์บอกเพื่อนร่วมอพาร์ตเมนต์

Nighttime is bad time: ขอโทษนะ เราลืมไปว่าเย็นนี้มีนัดกับผู้จัดการ เลิกงานแล้วนายกลับไปก่อนเลย

ข้อความนั้นถูกอ่านอย่างรวดเร็ว และมีข้อความตอบกลับมาแทบจะในทันที

Everyday Sunshine: มันอันตรายนะ

Nighttime is bad time: อันตรายยังไง งงๆ

Everyday Sunshine: โธ่ ไนท์! พี่วินเขาเป็นผู้ชาย แถมยังเพิ่งรู้จักกัน ออกไปไหนด้วยกันสองต่อสองมันจะไม่อันตรายได้ยังไง

หืม...แต่เมื่อวานเขาก็เพิ่งจะไปซื้อต้นไม้กับซันไชน์เองนะ ไนท์คิดอย่างสับสนพลางรัวนิ้วพิมพ์ข้อความตอบกลับ

Nighttime is bad time: แต่เราก็เป็นผู้ชายนะ อันตรายตรงไหน งง

Everyday Sunshine: ไนท์! ถึงยังไงไนท์ก็ไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ ไง

Everyday Sunshine: ห้ามงง!

Nighttime is bad time: เฮ้ย! เราไม่ได้เป็นเกย์ อันนี้ไม่งง!

Everyday Sunshine: นี่เล่นมุกใช่ไหม  

Nighttime is bad time: เปล่านะ!

ซันไชน์ส่งสติ๊กเกอร์รูปกระต่ายกำหมัดตาลุกเป็นไฟมาให้ ก่อนจะตามด้วยข้อความว่า

Everyday Sunshine: ยังไงก็ไม่ควรไป ถ้าอยากจะไปเดี๋ยวซันไปเป็นเพื่อน

ไนท์ทำท่าจะกดข้อความต่อ แต่แล้วเขาก็ทำมือถือหลุดมือเพราะมีเสียงยานคางคล้ายกับเสียงคนแก่ดังขึ้นข้างหู

“แอบใช้มือถือในที่ทำงานมันไม่ดีนะ”

มือของไนท์สั่นเล็กน้อยด้วยความกลัว รีบก้มลงเก็บมือถือยัดใส่กระเป๋ากางเกง แสร้งทำตัวเป็นปกติเหมือนกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น เด็กหนุ่มยื่นมือไปจับเมาส์ แล้วทำเป็นจดจ่อกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ กระทั่งความรู้สึกเย็นวาบที่ชวนให้ขนลุกหายไป เขาจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แม้ว่าไนท์จะเห็นวิญญาณอยู่บ่อยๆ แต่เขาก็ยังทำใจให้ชินกับมันไม่ได้สักที เพราะดันเป็นคนกลัวผีเอามากๆ แล้ววิญญาณป้าแม่บ้านก็หน้าตาน่ากลัวพอๆ กับแม่มดร้ายในหนังสยองขวัญที่ใครเห็นก็ต้องผวา

เด็กหนุ่มเท้าข้อศอกลงกับโต๊ะ ยกมือขึ้นปิดหน้า พยายามสงบสติอารมณ์เพื่อกลับมาทำงานต่อ แต่ก็อดเอะใจไม่ได้ที่ก่อนหน้านี้ ตอนเดินไปร้านอาหาร หรือระหว่างทานมื้อเที่ยง เขาไม่เจอวิญญาณออกมาเพ่นพ่านให้เห็นเลย จนกระทั่งกลับเข้าที่ทำงาน

พอลองนึกดู...เวลามีซันไชน์อยู่ด้วยก็เป็นแบบนี้ตลอด หรือบางที...อาจเป็นเพราะซันไชน์ที่ทำให้วิญญาณพวกนั้นหายไป

Pie2Na

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

451 ความคิดเห็น

  1. #440 Bn_G7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 20:59
    ระวังหน้าเเตกนะซันนน ^^
    #440
    0
  2. #439 fafadammadee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 19:42
    รอค่า เราว่า2คนนี้ต้องเคยเจอกันมาก่อนในเหตุการณ์เมื่อ2ปีก่อน แน่ๆ
    #439
    0
  3. #67 Hye_kiki (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 08:06
    ซันนนนน เขาเป็นผู้ชายเว้ยยยย แล้วที่ไนท์บอกมีเรื่องร้ายๆเกินขึ้นเมื่อ 2 ปีก่อนทำให้เห็นผี ต้องเกี่ยวกับซันด้วยแน่ๆเลย เนื้อคู่เขาอยู่นี้หรอกคุณเนวิน ชิส์
    #67
    0
  4. #28 Doko-Neko (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 10:27
    โอ๊ยยยยยย จะบ้าตาย ทำไมไนท์ซื่อแบบนี้ นี่ขนาดเขาพูดกันตรง ๆ แล้วนะเนี่ย !! // ทำไมรู้สึกว่าตัวเองกับซันคล้ายกันอย่างประหลาด... (แต่น้องยังไม่รู้จริง ๆ นะคะพี่พาย)
    #28
    1
    • #28-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 4)
      15 มีนาคม 2558 / 11:17
      ไม่รู้อะไรครับ ชี้แจงด่วน 5 5 5 5
      #28-1
  5. #27 Nest (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 22:05
    เพราะซันไง55555
    #27
    0
  6. #26 ning :3 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 20:44
    อยากให้เป็นสามพี ... - . -
    #26
    2
    • #26-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 4)
      15 มีนาคม 2558 / 11:16
      3P นี่อย่างถนัดเลย
      แต่กลัวโดนคนอ่านกระตื๊บ
      5 5 5 5 5
      #26-1
    • #26-2 ning :3(จากตอนที่ 4)
      15 มีนาคม 2558 / 17:41
      เรียกร้องเลยค่ะ <3
      #26-2
  7. #25 meena-may (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 19:51
    เกาะติดตลอด24ชม.เลย~
    #25
    0
  8. #24 zenbongsakura (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 17:58
    หวังว่าเนวินคงไม่ใช่พระรองหรอกนะ = =;
    #24
    1
    • #24-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 4)
      14 มีนาคม 2558 / 18:04
      นี่เคยอ่านเรื่อง Soul Switch อลเวงรักสลับวิญญาณ
      มาก่อนรึเปล่า 5 5 5 5 5 5
      #เรื่องนี้พี่ไม่ทำร้ายคนอ่านนะ สัญญาด้วยหัวใจ <3
      #24-1
  9. #23 Nest (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 10:04
    ขอโทษที่เพิ่งมาเม้นน้าพอดีอ่านรวดเดียวเลยอะ55 ชอบอะอยากรู้ว่าต่อไปจะเป็นไง ซันเคยตายใช่มั้ย5555555(เดา)
    #23
    1
    • #23-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 4)
      14 มีนาคม 2558 / 10:24
      ไม่บอกหรอก ให้เดาต่อไป 5 5 5 55
      #23-1
  10. #22 meena-may (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 09:19
    หึงอ่ะดิ5555ชอบๆ
    #22
    1
    • #22-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 4)
      14 มีนาคม 2558 / 10:26
      นั่นอะดิ เนอะๆ //อยากตอบทุกเม้นแต่ไม่รู้จะตอบว่าอะไร 5 5 5 5 5
      #22-1
  11. #21 pang ping pong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 16:51
    รีบมาต่อน้าไรท์
    #21
    1
    • #21-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 4)
      13 มีนาคม 2558 / 21:36
      มาต่อแล้วคร้าบ ^^
      #21-1
  12. #18 pwsa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 13:32
    อัพต่อเร็วๆน้าา
    #18
    1
    • #18-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 4)
      13 มีนาคม 2558 / 21:36
      ต่อแล้ว มาอ่านด่วนๆ 5 5 5 5
      #18-1
  13. วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 11:43
    ไปกินข้าวกันสามคนเลย
    #16
    1
    • #16-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 4)
      13 มีนาคม 2558 / 13:39
      อิจฉาไนท์เลย ผช.ห้อมล้อม 5 5 5 5
      #16-1
  14. #15 zenbongsakura (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 01:05
    รำคาญวินอ่า อย่ามาขัดจังหวะคู่พระ-นางนะ - _ -^
    #15
    1
    • #15-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 4)
      13 มีนาคม 2558 / 13:39
      เรื่องนี้พี่แอบเชียร์พระรองนะ
      เพราะคาแรกเตอร์พระรองเขียนจากผช.ในอุดมคติพี่เอง 5 5 5 5 5
      #15-1
  15. #14 Tonfffffff (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 23:31
    เห่ยบบน่านักอ้ะ ชอบเลย แต่เค้าอยากให้ซันกะวินรู้ว่าเปน ผช ด่วบดิ ฮึกกก แต่น่าร้ากอ้ะ ไรท์อย่าน้อยใจน้า คนอ่านนิสัยดีคนนี้มาแล้วววว
    #14
    1
    • #14-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 4)
      13 มีนาคม 2558 / 13:38
      เอร้ย วินรู้แล้วนะว่าไนท์เป็นผช. แต่พี่ไม่ได้บรรยายให้ละเอียด ขอบคุณมากเลย จะได้กลับไปแก้ ><
      แล้วก็ขอบคุณมากๆ ที่คนอ่านน่ารักครับ 5 5 5 5 5
      ปล. อีกหน่อยซันไชน์ก็จะรู้ละ
      #14-1