Ghost Effect รักจะตายนาย (เห็น) ผี : [Yaoi]

ตอนที่ 2 : Chapter 1 :: ไม่ได้ใจขอแค่เบอร์ก็ยังดี (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    20 เม.ย. 59

Chapter 1

ไม่ได้ใจขอแค่เบอร์ก็ยังดี


(ไนท์)
 

            13: 20 P.M.

            วันต่อมา

            ระหว่างที่ไนท์นั่งจดจ่ออยู่หลังหน้าจอโน้ตบุ๊ก จู่ๆ ภาพของซันไชน์ก็แวบเข้ามาในหัว อีกแล้วจนวันนี้ทั้งวันเด็กหนุ่มแทบไม่ได้ทำงานเลย (งานที่ว่าก็คืองานเขียนนิยายสยองขวัญ ที่เขาหันมาเอาดีทางด้านนี้ตั้งแต่เริ่มพบเจอกับสิ่งลี้ลับ)

ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์เลวร้ายขึ้นกับไนท์เมื่อสองปีก่อน โลกของเด็กหนุ่มก็เปลี่ยนไป เขามองเห็น...วิญญาณ หรือที่ใครๆ เรียกว่า ผี มาหลากหลายรูปแบบ แต่ก็ยังไม่เคยเจออะไรที่ดู ก้ำกึ่งอย่างซันไชน์มาก่อน

แน่นอน...ซันไชน์ไม่ใช่ผี แต่คนแบบไหนล่ะที่มีแสงเปล่งประกายออกมาจากตัว  ถึงจะเป็นแสงสีขาวนวลที่มองเห็นไม่ค่อยชัด แต่มันก็ยังแปลกอยู่ดี ไนท์ถึงได้นึกสงสัยว่าซันไชน์เป็นสิ่งมีชีวิตที่จำกัดอยู่ในจำพวกไหนกันแน่

            ยิ่งคิด (ถึง) ก็ยิ่งอยากเจอ บวกกับอากาศที่เริ่มร้อนอบอ้าว เด็กหนุ่มเลยลุกไปเปิดประตูห้อง หวังจะให้ลมเย็นๆ จากระเบียงรวมพัดเข้ามาอีกทาง แล้วก็อาจจะได้เจอคนที่เต็มไปด้วยเรื่องลี้ลับคนนั้นด้วย ซึ่งก็ได้เจอเข้าจังๆ อย่างไม่ทันตั้งตัวจริงๆ นั่นล่ะ

ฝั่งตรงข้าม ซันไชน์ที่สวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์กล้ามแขนล่ำสัน แผงอกกำยำ และหน้าท้องที่มีซิกแพ็กได้รูปสวย กำลังยืนก้มหน้าเล่นมือถืออยู่หน้าห้องหันมาทางไนท์พอดี

ประตูห้องที่เปิดค้างไว้ทำให้เด็กหนุ่มเห็นว่าด้านในมีผู้ชายในชุดช่างสองคนกำลังติดตั้งเครื่องปรับอากาศ ซันไชน์คงทนร้อนไม่ไหวจนต้องโทรเรียกช่างมา เพราะอพาร์ตเมนต์ที่นี่ไม่มีห้องแอร์

“อากาศร้อนเนอะ” เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเพื่อนห้องตรงข้าม ซันไชน์ก็เอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม แล้วชี้นิ้วโป้งไปทางด้านหลังที่พวกช่างกำลังวุ่นวายกันอยู่ “ข้างในใกล้เสร็จละ มานั่งเล่นห้องเราได้นะ”

ไนท์เหลือบมองแผ่นยันต์สีแดงบนประตูห้องซันไชน์ แล้วยิ้มแหยแทนคำตอบ พูดเลี่ยงๆ ไปอีกเรื่องแทน “ปลูกต้นไม้ไว้ที่ระเบียงก็ช่วยให้เย็นขึ้นได้นะ”

“นั่นสิ” คนตัวสูงรับคำพลางชะโงกหัวมองเข้าไปในห้องไนท์ “ห้องไนท์มีต้นไม้เต็มระเบียงเลย ขอซันเข้าไปดูหน่อยได้ไหม เผื่อจะได้ซื้อมาปลูกบ้าง”

            “เข้ามาสิ” ไนท์ยิ้มบาง

            ซันไชน์ชะงัก มองรอยยิ้มนั้นอย่างนิ่งงัน...อย่างที่บอกว่าเขารู้สึกคุ้นเคยกับไนท์ แล้วเมื่อกี้เขาก็เหมือนเจอเหตุการณ์เดจาวู เห็นภาพของไนท์ที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำลังส่งยิ้มมาให้ ซ้อนทับกับภาพในหัว ราวกับว่าเขาเคยเห็นรอยยิ้มนั้นมาก่อนที่เราจะเจอกัน และเห็นบ่อยจนชินตา

            ซันไชน์สะบัดศีรษะไล่ความคิดประหลาดๆ ของตัวเองออกจากหัว ก่อนจะรีบเดินตามไนท์เข้าไปในห้อง ชายหนุ่มไม่ได้สนใจต้นไม้เลยสักนิด แต่ที่ต้องทำเป็นสนใจก็เพื่ออยากจะสนิทกับคนตรงหน้ามากขึ้น ระหว่างเดินไปที่ระเบียง ซันไชน์จึงลอบมองสำรวจห้องของไนท์ไปด้วย

            เฟอร์นิเจอร์ในห้องนี้ไม่ต่างจากห้องของเขามากนัก ส่วนใหญ่ก็เป็นสิ่งของที่ทางอพาร์ตเมนต์จัดไว้ให้ มีตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่หนึ่งตู้ โต๊ะเครื่องแป้ง โต๊ะทำงาน เก้าอี้ ชั้นวางของที่มีโทรศัพท์วางอยู่หนึ่งเครื่อง เตียงนอนขนาดห้าฟุต พัดลมติดผนัง ส่วน โต๊ะตัวยาวที่เต็มไปด้วยเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน กับชั้นวางหนังสือเล็กๆ คงเป็นของไนท์เอง

“ไนท์ชอบอ่านนิยายเหรอ เราเห็นบนชั้นวางหนังสือมีแต่นิยายสยองขวัญ”

“อืม สนุกดีนะ ไม่ลองเอาไปอ่านบ้างล่ะ”

“เราไม่ค่อยชอบอ่านหนังสือน่ะ”

“อ่อ...ซันอยากได้ต้นอะไรล่ะ” ไนท์ถามขึ้นเมื่อทั้งสองเดินมาถึงระเบียงห้องที่เต็มพรืดไปด้วยไม้ประดับ

ซันไชน์กวาดตามองไปบนระเบียงรอบหนึ่ง แล้วชี้มั่วๆ ไปยังต้นไม้ใบเขียวชอุ่มที่อยู่มุมระเบียง “นั่นต้นอะไรเหรอ”

“ต้นเดหลี[1]

“สวยดีเนอะ...เราไม่ค่อยรู้เรื่องต้นไม้เท่าไหร่น่ะ จะรู้จักแต่พวกดอกไม้พื้นๆ ที่เขาให้กันช่วงเทศกาล อย่างดอกกุหลาบอะไรพวกนี้” ซันไชน์บอกยิ้มๆ “วันนี้ไนท์ว่างรึเปล่า...ไปช่วยเราเลือกต้นไม้หน่อยสิ ถ้าไปซื้อเองก็คงเลือกไม่ถูก”

“.....”

ไนท์นิ่งคิด ปกติเขาชอบอยู่เงียบๆ คนเดียวในห้องมากกว่า จะออกไปบ่อยๆ ก็แค่ร้านอาหารหรือร้านสะดวกซื้อใกล้ที่พัก ไม่ชอบที่ๆ คนพลุกพล่าน เพราะข้างนอกมีวิญญาณเต็มไปหมด และวิญญาณส่วนใหญ่ก็เป็นพวกผีตายโหงที่มาในรูปแบบน่าสยดสยอง

ทุกครั้งที่เจอ ไนท์จึงเผลอแสดงท่าทีตกใจ หวาดกลัว หรือหลุดปากพูดกับวิญญาณพวกนั้น ซึ่งท่าทางแบบนั้นทำให้เขากลายเป็นตัวประหลาดในสายตาคนรอบข้าง

แต่...ไนท์ก็ยังอยากรู้จักผู้ชายตรงหน้าให้มากขึ้น อยากรู้ว่าทำไมผิวของซันไชน์ถึงเปล่งประกายแสงสีขาวออกมา และที่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด...ไนท์อยากเป็นเพื่อนกับอีกฝ่าย เพราะเขารู้สึกปลอดภัย อบอุ่น และสบายใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆ ซันไชน์ บางทีคงเพราะแสงแปลกๆ นั่นก็ได้

“เอาสิ จะไปกี่โมงล่ะ” สุดท้ายไนท์ก็ตอบตกลง

ซันไชน์เหลือบมองไปทางด้านหลัง เห็นช่างเก็บอุปกรณ์ลงกล่องเครื่องมือพอดีเลยบอกว่า “เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ออกไปเลยแล้วกัน”

 

            “ดูไนท์เกร็งๆ นะ” ซันไชน์ทักขึ้น เขาสังเกตเห็นท่าทางเกร็งๆ ของไนท์ตั้งแต่บนรถจนกระทั่งเข้ามาในร้านขายต้นไม้ที่อยู่ห่างจากกิตติอพาร์ตเมนต์ไม่มากนัก

            “เหรอ...เพราะยังไม่สนิทกันมั้ง”

ขณะทั่งสองเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ภายในร้านที่มีผนังรอบด้านทำจากกระจก ไนท์มองสำรวจรอบตัวไปด้วยอย่างระแวดระวัง แต่เมื่อไม่พบเจอสิ่งที่เขานึกกลัว เด็กหนุ่มก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้

ตลอดทางจนมาถึงที่นี่ไนท์ยังไม่เจอวิญญาณเลยสักตน แม้แต่บนถนนที่เกิดอุบัติเหตุบ่อยๆ ทั้งที่ปกติมักจะมีวิญญาณแวะเวียนมา ทักทายเขาเสมอ มันจึงดูเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อจนทำให้ไนท์นึกสงสัยว่าดวงวิญญาณพวกนั้นหายไปไหนกันหมด

            “ซันอยากได้สักกี่ต้นล่ะ” ไนท์ถามขึ้น หลังจากมองสำรวจจนแน่ใจว่าที่นี่ไม่มีผีอยู่แน่ๆ แต่เมื่อชักสายตากลับมามองคนข้างๆ กลับเห็นว่าซันไชน์กำลังจ้องเขาอยู่ แทนที่จะมองหาต้นไม้ที่ตัวเองอยากได้

            “ไนท์ว่าควรจะซื้อไปซักกี่ต้นดีล่ะ”

            “สักสองสามต้นก็พอมั้ง ถ้าซื้อไปเยอะก็ร่มรื่นดี แต่จะลำบากตอนขนขึ้นลงนะ เพราะซันจะอยู่ที่อพาร์ตเมนต์แค่ช่วงฝึกงานใช่ไหม อีกสามเดือนก็ต้องย้ายออกแล้ว”

            “แล้วทำไมไนท์ถึงขนต้นไม้มาไว้เต็มระเบียงเลยล่ะ”

            “ก็เราชอบนี่ เลยไม่รู้สึกลำบากอะไร”

            “อืม...งั้นเอางี้ ไนท์ชอบต้นอะไรก็เลือกไปเยอะๆ เลย แค่ให้มีที่วางบนระเบียงก็พอ ทางร้านมีบริการส่งถึงที่อยู่แล้ว คงไม่ลำบากอะไร ส่วนตอนย้ายออก เราค่อยให้คนที่บ้านมาช่วยขนอีกที”

            “เอางั้นเหรอ” ไนท์ชะเง้อมองต้นไม้ทั้งบนพื้น และบนชั้นวางอย่างใช้ความคิด “งั้นเลือกไปสักสิบต้นแล้วกัน ซันชอบแบบมีดอกหรือใบเยอะๆ ล่ะ”

            ระหว่างที่ทั้งสองคนปรึกษากันเรื่องต้นไม้ พวกเขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่าชายหญิงคู่หนึ่งที่เลือกต้นไม้อยู่มุมร้าน กำลังแอบมองมาทางพวกเขาเป็นระยะ

            “วิน ผู้ชายคนนั้นโคตรหล่อเลย” ฝ่ายผู้หญิงพูดพลางมองสำรวจซันไชน์ตั้งแต่หัวจรดเท้า “นายว่าเขาจะเป็นเกย์ป่ะ แล้วสองคนนั้นเขาเป็นอะไรกัน? เพื่อนหรือแฟน? แต่ถ้าเป็นแฟนนี่ คงเป็นคู่ที่ประหลาดสุดๆ”

            เนวิน มองตามสายตาของเพื่อนสนิท เห็นผู้ชายสองคนกำลังเลือกต้นไม้อยู่ แต่คนที่เขาสนใจกลับเป็นเด็กหนุ่มตัวเล็กๆ ไม่ใช่ชายหนุ่มที่เพื่อนออกปากชม

ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง พวกเขาดูไม่ค่อยสนิทกัน...แล้วเธอว่าคนที่ตัวเล็กๆ ผิวขาวจั๊วนั่นน่ะ เป็นทอมหรือว่าผู้ชาย?”

            “ตัวเล็ก แถมยังหน้าหวานขนาดนั้น คงเป็นทอมมั้ง”

            “คิดงั้นเหรอ?” เนวินมองไนท์อย่างพิจารณา อีกฝ่ายสวมเสื้อยืดแขนสั้นหลวมๆ กางเกงยีนส์ขายาวสีดำ รองเท้าคอนเวิร์สหนังสีน้ำตาลเก่าๆ ดูเหมือนหยิบอะไรได้ก็ใส่มา แถมผมก็ไม่ได้เซ็ทด้วย “แต่ฉันว่าน่าจะเป็นผู้ชาย ปกติทอมจะแต่งตัวเนี้ยบกว่านี้”

            “ก็จริง...ดูแกสนใจเขานะ”

            “อืม น่ารักดี” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ก่อนจะลากแขนเพื่อนสนิทให้เดินไปด้วยกัน “เค้ก ไปดูต้นไม้ทางโน้นกันดีกว่าฉันเห็นสวยๆ เยอะเลย”

            “หือ อือๆ” เค้กเอออออย่างงงๆ แต่เมื่อเห็นว่าเนวินกำลังพาเธอเดินไปทางที่สองหนุ่มกำลังเลือกต้นไม้กันอยู่ หญิงสาวก็ต้องส่ายหน้ายิ้มๆ กับความกล้าหน้าด้านของเพื่อนรัก

            ตุบ!

            เสียงสิ่งของตกกระทบพื้นดังขึ้นเบาๆ เมื่อทั้งสองเดินเฉียดผ่านเป้าหมาย ซึ่งแน่นอนว่าเป้าหมายของเนวินก็คือไนท์ เมื่อเด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ตกลงข้างเท้าตัวเองก็ก้มลงมอง แล้วจึงเห็นกระเป๋าเงินหนังสีน้ำตาลใบหนึ่งตกอยู่      

“พี่ครับ!” ไนท์ตะโกนเรียก แต่ดูเหมือนสองคนที่เพิ่งเดินผ่านไปจะ (แกล้งทำเป็น) ไม่ได้ยิน

            “มีอะไรเหรอ?” ซันไชน์ถามอย่างสงสัย

            “ผู้ชายคนนั้นเขาทำกระเป๋าตังค์ตกน่ะ” เด็กหนุ่มบอก ก่อนจะก้มลงเก็บกระเป๋าเงิน แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยืนอยู่ด้านหลังชายหญิงที่ชะงักเท้ามองต้นกระบองเพชรบนชั้นวางต้นไม้ เขางึกๆ งักๆ อยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจยื่นมือไปสะกิดไหล่ผู้ชายตัวสูง พร้อมกับเรียกเบาๆ “พี่ครับ”

            “.....” เนวินหันกลับไปมองด้วยสีหน้างงๆ ในแบบที่เพื่อนข้างกายเห็นแล้วแทบจะมอบรางวัลตุ๊กตาทองให้ “มีอะไรเหรอครับ”

“พี่ทำกระเป๋าตังค์ตกป่ะครับ” ไนท์ยื่นกระเป๋าหนังสีน้ำตาลเข้มราคาแพงระยับไปตรงหน้าชายหนุ่ม

            เนวินทำท่าลูบคลำกระเป๋ากางเกงของตัวเอง ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย แล้วรับกระเป๋าเงินนั้นมาจากมือของไนท์ “ใช่ กระเป๋าตังค์พี่เอง ขอบคุณมากนะที่เอามาคืน”

            “ไม่เป็นไรครับ” เด็กหนุ่มยิ้มรับ แล้วทำท่าจะหมุนตัวเดินกลับไปทางเดิม แต่กลับถูกเนวินเรียกไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวสิ”

“ครับ?

เนวินล้วงแบงค์พันออกมาจากกระเป๋าสองใบแล้วยื่นให้ “แทนคำขอบคุณที่เก็บกระเป๋าตังค์มาคืนพี่ ถ้ากระเป๋าใบนี้หายพี่คงลำบากมากจริงๆ”

“ไม่เป็นไรครับ” ไนท์บอกปฏิเสธด้วยน้ำเสียงลำบากใจ แทบไม่ได้ก้มลงมองเงินจำนวนนั้นด้วยซ้ำ

“เถอะนะ ช่วยรับไว้เพื่อความสบายใจของพี่” เนวินพยายามคะยั้นคะยอ แต่เมื่อเห็นว่าไนท์ยืนยันจะไม่รับ แถมสีหน้ายังดูลำบากใจขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ยื่นข้อเสนออย่างอื่นแทน...ตามแผนที่วางไว้ตั้งแต่แรก “งั้น...ถ้ายังไง ให้พี่เลี้ยงข้าวสักมื้อแทนคำขอบคุณแล้วกัน”

“เอ่อ...” ไนท์อึกอัก ใจจริงเขาไม่อยากรับสิ่งตอบแทนอะไรทั้งนั้น แต่เมื่อเห็นสีหน้าคาดหวังของคนตรงหน้าก็รู้สึกลำบากใจที่จะปฏิเสธ และกลัวจะถูกรบเร้าให้รับเงินไว้อีก จึงยอมพยักหน้าตกลง “ก็ได้ครับ”

“งั้นขอเบอร์ไว้หน่อยได้ไหม ไว้พี่จะโทรไปนัด”

ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดถูกยื่นมาตรงหน้า ไนท์ก้มมองมันอย่างชั่งใจเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามากดเบอร์โทรของตัวเองลงไป แล้วยื่นคืนให้เจ้าของเครื่อง ซึ่งหลังจากเนวินรับมือถือคืนมาแล้ว เขาก็กดโทรออกเบอร์ของเด็กหนุ่ม และตัดสายทิ้งหลังจากได้ยินเสียงสัญญาณรอสายแค่หนึ่งครั้ง

“พี่ชื่อเนวินนะ อย่าลืมเม็มชื่อไว้ด้วยล่ะ”

“อ...อ้อ ครับ” ไนท์รีบล้วงมือถือออกมาเม็มเบอร์ล่าสุดที่ไม่ได้รับสาย

เนวินขมวดคิ้ว “แล้ว...พี่จะเม็มชื่อน้องว่าอะไรดี?

“ไนท์ครับ” เด็กหนุ่มยิ้มแหย เมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเสียมารยาทที่ลืมบอกชื่อกับอีกฝ่าย

“โอเค ไว้พี่จะโทรไปนะ”

“ครับ...งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

คล้อยหลังไนท์ เค้กตีแขนเพื่อนสนิทที่ยืนข้างกันอย่างหมั่นไส้ “มุกเก่าเต่าล้านปีมากยังกล้าเอามาเล่น เดี๋ยวนี้ใครเขาใช้มุกแบบนี้กันอีกย๊ะ เขามีแต่เดินเข้าไปแจกนามบัตร หรือไม่ก็ขอเบอร์ ขอไลน์กันตรงๆ ทั้งนั้นแหละ”

“เธอคิดว่าแบบน้องเขาเนี่ย ถ้าเราเดินเข้าไปขอตรงๆ เขาจะไม่ผวาเรารึไง”

“ก็นะ...อาจจะได้รอยเท้ามาเป็นของแถมถ้าเขาไม่ได้ชอบผู้ชาย”

เนวินขยิบตา ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “ก็นะ...ไม่ชอบก็จะทำให้ชอบนั่นล่ะ”

 

เมื่อไนท์เดินกลับมา ซันไชน์ก็รีบซักถามเรื่องที่เกิดขึ้นทันที พอรู้ว่าคนที่ตัวเองกำลัง จีบเพิ่งให้เบอร์โทรกับชายหนุ่มที่ชื่อ เนวิน ไป เขาก็อดรู้สึกหงุดหงิดนิดๆ ไม่ได้ แต่ก็ทำได้แค่ตีหน้ายิ้ม พูดออกไปเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร

“ให้เบอร์เขาไปแบบนี้ รู้ตัวรึเปล่าว่าเขาจีบ”

ไนท์ถึงกับสำลักน้ำที่กำลังดื่ม เด็กหนุ่มใช้หลังมือเช็ดปากก่อนจะย้อนถามซันไชน์ด้วยน้ำเสียงอึ้งๆ “เอ่อ...จ...จีบเราอะนะ?

“ใช่ไง มีอย่างที่ไหน แค่หยิบกระเป๋าตังค์ไปคืน ถึงขั้นจะเลี้ยงข้าว แถมยังแลกเบอร์กันอีก”

“.....”

จะเป็นไปได้ไงในเมื่อเราเป็นผู้ชาย ไนท์คิด แต่พอลองนึกย้อนถึงช่วงเปิดเทอมที่ผ่านมา ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีผู้ชายเข้าใจผิดแล้วเข้ามาจีบ ที่แย่ไปกว่านั้น ดันมีผู้หญิงที่ชอบผู้หญิงด้วยกันมาจีบไนท์ด้วย พอรู้ทีหลังว่าเขาเป็นผู้ชายถึงกับถูกตบจนหน้าหัน นึกถึงเรื่องคราวนั้นแล้วเด็กหนุ่มก็ยิ้มแหย เผลอยกมือขึ้นลูบแก้มซ้ายของตัวเอง

“นี่ไม่รู้ตัวจริงเหรอ”

ฟังจากที่ไนท์เล่าเป็นใครก็รู้ว่าเนวินคิดจะจีบ แต่เจ้าตัวดันไม่รู้ตัวเลย? หรือที่จริงไนท์ก็ถูกใจเนวินเหมือนกันเลยยอมให้เบอร์ไป...ซันไชน์จ้องมองอีกฝ่ายอย่างจับผิด แต่ดูอย่างไรท่าทางของคนตัวเล็กก็ซื่อ (บื้อ) จนดูไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างที่บอกจริงๆ

“ไม่ใช่หรอกน่า”

“เฮ้อ” ซันไชน์ถอนหายใจออกมาเบาๆ “รีบเลือกต้นไม้แล้วไปหาอะไรเย็นๆ กินกันดีกว่า เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง”

“เฮ้ย ไม่เป็นไร”

“เหอะน่า ไนท์อุตส่าห์มาเป็นเพื่อนเราเลือกต้นไม้ ไว้ครั้งหน้าไนท์ค่อยเลี้ยงเราคืนก็ได้”

“อือๆ ก็ได้” เด็กหนุ่มพยักหน้าเออออ แล้วโบกมือเรียกพนักงานชายที่เดินผ่านมาทางนี้พอดี ก่อนจะชี้บอกว่าจะเอาต้นไม้ต้นไหนบ้าง เพื่อให้พนักงานยกกระถางออกไปคิดเงิน

“เออไนท์ ขอเบอร์หน่อยสิ มีอะไรจะได้ติดต่อสะดวก”

“หือ...” ไนท์หันกลับมาหลังจากคุยกับพนักงานเสร็จ “เมื่อกี้ซันว่าไงนะ”

“ขอเบอร์หน่อย”

“จะจีบเราเหรอ”

ซันไชน์นิ่งค้าง มองไนท์อย่างอึ้งๆ ไปเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายหลุดหัวเราะขำออกมาแล้วตบไหล่เขา บอกว่าแค่แซวเล่น ชายหนุ่มก็ต้องส่ายหน้ายิ้มขำ

ก็นะ...คิดว่ารู้ความจริงแล้วซะอีก

สุดท้าย เดท แรกในวันนี้ ซันไชน์ก็ได้เบอร์ของไนท์มาอย่างที่หวัง

Pie2Na

คุยกันนิด ^^

เรื่องนี้ใสๆ มุ้งมิ้ง ไม่ขาย NC นะครับ แต่ NC มีแน่นอน (อ้าว) 5 5 5 5 5

เรื่องนี้มีดราม่าพอให้ใจหวิวนะฮะ เพราะพระเอกซึน นายเอกก็ซื่อบื้อ แต่หลักๆแล้วก็หวานละมุนอุ่นหัวใจ ^_^

ชอบเรื่องนี้เม้นให้กำลังใจคนเขียนบ้างน้า

 

ถึงคนอ่านเก่า พายอยากให้คนอ่านเก่า อ่านฉบับรีไรท์กันก่อนฮะ เลยไม่ได้อัพต่อจากเดิม TT เพราะฉบับรีไรท์ปรับไปเยอะมาก ทั้งบทพูด บุคลิกตัวละคร ฉาก   (เขียนทิ้งไว้นาน พอมาอ่านทวนแล้วรู้สึกแบบ เราเขียนอะไรลงไปวะ อยากจะลบเขียนใหม่ให้หมด) ดังนั้น...อ่านเถอะฮะ 5 5 5 55 5 

 

ขอบคุณน้าที่ติดตามเรื่องนี้ ทั้งหน้าเก่าหน้าใหม่

หลับฝันดีนะฮะ

พาย ^^

 



[1] เดหลี เป็นไม้ประดับที่มีใบขนาดใหญ่สีเขียวเข้มมันวาว ออกดอกเป็นช่อสีขาวหรือขาวแกมเหลือง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

451 ความคิดเห็น

  1. #449 YongWen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 18:55
    เรื่องนี้น่ารักก น้องไนท์มุมิมากๆ
    #449
    0
  2. #448 Waterlandy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 06:22
     just follow from tunwalai krab ... still great story na krab
    #448
    0
  3. #438 ชอบ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 13:19
    ชอบน่ารักแบบนี้ดราม่าน้อยๆ
    #438
    0
  4. #304 jaja_wanwisa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 09:00
    ตั้ลล้ากกกกกกกด
    #304
    0
  5. #119 James Kung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 22:09
    ชอบๆ น่ารักดีครับ
    #119
    0
  6. #65 Hye_kiki (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 07:47
    เชียร์ซันครับ คุณเนวินคุณอย่าๆ
    #65
    0
  7. วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 21:55
    โดนสนองกลับแล้วซัน กร๊ากกกก
    #9
    0
  8. #7 SiN E.f (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 19:26
    ซันนน อิซื่อบื้อออ ไนท์เป็นผู้ชายโว้ยย // อินค่ะ ฮ่าา
    #7
    1
    • #7-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 2)
      9 มีนาคม 2558 / 20:53
      ตอนคิดคาแรกเตอร์ คือพระเอกฉลาดนะครับ
      แต่ทำไมเขียนออกมา กลายเป็นโง่ไปได้ ฮาาาา
      //ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้า ^^
      #7-1
  9. #6 WGB. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 14:00
    พี่พายยยยยยย ตามมาอ่านค่ะ~ อยากอ่านแนวผีๆมานานละ 55555555
    #6
    1
    • #6-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 2)
      9 มีนาคม 2558 / 20:52
      แจงชื่อมาโหน่ยยยย พี่จำไอดีมะได้
      ขอบคุณมากๆ เลยน้าครับ ><
      #6-1
  10. #5 pwsa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 13:31
    หนุกๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #5
    1
    • #5-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 2)
      9 มีนาคม 2558 / 20:50
      ขอบคุณๆ ครับ ><
      #5-1
  11. #4 Lullabelle (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 18:40
    อ่าววววว ทำไมมีครึ่งเดียว55555 รอๆๆ
    #4
    1
    • #4-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 2)
      9 มีนาคม 2558 / 20:49
      ครบ 100% แล้วครับ มาอ่านยัง 5 5 5 55 //ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้า ><
      #4-1
  12. #2 zenbongsakura (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 11:53
    เมื่อไหร่ซันจะรู้ว่าไนท์เป็นผู้ชายละเนี่ย รอลุ้นคะ><
    #2
    1
    • #2-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 2)
      9 มีนาคม 2558 / 20:51
      อีกสักพักแหละ 5 5 5 5 5 5
      #2-1