Ghost Effect รักจะตายนาย (เห็น) ผี : [Yaoi]

ตอนที่ 1 : Intro :: เข้าใจผิด (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    18 เม.ย. 59

 

Intro

เข้าใจผิด

 

6: 10 P.M.

แสงแดดสีส้มอ่อนตกกระทบอพาร์ตเมนต์กลางเก่ากลางใหม่ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน ถึงแม้อพาร์ตเมนต์หลังนี้จะมีสีฟ้าตัดกับสีน้ำเงินเข้มที่ควรจะดูสวยงามในเวลาโพล้เพล้ แต่น่าแปลกที่ไม่มีใครอยากจะแหงนมองไปยังตัวอาคาร และหากมีใครขับรถผ่านอพาร์ตเมนต์หลังนี้ก็มักจะเร่งความเร็วให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ว่ากันว่าอพาร์ตเมนต์หลังนี้เคยมีหญิงสาวผูกคอตาย...วิญญาณของเธอมักจะออกมาคร่ำครวญอยู่บนระเบียงห้องให้ผู้คนที่ผ่านไปมาได้พบเห็นอยู่บ่อยครั้ง เพราะเหตุนี้เอง อพาร์ตเมนต์ราคาถูกซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมือง จึงเหลือห้องว่างให้เช่า ในขณะที่อพาร์ตเมนต์หลังอื่นในพื้นที่ใกล้เคียงกลับถูกจับจองจนเต็มทุกห้องพัก

บริเวณลานจอดรถภายในอพาร์ตเมนต์ รถสปอร์ตเปิดประทุนสีขาวปลอดที่ดูไม่เข้ากับสถานที่ เลี้ยวเข้ามาจอดนิ่งสนิทข้างๆ รถเก๋งเก่าๆ คันหนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มเจ้าของรถคันงามจะก้าวลงจากรถ

เขาคนนี้สูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ผิวที่เคยขาวจัดคล้ำแดดเล็กน้อยจากการเล่นกีฬากลางแจ้ง รูปร่างสูงกำยำราวกับนายแบบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ผมสีน้ำตาลเข้มตัดสั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลขี้เล่น และถึงแม้ว่าเขาจะสวมเพียงเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้น กับรองเท้าแตะ แต่เขาก็ยังดูโดดเด่นจนทำให้ผู้คนที่พบเห็นต้องเหลียวกลับมามองเป็นครั้งที่สอง

ชายหนุ่มยกลังกระดาษขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยของใช้จากเบาะหลัง ใช้เท้าถีบประตูรถปิดลง กดรีโมทล็อครถ จากนั้นก็เดินไปยังประตูกระจกของอพาร์ตเมนต์ ซึ่งเหนือบานประตูมีป้ายสีน้ำเงินเข้มติดอยู่ ตัวอักษรสีขาวบนป้ายเขียนไว้ว่า...

กิตติอพาร์ตเมนต์

เขาเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงหน้าห้อง 213 ซึ่งเป็นห้องที่อยู่ด้านในสุดของชั้น ฝั่งตรงข้ามกับห้องนี้คือห้อง 214 ทั้งสองห้องอยู่ติดกับระเบียงรวมที่เต็มพรืดไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับ ต่างจากชั้นอื่นๆ ที่ปล่อยให้พื้นบริเวณระเบียงว่างเปล่าโดยไม่ได้ใช้ประโยชน์

ชายหนุ่มล้วงกุญแจห้องออกจากกระเป๋ากางเกงอย่างทุลักทุเล แต่แล้วก็ดันทำมันตกพื้น จึงต้องวางลังกระดาษลงเพื่อก้มลงเก็บ

ในตอนนั้นเอง...สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับเท้าเปล่าเปลือยคู่หนึ่ง เท้าคู่นั้นยืนอยู่บนพื้นระเบียงซึ่งเปียกแฉะไปด้วยน้ำ ดูจากขนาดเท้าและข้อเท้าขาวเนียนละเอียดที่เล็กบอบบางแล้ว เขาเดาว่าน่าจะเป็นเท้าของผู้หญิง

สายตาคมกริบไล่ขึ้นไปยังท่อนขาเรียวสวยขาวผุดผ่อง ก่อนจะหยุดจ้องมองสะโพกกลมมนที่ถูกชายเสื้อยืดสีขาวปิดไว้อย่างหมิ่นเหม่ มันห่างออกไปเพียงเอื้อมมือเท่านั้น ทว่าเขาก็ได้แต่มองมันอย่างเสียดายแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้าของสะโพกเย้ายวนใจหันกลับมาทางชายหนุ่มพอดิบพอดี

“อ๊ะ!

ไนท์ หลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ เผลอปล่อยฝักบัวรดน้ำในมือหล่นลงบนพุ่มไม้ดอกข้างตัว น้ำที่เหลืออยู่เกือบครึ่งกระฉอกโดนเสื้อยืดสีขาวของ เด็กหนุ่มจนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง

ดวงตากลมโตมองสำรวจคนตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง...ชายหนุ่มคนนี้สูงกำยำ ไนท์ที่สูงเพียงร้อยหกสิบเจ็ดเซนติเมตร ศีรษะอยู่แค่ระดับไหล่ของอีกฝ่ายเท่านั้น ทั้งรูปร่างของไนท์ยังผอมบาง เมื่อยืนอยู่ข้างๆ กันเขาจึงดูเหมือนเด็กชายที่ยังไม่โตเต็มวัยเสียมากกว่า ทั้งที่ตอนนี้เขาก็อายุสิบเก้าปีเข้าไปแล้ว

ทว่าที่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด ผิวกายของผู้ชายคนนี้มีสีแทนอ่อน แต่กลับเปล่งแสงสีขาวนวลออกมาราวกับอีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์!

ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มตรงหน้าจ้องมองไนท์ราวกับต้องมนต์สะกด แสงแดดสีส้มอ่อนตกกระทบผิวขาวจัดทำให้ใบหน้าของไนท์ดูเหมือนกำลังเปล่งประกาย เส้นผมสีดำสนิทนุ่มสลวยตัดสั้นระต้นคอล้อมกรอบใบหน้าเรียวเล็ก คิ้วได้รูปขมวดมุ่นอยู่เหนือดวงตาลสีนิลกลมโต จมูกเชิดรั้น และริมฝีปากรูปกระจับสีโอล์ดโรส โดยรวมแล้วไม่นับว่าสวย แต่น่ารักจนทำเอาหัวใจของเขากระตุก

เหนือสิ่งอื่นใด...ชายหนุ่มรู้สึกคุ้นหน้าไนท์ รู้สึกผูกพันด้วยอย่างกับพวกเขาเคยรู้จักกันมานาน แต่กลับนึกไม่ออกว่าเจอไนท์ที่ไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวจนต้องเลิกพยายาม

เขามั่นใจนะว่ามันไม่ใช่อาการของคนตกหลุมรักแรกพบ ไม่ใช่อะไรที่น้ำเน่าแบบนั้น แต่มันน้ำเน่ากว่า...เขารู้สึกเหมือนได้พบคนที่รอคอยมานาน ทั้งคิดถึง ทั้งโหยหา อยากจะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดแนบอก กระซิบบอกว่ารักมากแค่ไหน

ใช่...มันโคตรบ้า คนเราจะรักคนแปลกหน้าได้ยังไง แม้แต่ตัวเขาเองยังสับสนกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นจนจุกในอกไปหมด

“นายร้องไห้ทำไม”

“.....”

ร้องไห้? พอยกมือลูบแก้ม ชายหนุ่มถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองน้ำตาไหล เมื่อกี้ฝุ่นคงปลิวเข้าตาเขาล่ะมั้ง

เห็นคนตรงหน้าไม่ตอบ ไนท์ก็รู้สึกลนลาน มีดวงวิญญาณมากมายชอบมาร้องไห้ต่อหน้าเขา เข้ามาร้องขอความช่วยเหลือที่ไนท์ไม่สามารถช่วยได้ แต่ผู้ชายคนนี้ดูต่างจากดวงวิญญาณพวกนั้น อีกฝ่ายมีแสงเปล่งประกายออกมา ไม่ได้ดูมืดมัวเห็นแล้วชวนหดหู่เหมือนดวงวิญญาณที่ไนท์เคยเจอ แถมยังคล้ายมนุษย์จนไนท์ชักไม่แน่ใจ

“นาย...ใช่คนรึเปล่า”

“ฮะ?

ชายหนุ่มอึ้ง...ไม่ใช่คนแล้วจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ เอเลี่ยน?

งะ...งั้นนายเป็นเทวดาเหรอ ขอโทษที่ลบหลู่นะ ค...คือเราไม่เคยเจอเทวดามาก่อน อย่างมากก็แค่พระภูมิเจ้าที่ แล้วนายก็ดูเหมือนคนมากจริงๆ

มีอะไรในตัวเขาที่ทำให้เขาดูเหมือนเทวดาเหรอ ชายหนุ่มคิดอย่างสับสน...ผู้หญิง (?) คนนี้ยังปกติดีรึเปล่านะ แต่ดูแล้วก็ไม่น่าจะมีปัญหาตรงไหน บางทีเธออาจจะแค่ยิงมุกตลกฝืดก็ได้

“ไม่ใช่หรอก เราเป็นผีตายโหงน่ะ เพิ่งโดนรถชนตายเมื่อวานนี้เอง” เขารับมุกด้วยสีหน้ายิ้มๆ แต่คนฟังที่ผิวขาวจัดอยู่แล้ว ตอนนี้หน้ากลับซีดจนดูไม่ต่างจากกระดาษ ทำเอาชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแกล้งทำเป็นกลัวหรือเชื่อจริงๆ กันแน่

I've lost the power to understand. What it takes to be a man with my heart. I saw you wanted this to end…

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงเพลง Weak ของวง Seether ก็ดังขัดจังหวะขึ้นพอดี

ชายหนุ่มล้วงมือถือขึ้นมากดรับสาย ไนท์ที่มองอยู่ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก มั่นใจในทันทีว่าอีกฝ่ายคงไม่ใช่เทวดาหรือผีตายโหงอย่างที่บอก เพราะคงไม่มีผีที่ไหนพกมือถือน่ะสิ

“ฮัลโหลแม่...ครับ ซันถึงห้องแล้ว ฝากขอบคุณลุงเจิมด้วยนะครับที่ช่วยขนของมาให้...ครบแล้วครับ เหลือแค่ของจุกจิกนิดหน่อยที่ซันไปเก็บมาจากคอนโด...ลิฟท์เหรอครับ ไม่มีหรอก แต่ไม่เป็นไรน่า ซันอยู่ได้ อพาร์ตเมนต์ใกล้กับที่ฝึกงานก็มีแต่ที่นี่ที่ยังเหลือห้องว่าง ซันขี้เกียจตื่นเช้าน่ะ ถ้าไปอยู่ไกลกว่านี้คงต้องตื่นตั้งแต่หกโมง ทรมานแย่...” ระหว่างคุยโทรศัพท์กับแม่ สายตาคมกริบไม่ได้ละไปจากใบหน้าของไนท์เลย

ไนท์ได้แต่ทำสีหน้ากระอักกระอ่วน จะเดินออกจากระเบียงก็ไม่ได้เพราะผู้ชายตัวโตยืนขวางไว้เต็มประตู จะยืนอยู่ต่อก็คงจะเสียมารยาทที่มาแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์ เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจยื่นมือออกไปสะกิดไหล่ของคนตรงหน้า

ซัน หรือ ซันไชน์ เมื่อเห็นไนท์ใช้นิ้วชี้สะกิดไหล่ตัวเองเบาๆ ก็หลุดรอยยิ้มออกมา

“แม่ครับ แค่นี้ก่อนนะ” เขาชิงตัดสายก่อนที่แม่จะพูดอะไรต่อ แล้วจึงหันมาให้ความสนใจกับไนท์อีกครั้ง แกล้งเอ่ยปากถาม ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายสะกิดตนเพราะอะไร “มีอะไรเหรอ?

“เอ่อ...ขอทางหน่อยได้ไหม เราเดินออกไปไม่ได้”

เห็นท่าทางเงอะงะของคนตัวเล็กกว่าแล้วซันไชน์ก็นึกสนุก อยากจะแกล้งต่ออีกหน่อย เลยยังยืนขวางอยู่อย่างนั้น พลางไล้สายมองไนท์ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจพิเคราะห์

เส้นผมสีดำขลับซอยสั้นระต้นคอ ยาวกว่าทรงผมของเด็กหนุ่มทั่วไปอยู่เล็กน้อย แต่ก็ยังดูแมนเกินไปสำหรับผู้หญิงอยู่ดี บุคลิกก็ไม่นุ่มนิ่มเหมือนพวกผู้หญิง การแต่งตัวก็ดูก้ำกึ่ง...เสื้อยืดสีขาวคอย้วย หน้าอกแบนราบ หรือจะรัดหน้าอก?

ลมหายใจของซันไชน์สะดุดเมื่อมองต่ำลงมา ชายเสื้อยืดสีขาวพอเปียกชุ่มก็เห็นไปถึงไหนต่อไหน เนื้อผ้าบางเบาแนบติดกับหน้าท้องแบนราบ เห็นสะดือเล็กๆ ของอีกฝ่ายได้ชัดเจน ต่ำลงกว่านั้น เรียวยาวโผล่พ้นขอบกางเกงบ็อกเซอร์ลายสก็อตที่สั้นจนปิดสะโพกได้แค่หมิ่นเหม่ 

เวลาเห็นผู้หญิงแต่งตัวโป๊ ปกติซันไชน์คงจะถือโอกาสมองให้คุ้ม แต่คราวนี้เขาดันรู้สึกหงุดหงิดจนอยากหาอะไรมาปิดไว้แทน ยิ่งคิดว่าก่อนหน้านี้จะมีสักกี่คนที่ได้เห็นขาขาวๆ ของไนท์ ชายหนุ่มก็ยิ่งหงุดหงิดหนักกว่าเดิม

“เอ่อ...” พอถูกจ้องเอาๆ แถมยังไม่ยอมหลีกทางให้ ไนท์ก็เริ่มทำตัวไม่ถูก “มีอะไรเหรอ”

“แค่สงสัยน่ะ ว่าเธอเป็นทอมรึเปล่า” ถามแบบนี้ออกจะเสียมารยาทเกินไปหน่อย แต่ในเมื่อซันไชน์ตัดสินใจแล้วว่าจะ จีบไนท์ เขาเลยอยากได้คำตอบที่ชัดเจน

“ไม่ได้เป็น” ถูกถามแบบนี้เด็กหนุ่มก็ขมวดคิ้ว ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นทอม แต่ก็ยังอดเคืองนิดๆ ไม่ได้

ซันไชน์ไม่รู้ว่าจะเชื่ออีกฝ่ายดีรึเปล่า...ตัดผมสั้น แถมยังเก๊กเสียงห้าวซะขนาดนี้ ความจริงแล้วเสียงของคนตรงหน้าก็เพราะน่าฟังดี แต่มันฟังดูทุ้มไปนิดสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ ซันไชน์เลยคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะดัดเสียงให้แมน ถ้าเป็นผู้หญิงจริงๆ ไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนี้เลย

“งั้นขอโทษแล้วกันที่สงสัย...เราชื่อซันนะ”

“อืม เราชื่อ...”

ไนท์

พอชื่อนี้หลุดออกจากปากซันไชน์ ทั้งสองคนก็ชะงักมองกันอย่างงงงัน

“นายรู้จักเราเหรอ”

“เปล่า...” ซันไชน์จะรู้จักไนท์ได้ยังไง ในเมื่อพวกเขาเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก แต่จู่ๆ ชื่อนี้ก็ดันโผล่เข้ามาในหัว เลยหลุดเรียกออกไป “ไนท์เรียนที่ไหนเหรอ เราเรียนอยู่ที่มหาลัย MH นะ ปีสามจะขึ้นปีสี่ละ น่าจะแก่กว่าไนท์หลายปี” เขาเปลี่ยนเรื่อง ไม่รู้จะอธิบายกับไนท์ยังไงเหมือนกันว่าไปเอาชื่อนี้มาจากไหน

“จริงเหรอ งั้นก็เรียนที่เดียวกัน ปีเดียวกันดิ”

“อำกันป่ะเนี่ย” ซันไชน์อดแปลกใจไม่ได้ “เรานึกว่าไนท์เรียนม.ปลายซะอีก ดูอายุไม่น่าจะเกินสิบเจ็ดนะ”

“ไม่ได้อำนะ เราเข้าเรียนก่อนเกณฑ์สองปี ตอนนี้เราสิบเก้าแล้ว”

“งั้นไนท์ก็อยู่ในช่วงฝึกงาน?

“อืม เราฝึกงานที่ธนาคาร IBN ตรงข้ามอพาร์ตเมนต์น่ะ จะเริ่มงานพรุ่งนี้ละ”

“บังเอิญดีแฮะ เราก็เริ่มงานพรุ่งนี้เหมือนกัน ที่ทำงานไนท์อยู่ข้างๆ ธนาคารสินเชื่อที่เราฝึกงานเลย” ชายหนุ่มพยายามชวนคุยเพราะอยากสานสัมพันธ์กับไนท์ให้ได้เร็วๆ “ไนท์อยู่ห้องไหนเหรอ? ย้ายมาอยู่ที่นี้นานรึยัง แล้วมาทำไรอยู่ตรงนี้?

“เพิ่งย้ายมาเมื่อวานเอง เราอยู่ห้องนี้” ไนท์ชี้ไปที่ห้อง 214 ฝั่งตรงข้ามกับห้องของซันไชน์ ก่อนจะอธิบายว่า “เราออกมารดน้ำต้นไม้น่ะ”

“ต้นไม้พวกนี้ไนท์ปลูกเองเหรอ?”                                                                          

ไนท์ส่ายหน้า “เปล่าหรอก เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน เห็นระเบียงโล่งๆ เลยจัดสวนสักหน่อย สวยดีป่ะ?

“อืม น่ารักดี” ซันไชน์ตอบพลางจ้องหน้าไนท์ ที่เขาบอกว่า น่ารักน่ะ หมายถึงคนตรงหน้าต่างหาก

พอโดนจ้องหนักๆ เข้า ไนท์ก็เอาข้อนิ้วชี้ปัดปลายจมูกด้วยความประหม่า เห็นแล้วซันไชน์ก็อยากจะยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มแรงๆ ให้หายมันเขี้ยว

“เอ่อ...ขอตัวเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อก่อนนะ”

ซันไชน์อยากชวนไนท์คุยต่ออีกหน่อย แต่เห็นเสื้อที่เปียกชุ่มของคนตัวเล็กแล้วก็กลัวอีกฝ่ายจะเป็นหวัดไปเสียก่อน เลยยอมก้าวออกจากประตูระเบียง

 “เราอยู่ห้องนี้นะ” ชายหนุ่มยกนิ้วโป้งชี้ไปข้างหลังตัวเอง “ยังไงถ้าว่างๆ หรือมีเรื่องให้ช่วยก็เคาะเรียกได้”

“ห้อง 213?” ไนท์ขมวดคิ้วนิ่วหน้าพลางมองไปที่บานประตู เหนือตัวเลข 213 มีแผ่นยันต์สีแดงเข้มถูกแปะไว้ เด็กหนุ่มได้แต่คิดในใจว่า คนที่ต้องการความช่วยเหลือคงไม่ใช่เขาแล้วล่ะ แต่เป็นซันไชน์ต่างหาก

“อืม” ชายหนุ่มยิ้มตอบ ยืนมองจนคนตัวเล็กเข้าห้องไป แล้วจึงหันมาไขประตูห้องตัวเอง

ซันไชน์ไม่เชื่อเรื่องพรหมลิขิต ไม่เชื่อเรื่องโชคชะตา แต่เขาเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง และเขาก็อยากพิสูจน์ว่าทำไมหัวใจไม่รักดีของเขา ถึงไปตกหลุมรักคนแปลกหน้าเอาง่ายๆ ทั้งที่คนๆ นั้นไม่ได้ตรงสเปกเลยสักนิด

เพราะงั้น...ต่อให้ไนท์ชอบผู้หญิงจริงๆ แต่เขานี่แหละจะเปลี่ยนให้ไนท์หันมาชอบผู้ชายเอง!

Pie2Na

 

................................................................................................................................................................

เรื่องนี้เพิ่งรีไรท์จบไปหมาดๆ แต่เหมือนมีบางหยุดยังต้องแก้อีก TT__TT
จะทยอยอัพทุกวันถ้ามีคนอ่านนะครับ 5 5 5 5  5
ใครหลงเข้ามาอ่าน ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจให้คนเขียนกันบ้างน้า จะได้ขยันอัพ ^^

ฝันดี
พาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

451 ความคิดเห็น

  1. #427 Satan ONE (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 01:59
    ไนท์นางชายแท้จ้าาาา 555
    #427
    0
  2. #303 jaja_wanwisa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 08:48
    ติดตาม ๆ
    #303
    0
  3. #64 Hye_kiki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 07:36
    ซันจะทำไงให้มาชอบนายเหรอ?
    #64
    0
  4. #63 tan_kun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 00:20
    น่ารักมากเลย น้องไนท์ พี่ซัน ฟินนนน <3<3<3
    #63
    0
  5. #45 นามแฝง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 15:47
    น่ารัก >< ขอติดตามด้วยคนนน 55555
    #45
    0
  6. #19 pang ping pong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 16:32
    น่าร้ากก -////-
    #19
    0
  7. วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 19:07
    น่ารักอ่ะ แต่ไครเป้นวิณญาณอ่ะ
    #8
    0
  8. #3 Lullabelle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 18:34
    รู้สึกจะเป็นไนท์มากกว่าที่เปลี่ยนซันมาชอบผู้ชาย5555
    สนุกดีๆ ติดตามๆ
    #3
    1
    • #3-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 1)
      9 มีนาคม 2558 / 20:51
      คิดเหมือนกัน 5 5 5 5 5
      #3-1
  9. #1 zenbongsakura (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 17:42
    ไนท์น่ารักจัง จะติดตามค่ะ><
    #1
    1
    • #1-1 P.I.E Area(จากตอนที่ 1)
      7 มีนาคม 2558 / 21:02
      ขอบคุณครับ ><
      #1-1