32 Days of XxX จบเกมนี้ขอใจคุณเป็นของผม :: [Yaoi]

ตอนที่ 2 : บทที่ 01 : ค่ำคืนนั้น... กับอดีตที่ยังฝังใจ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ธ.ค. 56


บทที่ 1

ค่ำคืนนั้น...กับอดีตที่ยังฝังใจ

 


 

กับใครบางคนที่เคยทำให้คุณหลงรัก...คุณอาจลืมเขาไม่ได้ไปจนชั่วชีวิต

 

            สี่เดือนก่อน...

            “วาเลนไทน์ ทำไมยังไม่กลับอีกล่ะโยชิถามเด็กหนุ่มร่างเล็กพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ยาวฝั่งตรงข้าม

            โยชิเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งคณะของเขาอยู่ห่างจากคณะแพทย์เกือบหนึ่งกิโลเมตร แต่เพราะโยชิอยากแวะมาดูให้แน่ใจว่าวาเลนไทน์กลับบ้านแล้ว เขาถึงได้เดินอ้อมมาทางนี้ ทว่ากลับพบเพื่อนร่างเล็กกำลังนั่งหงอยเหงาอยู่คนเดียวใต้ตึกคณะ

            “รอเจอยู่ครับวาเลนไทน์ตอบด้วยรอยยิ้ม

            โยชิกลอกตา หมอนั่นอีกแล้วเหรอ? เขากับนายไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ทำไมเขาต้องตามนายแจขนาดนี้ แล้วแฟนนายล่ะ ทำไมไม่มารับ

            “ช่วงนี้พี่กานต์ยุ่งๆ น่ะครับ ผมเลยติดรถเจกลับบ้านเกือบทุกวันวาเลนไทน์พูดถึงคนรักของตนเอง

            “งั้นให้ฉันไปส่งมั้ย?” โยชิยิ้มกว้าง

            โยชิเคยตามจีบวาเลนไทน์อยู่ช่วงหนึ่ง พอรู้ว่าอีกฝ่ายมีแฟนแล้ว เขาถึงยอมล่าถอยออกมา แต่ก็อดมองอยู่ห่างๆ ไม่ได้ จนถึงตอนนี้เขายังชอบวาเลนไทน์อยู่ ซึ่งความชอบนั้นเป็นความชอบแบบเพื่อนหรือพี่น้องเสียมากกว่า

            “ไม่เอาหรอก เดี๋ยวพี่กานต์ก็โมโหกันพอดี

            “ก็จริง แฟนนายขี้หึงซะขนาดนั้นโยชิเบ้หน้า

โยชิมีโอกาสได้พบกับ สงกรานต์ คนรักของวาเลนไทน์หลายครั้ง และทุกครั้งก็มีวาเลนไทน์อยู่ด้วย ซึ่งแค่เห็นโยชิกับวาเลนไทน์ยืนอยู่ด้วยกัน สงกรานต์ก็หึงจนเกือบจะชกหน้าโยชิ จะมีก็แต่เจสันเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สงกรานต์ค่อนข้างไว้ใจ ยอมให้เข้าใกล้คนรักของตัวเอง

            “ไทน์!

            เสียงตะโกนดังมาแต่ไกล ตามด้วยร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตรของเจสันที่สาวเท้าเร็วๆ ตรงมาทางพวกเขา สีหน้าของชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีนิ่งขรึมเสียจนน่ากลัว

            “เมื่อกี้พี่โทร. มาทำไมไม่รับล่ะ?” เจสันถามวาเลนไทน์ แต่หางตากลับเหลือบมองไปทางโยชิอย่างเอาเรื่อง

            “หา? อ๋อ...ไทน์ลืมไปเสียสนิทเลยครับว่าตั้งระบบสั่นเอาไว้ ตอนออกจากห้องเลกเชอร์เลยไม่ได้เปลี่ยนคืนวาเลนไทน์ยิ้มแหย

            “ทำเอาพี่เป็นห่วงแทบแย่เจสันลูบศีรษะเด็กหนุ่มร่างเล็ก รอยยิ้มอ่อนโยนผุดพรายบนใบหน้าหล่อเหลา

            โยชิมองท่าทางของเจสันด้วยความสงสาร ไม่สิ...ควรจะเรียกว่าสังเวชมากกว่า คนเขามีแฟนแล้วก็ยังหลงรักหัวปักหัวปำอยู่ได้...แต่ทำไมกันนะ สายตาและรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนของเจสัน มันทำให้หัวใจของโยชิเต้นผิดจังหวะพิกล

            “ผมกลับก่อนนะครับวาเลนไทน์ส่งยิ้มลาโยชิ

            “อืม...กลับบ้านดีๆ ล่ะ

            “ไปครับเจ กลับบ้านกันวาเลนไทน์บอกกับเจสันด้วยท่าทางร่าเริง ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันเดินไปทางลานจอดรถ

เจ ชื่อนี้ไม่ว่าจะได้ยินสักกี่ครั้ง โยชิก็ไม่ชินกับมันเสียที

วาเลนไทน์เพื่อนของเขากับเจสัน ศัลยแพทย์หนุ่มที่มาเป็นอาจารย์พิเศษให้กับคณะแพทย์ สองคนนี้ดูเหมาะสมกันอย่างกับอะไรดี

แต่ก็นั่นแหละ...ในเมื่อคนหนึ่งมีเจ้าของแล้ว และรักกันปานจะกลืนขนาดนั้น อีกคนก็อย่าคิดหวัง...

 

บรรยากาศในร้านอาหารกึ่งผับแบบเปิดโล่งใกล้ชิดธรรมชาติ ช่วยทำให้สมองของเจสันผ่อนคลายจากเรื่องงานลงได้บ้าง แต่น่าแปลกที่หัวใจของเขายังคงหนักอึ้ง

            เสียงเพลงที่ค่อนข้างดังจากหน้าเวทีปลุกเร้าอารมณ์ของเจสันได้อย่างดี ชายหนุ่มกระแทกแก้วเหล้าลงกับโต๊ะแล้วรินเหล้าเพียวๆ ลงในแก้วที่เหลือน้ำแข็งอยู่น้อยนิด ก่อนจะกระดกเข้าปาก หางตาเหลือบไปมองทางเวทีอย่างไม่ได้ตั้งใจ

            “เด็กนั่น...เจสันขมวดคิ้ว

            ขณะเดียวกันนักร้องที่กำลังทำหน้าที่ของตนอยู่บนเวทีก็ปรายตามาทางเจสันพอดิบพอดี ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่เด็กหนุ่มคนดังกล่าวจะกระตุกยิ้มมุมปากให้เจสัน แล้วกลับไปจดจ่อกับการร้องเพลง เสียงทุ้มแหบเสน่ห์กับมาดเท่ๆ ของเขาเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆ ได้เป็นอย่างดี

            เจสันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กรุงเทพฯ มันเล็กเกินไปรึเปล่า ไม่ว่าเขาจะทำอะไรหรือไปที่ไหน เป็นต้องเจอเจ้าเด็กหน้าตากวนโมโหนั่นเสียทุกครั้งไป

            เพลงเมื่อครู่จบลง และคงเป็นธรรมเนียมที่นักร้องนำต้องพูดเกริ่นเข้าเพลงใหม่ สำหรับเพลงต่อไป ผมขอมอบให้กับคนที่หลงรักแฟนชาวบ้านทุกคนนะครับ!ไม่พูดเปล่า โยชิยังหันมายักคิ้วข้างเดียวให้เจสันด้วย          

เด็กบ้า!” เจสันพึมพำ เขาเป็นคนมีน้ำอดน้ำทนเสมอ แต่กับเด็กหนุ่มผิวสีแทน ท่าทางเลือดร้อนบนเวที ไม่รู้ว่าทำไม ถึงทำเอาเส้นเลือดบนขมับของเจสันเต้นตุบๆ ได้ทุกที

            โยชิเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี ผิวสีแทนอ่อนเพราะแสงแดด รูปร่างสูงโปร่ง ส่วนสูงประมาณร้อยแปดสิบเซนติเมตร หน้าตาจัดได้ว่าโดดเด่น ดูหล่อร้ายอย่างกับพวกที่พร้อมจะชกต่อยคนอื่นได้ทุกเมื่อ และมันน่าหมั่นไส้ก็ตรงที่ พอโก่งคอร้องเพลงไปได้สักพัก โยชิก็ดันถลกเสื้อของตัวเองขึ้น ไม่รู้ว่าต้องการจะโชว์รอยสักรูปปืนที่เอวทางด้านขวา หรืออยากโชว์กล้ามเนื้อได้รูปบนหน้าท้องกันแน่

            “กรี๊ด!! ดูกล้ามหน้าท้องวีเชฟกับรอยสักที่เอวสิ! ฉันจะเป็นลม”         

            เสียงกรีดร้องจากสวยสวยโต๊ะข้างๆ ทำเอาเจสันเบ้หน้า ก็ยอมรับล่ะนะว่าหมอนั่นหุ่นดี แต่โยชิไม่ใช่ผู้ชายตัวหนา แถมกล้ามหน้าท้องที่ว่าก็ไม่ได้เป็นมัดๆ อย่างที่สาวยุโรปชอบกัน ไม่เหมือนอย่างเขา ถ้าไปเดินถอดเสื้อที่ชายหาดในฮาวาย มีหวังได้สาวติดมาเต็มมือ

            ...แล้วนี่เขามาอิจฉาอะไรกับเด็กอายุสิบแปดปี!

            “ท่าจะเมาซะแล้วมั้งเจสันบ่นพึมพำ แล้วยกเหล้าขึ้นดื่มอีกหลายอึก

            “นึกไงมานั่งดื่มเหล้าคนเดียวเนี่ย? หรือว่า...ช้ำรัก?”

            เจสันเงยหน้าขึ้นจากแก้วเหล้า เด็กหนุ่มที่โก่งคอร้องเพลงอยู่บนเวทีเมื่อหลายนาทีก่อน กำลังยืนอยู่ข้างๆ เขา และยักคิ้วหลิ่วตาให้เขาอย่างเสียมารยาท เห็นดังนั้นเจสันก็รู้ทันทีว่าความสงบของเขาจะไม่หลงเหลืออีกต่อไป ชายหนุ่มโบกมือเรียกบริกรให้มาเก็บเงิน แต่กลับถูกโยชิไล่กลับไป

            “นั่งเป็นเพื่อนนะโยชิทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับเจสันโดยไม่รอคำอนุญาต
 

-50%-
v
v
v

            “ผมกำลังจะกลับเจสันบอกทันทีก่อนจะลุกขึ้น แต่คงเพราะฤทธิ์เหล้าที่ทำให้เขาหัวหมุนจนต้องทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง มือข้างหนึ่งกุมขมับเพราะรู้สึกมึน

            “แบบนี้จะกลับไหวเหรอ ให้ฉันขับรถไปส่งไหม?”

            “มีใบขับขี่รึไง?”

            โยชิยักไหล่ รถไม่มี จะมีใบขับขี่ได้ไงล่ะ

            “ผมไม่เสี่ยงให้คุณมาขับรถของผมหรอกนะ โดยเฉพาะถ้ามีผมนั่งอยู่ในรถด้วย

            “เหอะน่าโยชิรินเหล้าใส่แก้วของเจสัน แล้วพยักพเยิดให้เขาดื่มต่อ

            ความจริงโยชิก็ไม่ได้อยากจะข้องเกี่ยวกับเจสันนักหรอก แต่อาจเพราะเขาเคยรู้สึกแบบเดียวกับเจสัน ถึงทำให้เด็กหนุ่มเห็นใจอีกฝ่าย และรู้ดีว่ามันแย่แค่ไหนกับการที่ต้อง...

            เฝ้ารอใครสักคน ทั้งที่รู้ดีว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้

            “ดื่มให้พอเถอะโยชิยิ้มให้ชายหนุ่มแต่ก็เป็นยิ้มที่ดูฝืดเฝื่อนเต็มที

 

            โยชิเดาะลิ้นหลังจากสตาร์ตรถหรูของเจสันและขับออกไปอย่างอารมณ์ดี โดยมีเจสันที่เมาจนไม่ได้สตินั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ

ว่าแต่...บ้านหมอนี่อยู่ไหนวะเนี่ย?” โยชิยกมือซ้ายขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง ขณะที่มือขวายังคงบังคับพวงมาลัย บ้านนายอยู่ไหนน่ะเขาหันไปถามคนข้างๆ

ไทน์...ไทน์เจสันพึมพำก่อนจะเปลี่ยนเป็นตะโกน ทำไม...ทำไมไทน์ถึงไม่รักพี่!

นี่นาย...โยชิยกมือทั้งสองข้างกุมขมับ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ บอกทางไปบ้านนายมาเขารีบเลื่อนมือกลับไปบังคับพวงมาลัยรถอีกครั้ง เมื่อต้องเบี่ยงหลบรถกระบะที่เพิ่งเลี้ยวเข้ามาในเส้นทางเดียวกัน

ฉันไม่รู้เจสันขมวดคิ้วมองเด็กหนุ่มที่กำลังขับรถอย่างไม่พอใจ ก่อนที่นัยน์ตาปรือจะปิดลง

เฮ้ย! ตื่น!!โยชิตะโกนอย่างเหลืออด แต่เจสันไม่มีทีท่าจะลืมตาตื่น ให้มันได้อย่างนี้สิเด็กหนุ่มถอนหายใจแรง แล้วตัดสินใจกลับรถ มุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่คุ้นเคย

 

ตุบ!

ร่างของเจสันถูกโยนลงบนเตียงจนเกิดเสียงดัง

            “แฮกๆโยชิหอบหายใจ เด็กหนุ่มใช้หลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก กว่าจะแบกเจสันขึ้นมาบนห้องพักของเขาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย...ห้องพักของเขาอยู่ชั้นสาม แถมยังไม่มีลิฟต์อีก

            โยชิเดินย้อนกลับไปที่ประตูห้อง อะไรบางอย่างถูกสอดเข้ามาใต้ประตูตอนเขาไม่อยู่ เขาโน้มตัวลงเก็บมันขึ้นมา เพ่งมองมันและพลิกกลับไปกลับมาสองสามครั้ง

            โปสต์การ์ดรูปเค้กวันเกิดที่ไม่ได้ระบุที่อยู่ผู้ส่ง ด้านหลังมีข้อความถูกเขียนด้วยลายมือที่คุ้นตา...

 

สุขสันต์วันเกิดครบรอบ 18 ปี ขอให้นายมีความสุขมากๆ

ขอโทษที่ไม่ได้มาอวยพรด้วยตัวเอง...

-โซ่-

 

            “ใบที่เก้าแล้วนะ” โยชิพึมพำ

เด็กหนุ่มเดินไปที่โต๊ะทำงานข้างหัวเตียง ใช้มือข้างหนึ่งเปิดลิ้นชัก หยิบกล่องใส่หมุดออกมา ในขณะที่มืออีกข้างถือโปสต์การ์ดทาบไว้บนกระดานไม้เหนือหัวเตียง เขาปักหมุดลงบนโปสต์การ์ด ก่อนจะกวาดมองโปสต์การ์ดแต่ละใบ

จะว่าเพราะคิดถึงคนส่งมาก็ไม่เชิง เพียงแต่ทุกครั้งที่เขามองโปสต์การ์ดเหล่านั้น เขาจะไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนอย่างที่เป็นอยู่

            บนกระดานไม้เหนือหัวเตียงของโยชิมีโปสต์การ์ดรูปเค้กวันเกิดในแบบต่างๆ ทั้งหมดเก้าใบ นั่นเท่ากับว่าเก้าปีแล้วที่เขาไม่ได้พบกับผู้ชายคนนั้น

            “พี่อยู่ที่ไหนนะโซ่...โยชิพึมพำ

เด็กหนุ่มกวาดสายตามองรอบห้อง สำรวจหาพื้นที่ว่างพอให้เขาล้มตัวลงนอนได้...แต่มันไม่มีเลย!

            ห้องเช่าราคาถูก ที่มีเพียงตู้เสื้อผ้า เตียง และโต๊ะทำงาน ทั้งยังแคบจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้เดิน จะให้เขานอนตรงไหนกันนอกจากเตียง แต่เตียงหลังเล็กของเขาถูกเจสันจับจองไว้เสียแล้ว

            “เฮ้อ...โยชิถอนหายใจแรง เขาผลักเจสันให้พลิกตัวตะแคงข้าง ก่อนจะเบียดตัวลงนอนข้างๆ กัน โดยการหันหน้าไปอีกทาง ถึงจะอึดอัดแต่ก็จำเป็น ฉันขอสัญญากับตัวเองว่าต่อจากนี้ ฉันจะไม่ซี้ซั้วนั่งดื่มกับใครอีกโยชิบ่นกับตัวเองก่อนจะหลับตาลง

            “อือ...เสียงครางดังขึ้นจากชายหนุ่มที่นอนอยู่ด้านหลังพร้อมกับการขยับตัว

            “เฮ้ย!โยชิสะดุ้งเฮือกเมื่อแขนข้างหนึ่งของเจสันพาดลงบนเอวของเขา เด็กหนุ่มพยุงตัวลุกขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงกึ่งนั่งกึ่งนอน และในตอนนั้นเอง สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับปานแดงเล็กๆ รูปสามเหลี่ยมที่หลังใบหูด้านซ้ายของเจสัน

            ปานนั่น! โยชิเบิ่งตากว้าง เจ...เจสัน ชื่อเหมือนกันแถมยังมีปานแบบเดียวกันในตำแหน่งเดียวกันอีก...แต่ก็คงแค่บังเอิญละมั้ง

โยชิบอกตัวเองในใจ แต่เพราะเด็กหนุ่มยังอดรู้สึกสงสัยและคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ เขาจึงใช้มือข้างหนึ่งตบๆ ลงที่สะโพกของเจสันเพื่อหากระเป๋าสตางค์ และเมื่อพบสิ่งที่ต้องการ โยชิก็รีบหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเจสัน

เด็กหนุ่มเปิดมันออก ก่อนจะหยิบบัตรประชาชนออกมาดู...ชื่อกับนามสกุลที่ปรากฏบนบัตรใบนั้นเป็นสิ่งที่สามารถยืนยันได้ดี 

เจ...เป็นพี่จริงๆ ด้วยโยชิพึมพำด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ

เจ ในความทรงจำของโยชิ คือนักศึกษามหาวิทยาลัยตัวสูงโย่งและผอมแห้ง ผิวคล้ำแดด มีดวงตาอบอุ่นอ่อนโยนที่ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นทุกครั้งที่จ้องมอง ทว่า เจ ในตอนนี้ดูแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง โยชิถึงไม่สามารถจดจำอีกฝ่ายได้ ทั้งที่มีโอกาสเจอและพูดคุยกันหลายครั้ง

คนที่โยชิเคยเฝ้ารออย่างสิ้นหวัง...อยู่ตรงหน้าเขานี่เอง

            เจสันที่นอนฟุบหน้ากับหมอนอยู่เมื่อครู่สะลึมสะลือมองโยชิ เขายันตัวขึ้นและเท้าแขนคร่อมตัวเด็กหนุ่มไว้ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาจ้องมองโยชิอย่างลึกซึ้ง พี่รักนายนะเขาโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างหูของโยชิ พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคออีกฝ่าย

            เจสันไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดออกไปแบบนั้น เขาคงกำลังขาดสติหรือกำลังมึนเมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขารู้ดีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาต้องการ แต่ดวงตาสีนิลที่กำลังมองมาที่เขา กลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยและคิดถึงใครบางคน

รักมาก...มากกว่าชีวิตของพี่ เจสันกระซิบอีกครั้ง

เสียงนุ่มทุ้มหวานละมุนของเจสันทำเอาหัวใจของโยชิสั่นไหว กลิ่นเหล้าคละคลุ้งจากชายหนุ่มราวกับกำลังมอมเมาให้สติของโยชิกระเจิดกระเจิง โยชิรู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็น คนที่ไม่เคยได้รับความรักอย่างเขา ก็คาดหวังจะให้ใครสักคนรักเขาได้อย่างที่เจสันรัก

            “พี่รักนาย...เจสันย้ำอีกครั้งก่อนจะกดจูบลงข้างหู รักนายคนเดียว

            “เจโยชิยึดฝ่ามือชายหนุ่มที่กำลังลูบไล้อยู่ที่หน้าท้องของเขาไม่ให้เคลื่อนต่ำลงไปมากกว่านั้น อย่า...นะ!” เสียงของเขาสั่นพร่าจนตัวเองยังแปลกใจ

            “พี่รักนายนะ...ไทน์

            สิ้นสุดคำพูดนี้ ริมฝีปากของโยชิก็ถูกปิดลงด้วยริมฝีปากของเจสัน...
 

-Pie2Na-
ฝากติชมหน่อยนะครับ
พายจะได้รู้ว่าเพื่อนๆ ชอบหรือไม่ชอบกัน ^^
ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่เข้ามาครับ

___________________________________________________________________________________________

ตัวอย่างตอนต่อไป... 

บ้าเอ๊ย!โยชิผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้

ขนมปังมองเพื่อนด้วยสายตาตกใจ เขาลุกตามแต่ก็คว้าแขนโยชิไว้ไม่ทัน กว่าที่เขาจะหายมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โยชิก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของเจสันแล้ว

นายทำแบบนี้ได้ยังไงทั้งที่นายมีคนที่ชอบอยู่แล้วแท้ๆ แต่ก็ยังมาสวีตหวานกับผู้หญิงคนนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #16 nico balldy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 12:34
    แอร๊ยย~...โยชิจะโดนกดแย้วว~ แต่ถ้าไม่พูดว่า"ไทน์"คงจะไม่รู้สึกเหมือนทำร้ายจิตใจกันไปนิดนะ  แต่ก็สนุกมากค่ะ
    #16
    0
  2. #5 Ri rin nara (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 19:32
    อัพเถิดพี่พาย อัพเร็วๆจะได้สอยเร็วๆ555

    #5
    0