ต้านรัก CEO จอมบงการ

ตอนที่ 36 : Chapter 15 : คุณรู้สึกยังไงกับผม (What do you think of me?) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    24 ก.พ. 61

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ชาร์ลส์จึงตามเข้ามาในห้องนอน ดวงตาสีควันบุหรี่ทอดมองเวณิกาซึ่งนั่งเอนหลังกับหมอนใบใหญ่อยู่บนเตียงข้างนางฟ้าตัวน้อยของเขาที่หลับปุ๋ยไปแล้ว

         “คุณเกร็กกับคุณมิลลี่กลับไปแล้วเหรอคะ” หญิงสาวลุกขึ้นนั่งและก้าวขาลงจากเตียง

         “ใช่ สองคนนั้นฝากลาคุณด้วย แล้วนั่นลงจากเตียงทำไม อย่าบอกนะว่าจะไปนอนห้องเล็ก” ดวงตาคมที่ล้อมรอบด้วยวงแหวนแพขนตาหรี่แคบลง

         “ใช่ค่ะ ฉันแอบเอากระเป๋าไปไว้ที่นั่นแล้ว มีปัญหาไหมคะ” เวณิกาทำหน้ากวนใส่เขา

         “ก็เราแต่งงานกันแล้ว จะแยกห้องทำไม”

         “นี่คุณจะแกล้งมึนไปถึงไหน เราแค่แต่งงานหลอกๆ เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องนอนเตียงเดียวกัน แค่ฉันยอมมาอยู่เพนท์เฮาส์ด้วยก็มากแล้ว อีกอย่างนอนสามคนอึดอัดจะตาย” เธอมองเตียงขนาดคิงไซส์แล้วตวัดสายตากลับมามองเขา รู้ดีว่ากำลังแถ แต่ไม่สนเสียอย่าง

         “เตียงผมกว้างออกขนาดนี้ คุณบอกว่าอึดอัด? ไม่ลองนอนดูก่อนสักคืนล่ะ จะได้รู้ว่านอนได้กี่ท่า” น้ำเสียงเขานุ่มแผ่วแบบแปลกๆอีกแล้ว

         “คุณชาร์ลส์!” เวณิกาเผลอขึ้นเสียงดัง เมื่อรู้ตัวว่าอาจทำให้แองจี้สะดุ้งตื่นก็รีบยกมือปิดปาก

         “เบาๆสิ” ชาร์ลส์ปรามพลางยิ้ม

         เธอลดระดับเสียงลงครึ่งหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำเป็นลูกมะเขือเทศสุก “คุณนี่จริงๆเลยนะ น่าจะตั้งฉายาว่าเจ้าชายจอมหื่นแทนเจ้าชายแห่งลาสเวกัส วันๆคิดเรื่องอื่นเป็นไหมนอกจากเรื่องบนเตียง”

         “คุณกำลังปรักปรำผมนะเวย์ ผมพูดถึงท่านอนจริงๆ ไม่ใช่ท่าเวลาทำอะไรอย่างว่าสักหน่อย” เขาแก้ตัว แม้จะหมายความถึงอย่างหลังก็ตาม ได้แกล้งแหย่ให้อีกฝ่ายหน้าแดงเล่นบ่อยๆแล้วสนุกดีเหมือนกัน ว่าแล้วก็นึกถึงสมัยเด็กที่เขาเคยล้อว่าเวณิกาตัวเล็กเหมือนเด็กอนุบาล ตอนนั้นเธอก็โกรธหน้าดำหน้าแดงคล้ายๆตอนนี้ละ

         “หึ คิดเหรอว่าจะเชื่อ เห็นสายตาก็รู้แล้วว่าคิดสัปดน ให้ตายฉันก็ไม่นอนร่วมห้องกับคุณหรอก ดูแลแองจี้ให้ดีนะ เดี๋ยวแกตื่นมาไม่เจอคุณแล้วจะร้องไห้ ขอตัวก่อนค่ะ” เวณิกาก้าวฉับๆตรงไปยังประตูห้อง จังหวะที่มือบางจะหมุนลูกบิดเปิด เสียงทุ้มมีอำนาจก็ดังขึ้นขัด

         “เดี๋ยวดึกๆถ้านอนไม่หลับจะไปหาที่ห้องนะ ไม่ต้องล็อกประตูล่ะ เพราะล็อกก็เหมือนไม่ล็อก ผมมีกุญแจ” เขายักคิ้วและยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า

         “นอนไม่หลับแล้วฉันเกี่ยวอะไรด้วยไม่ทราบ” เจ้าของร่างบางยกมือขึ้นเท้าสะเอว

         “ถ้าไปคุยกับคุณอาจจะทำให้นอนหลับฝันดีไง” เขาอ้างเหตุผลเรื่อยเปื่อย

         “เหอะ มาสิ เดี๋ยวจะทำให้หลับไม่ตื่น ฟื้นชาติหน้าเลย” เวณิกาขู่เสียงเหี้ยม หวังว่าเขาคงเข้าใจว่า หลับไม่ตื่น ฟื้นชาติหน้า ของเธอคืออะไร

         “น่ากลัวจริง” ชาร์ลส์แกล้งทำท่าหวาดหวั่นได้อย่างน่าหมั่นไส้

         “ถ้าอยากมาก็มาเลย ไม่ได้พูดเล่นนะที่ว่าจะทำให้หลับไม่ตื่น ฟื้นชาติหน้า แต่ว่าคุณคงมาหาฉันไม่ได้หรอก วันนี้แองจี้อยู่ด้วย คุณต้องดูแลลูกให้ดี ปกติเวลาเด็กตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วไม่เจอใครจะกลัว แล้วก็จะร้องไห้ โดยเฉพาะวัยแบบแองจี้ต้องระวัง แกอาจจะกลายเป็นโรคกลัวการอยู่คนเดียวไปเลย คุณต้องอย่าปล่อยให้ลูกอยู่ตามลำพังรู้ไหม” หญิงสาวชักแม่น้ำทั้งห้า

         “จะย้ำบ่อยไปไหนครับ แถมยังพูดวกไปวนมาอีก” ไม่เท่านั้นนะ เขายังรู้ว่าเธอมั่วด้วย เวณิกาก็แค่ไม่อยากให้เขาย่องเข้าห้องเท่านั้นละ เลยอ้างเหตุผลเกินจริงไปเรื่อย

         “ฉันเป็นห่วงแองจี้ เลยต้องย้ำหน่อย ท่าทางคุณไม่ใช่พ่อที่ดีนัก อาจปล่อยปละละเลยในเรื่องนี้จนทำให้ลูกมีปัญหา” หญิงสาวค่อนแคะเพื่อระบายความแค้น

         “โอเคๆ ผมเชื่อก็ได้” ชาร์ลส์พยักหน้าเบาๆ

         “ดีค่ะ” คนฟังกำลังจะสบายใจอยู่แล้วเชียว ถ้าเขาไม่เอ่ยต่อว่า

         “แต่ไม่ยืนยันนะว่าจะไม่ไปหา คอยดูเอาเองแล้วกัน” ชายหนุ่มยิ้มมีแผนการ ซึ่งอีกฝ่ายคงเดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น