ต้านรัก CEO จอมบงการ

ตอนที่ 33 : Chapter 15 : คุณรู้สึกยังไงกับผม (What do you think of me?) 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    7 ก.พ. 61

Chapter 15 : คุณรู้สึกยังไงกับผม (What do you think of me?)


คำถามนั้นทำให้หัวใจเวณิกาเต้นผิดจังหวะในฉับพลัน แถมขายังพันกันจนสะดุด

“ว้าย!” เธออุทานเสียงสูง เมื่อร่างกายสูญเสียการทรงตัวทำท่าจะล้มไปข้างหน้า

ชาร์ลส์โอบร่างเล็กเอาไว้อย่างมั่นคงและเอ่ยเสียงนุ่ม “ถามแค่นี้ถึงกับเข่าอ่อนเลยเหรอ อาการแบบนี้แสดงว่า” รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนริมฝีปากรูปกระจับ

“แสดงว่าอะไร ได้โปรดอย่าคิดไปเองค่ะ” หญิงสาวรีบห้ามคนชอบมโน และผละออกจากอ้อมแขนแกร่งที่ทำให้หัวใจปั่นป่วนราวกับโดนพายุโหมกระหน่ำ

“อาการของคุณมันฟ้อง ผมไม่ได้คิดไปเอง” ยิ่งเห็นท่าทางประหม่า เขาก็ยิ่งมั่นใจ แต่ไม่เข้าใจว่าเวณิกาจะปฏิเสธเสียงหัวใจไปทำไม

“หยุดพูดไปเลย ชักจะเพ้อเจ้อมากไปแล้วนะคะ” เวณิกาปรามเสียงเข้ม เธอนี่นะจะรู้สึกลึกซึ้งกับเขา ไม่มีทาง เธอเกลียดเขาจะตาย เกลียดๆๆ ยังไงก็ไม่มีวันตกหลุมรักผู้ชายบ้าอำนาจจอมบงการอย่างชาร์ลส์แน่นอน!

“ไม่พูดก็ไม่พูด งั้นเต้นรำกันต่อนะ” มือหนากระชับมือบางไว้มั่นคง มืออีกข้างโอบแผ่นหลังบางอย่างนุ่มนวล

เวณิกาวางมือเล็กบนไหล่กว้าง พลางคิดหาทางเอาคืนเขาให้สะใจ

การเต้นรำดำเนินต่อไป ณ ริมสระว่ายน้ำ ซีอีโอหนุ่มเงียบตามที่เธอสั่ง แต่มันไม่ได้ทำให้ความประหม่าหายไปเลย เพราะหลังจากเงียบ เขาก็เอาแต่จ้องตาเธอเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน

แพขนตางอนหนาหลุบต่ำลง เพราะต้านทานเสน่ห์อันมหาศาลในดวงตาคู่คมสีควันบุหรี่ไม่ได้ มันทำให้เธอรู้สึกตัวเบาและหวิวๆในช่องท้องยังไงก็ไม่รู้

เพลงจบลงอีกเพลง ไม่นานเพลงใหม่ก็บรรเลงต่อ ความเงียบทำให้ได้ฟังเนื้อร้องและทำนองชัดเจนขึ้น เนื้อหาของเพลงนี้โรแมนติกและคลาสสิกมาก จนคนฟังเผลอเคลิบเคลิ้มล่องลอยไปด้วย

 

The day we met, Frozen I held my breath

Right from the start. I knew that I'd found a home

for my heart...beats fast

Colors and promises. How to be brave?

How can I love when I'm afraid to fall?

But watching you stand alone

All of my doubt suddenly goes away somehow

One step closer

I have died everyday waiting for you

Darling don't be afraid I have loved you

For a thousand years. I'll love you for a thousand more

Time stands still. Beauty in all she is

I will be brave. I will not let anything take away

What's standing in front of me

Every breath. Every hour has come to this

One step closer[1]

 

         “เพลงนี้เหมือนความรู้สึกของผมเลย และอาจจะเหมือนความรู้สึกของคุณด้วย” เจ้าของเสียงทุ้มทำลายความเงียบ

         เวณิกาย่นคิ้วเข้าหากัน “เหมือน?

         “ใช่ ผมรู้สึกเหมือนจะตายในทุกวันที่รอคุณ อย่ากลัวเลยนะที่รัก ผมรักคุณมาเป็นพันๆปีแล้ว และจะรักไปอีกหลายพันปี” ชาร์ลส์กล่าวเนื้อเพลงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจริงใจและดวงตาเป็นประกายลึกล้ำ

         “ความหมายดี แต่ฉันไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ

         “ปากแข็งตลอด” ดวงตาสีเทาพราวประกายรู้ทัน

         “อยากให้ตอบจริงๆไหมล่ะ” เวณิกานึกอะไรดีๆขึ้นมาได้ ดวงตากลมโตซ่อนเลศนัยเอาไว้

         “อยากสิครับ คุณจะตอบ?” คิ้วหนาเลิกสูงขึ้นเป็นเชิงไม่เชื่อ

         “ใช่ ฉันจะตอบ” เธอเอ่ย ขณะขาสองข้างก้าวตามจังหวะของเพลง

         “โอเค ผมพร้อมจะฟังแล้ว” ชาร์ลส์ยิ้มกว้าง ใบหน้าคมกระจ่างขึ้น

         “หลับตาสิ”

         “ทำไมต้องหลับด้วย ผมอยากเห็นแววตาคุณตอนพูดคำนั้น” แม้ไม่รู้ว่าคำนั้นคืออะไร แต่เขาก็อยากเห็น

         “นี่ อย่ามีข้อแม้ได้ไหม ฉันอุตส่าห์จะพูดความจริงให้ฟัง” เวณิกาถอนหายใจเบาๆ

         “ก็ได้ ผมไม่ดื้อก็ได้” เจ้าของโรงแรมหนุ่มหยุดเต้นรำและค่อยๆหลับตาลง

         หญิงสาวจับมือหนาและจูงเดินเข้าไปใกล้ขอบสระว่ายน้ำอีกนิด “สิ่งที่ฉันจะบอกคุณก็คือ” เธออ้อมไปอยู่ข้างหลังเขา

         “คุณกำลังทำให้ผมตื่นเต้นนะเวย์” ชาร์ลส์เอ่ยเสียงลุ้น

         “คุณจะทั้งตื่นเต้นและสนุกเลยละค่ะ ฉันจัดให้!” พร้อมกับพูด เวณิกาผลักคนตัวโตสุดแรงจนเขาเสียหลัก

         ตูม!!



[1] เพลง A Thousand Years - Part 2 ศิลปิน Christina Perri feat. Steve Kazee

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น