ต้านรัก CEO จอมบงการ

ตอนที่ 32 : Chapter 14 : ดวงตาของคุณ (You’ve got beautiful eyes) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 ม.ค. 61

เด็กน้อยรับฟังอย่างเข้าใจและไม่มีการงอแงชักดิ้นชักงอเมื่อไม่ได้ดั่งใจเหมือนเด็กบางคนที่เวณิกาเคยเจอ ถือว่าปัญหาเรื่องมีน้องไม่มีน้องจบไปหนึ่งเรื่อง

         หญิงสาวถอนหายใจโล่งอก เพราะไม่งั้นชาร์ลส์อาจใช้เป็นข้ออ้างล่วงล้ำส่วนที่หวงแหนของเธออีก

         งานเลี้ยงฉลองแต่งงานดำเนินไปอย่างสนุกสนาน ต่างคนต่างดื่มด่ำกับบรรยากาศโรแมนติก อาหารรสเลิศ และเครื่องดื่มชั้นดีที่มีพรักพร้อม

         “เต้นรำกันสักเพลงไหมที่รัก” ชาร์ลส์หันไปชวนเจ้าสาวคนสวยของเขาที่นั่งทานอาหารอยู่ข้างกัน

         “ฉันเต้นไม่เป็นค่ะ” เวณิกาปฏิเสธแทบจะทันที

         “ไม่เห็นเป็นไรเลย เดี๋ยวผมสอนเอง อีกอย่างที่นี่ก็ไม่มีใครนอกจากคนกันเอง เต้นผิดเต้นถูกก็ไม่ต้องอาย ขอแค่เราสองคนมีความสุขก็พอ”

น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นจนคนฟังอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด ทว่าจะใจอ่อนไม่ได้ “ยังไงก็ไม่ค่ะ”

“แองจี้คะ ช่วยแดดดี๊หน่อยค่ะ หม่ามี้ไม่ยอมไปเต้นรำกับแดดดี๊ค่ะ” ชาร์ลส์หันไปขอความช่วยเหลือจากลูกสาว

“หม่ามี้ค้า” นางฟ้าตัวน้อยไม่รอช้า ช่วยผู้เป็นพ่อทันที ดวงตากลมโตสีฟ้าเป็นประกายออดอ้อนเมื่อเอ่ย “ไปเต้นรำกับแดดดี๊หน่อยนะคะ หนูอยากเห็นแดดดี๊กับหม่ามี้เต้นรำด้วยกันค่ะ”

“แต่หม่ามี้เต้นไม่เป็นจ้ะ”

“แดดดี๊ไม่ปล่อยให้หม่ามี้ล้มแน่นอนค่ะ หนูยืนยันได้ เพราะแดดดี๊รักหม่ามี้ม้ากมาก รักเท่าฟ้าเลยค่ะ” หนูน้อยกางแขนประกอบคำพูด

ชาร์ลส์ใช้จังหวะนั้นลุกขึ้นยืน พร้อมโค้งตัวและยื่นมือออกไปข้างหน้าเพื่อขอเจ้าสาวเต้นรำ

         ดวงตาสีดำขลับใต้แพขนตาหนาฉายแววลังเล ทำอะไรไม่ถูก

         “ไปเลยค่ะหม่ามี้ ไปเลยค่ะ” แอนเจลิน่าพยักหน้าไวๆ

         “อย่าทำให้เจ้าบ่าวอย่างผมเสียหน้าสิเวย์ แขกรอดูเราเต้นรำอยู่นะ” ชาร์ลส์หว่านล้อมเต็มที่

         “ไม่ต้องอายนะครับคุณเวย์ เดี๋ยวผมกับมิลลี่จะตามไปเต้นด้วยอีกคู่หลังจัดการอาหารจานนี้เสร็จ” เกร็กหันไปสบตาสาวผมบลอนด์

         “ได้เลยค่ะ ฉันอยากเต้นรำมานานแล้ว” คามิลล่ายิ้มกว้าง

         เมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องหันขนาดนี้ สุดท้ายเวณิกาเลยจำใจต้องออกไปเต้นรำกับเจ้าบ่าว

         หญิงสาววางมือลงบนมือหนา เขายกมือเธอขึ้นจุมพิตหลังมือ ก่อนจะจับจูงออกไปยังพื้นที่ริมสระว่ายน้ำ จากนั้นการเต้นรำท่ามกลางแสงดาวและแสงเทียนก็เริ่มต้นขึ้น 

         “ไหนว่าเต้นไม่เป็นไง” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นอีกฝ่ายคล่องแคล่วกว่าที่คิด

         “ฉันก็แค่ไม่อยากเต้นกับคุณ” เวณิกาตอบตามตรง

         “แล้วทำไมไม่แกล้งเหยียบเท้าผม”

         “อยากโดนเหรอ!” ดวงตากลมมองเขม็ง

         “อยากมาก” ดวงตาสีควันบุหรี่เป็นประกายพราวลึกล้ำชวนหวั่นไหว ริมฝีปากหยักลึกสีระเรื่อยิ้มเซ็กซี่

         เอาอีกแล้วไง หาเรื่องให้ตัวเองชัดๆ แต่เธอนับถือชาร์ลส์มากที่ไม่ว่าจะคุยเรื่องอะไร เขาก็โยงเข้าเรื่องอย่างว่าได้ตลอด!

         “ลามก!” เธอจิกตาใส่เขา

         “ใครลามก” เจ้าตัวทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

         “คุณไง”

         “ลามกตรงไหน คุณถามว่าอยากโดนไหม ผมก็ตอบตามจริงว่าอยาก ผมผิดตรงไหนเนี่ย” ชาร์ลส์ทำหน้างง ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่ากำลัง อยากโดนอะไร

         “ไม่ต้องทำเสียงแผ่วก็ได้ ตอบปกติสิ”

         “เสียงผมมันเป็นแบบนั้นเองนี่นา จะให้เปลี่ยนคงไม่ได้หรอก ว่าแต่คุณถามผมแล้ว ขอถามคืนบ้างได้ไหม” ใบหน้าคมกร้าวแกร่งโน้มเข้ามาใกล้ ทั้งที่ไม่จำเป็น

         “ถามอะไร” แววตาเจ้าเล่ห์ทำให้เธออดหวาดระแวงไม่ได้

         “คุณรู้สึกยังไงกับผม” น้ำเสียงเขาจริงจังขึ้น ดวงตาคมกริบเป็นประกายกล้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น