ต้านรัก CEO จอมบงการ

ตอนที่ 31 : Chapter 14 : ดวงตาของคุณ (You’ve got beautiful eyes) 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    26 ม.ค. 61

“แต่ผมไม่อยากแต่งแค่หลอกๆนี่! ชาร์ลส์เอ่ยอย่างเอาแต่ใจ มือหนาจับปลายคางของหญิงสาวให้หันกลับมาหาและทาบริมฝีปากหยักอุ่นร้อนลงบนเรียวปากนุ่มนิ่มโดยไม่พูดพร่ำไปมากกว่านี้

         ลิ้นสากละเลียดรสหวานละมุนบนริมฝีปากสีชมพูอย่างใจเย็น เพราะยังไงอีกฝ่ายก็ไม่มีทางวิ่งหนีไปได้ มือหนาข้างหนึ่งลูบไล้เอวคอดผ่านชุดแต่งงานและลากเลื่อนลงไปยังสะโพกผาย พาให้เจ้าสาวหวั่นไหวมากขึ้นหลายเท่า

         “อื้อ” เวณิกาได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ประท้วงในลำคอ เข่าอ่อนแทบจะทรุดลงกับพื้นเมื่อถูกริมฝีปากเร่าร้อนจู่โจมมอบสัมผัสแสนวาบหวาม แต่ร่างสูงช่วยประคองเอาไว้ เธอจึงไม่ล้มลงไป น่าเจ็บใจนักที่จู่ๆเรี่ยวแรงหดหายจนแข็งขืนไม่ได้ จูบอันช่ำชองของเขาทำให้ความซ่านสยิวก่อตัวเบียดแทรกขึ้นมาในช่องท้องอย่างมหาศาล ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแล่นกระจายไปทั่วทั้งร่างกาย

         ชาร์ลส์ละฝ่ามือจากปลายคางเรียวมน ยกขึ้นมาตรึงศีรษะได้รูปของหญิงสาวเอาไว้เพื่อให้จูบได้ถนัดถนี่กว่าเดิม เพราะอีกฝ่ายคอยจะเบี่ยงหน้าหนีอยู่เรื่อย แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ริมฝีปากเขาก็ไม่เคยหลุดจากริมฝีปากบอบบางแม้เสี้ยววินาที

         มหาเศรษฐีหนุ่มบดขยี้เรียวปากบอบช้ำรุนแรงขึ้นอีก แล้วก็ใช้ปลายลิ้นร้อนจัดดุนดันให้อีกฝ่ายเปิดทาง หญิงสาวพยายามต่อต้าน แต่ไม่นานเขาก็สอดแทรกเข้าไปสำเร็จ

         เวณิการู้สึกเหมือนจะขาดใจ เพราะจูบอันต่อเนื่องของเขาทำให้หายใจไม่ทัน ลิ้นแกร่งกำลังพยายามเกี่ยวกระหวัดรัดรึงปลายลิ้นเธอ แต่ฝันไปเถอะว่าจะให้ความร่วมมือ

         ชาร์ลส์ตวัดปลายลิ้นพลิกพลิ้วตามดูดดึงปลายลิ้นนุ่มหวานของเวณิกาที่คอยแต่จะหลบ ทันบ้างไม่ทันบ้าง แต่ความชำนิชำนาญกว่าก็ทำให้ลิ้นซุกซนของเธอหมดฤทธิ์ ถูกเขาลิ้มรสอย่างดูดดื่ม

         รสชาติอันหวานละมุนดุจน้ำผึ้งทำให้เขาเผลอละเลียดเพลินเกือบสิบนาที กว่าจะถอนริมฝีปากออกมาเมื่อคิดว่าคนที่อยู่ด้านนอกอาจจะรอนานเกินไปแล้ว

         เวณิกาหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดหลายเฮือกเมื่อริมฝีปากแดงช้ำถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ดวงตากลมโตมองเขาอย่างอาฆาต ทั้งที่หัวใจยังเต้นโครมครามไม่หาย คนอะไรจูบได้นานสองนานโดยไม่หยุดเลยแม้แต่วินาทีเดียว กะจะฆาตกรรมกันทางอ้อมหรือยังไง!

         “คุณยังหวานเหมือนเคย” ดวงตาสีควันบุหรี่เปล่งแสงพราวระยิบ

         “ยังมีหน้ามายิ้มได้อีก ทำอะไรลงไปรู้ตัวไหม คุณมันแย่มาก” หญิงสาวยกมือขึ้นมาเช็ดริมฝีปากด้วยท่าทีรังเกียจ

         “ก็จูบคุณไง” เขาเอ่ยอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องแปลก

         “โดยที่ฉันไม่อนุญาต”

         “ถ้ารอคุณอนุญาต ผมคงขาดใจตายซะก่อน เพราะทนคิดถึงริมฝีปากเย้ายวนไม่ไหว” ชายหนุ่มบอกเสียงนุ่มนวล

         “ถ้าขาดใจตายจริงๆก็ดีสิ ฉันจะได้หมดเวรหมดกรรมกับคุณสักที” เวณิกาเอ่ยประชดประชัน ริมฝีปากอิ่มบอบช้ำบิดโค้งขึ้น

         “คุณจะเรียกร้องค่าเสียหายเท่าไหร่จากการจูบครั้งนี้” ชาร์ลส์เปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากฟังอีกฝ่ายพูดบ่อยนักว่า การมีเขาในชีวิตเป็นเรื่องเฮงซวย

         “สิบล้านเลย!” หญิงสาวเรียกร้องให้สาสมกับสิ่งที่เจ้าตัวทำลงไป

         คนที่เพิ่งขโมยจูบจากเธอพยักหน้าช้าๆ เอ่ยเสียงมั่นคง “ได้ คุณจดบันทึกไว้ได้เลย แล้วหลังจากเล่นละครครบตามกำหนดสัญญา ผมจะเซ็นเช็กให้ทั้งหมด”

         “นี่คุณไม่ตกใจบ้างเลยเหรอ สิบล้านนะ” กลายเป็นเธอที่ตกใจเอง

         “ทำไมต้องตกใจ ผมจูบคุณไปสิบนาที นาทีละหนึ่งล้าน มันก็ยุติธรรมดี แต่ถ้าคุณเรียกยี่สิบล้าน ผมจะจูบเพิ่มอีกสิบนาทีเพื่อให้สมราคา” แววตาเขาเป็นประกายเอาจริง

         “นี่ ตกลงจะออกไปบอกแองจี้ว่ายังไงเรื่องน้องของแก” เวณิกาเหนื่อยหน่ายที่จะต่อคำกับเขา เลยรีบลากกลับเข้าประเด็น หลังออกทะเลไปนานสองนาน

         “เปลี่ยนเรื่องซะตามไม่ทัน”

         “นี่เป็นเรื่องที่เราควรคุยกันแต่แรกต่างหาก” หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาเฮี้ยบเหมือนผู้คุมเด็กเกเร

         “โอเคๆ ผมไม่พานอกเรื่องแล้ว” หลังจากได้จูบเธอตามใจปรารถนา ชาร์ลส์ก็คุยอย่างเป็นทางการได้สักที “ผมบอกแองจี้ไปแล้วนี่นาว่าเราจะมีน้องให้แก จะให้พูดกลับไปกลับมาได้ยังไง”

         “พูดอะไรไม่ปรึกษาฉันก่อนเลยนะ” เวณิกาถอนหายใจพรืด

         “ผมคิดว่าคุณจะเห็นด้วย”

         “บ้าเหรอ มีลูกนะ ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ” เขานี่ช่างมโนอย่างสุดยอด

         “แต่ไหนๆแล้ว เราก็มีจริงเลยสิ จะได้แก้ปัญหาทั้งหมด” ชายหนุ่มตาเป็นประกายกรุ้มกริ่ม

         “ซีอีโอของโรงแรมยักษ์ใหญ่คิดวิธีแก้ปัญหาได้เท่านี้เองเหรอ” เธอมองเขาด้วยสายตาปรามาส

         “คุณไม่รู้เหรอว่าบางครั้งปัญหาใหญ่และยากก็แก้ได้ด้วยวิธีง่ายๆนี่ละ ไม่จำเป็นต้องไปคิดซับซ้อนให้เหนื่อย” น้ำเสียงทุ้มห้าวมีแววโน้มน้าว

         “แต่ฉันไม่เห็นด้วยเลย” เวณิกายกมือขึ้นกอดอกแสดงอาการต่อต้าน

         “แล้วควรจะทำยังไงล่ะ”

         “เมื่อกี้แองจี้ไม่ได้มีท่าทีดึงดันอยากให้น้องมาไวๆ แกยังบอกอยู่เลยว่าจะใจเย็นๆ น้องมาเมื่อไหร่ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะงั้นเราก็บอกแกไปตามจริงว่าน้องจะยังไม่มาเร็วๆนี้ และยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ด้วย”

         “เดี๋ยวแองจี้เสียใจนะ” ดวงตาสีเทาเป็นประกายออดอ้อน

         “เอ๊ะ นี่คุณไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยเหรอ”

         “ฟัง”

         “แล้วยังจะแย้งอีก” มีแต่ผู้ใหญ่อย่างเขานี่ละที่ดื้อด้าน “โอเค ตกลงตามนี้นะ ฉันจะไปบอกแองจี้แอง” เวณิการวบรัดตัดความ เพราะเห็นว่าคุยกับเขายังไงก็ไม่ได้ข้อสรุปง่ายๆ ว่าแล้วหญิงสาวก็เดินออกไปข้างนอก

         “เฮ้ ผมยังไม่บอกเลยว่าเห็นด้วย” ชาร์ลส์ร้องเรียก แต่เจ้าสาวก็ไม่หันหลังกลับมา

         เจ้าของโรงแรมหนุ่มส่ายหน้าพลางอมยิ้ม นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้รู้สึกเบิกบานใจแบบนี้

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น

  1. #159 Mook (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 06:34
    ความอ้อนนี้
    #159
    0
  2. #60 satamsomtua (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:28
    หนูเวย์เสร็จป๋าแน่ๆงานนี้จะมีน้องให้แองจี้ หรือเปล่า
    #60
    1
    • #60-1 pichayawaree(จากตอนที่ 31)
      5 มกราคม 2559 / 23:58
      งานนี้ต้องตามลุ้นกันต่อ ^O^
      #60-1