ต้านรัก CEO จอมบงการ

ตอนที่ 22 : Chapter 12 : ตกหลุมจอมบงการ (Love Trap) 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    24 ก.ย. 60

Chapter 12 : ตกหลุมจอมบงการ (Love Trap)


เวณิกาหน้าเหวอ กะพริบตาปริบๆ เธอหมุนตัวกลับไปหาชาร์ลส์เพื่อจะถามให้ชัดเจน ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาตระการตาอยู่ห่างแค่คืบ แถมดวงตาสีเทายังเป็นประกายระยิบระยับพร่างพราย จากที่ตั้งท่าจะถามเลยได้แต่ทำปากพะงาบๆ

          ใกล้เกินไป

          มันใกล้เกินไปแล้ว

ใกล้เสียจนเธอรู้สึกเหมือนถูกดวงตาสีสวยคู่นั้นดูดพลังอยู่ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นไม่เป็นส่ำอีกต่างหาก

          หญิงสาวรีบดึงสติกลับมา รวบรวมพลังทั้งหมดใช้มือผลักอกชาร์ลส์ให้ออกห่าง แต่โชคร้ายที่มันไม่ได้ผล

          “ตัวแค่นี้ คิดเหรอว่าผมจะสู้ไม่ได้” เขาบอกอย่างผู้เหนือกว่า

          “ปล่อยฉันนะ” เธอประท้วงและดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนแกร่งที่โอบเอวคอดเอาไว้

          “ถ้าอยากให้ปล่อยก็ขอดีๆก่อนสิ” เจ้าของโรงแรมหนุ่มยื่นข้อเสนอ

          “โอเคๆ ปล่อยฉันเถอะนะคุณชาร์ลส์” เมื่อไม่มีทางเลือก เธอก็จำใจต้องทำตามที่เขาต้องการ

          “ปล่อยก็ได้ ถึงไม่อยากจะปล่อยก็เถอะ” ชาร์ลส์คลายอ้อมกอด ดวงตามีแววสนุกสนานกับการกลั่นแกล้งคนตัวเล็กกว่า

          หญิงสาวถอนหายใจโล่งอก เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงและถามเสียงคาดคั้น “เมื่อกี้คุณว่าไงนะคะ แต่งงานงั้นเหรอ?

          เจ้าของใบหน้าคมคร้ามยิ้มละไม “ใช่ แต่งงาน แบบหลอกๆ จากนั้นเราก็จะสวมบทบาทพ่อแม่ลูกเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างมีความสุข” ชาร์ลส์ไม่เปิดโอกาสให้เธอแย้ง เขารวบรัดตัดความ “เอาละ ช่วยทำหน้าตาให้ยิ้มแย้มแจ่มใสหน่อย ทันทีที่ประตูเปิด การเล่นละครจะเริ่มขึ้น”

          “แล้วฉันต้องทำยังไง”

          “ไม่ต้องทำอะไรเลย ผมจะนำ คุณก็แค่ตามน้ำ ตกลงไหม” ชายหนุ่มขยิบตาเซ็กซี่

          “พูดเหมือนง่ายเลยเนอะ” เวณิกากลอกตาไปทางอื่นด้วยความเอือมระอา

          “ผมเชื่อว่าคุณทำได้”

          “เหรอ ฉันไม่ใช่นักแสดงมืออาชีพนะคะ ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยผู้จัดการแผนกต้อนรับของโรงแรม” หญิงสาวยกมือขึ้นกอดอก

          “ถ้าไม่อยากเล่นละครก็ปล่อยไปตามธรรมชาติ”

          “แต่ธรรมชาติของฉันคือฉันเกลียดคุณนี่”

          “ไม่จริงหรอก ผมดูออกว่าคุณไม่ได้เกลียดผม และกำลังชอบผมมากทีเดียว แต่ผู้หญิงเกือบทุกคนก็ปากไม่ตรงกับใจแบบนี้” แววตาของเขามั่นอกมั่นใจเหลือเกิน

          “แต่

          “มีอะไรค่อยคุยกัน แองจี้รอนานมากแล้ว” ชาร์ลส์เดินไปเปิดประตูห้องทำงาน พบว่าลูกสาวตัวน้อยมาพร้อมกับคามิลล่าผู้เป็นพี่เลี้ยง

          “แดดดี๊! พี่เวย์!” แองจี้ที่อยู่ในชุดเสื้อติดกับกระโปรงสีชมพูสดใสเดินแกมวิ่งเข้ามาในห้องทำงาน ดวงตากลมโตเป็นประกายตื่นเต้นเมื่อเห็นว่ามีใครอยู่ในห้องบ้าง

          “มิลลี่ ตามสบายเลยนะ เดี๋ยวอีกสักชั่วโมงค่อยขึ้นมารับแองจี้ก็ได้” ชาร์ลส์บอกพี่เลี้ยงสาวผมทอง

          “ค่ะ คุณชาร์ลส์” หญิงสาวค้อมศีรษะและปิดประตูห้องทำงานให้

          “มาให้แดดดี๊หอมแก้มหน่อยค่ะ” ชาร์ลส์นั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น และกางแขนรอรับลูกสาว

          นางฟ้าตัวน้อยวิ่งเข้าไปหาอ้อมกอดคุณพ่อ เมื่อถูกหอมแก้มก็หัวเราะเสียงสดใส “แองจี้หอมแก้มแดดดี๊บ้างนะคะ” เจ้าของริมฝีปากแดงย้อยบอก ก่อนจะจุ๊บแก้มบิดาทั้งสองข้างคืน

          “ชื่นใจจังเลยค่ะ” ชายหนุ่มยิ้มกว้าง

เวณิกาเผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว เมื่ออยู่กับลูกสาว เขามักเผยมุมอ่อนโยนให้เห็นเสมอ ผิดกับตอนอยู่กับเธอลิบลับที่ทั้งบ้าอำนาจ หลงตัวเอง ปากร้าย แม้ฉายาของเขาคือเจ้าชายแห่งลาสเวกัส แต่เธอคิดว่าชาร์ลส์คือเจ้าชายอสูรผู้ร้ายกาจมากกว่า

“พี่เวย์ขอหอมแก้มแองจี้ด้วยได้ไหมคะ” เธอไม่ได้กำลังเล่นละครนะ แต่เห็นแก้มยุ้ยๆแล้วหมั่นเขี้ยว อดไม่ได้จริงๆ

แองจี้ยิ้มแป้นแล้น ผละจากอ้อมแขนคุณพ่อเดินมาหาเวณิกาอย่างเร็วพร้อมเอียงแก้มให้

หญิงสาวนั่งคุกเข่าลง และหอมแก้มนุ่มนิ่มทั้งสองข้างด้วยความเอ็นดู

“หนูหอมแก้มพี่เวย์ด้วยนะคะ” คนตัวเล็กบอกเสียงเจื้อยแจ้ว

          “ได้สิคะ” เวณิกาเอียงแก้มให้อีกฝ่ายบ้าง

          แองจี้จุ๊บแก้มซ้ายขวาของหญิงสาวเหมือนที่ทำกับคุณพ่อ ดวงตากลมใสเป็นประกายแป๋วแหววมีความสุข “พี่เวย์กับแดดดี๊ทำอะไรกันอยู่คะ หนูรอน้านนาน ไม่เปิดประตูสักที” คำถามแสนซื่อแต่ทำเอาหญิงสาวหน้าแดงไปทั้งแถบเมื่อนึกถึงสิ่งที่ชาร์ลส์ ทำก่อนหน้านี้

          “ก่อนจะตอบคำถามนั้น แดดดี๊ว่าเราลืมอะไรไปนะคะ” ชาร์ลส์ยิ้มกรุ้มกริ่ม

          “ลืมอะไรคะ” นางฟ้าตัวน้อยขมวดคิ้วมุ่น

          “ก็เมื่อกี้แองจี้หอมแก้มแดดดี๊ แดดดี๊หอมแก้มแองจี้ พี่เวย์หอมแก้มแองจี้ แองจี้หอมแก้มพี่เวย์ เหลือใครในห้องนี้บ้างน้าที่ยังไม่ได้หอมแก้มกัน” เขาเลื่อนสายตาไปมองเวณิกา

          “อ๋อ” แองจี้เอ่ยเสียงยาว รู้ทันทีว่าคุณพ่อหมายถึงอะไร “เหลือพี่เวย์กับแดดดี๊ไงคะ”

          เวณิกาแทบอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ คนอะไร หาเรื่องถึงเนื้อถึงตัวเธอได้ตลอด!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น