ต้านรัก CEO จอมบงการ

ตอนที่ 14 : Chapter 7 : เขาคือใครคนนั้นใช่หรือเปล่า (Is that you?) 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    15 ก.ค. 60

Chapter 7 : เขาคือใครคนนั้นใช่หรือเปล่า (Is that you?)




ดวงตาคมสีควันบุหรี่จ้องมองดวงตาสีดำขลับที่กำลังเบิ่งค้างอย่างขันๆ ท่าทางตกใจมากขนาดนี้แสดงว่าเวณิกาก็จำเขาได้เหมือนกัน แต่เธอคงไม่แน่ใจ เพราะเขาเองก็เปลี่ยนจากอดีตมาก

          ริมฝีปากอิ่มที่เผยอออกน้อยๆเหมือนยั่วยวนให้เขาทำอะไรสักอย่าง ชาร์ลส์มองแล้วอดใจไม่ไหว โน้มตัวลงใช้ฟันขบริมฝีปากล่างเบาๆอย่างหยอกเย้าและฉกจูบหนึ่งที

          สัมผัสซ่านสยิวทำให้สติของเวณิกากลับมาทันที หญิงสาวมองเขาอย่างเอาเรื่อง พลางยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง “คุณฉวยโอกาสอีกแล้วนะ”

          “ขอโทษที่อดใจไม่ไหวจริงๆ คุณหวานไปทุกส่วนจนผมอยากกินอีกหลายๆครั้งนี่นา” เขาเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาเป็นประกายเร่าร้อน

          หญิงสาวถอยหลังหนีสามก้าว แต่ด้วยความรีบร้อนจึงหงายหลังล้มลง ดีที่ข้างหลังเป็นเตียงพอดีเลยไม่เจ็บ “ว้าย!” เธออุทานเสียงสูง

          “ส่งสัญญาณแบบนี้หมายความว่ายังไง” ชาร์ลส์หัวเราะอย่างได้ใจและก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ

          “อย่านะ ไม่งั้นฉันจะ” เวณิกาชี้หน้าเขาขู่ แต่หารู้ไม่ว่าคนตัวโตไม่ได้พรั่นพรึงแม้แต่น้อย

          “จะอะไร?” ดวงตาเขาเป็นประกายวิบวับ

          “จะฆ่าคุณ!

          “น่ากลัวจริง”

          “ไม่เชื่อเหรอ”

          “ไม่เลย แล้วก็ไม่ต้องขู่น่ากลัวขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่ทำอะไรคุณตอนที่ทุกคนรออยู่ข้างนอกแบบนี้หรอกน่า เพราะถ้าเราเข้ามานาน เดี๋ยวสามคนนั้นสงสัยกันพอดี” ร่างสูงของเขาช่างสง่างามและเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งบุรุษเพศอย่างเหลือเชื่อ

          ใบหน้าของหญิงสาวเห่อร้อนจนแดงไปหมด เขาทำให้เธอใจสั่นและเสียววูบวาบแถวท้องน้อยไปกี่รอบแล้วก็ไม่อาจนับ เธอควรจะเกลียดชังเขามากกว่ามีปฏิกิริยาตอบสนองอันน่าอับอายเช่นนี้

          เวณิกาดึงสติกลับมา รีบลุกขึ้นยืนก่อนเขาจะเดินมาถึง “งั้นก็ปล่อยฉันกลับห้องได้แล้ว นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย” ดวงตากลมโตกวาดมองหานาฬิกา แล้วก็พบว่าตอนนี้แปดโมงห้านาที เครื่องบินของรัญชิดาจะออกสิบโมงครึ่ง ดังนั้นเพื่อนของเธอควรจะออกจากโรงแรมแล้ว แต่เธอเชื่อว่ารัญชิดาจะไม่ไปไหนแน่นอนจนกว่าจะเจอเธอ

          “คุณจะรีบไปไหน” ชาร์ลส์เลิกคิ้วหนาขึ้น

          “เพื่อนฉันจะบินกลับไทยวันนี้ตอนสิบโมงครึ่ง และเขาจะยอมตกเครื่องแน่ ถ้าไม่ได้เจอฉัน แต่ฉันไม่อยากให้เขาตกเครื่องเพราะฉัน ฉันต้องรีบกลับห้องค่ะ” หญิงสาวหวังว่าเหตุผลนี้จะเพียงพอให้เจ้าของโรงแรมหนุ่มปล่อยเธอไป

          “งั้นเรายิ่งต้องรีบสวมแหวนหมั้นต่อหน้าสามคนนั้นให้เสร็จ คุณจะได้รีบกลับไปหาเพื่อน” ชาร์ลส์เอ่ยเรียบๆ ท่าทางไม่ได้ร้อนใจไปกับเธอเลย

          เวณิกาอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ไม่มีคำนิยามใดที่สามารถอธิบายความกวนของผู้ชายคนนี้ได้เลย!

        “นี่คุณจะให้ฉันยอมสวมแหวนให้ได้เลยใช่ไหม” เธออยากจะบีบคอเขาแรงๆให้หายแค้น

          “ใช่” ดวงตาคมฉายแววแน่วแน่ “เพราะงั้นถ้าอยากกลับห้องก็ออกไปข้างนอกกับผม แสดงละครว่าเรารักกันมาก และยอมให้ผมสวมแหวนแต่งงานอย่างเต็มใจ”

          “คุณนี่จริงๆเลย!” เธอเอ่ยอย่างจนใจ เมื่อไม่เห็นทางอื่น ประกอบกับเวลาบีบบังคับ ที่สุดจึงตอบแบบส่งๆ “โอเคๆ ตามนั้นก็ได้”

          ชายหนุ่มยิ้มอย่างพึงพอใจ “แค่นี้ก็จบ ไม่รู้จะเสียเวลาทะเลาะกันตั้งนานเพื่ออะไร”

          เมื่อชาร์ลส์เปิดประตูห้องนอนจูงมือเวณิกาออกไปยังห้องรับแขก ทุกคนหันมามองเขาและเธอพร้อมกัน แววตาบ่งบอกว่ารอฟังข้อสรุปอยู่

          “ว่าไงครับบอส” เกร็กถามขึ้นเป็นคนแรก

          “พี่เวย์จะแต่งงานกับแดดดี๊ใช่ไหมคะ” แองจี้ลุ้นกว่าใคร ดวงตาสีฟ้าใสเป็นประกายชื่นชมเมื่อมองเวณิกา

          มหาเศรษฐีหนุ่มยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะบอกข่าวดีกับลูกสาว “ใช่ค่ะ พี่เวย์จะแต่งงานกับแดดดี๊”

          “เย้ หนูดีใจที่สุดเลย” หนูน้อยยิ้มร่า กระโดดโลดเต้นใหญ่จนผมสีทองเป็นลอนเด้งดึ๋งๆ

          เวณิกาฝืนยิ้ม เพราะตกลงกับเขาแล้วว่าจะแสดงละครให้เนียนที่สุด

          “เอาละ ต่อไปทุกคนเป็นพยานในการสวมแหวนหมั้นด้วยนะ” ชาร์ลส์ประกาศด้วยเสียงหนักแน่นและหันไปสบตาเวณิกาหวานซึ้ง

          ห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบ หญิงสาวพยายามทำท่าปลาบปลื้มกับสิ่งที่กำลังจะเกิด เพราะอยากกลับห้องให้เร็วที่สุด แม้จะไม่เนียนนัก แต่ก็พอถูไถไปได้

          เกร็กและคามิลล่ายืนเอามือประสานข้างหน้าอย่างสำรวม แองจี้เลียนแบบผู้ใหญ่ทั้งสอง แต่ก็อยู่ไม่นิ่งนัก เพราะกำลังตื่นเต้นสุดๆที่กำลังจะมีหม่ามี้

          ชายหนุ่มผู้ไม่เคยสยบให้ผู้หญิงคนไหน นั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น เงยหน้าขึ้นสบตาเวณิกาที่กำลังทำหน้าตื่นๆ มือหนาเอื้อมไปคว้ามือบางแผ่วเบา บรรจงสวมแหวนให้อย่างนุ่มนวล ก่อนจะจุมพิตบนหลังมือนุ่มด้วยความรัก

          สัมผัสหวามไหวทำให้หัวใจเวณิกาเต้นรัวแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ประกอบกับแววตาลึกล้ำร้อนแรงที่มองมายิ่งทำให้เคลิบเคลิ้ม

          “แต่งงานกับผมนะเวย์” เสียงเขาทั้งเซ็กซี่และอ่อนโยน

          หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ เธอควรจะตอบว่าไม่ แต่เพราะตอนนี้กำลังแสดงละครจึงต้องตอบตรงข้าม “ค่ะ ฉันจะแต่งงานกับคุณ!

          ชาร์ลส์ยิ้มกว้างทำให้ใบหน้าหล่อเหลาแกร่งกร้าวยิ่งมีเสน่ห์ แม้เสียงของว่าที่เจ้าสาวจะห้วนไปนิด แต่แผนของเขาก็สำเร็จไปหนึ่งขั้นแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น