ต้านรัก CEO จอมบงการ

ตอนที่ 13 : Chapter 6 : มาทันเวลาพอดี (Just in Time) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    12 ก.ค. 60

“นี่คุณจะทำอะไร” เวณิกาจำต้องเดินตามเพราะต้านแรงเขาไม่อยู่

          “เดี๋ยวก็รู้” ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์

          ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับแองจี้ เกร็ก และคามิลล่ายืนอยู่เบื้องหลัง ผู้หญิงผมบลอนด์ ดวงตาสีฟ้า สูงระหง คือพี่เลี้ยงคนใหม่ของแองจี้ซึ่งเริ่มทำงานตั้งแต่เมื่อวานหลังชาร์ลส์ไล่พี่เลี้ยงคนเก่าที่ทำงานบกพร่องออกไป

เกร็กทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เมื่อถูกเจ้านายมองอย่างคาดโทษ นี่เขาคงมาขัดจังหวะอะไรสักอย่างแหงๆ

          “แดดดี๊” หนูน้อยยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อเห็นหน้าบิดา แต่แล้วก็ชะงักงันเมื่อเห็นใครอีกคนอยู่ในห้องด้วย “พี่เวย์!

          เวณิกายิ้มเจื่อน ไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี

          “แองจี้เซอร์ไพรส์ใช่ไหมคะที่เห็นพี่เวย์อยู่กับแดดดี๊” เขาเนียนเรียกชื่อเล่นเธอตามลูกสาว แม้เจ้าของชื่อจะไม่อนุญาต

          “ค่ะ หนูดีใจที่แดดดี๊กับพี่เวย์เจอกันแล้ว” ดวงตาสีฟ้าของคนพูดเป็นประกายสดใส

          “แต่แดดดี๊มีอะไรให้แองจี้เซอร์ไพรส์มากกว่านั้นอีกนะ” ชาร์ลส์ว่าพลางหันไปมองหญิงสาวในชุดแซกเกาะอกสีดำสั้นเหนือเข่าซึ่งยืนอยู่ข้างๆ

          แอนเจลิน่ารอฟังอย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตของเด็กน้อยเต็มไปด้วยแววลุ้น

          “ผมขอเซอร์ไพรส์ด้วยคนได้ไหมครับ” เกร็กยิ้มหน้าเป็น ด้วยความที่ทำงานด้วยกันมานานจนเหมือนเพื่อนสนิท เขาจึงแหย่บอสได้โดยไม่ต้องกลัวจะโดนไล่ออก

          “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ในฐานะที่นายทำให้ฉันเซอร์ไพรส์แต่เช้า!” ซีอีโอหนุ่มมองลูกน้องอย่างเซ็งๆ ก่อนจะหันกลับไปหาลูกสาวผู้น่ารัก “เซอร์ไพรส์ของแดดดี๊ก็คือ

          “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะแองจี้” เวณิการีบแทรก เพราะกลัวชาร์ลส์จะพูดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอและเขา

          “อย่าเพิ่งขัดจังหวะผมได้ไหมเวย์” ชาร์ลส์หันไปบอกเธอด้วยน้ำเสียงรักใคร่

          “ก็มันไม่มีอะไรจริงๆนี่นา” หญิงสาวยืนยันหนักแน่น

          “ตกลงมีเซอร์ไพรส์หรือไม่มีคะแดดดี๊ หนูสับสนไปหมดแล้วค่ะ” คนตัวเล็กทำหน้างง

          “มีแน่นอนค่ะ เพราะพี่เวย์ตกลงแต่งงานกับแดดดี๊แล้ว และแดดดี๊กำลังจะสวมแหวนหมั้นเธอต่อหน้าทุกคนเดี๋ยวนี้” ชาร์ลส์บอกด้วยใบหน้าปลาบปลื้ม ไม่ได้เห็นเลยว่าคนที่โดนรวบรัดโดยไม่ตั้งตัวมีสีหน้าตะลึงพรึงเพริศแค่ไหน

          “แต่งงาน!?!” เวณิกาอุทานเสียงสูง แต่งงานงั้นเหรอ มันเป็นสิ่งที่เธอไม่คิดฝันมาก่อนเลยในชีวิตนี้!

          “ใช่ เราจะแต่งงานกัน” เจ้าของโรงแรมหนุ่มย้ำให้เธอฟังด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและดวงตาพราวระยับ

          “จริงเหรอคะแดดดี๊” เด็กน้อยยิ้มกว้าง ก่อนจะชูมือกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริงเมื่อบิดาพยักหน้าตอบ

          “จริงค่ะ”

          “เย้ หนูจะมีหม่ามี้แล้ว ตอนเปิดเทอมหนูจะไปบอกเพื่อนที่โรงเรียนทุกคนเลยค่ะว่าหม่ามี้สวยมาก” แอนเจลิน่าพูดไปตามประสาเด็ก ไม่ได้นึกว่าก่อนที่คนสองคนจะแต่งงานกันได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ดังนั้นการที่เพียงข้ามวัน พ่อบอกว่าจะแต่งงานจึงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับหนูน้อย

          “ไม่ใช่นะคะแองจี้” เวณิกาส่ายหน้าไวๆ

          ชาร์ลส์กระตุกแขนเธอเบาๆ “เวย์ คุณกำลังจะทำให้แองจี้เสียใจมากนะ เห็นไม่ใช่เหรอว่าแองจี้มีความสุขแค่ไหนที่เราจะแต่งงานกัน จะไปทำลายความหวังของแกทำไม” ว่าไปแล้วการที่เกร็กพาลูกสาวของเขามาก็มีประโยชน์เหมือนกัน เพราะหลังถูกปฏิเสธคำขอแต่งงาน เขาก็คิดอยู่ว่าจะหาทางสานต่อความสัมพันธ์กับเธอยังไง และตอนนี้ใช้แองจี้เป็นข้ออ้างได้แล้ว

          “แต่

          “แต่อะไร พูดเบาๆ” ดวงตาสีเทามีแววสั่ง

          เวณิกาลดเสียงลงพอให้ได้ยินกันสองคน “แต่มันไม่ใช่ความจริง แองจี้ไม่รู้วันนี้ วันหน้าก็ต้องรู้อยู่ดี คุณจะหลอกแกไปทำไม”

          ชาร์ลส์กระซิบกลับ “คุณก็รู้นี่ว่าลูกสาวผมชื่นชมคุณมาก และแกก็อยากให้คุณมาเป็นแม่” ชายหนุ่มเห็นท่าว่าคงคุยกันไม่จบง่ายๆ จึงหันไปบอกอีกสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตู “เกร็ก พาทุกคนเข้าไปนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อน ฉันมีเรื่องจะตกลงกับว่าที่เจ้าสาว”

          “ครับบอส” ลูกน้องหนุ่มหน้าคมรับคำ พลางยิ้มแซวเจ้านาย

          ชายหนุ่มพาเวณิกาเข้ามาในห้องนอน ทันทีที่ประตูปิดลง เธอก็สลัดข้อมือออกจากการเกาะกุมและเอ่ยขึ้น

          “ฉันบอกแล้วไงคะว่าแองจี้พูดตามประสาเด็ก คุณไม่เห็นต้องทำตามสักหน่อย” หญิงสาวกัดฟันพูด เพราะหมั่นไส้เขาเต็มทน

          “แต่ผมอยากทำให้ลูกมีความสุข ผมผิดด้วยเหรอ ถ้าคุณไม่ใจร้ายเกินไปนัก ก็แค่ใช้เวลาพักร้อนสองอาทิตย์ของคุณเล่นละครว่าเรารักกันเพื่อแองจี้ ถ้าคุณตกลง ผมจะพาเที่ยวและออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างเอง คุณจะกลับเมืองไทยแบบยังมีเงินเหลือเต็มกระเป๋า แค่คิดก็คุ้มสุดๆแล้ว” ภายใต้แววตาจริงจังคู่นั้นซ่อนแผนการเอาไว้มากมาย

          “คุณไม่ผิดหรอกที่อยากให้ลูกมีความสุข แต่ฉันมาเที่ยวของฉันดีๆ ไม่ได้ตั้งใจจะมาเล่นละครเป็นคนรักของใคร แล้วฉันก็มีหน้าที่การงานดี ไม่เคยมีข่าวคาวเรื่องผู้ชาย ถ้าเกิดมีคนไทยที่รู้จักฉันบังเอิญมาเห็นฉันเดินอยู่กับคุณและแองจี้แบบครอบครัวสุขสันต์ คนพวกนั้นต้องเอาฉันกลับไปเมาท์แน่ว่าลาพักร้อนมาเที่ยวเมืองนอกเพื่อคั่วฝรั่ง หรือไม่ก็หาว่าฉันแอบมีสามีและลูกไว้ที่นี่ ฉันไม่อยากเสียหาย เพราะฉะนั้นฉันต้องลบล้างความผิดพลาดที่เกิดขึ้นก่อนกลับเมืองไทย ไม่ใช่ทำให้มันผิดพลาดมากกว่าเดิม”

เวณิกาบอกอย่างแน่วแน่ เธอไม่ยอมทำตามข้อเสนอพิลึกนั่นง่ายๆหรอกนะ เพราะพาลจะทำให้เสียชื่อเสียง ด้วยภาพลักษณ์ของเธอคือผู้ช่วยผู้จัดการแผนกต้อนรับส่วนหน้าของโรงแรมดุจวิมานที่ทำงานเก่ง เป็นเวิร์คกิ้ง วูแมนซึ่งไม่เคยสนใจผู้ชายคนไหน

          แต่น่าเจ็บใจที่การเมาเพียงครั้งเดียว ทำให้เธอพลาดท่าตกเป็นของชาร์ลส์ แอชตัน วินเทอร์ ผู้ชายจอมบงการ บ้าอำนาจ นิสัยร้ายกาจคนนี้!

          “ถ้าการควงกับผู้ชายที่ทั้งหล่อและรวยมหาศาลอย่างผมเรียกว่าความผิดพลาด ผู้หญิงทั้งโลกก็คงอยากทำเรื่องผิดพลาดกันทั้งนั้นแหละ” ชาร์ลส์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างภูมิใจในตนเอง

          “หึ ยกเว้นฉันคนนึง” เวณิกาเชิดหน้า

          “นั่นสิ ทำไมคุณถึงแปลกกว่าผู้หญิงทุกคน” แต่ผู้หญิงแบบเวณิกานี่ละที่ท้าทาย ทำให้เขาอยากเอาชนะใจให้ได้

          “เอาละค่ะ ตกลงเราจะไม่แต่งงานกัน จากวันนี้ฉันกับคุณถือว่าไม่รู้จักกัน ต่างคนต่างแยกย้ายไปตามทางของตัวเอง” แม้ความรู้สึกบางอย่างจะยังคงติดค้างในใจว่าตกลงชาร์ลส์ใช่ชาลีเด็กชายอเมริกันที่เธอเคยรู้จักไหม แต่วินาทีนี้เวณิกาห่วงเรื่องภาพพจน์มากกว่าอยากหาคำตอบ

          “ผมไม่ตกลง” ดวงตาสีควันบุหรี่เป็นประกายแกร่งกร้าวไม่โอนอ่อน

          “เอ๊ะ คุณนี่พูดไม่รู้เรื่องเลยนะ” เวณิกากัดริมฝีปากอย่างขัดใจ

          “เอาอย่างงี้แล้วกัน ผมมีข้อเสนอ” เขาบอกด้วยน้ำเสียงโน้มน้าว

          “ข้อเสนออะไร?” คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างสงสัย

          “ก็” เขายิ้มพราย “ถ้าคุณกลัวว่าการเล่นละครเป็นพ่อแม่ลูกกับผมและแองจี้จะทำให้เสียชื่อเสียง เราก็เล่นในพื้นที่ส่วนตัวอย่างเพนท์เฮาส์นี่ก็พอ”

          “เฮอะ เป็นไปไม่ได้ แองจี้ไม่ยอมอยู่แต่ในห้องหรอกค่ะ” เธอรู้นิสัยเด็กดีว่าชอบการออกไปท่องโลกกว้างมากกว่าอุดอู้อยู่ในกล่องสี่เหลี่ยม

          “นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย ถ้าแองจี้อยากออกไปข้างนอก ผมก็สามารถเหมาร้านอาหาร ร้านไอศกรีม ปิดสวนสนุก หรือที่ไหนก็ได้ตามต้องการ เพื่อครอบครัวของเรา” ชาร์ลส์บอกอย่างไม่กังวลเลยสักนิด มหาเศรษฐีระดับหมื่นล้านอย่างเขา มีทั้งอำนาจและอิทธิพล เรื่องแค่นี้ง่ายเสียยิ่งกว่าง่าย

          “ฉันควรจะตกลงดีไหม” เวณิกาทำท่าคิดหนัก ทั้งที่คำตอบของเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง

          “ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ตกลง คิดดูดีๆนะเวย์ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มาถึงง่ายๆ คุณจะได้เที่ยวฟรี พักฟรี กินฟรีสองอาทิตย์ในเวกัส หรือเมืองอื่นๆในอเมริกาที่คุณอยากไป จากนั้นผมสัญญาว่าจะปล่อยคุณกลับเมืองไทยและไม่ยุ่งเกี่ยวอีก”

          “ฉันจะเชื่อคุณได้ไหมเนี่ย” บอกตรงๆว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาไม่น่าไว้ใจเลย

          “ได้สิ เราเซ็นสัญญากันก็ได้” ชาร์ลส์ลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม ก็แค่สัญญาฉบับหนึ่ง เซ็นๆไปก่อนเถอะ ค่อยฉีกทิ้งทีหลัง

          “ยุ่งยากเปล่าๆ ให้คนอื่นทำแทนฉันเถอะ”

          “แต่แองจี้ไม่ชอบใครนอกจากคุณ นี่ผมเห็นแก่ลูกล้วนๆนะ ไม่งั้นไม่เสียเวลามาอ้อนวอนคุณแบบนี้หรอก” เจ้าของโรงแรมหนุ่มทำตาปรอยเรียกร้องความเห็นใจ

          เวณิกาทำตาคว่ำตอบ ข้อเสนอของเขาก็ดีอยู่หรอกนะ แต่เธอไม่อยากอยู่ใกล้คนเจ้าชู้แบบชาร์ลส์นี่นา แถมอยู่ใกล้ทีไรก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ร่างกายไหวหวามไปทั่ว เธอไม่อยากพาตัวเองเข้าไปหาความผิดพลาดเป็นครั้งที่สอง แม้ว่า ความผิดพลาด จะทั้งหล่อเหลา เซ็กซี่ ร่ำรวย มีอำนาจ และมาพร้อมกับลูกสาวผู้น่ารักก็ตาม

          “ว่าไงเวย์”

          “ฉันอนุญาตให้คุณเรียกชื่อเล่นตั้งแต่เมื่อไหร่”

          “ผมเรียกมาหลายทีแล้ว คุณเพิ่งรู้ตัว” เขายิ้มเย้า และทวงคำตอบอีกที “ตกลงว่าไง จะยอมเล่นละครเป็นครอบครัวกับผมและแองจี้ไหม”

          “ไม่ค่ะ”

          “คิดดีแล้วเหรอ”

          “ค่ะ คิดดีมากแล้ว”

          “ถ้าคุณไม่ตกลง ผมไม่รับรองนะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราจะไม่ถูกแพร่งพรายออกไป” ชาร์ลส์ทิ้งไพ่ใบสุดท้าย แม้ไม่อยากข่มขู่เธอ แต่ไม่มีทางเลือกจริงๆ

          “นี่คุณขู่ฉันเหรอ”

          “เปล่า ก็แค่เตือน” ดวงตาสีเทาเยือกเย็นขึ้น

          “อย่าบอกนะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน คุณวางแผนทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว” เวณิกาเบิกตาโต เพราะทุกอย่างเชื่อมโยงกันอย่างไม่น่าใช่เรื่องบังเอิญ ตั้งแต่ตอนเขาขอเธอแต่งงานเพื่อรับผิดชอบ จนถึงตอนนี้ที่ใช้แองจี้เป็นข้ออ้าง

          “คุณอ่านนิยายน้ำเน่ามากไปหรือเปล่า ทำไมผมต้องวางแผนซับซ้อนขนาดนั้นด้วย มันก็แค่ความพอเหมาะพอเจาะของหลายๆสิ่งเท่านั้นเอง แต่ผมว่ามันเป็นการยืนยันนะ ว่าการพบกันอีกครั้งของเราสองคนเป็นเพราะโชคชะตากำหนดไว้แล้ว” น้ำเสียงทุ้มลึกเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น

          เวณิกาหัวเราะหึๆ เมื่อคนที่บอกว่าเธออ่านนิยายน้ำเน่ามากไป พูดอะไรออกมาได้น้ำเน่ายิ่งกว่า แต่เดี๋ยวก่อน! ชาร์ลส์บอกว่าโชคชะตาทำให้เขากับเธอได้พบกันอีกครั้งงั้นเหรอ หมายความว่ายังไงกัน เขาและเธอไม่ได้เพิ่งเจอกันเมื่อคืนหรอกเหรอ

          คำพูดของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นแรงแทบทะลุออกจากอก หรือว่าชาร์ลส์จะเป็นเด็กชายอเมริกันที่เธอเคยรู้จักเมื่อหลายสิบปีก่อนจริงๆ!



P.S. แหม่ ถ้าเป็นไรท์นะจะไม่อิดออดซักกกคำ ฮ่าๆๆๆ



ต้านรัก CEO จอมบงการ
พิชญวารี/พิชชาธาร
www.mebmarket.com
“ในหัวคุณมีแต่เรื่องใต้สะดือตลอดเวลาเลยหรือไงนะ”“เปล่าสักหน่อย จุดที่ผมจะจูบคุณอยู่เหนือสะดือตั้งเยอะ แต่ถ้า” ชาร์ลส์ทอดเสียงหวาน ยิ้มกรุ้มกริ่ม “อยากให้จูบต่ำกว่าสะดือ ผมก็ไม่ขัดนะ”สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น... มันจะติดตามกลับมาถึงบ้านของเธอ!‘เวณิกา’ ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับงาน และไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะใฝ่ฝันถึงเรื่องความรัก แต่ช่วงเวลาพักร้อนประจำปีกับการท่องเที่ยวในลาสเวกัสกับเพื่อนสนิทตามลำพังสองคนได้จบลงไปดื้อๆ เมื่อเธอดันตื่นขึ้นมาพร้อมกับแหวนแต่งงานและ ‘สามีแปลกหน้า’ ที่เธอไม่เคยคาดคิด เวณิกาจึงพร้อมจะทำอะไรก็ตามที่จะช่วยทำให้เธอลบล้างความผิดพลาดครั้งนี้ให้ได้ภายในสองสัปดาห์ก่อนหมดเวลาลาพักร้อน แม้ว่ามันจะเป็น ‘ความผิดพลาด’ ที่แสนจะหล่อเหลา ทรงเสน่ห์ และมีลูกสาวตัวน้อยแถมมาพร้อมกันด้วยก็ตาม แต่น่าเสียดายที่เจ้าบ่าวหมาดๆ มีแผนอื่นเอาไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว‘ชาร์ลส์ แอชตัน วินเทอร์’ CEO เพลย์บอยมือฉกาจ ผู้ได้รับฉายา ‘เจ้าชายแห่งลาสเวกัส’ รู้ดีว่าเขาสามารถทำให้ ‘เจ้าสาวคนใหม่’ ตกหลุมรักเขาได้ เพียงแค่ต้องใช้เวลา ดังนั้นเพื่อแลกเปลี่ยนกับการจบสัญญาแต่งงานให้เร็วที่สุด เวณิกาก็ต้องยอมใช้เวลาพักร้อนที่เหลือในอเมริกาอยู่กับมหาเศรษฐีหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์อย่างเสียไม่ได้ และไม่ว่าหญิงสาวจะชอบใจหรือไม่ ชาร์ลส์ก็ได้วางแผนเอาไว้แล้วที่จะใช้เวลาทุกวินาทีนั้นเอาชนะหัวใจเธอด้วยชั้นเชิงอันแสนเจ้าเล่ห์ที่เร่าร้อนที่สุด“คิดอะไรอยู่ครับ ตั้งแต่ออกมาจากบ้านก็ไม่พูดสักคำ ผมกำลังคิดว่างอนอยู่นะเนี่ย” ชาร์ลส์ทำลายความเงียบ เพราะเหงาปากชอบกล“จะงอนทำไมไม่ทราบ ชอบหาเรื่องจริงนะ”“ไม่งอนก็ดีแล้ว เพราะวิธีง้อของผมอาจทำให้คุณหมดแรง” ดวงตาสีเทาเปล่งแสงพราว*เรื่องนี้เคยตีพิมพ์แล้ว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น