ต้านรัก CEO จอมบงการ

ตอนที่ 11 : Chapter 5 : รักแท้หรือแค่คืนเดียว (Just One Night Stand?) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,822
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 ก.ค. 60

“มีเวลาอะไร”

“ก็เวลาที่เราสองคนจะใช้ด้วยกันที่นี่ไง”

“ใครจะใช้เวลากับคุณไม่ทราบ แล้วกรุณาอย่านอกเรื่องค่ะ รีบเล่ามาได้แล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น” เวณิกาเตือนคนที่ชอบออกทะเลอยู่เรื่อย

       “โอเค เมื่อคืนผมเห็นคุณที่ผับ” ชาร์ลส์เกริ่นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

          “ค่ะ ฉันไปกับเพื่อน หลังจากเล่นคาสิโนในโรงแรม”

          “คุณดื่มไปพอสมควร ก่อนจะมีผู้ชายคนนึงเข้ามาทักทาย ยื่นแก้วเครื่องดื่มให้ แล้วหลังจากคุณดื่มได้ไม่นาน ยาที่ถูกใส่ในเครื่องดื่มแก้วนั้นก็ออกฤทธิ์”

          “ฉันถูกมอมยางั้นเหรอ?” ดวงตากลมเบิกโตด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง

          “ใช่ พอคุณเริ่มไม่มีสติ ผู้ชายคนนั้นก็พาออกไปจากผับ ผมเลยตามไปช่วย ส่วนเพื่อนของคุณที่ฟุบไปก่อนจะดื่มเครื่องดื่มที่ผสมยา ผมให้ลูกน้องพาไปส่งที่ห้องแล้ว ไม่ต้องห่วง”

          “โล่งใจไปที” เวณิกาผ่อนคลายขึ้นเมื่อรู้ว่ารัญชิดาปลอดภัย กำลังจะซาบซึ้งกับความช่วยเหลือของชาร์ลส์ แต่แล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้ “เอ๊ะ! แล้วทำไมคุณไม่พาฉันไปส่งที่ห้อง พามาที่นี่ทำไม?” เธอมองเขาอย่างคาดคั้น

          “คุณบอกผมเองว่าอยากมา” เจ้าของโรงแรมหนุ่มตอบตามจริง

          เวณิกาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “ฉันนี่นะอยากมา? ไม่มีทาง”

          “คุณคงจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อคืนทำอะไรบ้าง”

          คำพูดและรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของชาร์ลส์ทำให้หญิงสาววูบหวิวในท้องน้อยขึ้นมาเฉยๆ คงไม่มีอะไรเกินเลยใช่ไหม?

          “นี่คุณทำอะไรฉัน คุณฉวยโอกาสใช่ไหม ลงทุนทำตัวเป็นคนดีตามไปช่วย แต่สุดท้ายคุณก็ไม่ต่างจากผู้ชายคนนั้นเลย คนบ้า คนเลว คุณทำแบบนั้นกับฉันได้ยังไง!” เวณิกาต่อว่าเขาไม่ลดละ

          “อย่ายั่วโมโหผมนะ” ดวงตาสีเทากร้าวขึ้น “ผมไม่เคยคิดจะฉวยโอกาส แต่คุณยั่วผมเอง”

          “ยั่วมะ หมายความว่ายังไง” หญิงสาวปากสั่น ความกลัวและโกรธพุ่งขึ้นมาในอกเป็นริ้วๆ คนอย่างเธอนี่นะจะยั่วเขา หรือว่าฤทธิ์แอลกอฮอลล์จะทำให้ทำไปโดยขาดสติ

          “คุณโดนยาปลุกเซ็กส์!

          คำตอบของชาร์ลส์ทำให้เวณิกาเย็นเยือกไปทั้งร่างกาย ดวงตาเบิกโพลงตกใจสุดขีด!

หัวใจหญิงสาวเหมือนหยุดเต้นไปหลายวินาที กว่าสติจะกลับมา

เธอโดนยาปลุกเซ็กส์งั้นเหรอ แล้วต่อจากนั้นล่ะ เกิดอะไรขึ้นบ้าง โอ๊ย! เธออยากจะบ้าตาย นี่ชาร์ลส์โกหกใช่ไหม เขาแค่จะแกล้งให้เธอตกใจเล่นใช่ไหม ถึงไม่เคยใช้ยาจำพวกนั้นมาก่อน แต่ก็รู้ว่าโดนแล้วจะเป็นยังไง และทรมานแค่ไหนหากไม่ได้ปลดปล่อย การที่เธอตื่นขึ้นมาบนเตียงกับเขาซึ่งอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน มันทำให้ความคิดเตลิดเปิดเปิงไปไกลอย่างห้ามไม่ได้ แม้ว่าเธอจะอยู่ในเสื้อผ้าชุดเดิม แต่ไม่ได้หมายความว่าจะปลอดภัย!

ใช่แล้ว! เมื่อคืนเธออยู่ในอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นได้เป็นพักๆ มันเหมือนจะเป็นความฝันก็ไม่ใช่ ความจริงก็ไม่เชิง แต่เธอจำรายละเอียดได้ไม่มาก เพราะจนถึงตอนนี้ยังหน่วงๆหนักๆในศีรษะไม่หาย

“คุณพูดเล่นใช่ไหม ฉันแค่เมา ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราก็แค่นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ต่างคนต่างนอน ฉันพูดถูกหรือเปล่า” แม้จำเหตุการณ์เมื่อคืนแทบไม่ได้ แต่คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ปล่อยให้เธอซึ่งอยู่ในสภาพไร้สติสัมปชัญญะนอนเฉยๆแน่ ที่พูดออกไปทั้งหมดก็เพื่อปลอบใจตัวเองที่กำลังขวัญเสีย

“ผมจะโกหกทำไม” เขาสบตาเธอแน่วนิ่ง ยินดีให้ค้นหาพิรุธ

“ก็คุณ” เวณิกาหาเหตุผลไม่ได้

“หลังจากผมพาคุณมาที่ห้องตามที่คุณต้องการแล้ว” ชาร์ลส์เตรียมจะเล่าต่อ แต่หญิงสาวยกมือห้าม

“หยุด! ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็ไม่อยากฟังทั้งนั้น คุณไม่จำเป็นต้องมาแต่งงานกับฉันเพื่อรับผิดชอบ ขอให้ทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ต่างคนต่างกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง แฟร์ๆกับทั้งสองฝ่าย โอเคไหม” หญิงสาวยื่นข้อเสนอด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว

          ดวงตาสีเทาเป็นประกายกล้า เวณิกาเป็นคนแรกในโลกเลยที่ปฏิเสธเขาแบบไม่ลังเลแม้แต่น้อย

          “คุณเป็นผู้หญิงที่แปลกมาก” มือหนายังไม่ยอมปล่อยข้อมือบาง

          “ถ้าการที่ฉันปฏิเสธคุณเป็นเรื่องแปลก ฉันก็ยินดีจะแปลกค่ะ” เขาคิดว่าผู้หญิงทุกคนต้องสยบอยู่ใต้แทบเท้าหรือไงนะ

          “แต่ผมชอบคุณจัง” ริมฝีปากหยักลึกยิ้มพราย เอ่ยตรงไปตรงมา

          “ปล่อยฉัน ฉันจะกลับห้อง เสียเวลากับคุณมานานเกินไปแล้ว!” เวณิกาทำท่าไม่สนคำพูดที่มาพร้อมกับเสียงนุ่มเซ็กซี่ แม้หัวใจจะกำลังสะท้านหวั่นไหวอย่างต้านไม่อยู่

          “เสียเวลา? คุณพูดว่าเสียเวลาเหรอ” คำพูดแต่ละคำของเธอแสบสันบาดลึกถึงขั้วหัวใจเขาจริงๆ ชาร์ลส์ แอชตัน วินเทอร์ เจ้าชายแห่งลาสเวกัส กลายเป็นบุคคลน่ารังเกียจในสายตาเธอไปแล้วเหรอนี่

นอกจากเวณิกาจะสวยสะพรั่งไปทั้งเนื้อทั้งตัว ฝีปากของเธอยังคมกริบราวกับกรรไกรด้วย แต่ยิ่งอีกฝ่ายด่า เขาก็ยิ่งอยากปิดปากและบดขยี้ด้วยจูบอันร้อนเร่า

          “ใช่ ที่จริงฉันไม่ควรตอบคำถามคุณแต่แรกด้วยซ้ำ” ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชื่อ เหตุผลที่มาลาสเวกัส และจะอยู่ที่นี่กี่วัน

          “แต่คุณก็ตอบไปแล้ว”

          “ฉันถึงบอกไงว่าเสียเวลา”

          “งั้นเราทำอะไรกันดีล่ะ ถึงจะไม่เสียเวลา” แววตาคนพูดแพรวพราวไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย

          “อย่าคิดบ้าๆนะ” หญิงสาวมองคนตัวโตอย่างหวาดระแวง

          “ไม่เลย ผมกำลังคิดอะไรดีๆต่างหาก สนใจจะทำด้วยกันไหม” น้ำเสียงของเขาโน้มน้าว ใบหน้าแกร่งเข้มเลื่อนเข้ามาหามากขึ้นๆ

          เวณิกาพยายามเอนตัวหลบ แต่ทำได้อย่างยากเย็น เพราะโดนมือใหญ่ล็อกแขนไว้ “นี่ หยุดก่อน” เธอใช้เสียงโทนธรรมดา ไม่มีแววขึ้งโกรธเหมือนประโยคก่อนหน้านี้

          คิ้วหนาเลิกขึ้นแทนการถาม ดวงตาสีควันบุหรี่ยังคงทรงอำนาจน่าเกรงขาม

          “เราจะไม่อาบน้ำกันก่อนเหรอ” หัวใจเธอเต้นถี่เหมือนวิ่งมาราธอนมาเป็นระยะทางไกล

          “ตัวคุณยังหอมอยู่เลย ผมไม่ถือ” เขาบอกเสียงพร่า

          “แต่ฉันถือ ฉันไม่มั่นใจถ้าไม่ได้อาบน้ำ ให้ฉันไปอาบน้ำก่อนเถอะนะ” เวณิกาช้อนตามอง งัดจริตมารยาออกมาใช้หว่านล้อมให้เขาคล้อยตามเต็มที่

          ชาร์ลส์หัวเราะออกมาเบาๆ “คุณนี่แปลกจริงๆ เมื่อคืนตอนผมให้ไปอาบ คุณไม่ยอมอาบ แต่ตอนนี้ผมไม่อยากให้อาบ กลับอ้อนจะไป”

          หญิงสาวอยากจะแหวใส่ แต่ต้องเล่นละครตบตาต่อ “แหม ตอนนั้นฉันโดนยาปลุกอารมณ์ จำอะไรไม่ได้นี่นา จะเอาอะไรกับคนไม่มีสติล่ะ” เวณิกาส่งค้อนให้ชายหนุ่ม

          “แล้วทำไมจะไม่ได้ เมื่อคืนก็ตั้งหลายรอบ ผมจะหยุด คุณก็ไม่ยอม” เขาทอดเสียงและมองด้วยดวงตาร้อนแรง

          “บ้า” เธอถือโอกาสระบายความหมั่นไส้ด้วยการฟาดลงบนต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

          เพียะ!

          “โอ๊ย!” ชาร์ลส์คราง ทำหน้าเหยเก “ตีผมทำไมเนี่ย ผมทำอะไรผิดเหรอที่รัก”

          จบคำว่าที่รัก ฝ่ามือเล็กๆก็ฟาดลงตรงจุดเดิมเต็มแรง

          เพียะ!

          “โอ๊ย!” ชาร์ลส์ถึงกับสูดปาก เมื่อความเจ็บเดิมยังไม่หาย แต่โดนซ้ำลงมาอีกรอบ

          “ก็คุณทำให้ฉันเขินนี่นา” ใครจะรู้บ้างว่าท่าทีเย้ายวนภายนอกที่แสดงออกไปนั้น เธอต้องใช้ความพยายามขั้นสูงสุดเลยทีเดียว เพราะข้างในกำลังเดือดปุดๆเป็นทะเลเพลิง ผู้ชายอะไรลามกที่สุด พูดเข้าเรื่องอย่างว่าได้ตลอด แถมยังพูดว่าเขาเธอแล้ว

โอ๊ย! เธอเสียสิ่งที่หวงแหนให้ผู้ชายจอมบงการง่ายๆเพราะความประมาทเหรอเนี่ย ไม่น่าใจอ่อนดื่มตามที่รัญชิดายุเลย ไม่งั้นเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น มันคือความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต และเธอจะทำทุกทางเพื่อลบล้างความผิดพลาดอย่างเขาออกจากชีวิตให้ได้ แม้ว่าชาร์ลส์ แอชตัน วินเทอร์จะหล่อเหลาทรงอำนาจและมีเสน่ห์รุนแรงแค่ไหนก็ตาม

          “ผมขอโทษที่ระ” ซีอีโอหนุ่มตาไว หยุดพูดเมื่อเห็นเวณิกากำลังจะเงื้อฝ่ามือ แต่อีกฝ่ายไม่ยอมหยุด

          เพียะ!

        ชาร์ลส์เบี่ยงตัวหลบ แต่คราวนี้เธอเปลี่ยนเป้ากะทันหัน ฝ่ามือบางฟาดเข้าที่ใบหน้าซีกขวาจนหน้าหันไปอีกทาง

          “คุณ!” เจ้าของโรงแรมหนุ่มหันกลับไปมองหญิงสาวที่ประทุษร้ายตนอย่างอุกอาจด้วยดวงตากรุ่นร้อน “ถ้าผมกรามค้างขึ้นมาจะว่าไง”

          “อุ๊ย! ขอโทษจริงๆค่ะ แต่มือมันไปเอง เวลาฉันเขินเป็นแบบนี้ทุกที ห้ามตัวเองไม่อยู่เลย” เวณิกาทำท่าหัวเราะอายๆ แต่ข้างในสะใจเต็มที่

          “แต่ผมยังไม่ได้พูดคำว่าที่ระ เฮ้ ผมยังไม่ได้พูดคำนั้นเลย” ชาร์ลส์รีบเปลี่ยนคำ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าเงื้อแขนอีก ใครจะคิดล่ะว่า คำว่า ที่รักคำเดียว จะทำให้โดนตบจนหน้าชาแบบนี้

          “จริงๆคุณไม่ต้องพูดอะไรมากเลย แค่จ้องตาฉันก็เขินแล้ว” เธอยกยอเต็มที่ ก่อนเข้าแผนแบบเนียนๆ “แต่ตอนนี้ปล่อยฉันก่อนนะคะ ให้ฉันไปอาบน้ำให้เรียบร้อย จากนั้นคุณจะทำอะไร ฉันตามใจเต็มที่” เวณิการู้ว่าการออกจากเพนท์เฮาส์ของมหาเศรษฐีระดับหมื่นล้านไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ตอนนี้ขอแค่ให้เขาปล่อยแขนก่อนก็พอ จะเอาไงต่อค่อยว่ากัน

          “ผู้หญิงนี่เปลี่ยนอารมณ์ได้ปุบปับจริงๆเลยนะ ก่อนหน้านี้ไม่ถึงสิบนาที คุณยังด่าผมอยู่เลย ตอนนี้ทำไมถึงจะยอมล่ะ”

          “ก็” หญิงสาวทำปากพะงาบๆ เพราะคิดคำแก้ตัวไม่ออก ใช่สิ เธอไม่มีพรสวรรค์ด้านการแสดงเลย เวลามีการแสดงละครเวทีที่โรงเรียนทีไร ไม่รับบทก้อนหินก็ต้นไม้ตลอด เพราะเพื่อนๆลงความเห็นว่าเหมาะที่สุด “นี่คุณคิดว่าฉันกำลังเล่นละครตบตาเหรอ” เธอถาม แม้จะรู้ว่าชาร์ลส์รู้ทันแล้ว

          “เปล่า” ปากบอกอย่างนั้น แต่ดวงตาเต็มไปด้วยรอยขัน

          “ไม่จริง คุณต้องกำลังคิดว่าฉันเล่นไม่เนียนแน่”

          “แล้วกัน ผมอุตส่าห์เชื่อ แต่คุณไม่อยากให้เชื่อซะงั้น” คุยๆกันไป เขาคิดว่ายัยเด็กกะโปโลยังไม่ได้หายไปไหนหรอก แค่ถอดรูปออกมาเป็นสาวสวยผู้หอมหวานเท่านั้น แต่นิสัยยังโก๊ะๆเหมือนเดิม “ตกลงกำลังเล่นละครหรือพูดจริง ถ้าเป็นอย่างแรก ผมจะให้คุณเริ่มก่อน แต่ถ้าเป็นอย่างหลัง ผมจะเริ่มเอง”

          เวณิกากะพริบตาปริบๆ อย่างตามไม่ทัน “ระเริ่มอะไร”

          “อยากให้ตอบหรือทำเป็นตัวอย่างล่ะ” รอยยิ้มกรุ้มกริ่มแตะแต้มอยู่บนริมฝีปากสวยได้รูป ดวงตาเป็นประกายพราวระยับราวกับหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่เตรียมจู่โจมกระต่ายน้อยแสนซื่อ!




P.S.เรื่องนี้มีเป็นแบบอีบุ๊กแล้วนะคะ แต่ก็จะลงให้อ่านไปเรื่อยๆประมาณ 70% ค่า



ต้านรัก CEO จอมบงการ
พิชญวารี/พิชชาธาร
www.mebmarket.com
“ในหัวคุณมีแต่เรื่องใต้สะดือตลอดเวลาเลยหรือไงนะ”“เปล่าสักหน่อย จุดที่ผมจะจูบคุณอยู่เหนือสะดือตั้งเยอะ แต่ถ้า” ชาร์ลส์ทอดเสียงหวาน ยิ้มกรุ้มกริ่ม “อยากให้จูบต่ำกว่าสะดือ ผมก็ไม่ขัดนะ”สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น... มันจะติดตามกลับมาถึงบ้านของเธอ!‘เวณิกา’ ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับงาน และไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะใฝ่ฝันถึงเรื่องความรัก แต่ช่วงเวลาพักร้อนประจำปีกับการท่องเที่ยวในลาสเวกัสกับเพื่อนสนิทตามลำพังสองคนได้จบลงไปดื้อๆ เมื่อเธอดันตื่นขึ้นมาพร้อมกับแหวนแต่งงานและ ‘สามีแปลกหน้า’ ที่เธอไม่เคยคาดคิด เวณิกาจึงพร้อมจะทำอะไรก็ตามที่จะช่วยทำให้เธอลบล้างความผิดพลาดครั้งนี้ให้ได้ภายในสองสัปดาห์ก่อนหมดเวลาลาพักร้อน แม้ว่ามันจะเป็น ‘ความผิดพลาด’ ที่แสนจะหล่อเหลา ทรงเสน่ห์ และมีลูกสาวตัวน้อยแถมมาพร้อมกันด้วยก็ตาม แต่น่าเสียดายที่เจ้าบ่าวหมาดๆ มีแผนอื่นเอาไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว‘ชาร์ลส์ แอชตัน วินเทอร์’ CEO เพลย์บอยมือฉกาจ ผู้ได้รับฉายา ‘เจ้าชายแห่งลาสเวกัส’ รู้ดีว่าเขาสามารถทำให้ ‘เจ้าสาวคนใหม่’ ตกหลุมรักเขาได้ เพียงแค่ต้องใช้เวลา ดังนั้นเพื่อแลกเปลี่ยนกับการจบสัญญาแต่งงานให้เร็วที่สุด เวณิกาก็ต้องยอมใช้เวลาพักร้อนที่เหลือในอเมริกาอยู่กับมหาเศรษฐีหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์อย่างเสียไม่ได้ และไม่ว่าหญิงสาวจะชอบใจหรือไม่ ชาร์ลส์ก็ได้วางแผนเอาไว้แล้วที่จะใช้เวลาทุกวินาทีนั้นเอาชนะหัวใจเธอด้วยชั้นเชิงอันแสนเจ้าเล่ห์ที่เร่าร้อนที่สุด“คิดอะไรอยู่ครับ ตั้งแต่ออกมาจากบ้านก็ไม่พูดสักคำ ผมกำลังคิดว่างอนอยู่นะเนี่ย” ชาร์ลส์ทำลายความเงียบ เพราะเหงาปากชอบกล“จะงอนทำไมไม่ทราบ ชอบหาเรื่องจริงนะ”“ไม่งอนก็ดีแล้ว เพราะวิธีง้อของผมอาจทำให้คุณหมดแรง” ดวงตาสีเทาเปล่งแสงพราว*เรื่องนี้เคยตีพิมพ์แล้ว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น