ต้านรัก CEO จอมบงการ

ตอนที่ 10 : Chapter 5 : รักแท้หรือแค่คืนเดียว (Just One Night Stand?) 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    6 ก.ค. 60

Chapter 5 : รักแท้หรือแค่คืนเดียว (Just One Night Stand?)



เวณิกาถูกมือหนาฉุดรั้งเอาไว้ขณะกำลังจะลงจากเตียง น่าประหลาดที่น้ำเสียงและดวงตาของเขาทำให้ภาพเด็กหนุ่มชาวอเมริกันคนหนึ่งซึ่งเธอเคยรู้จักเมื่อสมัยเด็กซ้อนทับขึ้นมา

เป็นไปไม่ได้หรอก ความบังเอิญ โลกกลม หรือพรหมลิขิตมีแค่ในหนังเท่านั้นแหละ

แต่หัวใจเธอบอกว่าใช่เขานี่ เธอจำดวงตาสีควันบุหรี่เป็นประกายสวยเหมือนดวงดาวของอีกฝ่ายได้

ฟุ้งซ่านสิไม่ว่า อีกอย่างเด็กหนุ่มคนนั้นลืมเธอไปตั้งนานแล้วมั้ง มีแต่เธอนั่นแหละที่ยังจำ พอเห็นใครลักษณะท่าทางคล้ายหน่อย เลยจินตนาการเป็นตุเป็นตะ

แต่มันแปลกนะที่จู่ๆผู้ชายคนนี้ทำให้เธอคิดถึงเด็กหนุ่มอเมริกันที่จากกันไปโดยไม่ได้ล่ำลา

เสียงความคิดของเวณิกาโต้เถียงกันไปมา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ข้อสรุป และต้องหยุดคิดไปโดยปริยาย เมื่อชายแปลกหน้าชักชวนให้ทำความรู้จักกัน

          แต่จะให้เธอมีอารมณ์ทำความรู้จักกับคนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันโดยไม่รู้ที่มาที่ไปนี่นะ ใครทำได้ก็บ้าแล้ว เธอจึงสั่งเสียงเข้มให้เขาปล่อย เพราะทั้งอยากกลับห้องและเป็นห่วงว่ารัญชิดาเป็นยังไงบ้าง ทว่าไม่ได้ผล ชายหนุ่มไม่ยอมให้เธอไป ถ้าไม่ตอบว่าจะตกลงแต่งงานกับเขาไหม

          แน่นอนว่าเธอปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด มีแต่คนสติไม่ดีเท่านั้นละที่จะแต่งงานกับคนไม่รู้จัก แถมยังเจอกันครั้งแรกในสภาพชวนคิดไปไกลอีก

          พอเธอพูดแบบนั้น อีกฝ่ายก็อวดอ้างคุณสมบัติใหญ่ แม้จะตกตะลึงที่รู้ว่าเขาคือชาร์ลส์ แอชตัน วินเทอร์ เจ้าของโรงแรมห้าดาวซึ่งมีกว่าสองร้อยสาขาทั่วโลกและมีคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในลาสเวกัส แถมยังมีหน้าตาแกร่งกร้าวหล่อเหลาราวรูปปั้นบวกกับดวงตาสีเทาที่มีพลังทำลายล้างสูง แบบที่เพียงแค่มองก็ทำให้เธอเสียวช่องท้องวูบวาบได้ หนำซ้ำความหวามไหวยังแล่นปราดลงไปจนถึงจุดอ่อนไหวอย่างน่าอับอาย แต่คนอย่างเวณิกาไม่เคยสนใจใครเพียงเพราะภายนอก หญิงสาวจึงยักไหล่ไม่ใส่ใจ

“ยังไม่สนใจเหรอ ทำไมล่ะ?” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาตระการตาถาม ดวงตาสีสวยหรี่แคบลงราวจะค้นใจเธอ

ถามได้!เวณิกามองเขาหัวจรดเอว เพราะส่วนล่างจนถึงเท้ามีผ้าห่มนวมปกอยู่ และตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย คุณก็แค่หล่อ ตาสวย จมูกโด่ง หุ่นเซ็กซี่ รวยติดอันดับต้นๆของโลก แค่เนี้ย? ไม่เห็นจะน่าแต่งงานด้วยตรงไหนเลย! นี่เธอไม่ได้ประชดนะ เพราะคนที่จะแต่งงานกันได้ต้องดูที่นิสัยมากกว่าหน้าตากับฐานะหรือเปล่า ถึงจะหล่อรวยแค่ไหน แต่เข้ากันไม่ได้ก็เท่านั้น แต่งกันไปคงไม่มีความสุขหรอก

ที่สำคัญ เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้หลงตัวเองที่สุด ถึงจะมีผู้ชายประเภทนี้เหลืออยู่คนเดียวในโลก ก็อย่าหวังว่าจะยอมตกลงปลงใจใช้ชีวิตคู่ด้วย เธอดูแลตัวเองได้ และทำได้อย่างดีมาตลอด ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้ชายสักหน่อย

“คุณคิดว่าผมจะยอมให้ผู้หญิงที่ทำเฉยเมยใส่ทั้งที่ผมเพียบพร้อมทุกอย่างจากไปง่ายๆไหม” ชาร์ลส์ลุกขึ้นนั่งและตวัดผ้าห่มออกจากตัว เสียงทุ้มลึกมีอำนาจเอ่ยถาม ริมฝีปากสวยแย้มพราย

เวณิกายอมรับว่าใจหายแวบ เพราะกลัวเขาจะเปลือยอยู่ แต่พอเห็นกางเกงยีนก็เบาใจลง

“ถึงคุณไม่ยอม ฉันก็จะไป อย่าคิดนะว่ามีเงินล้นฟ้าแล้วจะมาบงการชีวิตคนอื่นได้” เธอประกาศกร้าวอีกครั้งว่าไม่สนใจคุณสมบัติอันเลิศเลอของเขาซึ่งเหนือกว่าผู้ชายหลายคนในโลกสักนิด

“ถ้าหนีได้ก็ลองดู!” ชาร์ลส์ยิ้มอย่างท้าทาย

ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตาหนามองประสานกลับอย่างไม่กลัวเกรงเขาแม้แต่น้อย “ทำไมจะหนีไม่ได้?

“ก็ตอนนี้คุณอยู่ในเพนท์เฮาส์บนชั้นสูงสุดของโรงแรมผม ถ้าผมไม่อนุญาต ใครก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้ทั้งนั้น” เขาบอกอย่างผู้เหนือกว่าและหัวเราะหึๆ รัศมีแกร่งกร้าวทรงอำนาจแผ่กระจายออกมาจากเรือนร่างสีแทนกำยำ แม้ไม่ได้สวมสูทหรือเสื้อผ้าหรู

“ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะกรี๊ดให้คนช่วย!” เวณิกาทำใจดีสู้เสือ แม้รู้ว่ากำลังตกเป็นรอง

คราวนี้ชาร์ลส์ระเบิดหัวเราะเสียงดัง “จะขู่อะไรคิดให้ดีๆก่อน แต่ละอย่างที่คุณพูดมามันเป็นไปไม่ได้เลย ทั้งการออกจากห้องนี้และร้องให้คนช่วย”

หญิงสาวเม้มปากแน่น มองเขาด้วยแววตาเคืองขุ่น คนอะไรบ้าอำนาจและน่าหมั่นไส้ที่สุด!

“คุณกำลังอยากกัดผมใช่ไหม” เขาถามเสียงเซ็กซี่

“เปล่า”

“หรืออยากทำมากกว่านั้น?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเชิงถาม

“ใช่ ฉันอยากจะควักลูกตาคุณออกมา แล้วก็ขยำแรงๆจนแหลก เสร็จแล้วโยนลงชักโครก ราดน้ำยาล้างห้องน้ำตาม แล้วกดน้ำหลายๆรอบ” พูดจบเวณิกาก็อดกลัวตัวเองไม่ได้

อีกฝ่ายจุปาก ทำท่าหวาดหวั่น แต่ดูก็รู้ว่าแกล้งทำ “คนสวยมักจะโหดเหี้ยมแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า”

“อย่ามาทำเจ้าชู้ใส่ฉันนะ!” หญิงสาวบอกเสียงเขียวเมื่อเห็นดวงตาระยิบระยับ

“ผมไม่ได้ทำ แต่มันอาจเป็นธรรมชาติของคนที่มีเสน่ห์เปี่ยมล้นจนทำให้ผู้หญิงรู้สึกเหมือนโดนโปรยเสน่ห์ใส่ตลอดเวลา”

เวณิกายอมรับว่าเขาพูดถูก แต่เธอหมั่นไส้เขานี่นา! “คุณนี่หลงตัวเองมาก”

“เรียกว่ารู้จักตัวเองดีจะดีกว่า”

“เหมือนๆกันนั่นแหละ”

“โอเค ผมยอมแพ้คุณก็ได้” น้ำเสียงทุ้มลึกทอดนุ่ม ดวงตาสีควันบุหรี่เปล่งแสงวิบวับราวจะสะกดคนมอง

แต่เสียใจด้วย เธอใจแข็งพอที่จะไม่หลงใหลดวงตาซึ่งมีอำนาจทำลายล้างสูงคู่นั้นง่ายๆ “งั้นก็ปล่อยฉันสักที”

“ใจร้อนจริง ไม่อยากรู้เหรอว่าคุณมาอยู่บนเตียงกับผมได้ยังไง” คำพูดของชาร์ลส์กระตุ้นต่อมความอยากรู้ของเวณิกาขึ้นมาทันที

หญิงสาวลังเลว่าควรจะเลือกอะไร ระหว่างออกจากห้องนี้ หรืออยู่ฟังเขาเล่า แต่ตัวเลือกแรกดูจะเป็นไปได้ยาก อย่างที่ชาร์ลส์บอกว่า ไม่มีใครออกไปได้หากเขาไม่อนุญาต

“ถ้าคุณสัญญาว่าจะให้ฉันกลับห้อง ฉันฟังก็ได้”

“แน่นอน” เขายักไหล่

“จะให้ฉันกลับห้องใช่ไหม” เธอถามเพื่อความชัดเจน

“ใช่ ตามที่คุณต้องการ ผมก็แค่ไม่อยากให้เราแยกกันไปเฉยๆ” ดวงตาสีควันบุหรี่ทอประกายลึกซึ้งชวนหลอมละลายเมื่อเอ่ยประโยคสุดท้าย

“งั้นก็รีบว่ามาค่ะ”

“ก่อนอื่นผมอยากรู้ชื่อคุณ”

“เวณิกา” เธอตอบห้วนสั้น

“ผมเรียกคุณว่าเวย์ได้ใช่ไหม” เขาเกือบจะเผลอหลุดไปว่า เรียกแบบที่เคยเรียก

“ไม่ได้ค่ะ ฉันอนุญาตแค่เพื่อนสนิทเท่านั้น” หญิงสาวเชิดหน้าตอบฉะฉาน ไม่มองตาเขา เพราะรู้สึกหัวใจหวั่นไหวแปลกๆ

“โอเค เวณิกา คุณมาทำอะไรที่ลาสเวกัส” ชาร์ลส์สอบถามต่อ ขณะที่มือหนายังกระชับข้อมือเรียวไว้แน่น ไม่ผ่อนปรนแม้สักวินาที

“มาเที่ยวค่ะ”

“นานแค่ไหน”

“สองอาทิตย์”

“มีเวลาพอสมควร” เขายิ้มเมื่อนึกถึงแผนการต่อไปของตนเอง หลังโดนปฏิเสธการแต่งงานอย่างไม่ไยดี

“มีเวลาอะไร”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น

  1. #156 janch (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 00:22
    สนุกคร้าาาาา
    #156
    1
    • #156-1 pichayawaree(จากตอนที่ 10)
      8 กรกฎาคม 2560 / 11:45
      ดีใจที่ชอบค่า ฝากติดตามด้วยน้า
      #156-1
  2. #17 Sarun Yok (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 19:08
    เฮียตัดสินใจได้แล้วช่ายม้ายยย จะรวบหัวรวบหางให้หนูเวย์มาเป็นเมียล่ะสิ ถถถถถถ
    #17
    1
    • #17-1 pichayawaree(จากตอนที่ 10)
      3 ธันวาคม 2558 / 16:38
      แค่มองตาเฮียก็เห็นความหื่นเต็มแว้ว งานนี้เฮียไม่พลาด ฮ่าๆๆๆ ^O^
      #17-1