แรงแค้นจอมมาร

ตอนที่ 37 : บทที่11 (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    25 มี.ค. 62

วางจำหน่ายทางอีบุ๊กแล้วค่ะ




       อืม ผมว่าเราไปทานมื้อเที่ยงกันก่อนดีกว่าแพรแก้วเขยิบตัวชิดกำแพงเมื่อเสียงของแดเนียลดังขึ้นใกล้ๆ เท่ากับว่าพวกเขาน่าจะกำลังออกจากห้อง

       แต่ว่า...เฌอปรางเสียดายที่ไม่สามารถจุดไฟในกายของเขาให้ติดได้

       เรื่องอื่น เราค่อยพูดกันอีกทีนะครับ วันนี้งานผมค่อนข้างเยอะ

       ก็ได้ค่ะ

       แผ่นหลังกว้างๆ ที่เธอเคยเอาหน้าซบตอนนี้มีมือของผู้หญิงอีกคนแตะอยู่ ส่วนมือของแดเนียลก็แตะอยู่ที่เอวของเฌอปรางเช่นกัน ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกจากห้องไปเท่ากับว่า การคบหาของพวกเขาเป็นที่เปิดเผย

       ส่วนเธอ...ก็อยู่ในส่วนของตัวเองต่อไป ไม่รู้เป็นกรงหรือนรกบนดินกันแน่

       มันคงไม่จำเป็นสำหรับคุณอีกต่อไปแล้วกับข้าวธรรมดาๆ จะไปสู้อะไรกับอาหารมื้อหรูๆ ที่ได้นั่งกินกับว่าที่เจ้าสาวในอนาคต ส่วนตัวเธอนั้นยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป จะเดินต่อก็ปวดร้าวจะถอยหนีเขาก็ไม่ยอม

       แพรแก้วเช็ดน้ำตาก่อนจะเรียกกำลังใจตัวเองกลับมา แม้ทำได้ยากเย็นเหลือเกิน พยายามลุกขึ้นยืนโดยที่ขายังสั่นก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ เช่นเดียวกับหัวใจของเธอที่เริ่มเต้นช้าลง

       แต่ทว่าหัวใจของเธอต้องเต้นเร็วอีกรอบเมื่อเห็นรองเท้าสีดำมันเงาของใครบางคน แพรแก้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจนพบกับ ร่างสูงที่มองมาที่เธออย่างดุดัน แต่ข้างกายเขากลับไม่มีเฌอปรางอย่างที่คิด

       ทำไม...แดเนียลถึงวกกลับมา

       ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมน้ำเสียงราบเรียบของเขาทำให้เธอรู้ว่าแดเนียลกำลังโกรธ และตอนนี้ตัวเองก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาแห่งความน้อยใจเอาไว้ได้ รู้ทั้งรู้ว่าเขาเกลียดทุกครั้งที่เธอเป็นแบบนี้แต่มันก็อดไม่ไหวจริงๆ

       แพรแก้ว !” เขาลากคนตัวเล็กเข้ามาในห้องก่อนจะจัดการล็อกประตู

       แพรทำอาหารกลางวันมาให้คุณค่ะเธอบอกโดยไม่มองหน้า เสียงนั้นสั่นเครือ น้ำตาหมดแหมะจนได้ยินชายหนุ่มสถบออกมา

       ฉันสั่งเหรอ ทำไมชอบทำเกินหน้าที่ ไม่เข้าใจที่พูดไปใช่ไหม อยากลองดีอย่างนั้นเหรอข้อมือบางถูกกระชากไปจนหญิงสาวเบ้หน้าด้วยความเจ็บเมื่อเขาออกแรงบีบมัน

       วันนี้...เป็นวันเกิดของคุณนี่คะ แพรแค่อยากทำ ฮึก...ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลทะลักลงมาไม่ขาดสาย แดเนียลมองแล้วรู้สึกเจ็บแปลบข้างในหัวใจ พักหลังมานี้เขาไม่ได้อยู่กับหญิงสาวเหมือนเมื่อก่อนเพราะทุกอย่างกำลังเป็นไปได้สวย ขอโทษค่ะ ถ้ามันทำให้คุณโกรธ

       เอาเถอะ เดี๋ยวให้เจนภพไปส่ง ช่วยทำอาหารตอนเย็นไว้ด้วยแล้วกัน ฉันจะกลับไปกินคนตัวโตบอกเสียงอ่อน เห็นน้ำตาของผู้หญิงคนนี้แล้วใจไม่ดี เขาเอื้อมมืออีกข้างปาดน้ำตาออกจากหน้าให้เธอแผ่วเบา แพรแก้วใจเต้นระส่ำกับท่าทีอ่อนโยนของแดเนียล ปากเรียวบางเริ่มยิ้มออกเพียงแค่นี้ความเสียใจก่อนหน้านั้นก็แทบมลายหายไป

       เธอกลายเป็นผู้หญิงเลวและโง่เง่าอย่างไม่น่าเชื่อ ยอมรับกับตัวเองว่าตอนนี้หลงรักผู้ชายตรงหน้าจนหมดหัวใจ รู้ว่าจะต้องเจ็บปวดแต่ก็ยอมเดินลงสู่วังวนแห่งความเจ็บปวด

       รู้ใช่ไหมว่าฉันกำลังทำอะไรหญิงสาวพยักหน้าทั้งน้ำตา

       สัญญานะคะ ว่าจะทำแค่นี้ ไม่อย่างนั้นแพรเองก็คงจะอยู่ไม่ได้

       แดเนียลขบกรามแน่นเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอขู่ฉันเหรอ

       แพรไปสักคนก็คงไม่เป็นอะไรเธอไม่ได้ขู่ แต่เธอพูดจริงๆ หากแดเนียลทำมากกว่าที่เคยสัญญาเอาไว้ เธอพร้อมจะจากไปเช่นกัน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

       อย่างมากก็แค่ทำให้คนอย่างพ่อเธอเสียหน้า หวังว่าคงไม่ช็อกไปก่อนก็แล้วกันแค่นี้ก็ถือว่าเขาปรานีมากแล้ว ขอแค่ช่วยพยุงบริษัทของท่านไปรอดพ้นวิกฤตช่วงนี้ไปก่อน

       คุณท่านรักพี่ปรางมากค่ะ ท่านคงเป็นห่วงพี่ปรางมากกว่าเสียใจ

       แล้วเธอล่ะ ไม่เห็นมีใครคิดถึงจิตใจเธอบ้าง เธอก็เป็นลูกสาวของมันนะแพรแก้วยิ้มเศร้า เขาคงลืมไปแล้วว่าตัวเองก็ทำให้เธอเจ็บปวดเช่นกัน เขาเองก็ไม่ได้นึกถึงจิตใจของผู้หญิงคนนี้

       เธอรู้...แดเนียลยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่พยายามปกปิดเอาไว้

       ท่านคงมีเหตุผลของท่านค่ะซึ่งเหตุผลเธอคงไม่มีวันได้รู้ ยายนิ่มเองก็ไม่เคยบอกเธอเช่นกัน ตั้งแต่โตมาเธอไม่เคยสัมผัสได้ถึงความรักของท่านเลย ไม่แม้แต่จะโดนอุ้มหรือพูดคุยด้วย ขนาดงานวันพ่อที่โรงเรียนจัดขึ้นเธอไม่เคยมีโอกาสได้กราบท่าน ส่วนมากจะได้กราบคุณครูแทนเพราะคนเป็นพ่อเลือกไปหาเฌอปรางลูกสาวคนโตมากกว่า

       ยังไงท่านก็เป็นพ่อของแพร ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเหลือเรา

       ทั้งที่ฉันอยากจะฆ่ามันด้วยซ้ำ !” เธอรู้ว่ามันไม่สามารถทดแทนกันได้เลย ความเจ็บปวดที่แดเนียลได้รับนั้นมันมากกว่าเธอหลายเท่า เขาต้องสูญเสียบิดาและมารดาไปพร้อมๆ กัน แพร !”

       คนตัวเล็กคุกเข่าลงกับพื้น เธอยอมทุกอย่างหากมันจะทำให้เขาเปลี่ยนใจ คนอย่างแดเนียลสามารถทำได้ทุกอย่างเพียงแค่เอ่ยปาก บริษัทของบิดาคงปลิวว่อนได้ง่ายๆ

       ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ !”

       ในเมื่อคุณเคยรับปากกับแพรแล้ว ดังนั้นขอนะคะ อย่าเปลี่ยนใจทำเรื่องแบบนั้นลงไป จะให้แพรทำอะไร...แพรยอมทั้งนั้นมันอาจเป็นสิ่งเดียวที่เธอพอจะทำให้คนเป็นพ่อได้ แม้ว่าตัวเองจะไม่หลงเหลือศักดิ์ศรีของความเป็นคนแล้วก็ตาม แล้วก็...แพรขอร้อง อย่าให้พ่อหรือพี่ปรางรู้

       ฉันเอง...ก็ยังไม่อยากให้คนอื่นรู้เหมือนกันคนฟังพยักหน้ารับแม้ข้างในกำลังร่ำไห้ ทั้งที่เป็นคนขอร้องเขาแท้ๆ แต่ทำไมพอคำตอบออกมาตามคำอ้อนวอนเธอกลับเจ็บปวดรวดร้าวแบบนี้ กลับไปได้แล้ว เจนภพรออยู่ข้างล่าง ห้ามกลับเอง

       ค่ะหญิงสาวลุกขึ้นยืน เธอช้อนตามองชายหนุ่มด้วยความหวัง แดเนียลกำลังกดพิมพ์โทรศัพท์อยู่คงเป็นเฌอปรางกระมังที่ส่งข้อความมาถาม แพร...จะทำมื้อเย็นรอคุณนะคะ

       อืม ถึงบ้านแล้วบอกด้วยรู้ไหมร่างสูงละสายตาจากโทรศัพท์ก่อนจะก้าวเข้ามาดึงตัวเธอเข้าหา ริมฝีปากหนาบดเบียดลงมาเคล้าคลึงสักพักก่อนจะผละตัวออกไป ฉันถาม ได้ยินหรือเปล่า

       ค่ะ ถ้าถึงบ้านแล้วแพรจะบอกไม่รู้ว่าตัวเองสามารถเปล่งเสียงตอบไปได้อย่างไร เมื่อครู่ที่แดเนียลจูบเธอนั้น ภาพก่อนหน้านี้ที่เขาจูบกับพี่สาวของเธออย่างดูดดื่มมันซ้อนทับขึ้นมา หัวใจปวดร้าวจนชาไปทั้งแถบเมื่อได้ซ้ำรอยผู้หญิงคนอื่น

       ถึงผู้หญิงคนนั้นจะเป็นพี่สาวเธอก็ตาม...

       เชิญครับเจนภพดักรออยู่หน้าลิฟต์ ส่วนคนขับที่พาเธอมาตอนแรกก็ยืนอยู่ด้วยเช่นกัน ตอนลงลิฟต์มาแดเนียลก็เดินมาส่งแต่ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาคงไปทานข้าวกลางวันอย่างที่เธอแอบได้ยิน

       แวะตลาดก่อนได้ไหมคะ แพรจะทำมื้อเย็นให้ดอน วันนี้เป็นวันเกิดของเขาเจนภพทำหน้าสงสัยก่อนจะเปลี่ยนเป็นอึกอักแต่สุดท้ายก็ยอมตกลง

       แพรแก้วโยนเรื่องเครียดทิ้งไป ตอนนี้เธอควรหากล่องของขวัญสวยๆ กลับไปบ้านจะได้จัดการนำเสื้อที่เธอตั้งใจถักให้เขาใส่ไป หวังว่ามันจะพอดีตัวและแดเนียลคงจะใส่มัน บางครั้งเขาต้องไปทำงานต่างประเทศบ่อยๆ เธออยากให้เขาใส่มัน

       เป็นห้างข้างหน้าได้ไหมครับ ถ้าไปตลาดในเวลานี้คงร้อนมาก เกรงว่านายจะว่าเอาแดเนียลทำเหมือนเธอเป็นนกน้อยในกรงทอง ไม่สามารถแตกแดดตากลมได้นาน ทั้งที่เมื่อก่อนเรื่องเจอแดดเจอฝนเป็นเรื่องปกติของเธอ

       ก็ได้ค่ะไม่อยากเรื่องมาก เพราะการจะไปไหนมาไหนเจนภพคงต้องรายงานแดเนียลอยู่แล้ว เธอเสียดายเงินที่ต้องมาซื้อของในห้าง ราคามันแพงกว่ากันพอสมควร แต่ช่างเถอะเพราะวันนี้เป็นวันพิเศษสำหรับเขา เธอจะยอมควักเงินจ่ายก็แล้วกัน

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

75 ความคิดเห็น

  1. #75 nupui2364 (@nupui2364) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 02:03
    เศร้ากินใจม๊ากๆ
    #75
    0
  2. #74 040626 (@040626) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 11:34
    เบือเริ่มโง่เยอะยอมทิ้งศักดิ์ศรีตัวเองเห็นผู้ชายดีกว่าเปลี่ยนนางเอกเถอะร่านทำตัวเป็นอ่อนแอร์แต่ก็อยากได้ผัวจนตัวสั้นลำใย
    #74
    0
  3. #73 prwpc (@prwpc) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:48
    ตลกแพร
    #73
    0