แรงแค้นจอมมาร

ตอนที่ 36 : บทที่11 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

วางจำหน่ายทางอีบุ๊กแล้วค่ะ




แพรแก้วตั้งใจทำอาหารมื้อเที่ยงแล้วบรรจุใส่กล่อง เธออยากให้แดเนียลได้กินอาหารดีๆ รู้ว่าเวลาชายหนุ่มทำงานนั้นมักจะจดจ่อกับมันจนลืมออกไปกินข้าว เมื่อตอนที่เธอยังทำงานเป็นเลขาให้เขานั้นบางทีเขาจะออกไปกินข้างนอก แต่บางวันก็จะบอกให้เธอจัดการโทรสั่งให้

       ไปบริษัทค่ะ แพรจะเอามื้อเที่ยงไปให้คุณแดเนียล โทรบอกคุณภพแล้วค่ะเธอโทรหาเขาไม่ติด จึงโทรบอกเจนภพแทน แต่เห็นว่าตอนนี้เจนภพอยู่ข้างนอกเขาคงโทรแจ้งแดเนียลอีกที

       เธอมาถึงเวลาเที่ยงพอดีกับที่เจนภพกำลังลงจากรถ จึงรีบเดินเข้าไปหาจะได้เดินขึ้นไปพร้อมกับลูกน้องของแดเนียล

       แพรทำมาฝากคุณภพด้วยนะคะ เดาว่าคงยังไม่ได้ทานข้าว

       ขอบคุณมากครับเจนภพเป็นคนพูดน้อย ไม่แปลกหากเขาจะรับมันไปพร้อมแค่คำขอบคุณเรียบๆ แพรแก้วใช้ลิฟต์สำหรับผู้บริหารโดยตรงไม่ต้องไปเข้าด้านหน้าบริษัทให้เป็นเป้าสายตา

       แพรเข้าไปเองได้ค่ะ ขอบคุณคุณภพมากนะคะ เจนภพครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะโค้งตัวและแยกตัวไปอีกด้าน หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนจะเดินไปยังห้องทำงานของแดเนียล ตั้แต่เธอลาออกก็ไม่มีใครมาทำหน้าที่เลขาแทนเพราะหน้าที่นี้กลายเป็นของเจนภพไปโดยปริยาย

       ห้องไม่ได้ล็อกและแดเนียลก็ไม่ได้อยู่ในนี้ แต่เสียงที่กำลังย่างกรายเข้ามาทำให้เอแปลกใจ เพราะมันมีเสียงของเฌอปรางด้วย แพรแก้วรีบหาที่หลบทั้งที่มันไม่จำเป็น เฌอปรางเข้าใจว่าเธอยังทำงานอยู่ในฐานะเลขา

       แต่ที่ต้องหลบก็เพราะอยากรู้ในสิ่งที่แดเนียลกำลังจะทำ...ก็เท่านั้น

       ภาพตรงหน้าทำให้เธอหน้าชา ไม่สิเรียกว่าชาไปทั้งตัวน่าจะดีกว่าพวกเขาเดินควงแขนกันเข้ามา ก่อนจะพากันมานั่งบนโซฟา ขาเธอมันหนักอึ้งก้าวไม่ออกได้แต่ยืนพิงกำแพงอยู่อย่างนั้น โชคดีที่ตรงนี้เป็นมุมลับตาคน หากไม่มีใครสังเกตก็คงมองไม่เห็นเธอ

       คุณคงทำแบบนี้กับผู้หญิงหลายๆ คน ปรางคงไม่ใช่คนแรกและคนสุดท้ายใช่ไหมคะแพรแก้วหลับตาลงแน่นเมื่อเสียงพูดคุยของทั้งสองคนดังเข้าหูอย่างชัดเจน อยากจะพาตัวเองออกจากตรงนี้แต่ทำไมถึงทำไม่ได้ เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับตัว

       เสียใจ...ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

       ไม่ใช่คนแรกครับ แต่จะเป็นคนสุดท้ายหรือเปล่า อันนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจ ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลาดีกว่าน้ำเสียงของแดเนียลช่างนุ่มนวล เธอพอจะจินตนาการสีหน้าของเขาได้ แตกต่างจากที่อยู่กับเธอราวฟ้ากับดิน

       คนปวดหัวใจค่อยๆ ทรุดตัวลงกับพื้น รีบใช้มือปิดปากตัวเองแล้วร่ำไห้ออกมาหนักหน่วง จะโทษใครได้นอกจากตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าต้องมีวันนี้แต่ทำไมยังเจ็บ คนที่ผิดคือเธอไม่ใช่พี่สาวต่างมารดาอย่างเฌอปราง...

       แล้วถ้าปรางบอกว่าอยากเป็นคนสุดท้ายล่ะคะมันเป็นการทำร้ายตัวเองเธอรู้ดี แต่แพรแก้วก็ยังฝืนตัวเองชะโงกหน้าไปมอง และนั่นยิ่งทำให้เธออยากจะปล่อยโฮเมื่อพบว่าตอนนี้เฌอปรางขึ้นไปนั่งบนตักของแดเนียล และทั้งคู่กำลังมอบจูบให้แก่กันอย่างเร่าร้อน

       ฮึก...มือที่ใช้ปิดปากตัวเองอยู่เพิ่มน้ำหนักลงไปอีก เป็นการร้องไห้ที่ไม่มีเสียงแต่เป็นความเจ็บปวดที่ร้องเตือนดังที่สุด

       กลับมาหาพีทได้ไหม แพรไม่รู้เหรอว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นกับปรางเป็นอะไรกัน

      เธอก็อยู่ในที่ของเธอ อะไรที่ฉันไม่ได้สั่งก็อย่ายุ่ง

      ลืมไปแล้วเหรอว่าตัวเองอยู่ในสถานะอะไร ถ้ายังอยากให้ครอบครัวของเธอ อยู่ดีกินดีก็อย่าขัดคำสั่งฉันอีก ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของเธอจำเอาไว้ !’

      การที่ฉันยกเธออยู่เหนือคนอื่น นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีสิทธิ์ทำอะไรกับฉันก็ได้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

75 ความคิดเห็น

  1. #72 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 15:50
    นางหลงผู้ขนาดนั้นเลยเหรอ
    #72
    0