แรงแค้นจอมมาร

ตอนที่ 30 : บทที่9 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    17 มี.ค. 62

วางจำหน่ายทางอีบุ๊กแล้วค่ะ




 

      พีรวัสกลับไปแล้วไม่รู้ว่านานเท่าแค่ไหนที่เธอยังนั่งนิ่งๆ อยู่ที่เดิม ความร้อนผ่าวรอบดวงตาที่พยายามฝืนกลั้นเอาไว้ แม้ใจจะเจ็บปวดแค่ไหนได้แต่บอกตัวเองว่าเธอจะแสดงมันออกมาไม่ได้เด็ดขาด

      มันเป็นเรื่องที่น่าตลกเมื่อหลายครั้งที่เผลอคิดเข้าข้างตัวเองคิดว่าเขาคงมีใจให้กันบ้าง แต่ความจริงที่ปรากฏมันทำให้เธอแทบไม่อยากจะหายใจ สุดท้ายผู้หญิงคนนี้เหลือใครบ้างที่คอยอยู่เคียงข้าง

      ไม่มี...อย่างนั้นใช่หรือเปล่า

      ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาไม่มีการเคาะหรือขออนุญาตใดๆ ทั้งสิ้น นั่นหมายความว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาคือแดเนียล แพรแก้วปาดน้ำตาออกไปก่อนจะพยายามปั้นสีหน้าให้ปกติที่สุด

      ทั้งที่ข้างในกำลังปวดร้าวสุดชีวิต เหมือนเธอกำลังยืนอยู่ปลายเหว ไม่รู้ว่าควรเดินไปทางไหน จะเดินกลับหรือควรกระโดดลงไป

      แดเนียลเดินเข้ามาด้วยใบหน้าราบเรียบแต่หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน บ่งบอกว่าเขาอารมณ์ไม่คงที่เท่าไหร่ ชายหนุ่มมักเป็นแบบนี้เสมอและกลายเป็นเธอเป็นที่รองรับอารมณ์ไปโดยปริยาย

      มันเป็นใคร !”

      เขารู้ ?

      สีหน้าและแววตาไม่มีความล้อเล่น คนตัวเล็กแทบไม่กล้าจ้องหน้าชายหนุ่มเพราะดวงตาของเขาในตอนนี้มันทั้งดุดันละจ้องเธอราวกับจะกระชากวิญญาณออกจากร่าง

      ความจริงแล้วเขาน่าจะรู้ว่าพีรวัส...คือใคร แต่คงอยากได้ยินคำตอบจากปากของเธอมากกว่า ไม่มีเรื่องไหนปกปิดผู้ชายคนนี้ได้หรอกหากเขาอยากจะรู้

      เขาชื่อพีรวัสค่ะ แค่มาเยี่ยมที่ตอบไปคือเรื่องจริงเพราะตอนนี้เธอไม่มีความรู้สึกดีๆ หลงเหลือให้พีรวัสอีกแล้ว ถึงแม้ว่าเขาและเธอจะเคยคบกันมาหลายปีแต่สิ่งที่โดนกระทำนั้นมันมากเกินไป

      หึแดเนียลกระตุกยิ้มอย่างน่ากลัว เขาคว้าข้อมือบางออกแรงบีบเล็กน้อยก็แทบจะแหลกคามือ ร่างสูงโน้มตัวลงหาร่างบางที่นั่งหน้าซีดบนเตียง แพรแก้วพูดออกมาไม่หมดและเขา...เกลียดคนอมพะนำที่สุด

      พูดออกมาให้หมด !”

      หมายถึงอะไรเหรอคะ

      ฉันลืมบอกเธอไปหรือเปล่า ถ้าคิดจะหนีก็ต้องหนีให้รอด ถ้าฉันตามจับมาได้อีกครั้ง...แม้แต่ลมหายใจของเธอ ฉันก็พรากมันมาได้การที่จู่ๆ อดีตคนรักดันโผล่มาหาได้ตรงจังหวะ จะเป็นอะไรไปได้หากแพรแก้วไม่เล่าเรื่องให้มันฟัง หรือบางทีหญิงสาวอาจจะกำลังหาหนทางเพื่อไปจากเขาโดยให้ไอ้หน้าอ่อนมาเป็นไม้กัน

      แพรไม่ได้คิดแบบนั้นหญิงสาวส่ายหน้าไปมา น้ำตาเอ่อคลอขึ้นรอบดวงตา เธอไม่รู้หรอกว่าเขาไปอารมณ์เสียจากไหนมา ทำไมแดเนียลถึงคิดว่าเธอจ้องจะหนีอย่างเดียว ทั้งที่ชีวิตของคนในครอบคัวอยู่ในกำมือเขาแท้ๆ เพียงแค่ลมปากของผู้ชายคนนี้สั่งการออกไป คงปลิดชีวิตใครหลายๆ คนได้ไม่อยาก

      ไม่ได้คิดแบบนั้น แล้วทำไมไอ้นั่นถึงโผล่มาที่นี่ได้ !”

      เขามาเยี่ยมเพื่อนค่ะ

      แล้วทำไมมันถึงรู้ว่าเธออยู่ในห้องนี้ !” เขาโกรธและโมโหจนแทบอยากจะกวาดทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าให้พังเสียเดี๋ยวนี้

      เขาเห็นคุณเดินออกจากห้องนี้ ก็เลยเดินมาดูเห็นชื่อแพรแปะอยู่หน้าห้องเธอบอกเสียงสั่นเครือ หัวใจดวงน้อยๆ กำลังบีบรัดเข้าหากัน เสียใจและน้อยใจที่เขาตวาดใส่กัน เธอไม่หวังให้แดเนียลพูดจาแบบนุ่มนวล แต่ขออย่างเดียวเธอไม่อยากให้เขาตะคอกและส่งสายตารังเกียจใส่เธอแบบเมื่อครู่ แพรขอโทษค่ะ ขอโทษที่ทำให้มันกลายเป็นเรื่อง แพรเองก็ไม่รู้ว่าเขามาได้อย่างไร หากมันทำให้คุณโมโหละก็...ได้โปรดพาแพรออกจากโรงพยาบาลเถอะนะคะ

      ความเดือดพล่านเริ่มคลายลงเมื่อตาคมเข้มเห็นน้ำตาเม็ดโตไหลรินจากดวงตาคู่เศร้า ปากเรียวบางนั้นสั่นระริกเหมือนพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้เต็มที่ แดเนียลเบือนหน้าหนีบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงรู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่ขั้วหัวใจ

      ช่างเถอะชายหนุ่มตัดบทสั้นๆ ความรู้สึกตัวเองก็เช่นกัน

      สถานการณ์ที่น่าอึดอัดควรดีขึ้นแต่ทว่ามันกลับแย่ลง เมื่อแพรแก้วยกมือปิดหน้าแล้วร่ำไห้อย่างเวทนา มองจากตรงนี้เธอกลายเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังอ่อนแอคนหนึ่ง ไม่มีใครคอยกางปีกปกป้องเธอได้

      ที่น่าขำ...คือตัวแค่นี้แต่กล้าปกป้องผู้ชายตัวโตอย่างเขา

      พอได้แล้วร่างสูงขยับเข้าใกล้ ค่อยๆ ดึงมือออกแล้วโอบกอดเธอไว้ ถึงกระนั้นแพรแก้วยิ่งปล่อยโฮออกมาท่วมท้น แต่ชายหนุ่มหารู้ไม่ว่าสาเหตุที่ทำให้น้ำตารินไหลนั้นมาจากอะไร

      เธอกำลังเจ็บปวดเมื่อรู้ว่าตอนนี้หัวใจตัวเองถลำลึกลงไปเกินกว่าจะดึงกลับมาได้ รักทั้งที่รู้ว่าจะต้องเจ็บปวด มันจะไม่มีวันเป็นจริงเพราะแค่ความฝันยังไม่มีหวัง

      เธอรักแดเนียล รักเขาเข้าแล้วเต็มหัวใจ...

      ฉัน...ขอสั่งให้เธอหยุดร้องแดเนียลหงุดหงิดกับเสียงร้องไห้ ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นให้สบตากัน เขาจ้องมันลึกลงไปพบเจอแต่ความเสียใจของดวงตาคู่กลม ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะใช้มืออีกข้างเกลี่ยน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน เล่นเอาก้อนเนื้อด้านซ้ายของแพรแก้วเต้นระรัว จำได้ใช่ไหม ที่ฉันเคยบอกว่าร่างกายของเธอไม่มีสิทธิ์ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องอีก ไอ้หน้าอ่อนนั่นจะเคยเป็นอะไรสำหรับเธอมันไม่สำคัญอีกต่อไป เพราะตอนนี้และเวลานี้ มีแค่ฉันคนเดียวที่เป็นเจ้าของ แค่ฉันที่มีสิทธิ์ทุกตารางบนเรือนร่างของเธอ แม้แต่หัวใจของเธอ...มันต้องเป็นของคนเพียงคนเดียว !”

      สิ้นคำพูดที่ฟังดูแล้วออกแนวเห็นแก่ตัวมากที่สุด ริมฝีปากหนาลงมาแนบทาบทับทันที แพรแก้วอยู่ในภาวะสมองเบลอตื้อไปหมด เธอเปิดรับสัมผัสบางเบาจากริมฝีปากหนาของแดเนียล จากความนุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนเพิ่มมากขึ้นและมากขึ้น เขาจูบราวกับจะกระชากตัวตนของเธอออกจากร่าง มันกลายเป็นจูบที่เอาแต่ใจเหมือนกำลังเรียกร้องให้เธอโต้ตอบกลับไปบ้าง

      อืม...แดเนียลครางรับด้วยความพึงพอใจเมื่อลิ้นเรียวเล็กกล้าที่จะจูบตอบกลับมา แม้จะไม่ประสาแต่นั่นทำให้ชายหนุ่มฮึกเหิมมากกว่าจูบทุกครั้งที่ผ่านมา อดไม่ได้ที่จะบอกว่าเขาชื่นชอบจูบของแพรแก้วมากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ ที่จัดเจนในเรื่องพวกนี้เสียอีก

      เธอต้องออกจากโรงพยาบาลเย็นนี้ ไม่ให้อยู่แล้วเดี๋ยวมันจะมาหาเธออีกถอนจูบออกมาแล้วรีบสั่งเสียงเข้ม แพรแก้วหน้าร้อนผ่าวและละอายเล็กน้อยกับจูบที่ตัวเองกล้าทำลงไป เธอก้มหน้ารับฟังอย่างว่าง่าย

      แดเนียลคงยังโมโหเรื่องที่พีรวัสเข้ามาที่นี่ ไม่อย่างนั้นคงไม่สั่งให้ออกจากโรงพยาบาลแบบรวดเร็ว

      ฉันไม่ชอบเตียงของโรงพยาบาลมันแคบเกินไปเจ้าของใบหน้าเย็นชาพูดขึ้นหน้าตาเฉย ในขณะที่แพรแก้วเบิกตากว้างเมื่อได้ยิน

      คุณ...

      กลับไปที่บ้านริมน้ำดีกว่า เตียงที่นั่นแข็งแรงมากกว่าเป็นไหนๆเขาถอนหายใจแรงๆ เฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินปลีกตัวไปยังระเบียงโดยไม่ลืมคว้าโทรศัพท์กดโทรออกหาเจนภพให้จัดการเรื่องทุกอย่าง

      ตอนนี้ร่างกายข้างในมันร้อนจนแทบปริแตก หากเขาไม่ถอนจูบออกมาเสียก่อนแพรแก้วคงได้นอนระทวยคาเตียงโรงพยาบาลแน่ๆ เธอทำให้ไฟในกายเขาจุดติดได้อย่างง่ายดาย แค่จูบตอบกลับมาแบบไม่ประสาน่ะหรือ?

      ทำไมถึงทำให้เขาคลั่งได้ถึงเพียงนี้ !

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

75 ความคิดเห็น