คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #14 : ตอนที่ 10 : หลับ
10
หลับ
“เออๆ ถ้าอยากแส่ซะเต็มประดาขนาดนั้นฉันก็จะไม่ห้ามนายหรอก แต่ว่า เรามาแข่งกันดีกว่ามั้ย”
“แข่ง?”
“ใช่!...ถ้าใครแพ้ต้องเลิกยุ่งกับซาสึเกะ” เมื่อคิดว่ายังไงทะเลาะกันต่อไปคงไม่มีประโยชน์เพราะดูยังไงๆอีกฝ่ายก็คงไม่ยกซาสึเกะให้ง่ายๆมิซากิจึงเลือกที่จะใช้วิธีนี้ถึงการแข่งโดยใช้สมองมันจะเป็นวิธีที่ไม่ค่อยถนัดนักก็เถอะแต่สำหรับเค้าถ้าเป็นเรื่องซาสึเกะก็คงสู้ไม่ถอยเหมือนกันอีกอย่างถ้ามาแพ้ให้ไอ้หน้าแมวนี้ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีวันหาคนดีๆมาเป็นแม่ครัวประจำได้แหง(หมายถึงภรรยาน่ะค่ะ= =;;)
นารุโตะเมื่อเจอข้อเสนอนี้ก็คิดหนักอยู่ไม่ใช่น้อยทำไงดีเขาไม่เก่งเรื่องใช้หัวคิดซะด้วยนึกอยากเปลี่ยนการแข่งเป็นอย่างอื่นแทน(เขายังไม่ได้ระบุเลยนะว่าจะแข่งอะไรไอ้พวกนี้ตีโพยตีพายแล้วไหงมิซากิเป็นไปด้วยฟะได้ข่าวแกเป็นคนเสนอนิ=[]=)ทำไมในวงเล็บนั่นมันถึงได้ยาวจังฟะไม่มีซักตอนไม่ได้รึ? เอ๋...เดี๋ยวประเด็นเรื่องนี้มันคือการแข่งไม่ใช่เรอะแล้วนี่มานั่งบ่นบ้าบอคอหอยหลอดอะไรอยู่เนี่ย เอาล่ะๆโตะคุงตั้งสติ(แกนั่นแหละตั้งสติ//โตะ) เฮ้ย!!เอาวงเล็บออกไปเลยฉันลืมบทแล้วนะเฟ้ย!!=[]= เอาใหม่ๆเริ่มใหม่โตะคุงต้องมีสมาธิตั้งสติเรียกวิญญาณผ่านคอหอย เฮ้ย!! ทำไมต้องคอหอยวะ เอ๊ะ! แล้วมันคอหอยอะไรมาตั้งกะเมื่อกี๊แล้ว ไม่ใช่สิ!! ตูบ่นอะไรมาตั้งแต่เริ่มแล้วเนี่ย=[]= โนววววว โตะจาสติแตกแล้ว!!!ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลให้ทีT[]T เอาใหม่นะโตะคุงหายใจเข้าลึกๆ ฝีด
“แล้ว…จะแข่งอะไร” ในที่สุดนารุโตะก็คืนชีพ ชีพจรกลับมาเต้นตึกตักเหมือนเดิมจมูกโล่งหายใจสะดวกพร้อมที่จะประเชิญหน้าคู่แข่งเสียที=. .=b มิซากิเมื่อได้ยินก็เชิดหน้าหน่อยๆก่อนจะตอบ
“การแข่งมีทั้งหมด3รอบ แต่จะมีอะไรบ้างนั้นฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันยังไม่ได้คิดไว้ซะด้วยสิ...เอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยมาเจอกันแล้วกันนะซาสึเกะเองก็หลับคาโต๊ะไปแล้วด้วย ฮะฮะฮะ” และแน่นอนเมื่อได้ยินคำที่สะดุดหูนารุโตะก็ชะเง้อมองซาสึเกะที่อยู่ข้างหลังมิซากิเพื่อดูว่าหลับคาโต๊ะไปจริงๆหรือเปล่า และก็จริงอย่างที่ว่าคงจะเบื่อที่พวกเขาเถียงกันไปเถียงกันมาจนกินมาม่าหมดแล้วเอาไปทิ้งแล้วก็เข้าห้องน้ำไปแปลงฟันแล้วก็กลับมานั่งฟังจนหลับไปสินะ=O=b(โตะเมพเดาเหตุการณ์ได้หมดเลย*O*) นารุโตะนึกเอือมน้อยๆทำไมไม่กลับไปนอนที่ห้องกันนะ (อย่างแกมีสิทธิ์เอือมคนอื่นเขาด้วย(- - )) เฮ้ย!!!เลิกวงเล็บสักที เออ ... ... ... เรื่องนี้ช่างมันก่อนเหอะเอาตัวซาสึเกะกลับไปนอนที่ห้องก่อนดีกว่าคิดได้นารุโตะก็ทำท่าจะเดินเข้าไปอุ้มเจ้าตัวเขามาแต่มิซากิที่ยืนอยู่ข้างๆกลับเอาแขนมากันไว้
“ให้เขาไปนอนห้องฉันดีกว่าไหม^^**”
“หืม?"
“แหม แต่ห้องฉันอากาศดีกว่านี้นาเตียงก็กว้างด้วยแถมตอนที่มาดูแลฉันนะเขายังชอบแวะมาห้องฉันบ่อยๆอีกต่างหาก” ประโยคนี้เล่นเอาคิ้วนารุโตะกระตุก
“พูดได้พูดเอาเหอะแต่ข้าวของ(ที่ซาโยะซื้อให้)ของหมอนั่นอยู่ห้องฉันนี่นา” ส่วนประโยคนี้ของนารุโตะก็แทบทำให้มิซากิถึงกับสะอึกเพราะดีใจที่ซาสึเกะอุตส่าขนของมาอยู่ด้วย เอ๊า!ก็ห้องนารุโตะก็บ้านเขานั่นแหละอย่าลืมว่าหมอนี่มันเป็นแค่คนที่มาทำภารกิจและพักอาศัยเท่านั้น!!
“เอาเหอะ!ถ้านายอยากได้ก็เอาไป...แต่ฉันให้แค่คืนนี้แหละน่า หึ หึ=w=” ว่าจบมิซากิก็หลีกทางให้แต่ไม่วายมือบอนไปลูบหัวซาสึเกะเบาๆด้วยก่อนจะเดินออกจากครัวไป นารุโตะเมื่อเห็นคู่อริหายหัวไปแล้วก็ค่อยๆอุ้มซาสึเกะขึ้นมาบนอ้อมแขนเบาๆเพราะกลัวตื่นแล้วจะซวยเจอดาบปักหัว เออพูดถึงดาบแล้ว...ดาบหมอนี่ไปไหนซะล่ะหลังจากเจอกันตอนนั้นก็ไม่เห็นเลยแฮะ...คิดได้เพียงแค่นั้นเขาก็แทบหัวใจหล่นตุบไปอยู่ตาตุ่มเมื่ออยู่ๆเจ้าของร่างบางที่น่าจะหลับแล้วก็ขยับตัวแต่ดูเหมือนเขาจะกลัวไปเองแฮะ ละเมอเรอะ!! แต่ละเมอแล้วพลิกตัวนี่มันหน้าหวาดเสียวนะเล่นเอาคนอุ้มก็พลอยตกใจไปด้วยนึกว่าตื่น
นารุโตะไม่คิดอะไรมากให้รกหัวอีกต่อไปเขาก้าวเดินออกจากห้องครัวเบาๆเพื่อไม่ให้คนที่อุ้มอยู่ตื่นมุ่งหน้าไปยังห้องของเขาที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ซึ่งข้างๆก็คงเป็นใครไม่ได้นอกจากซากุระที่พักอยู่ นารุโตะใช้ไหล่ดันประตูให้เปิดออกและเดินเข้าไปในตัวห้องก่อนจะใช้ขาที่ว่างอยู่ดันประตูให้ปิดเบาๆหลังจากนั้นจึงค่อยวางร่างของซาสึเกะลงบนเตียงนุ่มเบาๆพร้อมกับห่มผ้าห่มให้ เฮ้อ
ร่างสูงเดินอ้อมไปอีกด้านของเตียงและล้มตัวลงนอนข้างๆอีกคนบนเตียงแล้วบังเอิญซาสึเกะพลิกตัวหันมานอนตะแคงทางในทางที่เขานอนอยู่พอดี นารุโตะดูตกใจอีกรอบเพราะนึกว่าอีกคนตื่นแต่ก็ต้องถอนหายใจโล่งเพราะอีกคนแค่ละเมอเท่านั้น= = นารุโตะล้มตัวลงนอนอีกครั้งและหันตะแคงข้างไปทางซาสึเกะเพื่อมองหน้าใกล้ๆถึงความรู้สึกจะยังไม่ชัดเจนแต่เขารู้สึกว่าขาดคนตรงหน้าไม่ได้สักนิด นารุโตะพาดแขนกอดร่างตรงหน้าให้เข้ามาใกล้ๆและหลับตาลง ‘ฉันสัญญาว่าจะพานายกลับโคโนฮะ’
……………………………………………………………………………
อืม...ทั้งแขนที่กอดรัดอยู่นี่...และขาที่พาดเอวเขาอยู่นี่แล้วหน้าที่แทบจะแนบกับหน้าเขาอยู่นี่...โอเคปลงซะเถอะหลาน!!ก็นี่มันนารุโตะ!!เมตตาให้มันเถอะ...แต่ร้อนว่ะเลิกกอดตูซะทีสิเฮ้ย!! ถึงจะตะโกนร้องหรือก่นด่าในใจแม้จะสาปแช่งถึงโคตรตระกูลมันแค่ไหนแรงที่มีอยู่น้อยเทียบกับมันแล้วเหมือนมดกัดแบบนี้...จะเอาอะไรไปสู้มัน!เพราะฉะต้องเล่นไม้อ่อนก่อนสิเนอะ
“นารุโตะ...” เรียกเบาๆแต่หูอันแสนตึงของร่างสูงนั้นแทบจะไม่กระดิกรวมทั้งสติสัมปชัญญะในตอนนี้ก็ดูเหมือนจะยังไม่กลับมาคงที่ดีเท่าไหร่นัก จำเป็นจะต้องเรียกมันอีกรอบให้ดังกว่าเดิม
“นารุโตะ!”
“….” ก็ยังคงความเงียบสงบดุจน้ำนิ่ง=___= เพราะฉะนั้นจะต้องเรียกมันอีกรอบให้ดังกว่านี้อีกนิส
“นารุโตะ!!!” มันยังไม่ตื่นเสียทีหนา...ชักหมดความอดทนเล่นไม้แข็งซะตอนนี้...ถ้าจะดี “ตื่นเด้!!” ตามมาด้วยการถีบงามๆจนตกเตียงไปนอนอยู่ในท่าอันสวยงาม...
พลั่ก!!!
ตุบ!!
“แอ๊ก!!...หืม=___+ อ้าวนายเองเหลอ” ว่าจบมันลงไปนอนสลบเหมือดต่ออย่างไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว ไม่ต้องพงกหัวขึ้นมาทักก็ได้มั้งถ้าจะนอนต่อ โดยไม่บอกอะไรทั้งนั้นซาสึเกะเดินเข้าห้องน้ำทันทีหลังจากหลุดออกจากพันธนาการอันแสนเหนียวแน่นติดหนึบ(?)ปล่อยให้อีกคนในห้องมันนอนขึ้นอืดต่อไป
และหลังจากนั้นไม่นานมากเจ้าของร่างบางก็ออกมาจากห้องน้ำและตรงไปยังตู้เสื้อผ้าหยิบชุดที่ใส่ประจำของเขาออกมาและจัดการใส่ให้เสร็จก่อนจะเดินไปปลุกไอ้ตัวขี้เซาอีกรอบ แต่กลับไม่เห็นตัวเสียแล้ว สงสัยตื่นแล้วมั้ง...และเมื่อเข้าเดินไปดูอีกฝั่งใกล้ๆตู้ก็พบว่าเขานั้นคิดผิดอย่างมหันต์ ก็ไอ้คนที่ตามตัวอยู่มันก็นอนอยู่ที่เดิมนั่นแหละเพียงแต่กลิ้งไปติดตู้เท่านั้น-*-
“….” ลองเอานิ้วจิ้มๆดู...มันก็ยังไม่ตื่นเขาเลยตัดสินใจถอยออกมาปล่อยมันนอนอยู่นั่นแหละและเดินออกจากห้องไปหาไรกินตอนเช้าๆ...นานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้ใช้ชีวิตแบบนี้ได้นอนเต็มอิ่มตอนเช้าตื่นมาก็หาข้าวกิน...แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆถึงได้คิดถึงพี่ชายขึ้นก็ไม่รู้สิ คงเพราะ เคยอยู่ที่บ้านอย่างมีความสุขกับพี่สินะ แล้วดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังคิดถึงพี่อยู่ซาสึเกะเลยสลัดความคิดนั้นออกไปตอนนี้ต้องคิดว่าทำยังไงถึงจะหนีนารุโตะพ้นสิถึงจะถูก!
“อ๊ะ!...ซาสึเกะคุง” กำลังจะเดินไปหาไรกินระหว่างทางก็พบกับซากุระเข้าพอดีเจ้าหล่อนดูท่าทางกระดี๊กระด๊านิดๆเมื่อเจอเขา ก็แหงล่ะคนไม่เจอหน้ากันมาตั้งกี่ปี? “เอ่อ...ขอโทษทีนะจ๊ะฉันเพิ่งรู้ว่าเธอข้อเท้าพลิกก็เลยไม่ได้รีบรักษาให้...” ยังไม่ได้ถามสักนิดแต่เอาเหอะข้อเท้าที่พลิกถ้านับจากวันที่เจอนารุโตะนี่มันก็วันที่3สินะ…ทำไมหล่อนเพิ่งรู้!!
“…แล้วไง”
“ขอฉันดูได้มั้ย?” ซากุระทำท่าทางเงอะๆงั่นๆเพราะยังไม่ค่อยคุ้นกับซาสึเกะที่หายไปนานแส๊น
“อืม…มันไม่ได้พลิกอย่างเดียวมั้งเนี่ย^^; ดูเหมือนข้อต่อจะหลุด” ว่าต่อหลังจากเช็กสภาพเสร็จ ซาสึเกะเลิกคิ้วกับคำพูดของซากุระนิดๆ “ฉันจะรักษาให้เธอนะ...แต่ มีข้อแลกเปลี่ยน” คุณพระ! ดูเหมือนหลายปีที่ผ่านมานี่ซากุระจะกล้าขึ้นมาเยอะและดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ความกล้าที่พัฒนาซะด้วย ซาสึเกะเริ่มจะถูกใจขึ้นมาหน่อย
“ถ้าจะขอให้ฉันกลับล่ะก็ ลืมมันไปซะเถอะ!!” เขาว่าก่อนจะลุกขึ้นและทำท่าจะเดินออกไปแต่ซากุระก็รั้งเอาไว้ซะก่อนพร้อมกับส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ
“ขอแลกเปลี่ยนของฉันไม่ใช่การขอให้เธอกลับไปหรอก...แต่อยากจะให้เธอช่วยทำตามคำขอของนารุโตะสักครั้ง....ได้มั้ย?” เธอถามพลางช้อนตามองซาสึเกะอย่างขอร้อง ขอให้ทำตามคำขอนารุโตะ...ยังไงมันก็ชวนฉันกลับอยู่ดี...แล้วมันต่างกันตรงไหน?
“ไม่” ซากุระมีสีหน้าสลดลงไปอย่างเห็นได้ชัดแต่สักพักเธอก็ยิ้มออกมา
“จ้ะ...นั่งลงก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันรักษาให้” ซากุระว่า
“ฉันบอกว่าไม่”
“สำหรับซาสึเกะคุงน่ะ คำว่า 'ไม่' มีความหมายตรงกันข้ามนี่นาเธอนั่งลงซะ” ซากุระพูดดักทาง นี่เธอตีความอะไรผิดไปรึเปล่าเนี่ยเขาอยากจะเถียงแต่ชั่งมันก่อนเพราะถ้าหากยัยนี่รักษาขาเขาจนหายแล้วก็คงมีโอกาสหนีได้สะดวกขึ้น ระหว่างนั้นซาสึเกะก็นั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยปล่อยให้ซากุระรักษาให้เสร็จ(จะทำให้เดี้ยงกว่าเดิมป่ะเนี่ย)(//โดนซากุระตบตีT[]T//)
..................................................
หลังจากที่โดนภรรยา(?)ถีบตกเตียงนารุโตะนอนต่ออยู่อย่างนั้นจนรู้สึกตัวอีกทีก็สายซะแล้วเพราะฉะนั้นจะต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวลงไปหาไรกินก่อนเป็นอันดับแรก นารุโตะลุกขึ้นและเดินเข้าห้องน้ำทำธุระให้เสร็จและออกมาใส่เสื้อผ้าออกจากห้องเดินเข้าไปในครัวก็เจ๊อะเข้าให้กับซากุระและซาสึเกะที่กำลังช่วยกัน...มั้ง ทำอาหารแต่รู้สึกว่าจะไม่ได้แค่ช่วยมั้งก็เห็นๆอยู่ว่าต่างคนต่างทำ...เขามีปัญหาไรกันเปล่าหว่า นารุโตะยืนเกาท้ายทอยอย่างทำตัวไม่ถูกอยู่หน้าครัว
“เอ่อ...มีอะไรกันเหลอทั้งสองคน” ถามตรงไปมั้ยเอ็ง= = ทั้งคู่หยุดมือและหันมองนารุโตะงงๆ แหงล่ะก็เขาไม่ได้มีปัญหาไรกันนี่แค่ไม่คุยกันเพราะไม่มีไรพูด
“ก็เปล่านี่นา” ซากุระตอบและหันกลับไปหั่นหัวไชเท้าใส่หมอ
“เอ๋...เอ่อ เหลอ” นารุโตะพูดตะกุกตะกักอีกรอบด้วยความที่ทำตัวไม่ถูกไม่รู้เป็นอะไรทำไมเช้านี้เขาถึงรู้สึกทำอะไรไม่ถูกสักอย่างอาจป็นเพราะกลัวว่าถ้าซาสึเกะรู้ว่าเขาอุ้มเจ้าตัวมานอนบนเตียงแถมยังกอดอีกถ้าเกะรู้ขึ้นมา...กลัวจะตายอย่างอนาถจิตT^T
“เออ นี่เมื่อคืนนายอุ้มฉันไปนอนรึเปล่า”
“ชะ!!” Q[]Q ไม่นึกว่าจะถาม ม่ายยยยยยยยยย!!!โตะจะตายมั้ยเนี่ยQAQ
“ว่าไง”
“เอ่อ...กะ ก็ เอ่องั้นแหละ ขะ ขอโทษนะ>/\<” ซาสึเกะเกิดอาการงงนิดๆ
“ก็ไม่ได้ว่าไรนี่” ฉันไม่คิดขอบคุณหรอกนะเจ้าบ้า=_= ถึงอย่างั้นนารุโตะก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดีว่าถ้าเกิดซาสึเกะรู้ว่าเขานอนกอดเจ้าตัวเมื่อคืนแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเมื่อคืนซาสึเกะน่ากินดีนะ=A= เฮ้ย!! ไม่ได้ๆคิดอะไรอยู่เนี่ยให้ตายนี่เขากำลังหวั่นไหวกับซาสึเกะอยู่เหรอเป็นไปไม่ได้น่า ตั้งสติๆ
“นี่ นารุโตะอยากกินอะไรเหลอ” ซากุระเอ่ยถามขึ้นจนอีกคนสะดุ้ง
“อยากกินซา เอ๊ย!”
“ซา…” ซากุ
“ซา..” นารุ
“เอ่อ … ซา ซา”
“ซาลาเปาอ่ะ^^;”
“เอ๋?!!”
...............................................................................
สวัสดีค่าทุกคนอยู่บ้านเหงาบ้างบ้างไหมเอ่ยเราเหงามากT^T
อยู่คนเดียวอ่ะ ตอนนี้รู้สึกอึนๆเวลาตั้งชื่อตอน(เห็นแกอึนเวลาตั้งทุกตอนไม่ใช่เรอะ รู้สึก//โตะ)
ก็จริงแหละแหมก็มันหลากหลายความรู้สึกนี่เนอะก็เลยตั้งไม่ถูกแถมเป็นพวก
แต่งยืดๆไม่ค่อยเป็น แฮ่แฮ่ อะนะขอบคุณที่เสียสละเวลามาอ่านนะคะ(โค้งงามๆ)
เม้นให้เราหน่อยนะเพื่อเร่งสปีดในการเขียนต่อขอบคุณมากๆเลยค่ะ^O^
เจอกันใหม่นะคะซียู♥
อัพเดตเมื่อ
21 มีนาคม 2556
ความคิดเห็น