[Fic Harry potter & Percy jackson] The New prophecy

ตอนที่ 19 : You're Negan ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 743
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

“เดี๋ยวๆๆ ขออีกทีตัวอะไรนะ”

“ยักษ์! ยักษ์มั้ง ไม่ก็ไททัน โทรลล์ หรือไซครอป อาจจะญาติของแฮกริดก็ได้ ต้องเป็นสักตัวแหละ ก็แค่ตัวใหญ่ฉันดูไม่ออก!”

ลูกชายคนสุดท้องของตระกูลวีสลีย์วิ่งนำออกมาตามทางเดินผ่านนักเรียนหลากบ้านที่งุนงง โดยมีเพอร์ซีย์วิ่งตามหลังมา

อ้อ! นับคุณชายบ้านสลิธีรินด้วย

“นายตามมาทำไมมัลฟอย!” รอนหันมาถาม

เดรโกชะงักเหมือนพึ่งรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “ฉัน…ตามมาดูยักษ์ที่นายว่าไง”

“แล้วมีใครทำอะไรบ้างรึยัง”

“ไม่รู้สิเพอร์ซีย์” รอนพูด “เท่าที่รู้น่าจะมีแค่เฮอร์ไมโอนี่กับศาสตราจารย์ฟลิตวิก”

“แล้วดัมเบิลดอร์ไปไหนล่ะโว้ย!” เพอร์ซีย์แหกปากถึงอาจารย์ใหญ่ขณะหักเลี้ยวตามรอน แต่ก็ต้องเบรกเกือบทันที

“ตัวอะไรน่ะ” คำตอบที่เดรโกถามได้กลับมาคือโต๊ะขนาดใหญ่ที่ลอยมา รอนก้มหมอบและเพอร์ซีย์ก็ดึงแขนเดรโกเพื่อหลบไปด้านข้าง

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือยักษ์ที่สูงว่าพวกเขาไปสามเท่า โทรลลฺหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวถูกล้อมไว้ด้วยเฮอร์ไมโอนี่ ศาสตราจารย์ฟลิตวิก และเด็กสาวผมบลอนด์ซีดบ้านเรเวนคลอที่เขาไม่รู้จักชี้ไม้กายสิทธิ์ตรงไปที่จุดเดียวกัน ในมือข้างหนึ่งของมันมีไม้ขนาดใหญ่ สายตามันดูดุร้ายและโหดเหี้ยม โดยเฉพาะตอนที่หันมาหาเพอร์ซีย์

“เพอร์ซีย์ แจ๊คสัน” มันแสยะยิ้ม ทุกคนหันมามองเขา

“แน่นอน ใช่ ไม่ต้องทวนชื่อซ้ำ!” บุตรแห่งโพไซดอนชี้นิ้ว “และแก…คือ…เอ่อ ฉันไม่รู้จักแก”

บุคคลทั้งสามรีบถอยออกมาตอนที่เจ้าโทรลล์แกว่งไม้ไปมา “การอส ผู้รับใช้นายเหนือการเวลา”

“นายเหนือการเวลา” รอนงง

“ใช่แล้วผู้วิเศษ จ้าวแห่งไททันผู้ไม่ตาย”

“…โครนอส” เพอร์ซีย์เอ่ยอย่างไม่แน่ใจ เป็นไปได้ยังไงในเมื่อโครนอสตายไปแล้ว เขาจำได้แม่นเลยโดยเฉพาะตอนที่ลุคสังหารไททันที่สิงตนเองไปแล้ว “แกรับใช้คนตายน่ะนะ”

“โครนอสยังไม่ตายเด็กน้อย เขาแค่รอเวลา…เวลาเท่านั้น”

“นี่ แจ๊คสัน ใครกันโครนอส” เดรโกถามเขา แน่นอนว่าคนรอบๆย่อมสงสัยเหมือนกัน
“ทำไมฉันไม่เห็นได้ยินเรื่องแกในตำนานเลยล่ะ” เพอร์ซีย์ถาม แต่การอสแค่หัวเราะ
“เพราะโทรลล์ไม่ได้อยู่ในตำนานกรีกไง แต่ข้าเป็นผู้รับใช้โครนอส และข้าก็มาเพื่อฆ่าเจ้าเท่านั้นเพอร์ซีย์ แจ็คสัน”
“ไม่ว่ายังไงก็ตามเด็กๆ หลบไปก่อน” ศาสตราจารย์ฟลิตวิกก้าวมาข้างหน้าพร้อมร่ายคาถา “บอมบาดา!”

เกิดแรงระเบิดที่ขาของการอส แต่มันก็ดูไม่เป็นอะไรนอกจากโกรธมากขึ้น มันตรงเข้ามาฟาดผู้เสกคาถาจนตัวลอยเหนือพื้นไปสองฟุต ศาสตราจารย์ฟลิตวิกตกตามแรงโน้มถ่วงที่พื้น มีเลือดออกตรงศีรษะ

“เกิดอะไรขึ้น” เสียงของศาสตราจารย์ประจำบ้านงูดังขึ้นข้างหลัง สเนปกับศาสตราจารย์มักกอนนากัลยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา “คุณมัลฟอยช่วยมากับฉันด้วย ศาสตราจารย์มักกอนนากัล ถ้าคุณจะช่วยพาเด็กๆกลับออกไปจะดีมาก”

“ศาสตราจารย์ครับ ช่วยศาสตราจารย์ฟลิตวิกด้วย” รอนบอก

“คุณเลิฟกู้ด!” มักกอนนากัลเรียกพลางอุ้มศาสตราจารย์ฟลิตวิก “คุณต้องช่วยฉันต้อนนักเรียนคนอื่นกลับเข้าหอนอน เดี๋ยวนี้!”
“ได้ค่ะ แต่หนูไม่คิดว่าจะมีใครฟังหนูหรอก” เสียงลอยๆเอ่ยมาจากเด็กสาวผมบลอนด์ซีด

“ไปเถอะลูน่า” รอนบอก ก่อนทั้งสองจะวิ่งหายไป

“แล้วอาจารย์ก็ทิ้งเราไว้อย่างนี้อ่ะนะ” เพอร์ซีย์ถามขณะที่ทั้งสามวิ่งหลบท่อนไม้ไปที่หลังกำแพง

“ฉันคงไม่ได้เล่า ตอนปีหนึ่งเราจัดการโทรลล์ด้วย” รอนเล่าอย่างภูมิใจ “เพราะฉันเสก…”

“รอน!” เฮอร์ไมโอนี่ร้อง
“ได้ๆ” รอนพูด “มีแผนยังไงล่ะ”

“ฉันคิดว่าคาถาพวกนายยิงไม่เข้านะ” เพอร์ซีย์บอก
“งั้นลองใช้ดาบฉันดู” เขาหยิบปากกาแล้วถอดปลอก มันกลายเป็นดาบสัมฤทธิ์ “ยิงคาถาล่อไว้หน่อย”

เพอร์ซีย์เดินออกมาตอนที่รอนกับเฮอร์ไมโอนี่เริ่มเสกคาถา

“สตูเปฟาย! รีดัคโต้!”

จุดสนใจของเจ้าโทรลล์ไม่ได้อยู่ที่เขาแล้วเพอร์ซีย์วิ่งเข้าไปหาการอสแล้วฟันฉับ

เสียงร้องโหยหวนเกิดขึ้นพร้อมกับรอยแผลลากยาวตรงขาเจ้าโทรลล์ 

ตอนแรกเพอร์ซีย์คิดว่ามันจะสลายไปเลย แต่ดูแล้วเขาคิดผิด เพราะมันยังแยกเขี้ยวใส่เขาอยู่

“ไอ้มนุษย์กึ่งเทพ!” มันคว้าตัวเพอร์ซีย์ขึ้นเหนือพื้น ริพไทด์ตกลงตรงพื้น “รสชาติแกอาจจะดีก็ได้”

“อย่าเลยไม่ดีหรอก”

“ริกตัมเซมปร้า!” เฮอร์ไมโอนี่เสกคาถาใส่หัวเจ้าโทรลล์ที่ไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย มันยกเพอร์ซีย์สูงขึ้นเหนือหัว

“แต่ข้ากินแกไม่ได้หรอก หลังจากทุบสองคนนี้เละไปแล้ว”

“แกเป็นนีแกนเหรอ” เพอร์ซีย์ถามทั้งที่ไม่ใช่เวลา เขากำลังถูกบีบคออยู่เหนือพื้น

“เพอร์ซีย์!” รอนจับดาบสัมฤทธิ์ด้วยสองมือแล้วโยนขึ้นมา บุตรแห่งโพไซดอนรับมาอย่างชำนาญแล้วปล่อยมันลงปากของโทรลล

การอสไอเสียงดัง มันทำเพอร์ซีย์หลุดมือเพราะสิ่งแปลกปลอมที่ติดคอ หลังจากไอโขลกๆอยู่นานมันก็สำลักดาบออกมาแล้วล้มนอนที่พื้น

“มันตายรึยัง” รอนถาม

“ยังหรอกนะฉันว่า" เฮอร์ไมโอนี่พูด “แล้วดาบนายล่ะ”

“ช่างเถอะ” เพอร์ซีย์มองดาบตัวเองที่เปื้อนน้ำลายห่างออกไป “เดี๋ยวมันก็กลับมาเอง”

“ฉันว่าฉันคงเอียนกับยักษ์ไปอีกนานเลยล่ะ” รอนพูดเหนื่อยๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #179 New48lew41 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 18:44

    คิดถึงไรท์จัง;-;
    #179
    1
  2. #177 Naaka (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 15:03
    อะไรคือนีแกนหรอคะ?
    #177
    2
  3. #175 Femiella (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:22
    ขอบคุณค่ะ อยากให้มาต่อไวๆอะ
    #175
    1
    • #175-1 piabismyname(จากตอนที่ 19)
      5 มกราคม 2562 / 21:11

      คร้าบบบ
      #175-1
  4. #174 Mizuru_San (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 15:49

    โถ่ เพอร์ซี่ชีวิตนี่ดูจะวุ่นวาย555 ขอบคุณที่มาต่อค่ะ คิดถึงมาก
    #174
    1
    • #174-1 piabismyname(จากตอนที่ 19)
      5 มกราคม 2562 / 16:18
      จ้าาาา
      #174-1
  5. #173 Juliealfawolf (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 11:00

    ขอบคุณค่ะ
    #173
    1
    • #173-1 piabismyname(จากตอนที่ 19)
      5 มกราคม 2562 / 11:18

      555555
      #173-1