[Fic Marvel spider-man] Hydra Girl (peter parker x OC)

ตอนที่ 17 : Hydra Girl : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    20 พ.ค. 62

ปีเตอร์ตื่นขึ้นในเช้าวันต่อมาด้วยความปวดหลังเพราะพื้นแข็ง เขาหันไปมองร่างบนเตียงที่มือยังติดกันอยู่

ต้องยอมรับว่าเขาละสายตาจากเบรนด้าเลยไม่ได้แหละ เธอสวย นั่นเรื่องจริง และปีเตอร์ชอบตอนที่เด็กสาวนอนหลับเงียบๆไม่หาเรื่องแหย่เขามากกว่า ดูน่ารักกว่าเยอะเลย

เขาเท้าคางบนเตียงข้างตัวขณะมองหน้าคนนอนหลับอย่างเคลิบเคลิ้มไม่ละสายตา…จริงๆออกแนวเลิกมองไม่ได้มากกว่า  ที่จริงเขาเคยมีอาการแบบนี้ตอนอยู่กับลิซ อัลเลน ไอ้การที่คอยแอบมองเหมือนพวกโรคจิตนี่แหละ แต่สาบานได้ว่ามันไม่หนักเท่ากับตอนอยู่กับเบรนด้าหรอก

แฟนใครเนี่ยตอนหลับยังโคตรน่ารักเลย!

อ้อ แฟนเขาเองล่ะ ไม่อยากจะอวดเท่าไหร่

พอเห็นเบรนด้าเริ่มบิดตัวเขาก็รีบกระแอมไอ “ตื่นเถอะเบรนด้า ไปโรงเรียนกัน”

“หยุดสักวันมั้ย” เบรนด้าพูดแบบงัวเงีย

“มาเร็วเถอะเดี๋ยวป้าเมย์ตื่น” ปีเตอร์รีบดึงมืออีกฝ่ายจนต้องยอมลุกขึ้นมา เขาใช้มือขวาข้างเดียวจัดเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่กับอุปกรณ์อาบน้ำใส่ถุงหิ้ว “เธอใส่เสื้อผ้าฉันไปก่อนได้มั้ย”

“ฉันต้องใส่กางเกงในนายด้วยมั้ยล่ะ” เบรนด้าถามกลับทำให้ปีเตอร์ถอนหายใจ “ล้อเล่นนิดหน่อยงอนอีกล่ะ”

“ฉันแค่เหนื่อยใจ ไม่ได้งอน” เขารีบพูดต่อแล้วพาเบรนด้ารีบเดินออกจากบ้านก่อนป้าเมย์จะรู้ตัวแล้วเดินมาตามทางถนนเพื่อหาซื้อแซนวิชที่ร้านข้างทางกินก่อนเดินต่อเพื่อเข้าโรงเรียน มันก็เป็นประสบการณ์ใหม่ดีที่เดินจับมือกับผู้หญิงไปโรงเรียน เสียอย่างเดียวคือตลอดทางเบรนด้าเอาแต่เงียบ

น่าจะโกรธเรื่องเมื่อคืนล่ะมั้ง… แต่เขาผิดอะไรอ่ะ

“เฮ้ ปีเตอร์!”

เสียงของเน็ดดังมาแต่ไกล เด็กหนุ่มร่างท้วมรีบวิ่งข้ามถนนมาหาทั้งคู่ ก่อนจะส่งยิ้มเยาะให้ปีเตอร์

“เช้ามาก็จับมือกับเลยเหรอ”

“ก็นิดหน่อย” ปีเตอร์ตอบก่อนจะชำเลืองมองเบรนด้าที่มองทางตรงโดยไม่สนเขาเท่าที่เป็น

“งั้นฉันจะถอยไปห่างๆเพื่อให้เวลาส่วนตัวกับพวกนายทั้ง--แม่เจ้า!” เน็ดร้องเสียงดังจนคนตรงป้ายรถเมล์ยังมอง “พวกนายใส่เสื้อผ้าซ้ำกับเมื่อวาน นี่นาย…”

“เปล่า!” ปีเตอร์รีบตอบทั้งที่หน้าร้อนผ่าว “เราแค่นอนด้วยกันน่ะเน็ด ไม่ได้อะไรมากกว่านั้น”

“แน่นะ”

“และไม่ต้องบอกใครด้วย” ปีเตอร์ย้ำ

“ครับๆ” เน็ดตอบ “ฉันจะถอยไปห่างๆนะ” พูดจบเขาก็ถอยหลังไปสักห้าเมตรแต่ยังเดินตามอยู่

“เธอโกรธอะไรฉันน่ะ” ปีเตอร์ยื่นหน้ามากระซิบถามเบรนด้า

“ไม่นี่” เธอตอบทั้งที่ยังไม่หันมามองเขา

“พูดมาเถอะน่า” ปีเตอร์รบเร้า

“ไม่มีไง ฉันไม่ได้โกรธอะไรนี่” เบรนด้าบอกเสียงแข็งพร้อมหันมาหาเขา

ปีเตอร์ดัดเสียงให้ดูเป็นผู้ใหญ่แล้วพูดกับเธอใหม่อย่างติดตลก “ผมคือดร.ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์นะครับ ไม่ทราบคุณเจเซ่นอยากปรึกษาอะไรหรือเปล่า”

“ตลกเหรอ”

“เปล่าครับ” ปีเตอร์ตอบอย่างหงอยๆเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่เล่นด้วย





สุดท้ายมือปีเตอร์กับเบรนด้าก็แยกจากกันได้ซะที ทั้งคู่ใช้ห้องน้ำของพวกนักกีฬาในการอาบ เบรนด้าใส่เสื้อยืดลายสมการตัวเลขของปีเตอร์กับกางเกงยีนส์สีดำของปีเตอร์ที่ต้องรัดด้วยเข็มขัดซ้ำไว้ มันอาจจะแย่แต่ก็ดีกว่าใส่ชุดซ้ำของเมื่อวานอยู่ดี

เมื่อเสร็จทั้งคู่จึงรีบวิ่งไปที่แล็บวิทย์เพื่อเรียนวิชาแรกทันที เมื่อปีเตอร์เปิดประตูเข้ามา ทุกคนแม้แต่อาจารย์ร่วมชั้นก็หันมามองเป็นจุดเดียว

“เกือบสายนะคุณปาร์คเกอร์” อาจารย์ผู้ชายวัยสี่สิบปลายกล่าวก่อนที่จะหันมาเห็นอีกคนข้างหลังปีเตอร์ “เธอด้วยคุณเจเซ่น”

“ขอโทษครับ/ขอโทษค่ะ” ทั้งคู่พูดพร้อมกัน

“แต่ก็ยังไม่สายนี่ ไปนั่งโต๊ะเดียวกับคุณลีดส์สิ วันนี้ทำแล็บเป็นกลุ่มนะ”

อาจารย์บอกแล้วปีเตอร์กับเบรนด้าก็เดินไปนั่งโต๊ะกับเน็ดและมิเชลล์ที่ใส่แว่นนิรภัยรอแล้ว ส่วนบนโต๊ะก็มีอุปกรณ์ สารหลากชนิด และหลอดทดลองต่างๆ พอทั้งคู่ได้นั่งลงบนเก้าอี้อาจารย์ก็เรียกเบรนด้าขึ้น

“คุณเจเซ่น”

“คะ” เบรนด้ารับคำงงๆ

“คุณอยู่ชมรมตอบคำถามหรือเปล่า” เขาสงสัย

“เปล่าค่ะ” เธอส่ายหน้างึกๆบอกอย่างไม่เข้าใจ

“งั้นคุณเอาเสื้อชมรมตอบคำถามมาใส่ได้ยังไง”

กรรม! เสื้อเต็มตู้ดันหยิบไอ้ตัวนี้มาให้เบรนด้าใส่เนี่ยนะ ยิ่งพอทุกคนในห้องหันมาสนกระทู้เรื่องเสื้อของเบรนด้า (ที่เป็นของเขา) อีก เน้นว่าหันมามองกันเป็นตาเดียวแบบสงสัยว่าอีนี่เป็นผีในหนังสยองขวัญน่ะ

สุดท้ายปีเตอร์ก็ยกมือขึ้นเพราะเริ่มมีการถามกันว่าเบรนด้าขโมยเสื้อชมรมหรือเปล่า “ผมให้เธอยืมใส่เองครับ”

“งั้นก็แล้วไป ครูนึกว่ามีการขโมยซะอีก” อาจารย์บอกแล้วหันกลับไปเขียนกระดานต่อ แต่เอ็มเจไม่จบกับเรื่องนี้ เธอยื่นหน้ามาหาปีเตอร์อย่างสงสัย

“นายให้เสื้อเธอทำไม”

“ม-มันก็แค่ยืม…” ปีเตอร์รีบแก้ต่าง “คือมันมีปัญหาทาง…เอ่อ…ซ้ำซ้อนน่ะ แต่--”

“เดี๋ยวๆ” มิเชลล์ยกมือสั่งให้เขาเงียบแล้วดึงแขนเบรนด้ามาดมเหมือนพยายามสืบสวนอะไรสักอย่างก่อนจะเงยหน้ามองเธออย่างสงสัย “ตายสิเบรนด์! เธอใช้สบู่กลิ่นเดียวกับปีเตอร์”

“อ่า…อ้อเหรอ” เบรนด้าตีหน้าซื่อ “ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“เสื้อผ้าปีเตอร์ สบู่ปีเตอร์ เข้าห้องเรียนพร้อมปีเตอร์” มิเชลล์ครุ่นคิดสักพัก “เพื่อนฉันได้สามีเป็นไอ้เนิร์ดเนี่ยนะ”

“แค่แฟนก็พอแล้ว” เบรนด้าปรามเพราะทั้งคู่ยังไม่ได้ไปถึงขั้นนั้น

ปีเตอร์สำลักอากาศแค่กๆ บางทีเขาก็เกลียดตัวเองแหละที่อายได้อายดี แต่ก็ไม่ใช่ว่าเบรนด้าไม่อายเพราะเขาเห็นแก้มเด็กสาวขึ้นสีชมพูจางๆตอนเอ็มเจพูดว่า ‘สามี’

สามีเหรอ…เกือบดีละถ้าเขาไม่ได้โดนต้อนบ่อยๆและเลิกเป็นสาวน้อยอะไรนั่นของเบรนด้าได้สักที



อะ ลิตเติ้ลเกิร์ล เนม อิส สไปเดอร์แมน…

โทรศัพท์ของเบรนด้าสั่นแวบหนึ่ง เธอแอบดูมันใต้โต๊ะเลยรู้ว่ามีข้อความจากรีดัส

[ตอนนี้อยู่ตรงไหนของโรงเรียน]

‘ห้องแล็บหกที่ชั้นสี่’ เธอพิมพ์ตอบกลับ

[อยู่ห่างๆสไปเดอร์แมนไว้]

‘คุณจะทำอะไร’ เบรนด้าถามกลับ

[มีคนอยากบี้ไอ้แมงมุม ถ้าอยากปลอดภัยก็ออกห่างซะ]

ไม่ทันที่เบรนด้าจะพิมพ์ข้อความกลับ จู่ๆห้องเรียนก็เกิดสั่นสะเทือนจนของเหลวในหลอดทดลองหกลงพื้น

“เกิดอะไรขึ้น!” แฟลชถามอย่างระแวง

“อย่าหนีก่อนอีกล่ะ” มิเชลล์บอก ตามมาด้วยการที่มีกลุ่มทรายค่อยๆเคลื่อนตัวผ่านร่องประตูมา

“พระเจ้า! มีทรายเข้ามาในห้อง!” เน็ดตะโกนทั้งที่คนทั้งห้องก็ดูมันอยู่ ทรายนับล้านที่พื้นค่อยๆก่อรวมตัวขึ้นกลางห้องกลายเป็นชายคนหนึ่งที่ดูโมโหเต็มที่

แหงล่ะว่าสุดยอดวายร้ายของปีเตอร์ไม่ค่อยมีใครอารมณ์ดีนักหรอก

เขาพูดพลางมองรอบๆห้องแล็บ

“สไปเดอร์แมนอยู่ไหน”

“เขาถามหาสไปเดอร์แมนน่ะพวก” มิเชลล์บอกกับเพื่อนๆในห้องอย่างติดตลกตามฉบับคนขวางโลก “มีใครเห็นชายชุดแดงยิงใยได้มั้ย”

แน่นอนว่าไม่มีใครเล่นด้วยกับมิเชลล์ ซึ่งก็ตามมาด้วยการที่แซนด์แมนยิงกลุ่มทรายจากฝ่ามือมาใส่คนในห้อง ทุกคนทั้งนักเรียนและอาจารย์วิ่งกรูกันออกมา บางคนก็ตัวเปื้อนทราย

“บอกมาว่าไอ้แมงมุมอยู่ไหน!” มนุษย์ทรายพูดเสียงดัง

“ปีเตอร์ เอายังไงดี” เน็ดรีบถามเพื่อนสนิทเมื่อวิ่งหนีตามหลังคนอื่นๆออกมา

“ก็เอาสไปเดอร์แมนให้มันไง” ปีเตอร์ตอบแล้วหันมาพูดกับเบรนด้า “เธอไปหาที่ซ่อนนะ”

เบรนด้าไม่ตอบเขาแต่หันไปพูดกับเน็ดแทน “ปกติเราต้องหนีไปไหนเหรอ”

“ก็หนีเรื่อยๆจนกว่าฮีโร่จะมา” เน็ดบอกแล้วก็ชวนเบรนด้าหนีไปกับคนอื่นๆโดยไม่สนเขา

ดี เขาคงต้องขอวิธีง้อสาวจากโทนี่แล้วล่ะ…

ปีเตอร์รีบเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดกลายเป็นสไปเดอร์แมน ก่อนจะออกมาเจอมนุษย์ทรายกำลังบีบคอเด็กผู้หญิงอยู่คนหนึ่งด้วยมือเดียว เขายิงใยดึงวายร้ายเหวี่ยงกระแทกไปตามทางเดิน “หาฉันอยู่หรือเปล่าแซนดี้”

ฟลิ้นต์ มาร์โกหรือชื่อในวงการคือแซนด์แมนยืนขึ้น ต้องอธิบายว่าเขาเป็นชายรุ่นพ่อสวมเสื้อลายเขียวสลับดำและเป็นหนึ่งในสุดยอดมหาวายร้ายของสไปเดอร์แมน

“ไม่เจอกันนาน คุกกลางทะเลเป็นยังไงบ้างล่ะ” สไปดี้ถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายโกรธได้ที่พร้อมเปลี่ยนมือเป็นทราย

“แกคิดว่ามันสนุกนักเหรอที่ถูกขังในเกาะคนเดียว”

“ชีลด์อุตส่าห์ให้แกไปพักร้อนเลยนะ อ๋อลืมไป แกโดนน้ำไม่ได้” สไปเดอร์แมนบอกกวนๆทำให้แซนด์แมนยิงทรายใส่แต่ไอ้แมงมุมก็กระโดดหลบไปบนเพดานได้ “หลังๆช้านะลุง”

ไอ้แมงมุมกระโดดพุ่งเข้าใส่แซนด์แมนเต็มแรงแต่อีกฝ่ายกลายร่างเป็นทรายทำให้ปีเตอร์ทะลุผ่านไป

ทรายรวมตัวเป็นร่างคนอีกครั้งแล้วจับขาสไปเดอร์แมนโยนออกไปกระแทกผนังแล้วตกลงใส่พื้น

“ก็เร็วดี…” ปีเตอร์ในชุดไอ้แมงมุมพึมพำและยันตัวยืนขึ้น เขาสังเกตเห็นสายฉีดน้ำดับเพลิงในตู้ใกล้ๆเลยวิ่งไปต่อยกระจกแตกและดึงสายฉีดออกมา “เสียใจจริงๆมาร์โก้ที่นายต้องเป็นทรายเปียก เพราะฉันขี้เกียจ…”

ยังไม่ทันที่ไอ้แมงมุมจะพูดจบคลื่นพลังสีน้ำเงินก็เข้าปะทะกับร่างกายเขาจนกระเด็นไปไกลเกือบสิบห้าฟุต

ทั้งปวดทั้งชา…ไฟฟ้าเหรอ…

“แกคิดว่าฉันมาคนเดียวรึไง” แซนด์แมนแสยะยิ้มพอดีกับที่กลุ่มประจุไฟฟ้าค่อยๆรวมตัวกันเป็นชายร่างสีน้ำเงินเรืองแสงในชุดสีดำ

“อิเล็คโตรด้วยเหรอ…” สไปเดอร์แมนโอดครวญ

“คิดถึงเพื่อนเก่ามั้ยล่ะ” แม็ก ดิลล่อน ที่กลายเป็นมนุษย์สายฟ้าแรกสูงพูดขึ้นพร้อมเดินมาใกล้ 

“ฉันน่าจะโทรตามธอร์นะ…ไม่รู้เขาใช้โทรศัพท์เป็นมั้ย” ปีเตอร์ยิงใยดึงเพดานลงทับแซนด์แมน เขากลายเป็นกองทรายที่พื้นแล้วรวมตัวใหม่ ส่วนอิเล็คโตรใช้มือทั้งสองจับใยแมงมุม ไฟฟ้ากระแสแรงสูงถูกไปช็อตเครื่องยิงใยจนแม้แต่ชุดก็รวน

[ระบบกำลังจะดับ ขอเวลาในการรีบู๊ท] คาเรนบอกพร้อมกับระบบเอไอที่เงียบไป

“เอาจริงดิ” ปีเตอร์บ่นๆแล้วยิงใยยึดเท้ามนุษย์ไฟฟ้าไว้กับพื้นแล้ว…วิ่งหนี

ถูกแล้ว เขาวิ่งหนีอยู่ระหว่างรอระบบกลับมาใช้ได้ เล่นมาทั้งแซนด์แมนทั้งอิเล็คโตร มันหมดยุคฮีโร่รุมตัวร้ายแล้วเหรอ! ปีเตอร์วิ่งลงบันไดมาจนถึงชั้นหนึ่งพลางหลบกระสุนทรายไปด้วย

“สไปเดอร์แมน!”

ปีเตอร์หยุดชะงักเมื่อเห็นแฟลช ทอมป์สันยืนดีใจขวางอยู่

“ไงแฟลช” ปีเตอร์ดัดเสียงเข้ม

“ผมแฟนพันธ์ุแท้คุณล่ะ! มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย!” แฟลชรีบพูดอย่างตื่นเต้น

“อ้อ มีสิ หลบในนี้แป๊ปนึงนะ” สไปเดอร์แมนดันหลังแฟลชให้เข้าไปอยู่ในห้องเก็บของ “ถ้าฉันบอกให้ออกมาค่อยออกนะ” แล้วเขาก็ใช้ไม้ถูพื้นล็อกประตูไว้ หลังจากสะสมความแค้นมาเป็นปีๆเอาคืนนิดหน่อยคงไม่เป็นไร

“เดี๋ยวนี้แกหนีเหรอ” ทรายที่พุ่งมาตามอากาศกลายเป็นกำปั้นยักษ์เข้าชนสไปเดอร์แมนซึ่งเขาก็กระโดหลบได้อีกตามเคย

“บอกทีซิมาร์โก แกกับอิเล็คโตรมาดีลกันได้ไง” ปีเตอร์เริ่มชวนคุยเมื่อเห็นมนุษย์ไฟฟ้าก็มาดักเขาที่ข้างหลัง

“มีคนจากไฮดร้าเสนองานให้” อิเล็คโตรตอบ “ตอนแรกเขาจะให้หมายเลขหกฆ่าแก แต่เหมือนงานจะโดนเปลี่ยน”

“หมายเลขหกเนี่ยนะ” ไอ้แมงมุมสงสัย

“แต่ไม่ว่ายังไง งานนี้เป็นของเราแล้ว” แซนด์แมนพูดจบ อิเล็คโตรก็ยิงสายฟ้าใส่สไปเดอร์แมนซึ่งกลิ้งหลบทำให้ไปโดนมนุษย์ทรายแทน

“เล็งใหม่นะน้องๆ” ปีเตอร์บอกพร้อมกับมีวงแหวนไฟส้มๆปรากฎเป็นประตูมิติ ชายที่มีหนวดวางตัวนิ่งๆแบบพ่อมดสวมชุดแปลกๆและผ้าคลุมสีแดงเดินมาพูดกับปีเตอร์

“เหมือนคุณจะต้องการความช่วยเหลือนะสไปเดอร์แมน”

ดวงตาสีขาวของหน้ากากแมงมุมเบิกกว้าง “ให้ตาย คุณคือดร.เสตรนจ์!”

“ผมรู้ว่าตัวเองคือใคร” พ่อมดบอกแล้วหันมาสำรวจเหล่าตัวร้าย “แซนด์แมนกับอิเล็คโตรสินะ”

“ครับ เพราะงั้นคุณจัดการอิเล็คโตรทีนะ ผมไม่รู้จะจัดการยังไง” ปีเตอร์ชี้นิ้วโป้งไปที่มนุษย์ไฟฟ้าผิวน้ำเงิน

“ตามบัญชา” ดร.เสตรนจ์ตอบแล้วเรียกแส้สีส้มมาขณะเดินตรงไปหาอิเล็คโตร “งานคงง่ายกว่านี้ถ้าหว่องไม่ยึดไทม์สโตนผมไว้”

“แล้วแกจะทำอะไรฉันสไปเดอร์แมน” แซนด์แมนยืดมือทรายมาดึงข้อเท้าเขาทันทีเมื่อเห็นว่าจะไปที่หัวฉีดดับเพลิงอีกครั้ง คราวนี้ไอ้แมงมุมโดนลากมากับพื้น เขายิงใยใส่อีกฝ่ายแล้วดึงตัวเองเข้าถีบอกแซนด์แมนจังๆ

“งั้นไฮดร้าก็รับแกเป็นเบ้น่ะสิ” สไปเดอร์แมนถาม

“ฉันไม่เป็นเบ้ใครทั้งนั้น!” ทรายที่พื้นล็อกขาสไปดี้ไว้ไม่ให้หนี แต่จู่ๆสไปเดอร์เซ้นส์ก็เตือนปัญหากับเขา

มันบอกให้ก้มหลบ…

พอปีเตอร์ย่อตัวหลบเขาก็เห็นสายน้ำพุ่งตรงมาที่แซนด์แมนที่หลบไม่ทัน ร่างนั้นค่อยๆเปลี่ยนเป็นทรายเปียกน้ำสีเข้มกองที่พื้น เขาหันไปมองข้างหลังถึงได้เห็นร่างของเด็กสาวผมดำที่กำลังปิดหัวฉีดน้ำ

เบรนด้ามองเขาอย่างทะมึงตึงก่อนจะเดินหนี

“สไปเดอร์บอย” เสียงของดร.เสตรนจ์เรียกให้เขาหันไปมอง ชายคนดังกล่าวกำลังยืนอยู่ข้างๆอิเล็คโตรที่โดนขังในกล่องยาวสีเหลืองที่ดูนุ่มนิ่ม

“คุณขังเขาไว้ในกล่องเหรอ” ปีเตอร์เดินมาถามเขา

“เป็นกล่องทำจากยางน่ะ ไฟฟ้าทำอะไรไม่ได้หรอก” พ่อหมอบอกพอดีกับที่รถตำรวจสองคันมาจอดในโรงเรียน ไอ้แมงมุมรีบพูดต่อทันที “คุณก็เด็กวิทย์นี่ ฝากเรื่องนี้กับคุณหน่อยนะ”

พูดจบเขาก็รีบวิ่งตามเบรนด้าทันที เขาใช้แขนซ้ายกอดรัดเอวเธอไว้และมือขวายิงใยเพื่อส่งตัวเองลอยขึ้นฟ้า

“ทำบ้าอะไรเนี่ย!” ฝ่ายสาวเริ่มโวยวายและดิ้นไปมาทันทีที่เท้าลอยขึ้นจากพื้น

“ถ้าดิ้นเดี๋ยวก็ตกไปหรอก” ปีเตอร์ที่อยู่ในชุดสไปเดอร์แมนบอกขณะโหนตัวขึ้นไปบนดาดฟ้าของโรงแล้วค่อยปล่อยเบรนด้าออกจากแขน

“มีอะไรหรือเปล่าคะสไปเดอร์แมน” เบรนด้ากระแทกเสียงใส่คนตรงหน้า

“โอเค ตอนนี้เป็นปีเตอร์แล้ว” เขารีบดึงหน้ากากออกพร้อมยิ้มแหยๆ “ไม่ว่าเธอโกรธอะไรอยู่หายเถอะน่า”

แต่เบรนด้าก็ยังไม่ตอบกลับ เธอแค่ทำตัวนิ่งๆแบบหุ่นยนต์ สุดท้ายปีเตอร์ก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เบรนด้าแล้วแนบจมูกกับริมฝีปากที่แก้มนวลของเบรนด้า นั่นทำให้เธอสตั้นไปเพราะพึ่งเคยถูกอีกฝ่ายหอมแก้ม

“ถือว่าเป็นคำขอบคุณนะ” ปีเตอร์บอกพร้อมยิ้มแป้นแล้นแบบเด็กๆเพื่อแก้เขินเพราะหัวใจเขาก็เต้นรัวพอๆกับพึ่งวิ่งมา

“อือ…”

“ตกลงไม่โกรธแล้วเนอะ”

“อือ…”

“งั้นลงไปกันเถอะ เดี๋ยวต้องทำแล็บอีก”

“อือ…”

“งั้นฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ” เมื่อปีเตอร์เห็นเบรนด้าเอาแต่พยักหน้างึกงักเลยเดินออกไปก่อน

จะให้เธอทำยังไงล่ะ เธอเป็นคนจะจูบเขาแต่โดนหอมแก้มเองมันก็เขินดิ!

เบรนด้าคงหน้าแดงจนเป็นบ้าไปแล้วถ้าไม่มีปัญหาใหญ่ตรงหน้า

เธอพึ่งช่วยสไปเดอร์แมน…

ไฮดร้าไม่ปล่อยเรื่องนี้แน่ๆ


-----



Sandman





Electro


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

252 ความคิดเห็น

  1. #154 BlaxPhantom (@BlaxPhantom) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 18:17
    โลกิอยู่หนายยยย
    #154
    1
  2. #153 Tearinshy (@SunDashine) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 09:33
    โฮฮฮฮน้องเบรน สู้ๆ
    #153
    1
  3. #151 paiwarn254800 (@paiwarn254800) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 21:57
    ความรักของน้องจะไปได้ด้วยดีถ้าไม่มีไฮดร้า
    กัปตันอยู่ไหนค่ะ!
    มาช่วยให้ความรักทั้งสองสมหวังที
    #151
    1
  4. #150 - GENUS. (@jannypanya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:12
    น้องไม่ต้องกังวลแฟนคนขี้อวดของน้องหนูจะดูแลเอง5
    #150
    1
  5. #149 Tearinshy (@SunDashine) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 09:35
    ต่อเลยก็ได้ค่ะ ตอนยาวๆดี
    #149
    1
    • #149-1 WriteQueen (@piabismyname) (จากตอนที่ 17)
      20 พฤษภาคม 2562 / 19:50
      ต่อแล้วน้า
      #149-1
  6. #147 Bjakx (@0872160144) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:58

    ไรท์เอาตัวละครเก่ามาเลยเหรอ!!!
    #147
    1
    • #147-1 WriteQueen (@piabismyname) (จากตอนที่ 17)
      20 พฤษภาคม 2562 / 19:50
      ระลึกถึงเวอร์ชั่นแรก...
      #147-1
  7. #146 ssoomm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:25

    พีทขี้อวด

    // เราว่าเอาที่ไรต์สะดวกดีกว่า เราได้หมดแหละ จะเป็นตอนเดียวหรือหลายก็ได้

    #146
    1
    • #146-1 WriteQueen (@piabismyname) (จากตอนที่ 17)
      20 พฤษภาคม 2562 / 19:49
      ก็มาต่อละนะ
      #146-1
  8. #145 BlancNoir (@PemiWa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:19
    กรี๊ดดดด ยัยพีทททท จะอวดเกินไปล้าวววว
    #145
    1
  9. #144 - GENUS. (@jannypanya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 18:55
    ขี้อวดวะะ
    #144
    2
  10. #143 sehuno964 (@sehuno964) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 18:25

    คนอวดแฟนนนน
    #143
    1
  11. #142 Cup_123Cake (@beauty_suwan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 18:18
    โห้ มีความมาอวดแฟนนนน
    #142
    1
  12. #141 Agnes_pp (@Agnes_pp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 18:14

    ทำไม น้องพีทต้องมีคนเดียว!
    #141
    1
  13. #140 Coconut/P (@proud2549) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 18:01

    555 พาน้องพีทมากอวดแฟน
    #140
    1