[Fic KHR]Devil’s Shadow_เงาปีศาจรัตติกาลคนใหม่แห่งวองโกเล่

ตอนที่ 9 : Go Go เกาะช้าง(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 มี.ค. 53

              ที่ปราสาทของรุ่นที่ 9 ณ อิตาลี
              “อะไรนะลุง!!!??จะให้เฮียแซนกับพวกวาเกรียนไปพักเกาะช้างที่เมืองไทยพร้อมกับพวกนั้นเรอะ!!!”
              เสียงหวานแกมห้าวร้องเสียงหลงเมื่อได้คุยกับวองโกเล่โนโน่ ผู้อุปถัมภ์คนที่สองของตน เรือนผมสีดำแซมแดงประปราย ดวงตาสีดำข้างขวาที่ดูเฉียบคมกำลังจ้องเขม็งตามหลังของชายแก่ไป คิ้วสีดำกระตุกขดกันจนแทบจะผูกกลายเป็นโบว์ได้เลยในตอนนี้
              “บอกว่าให้เรียก วาเรีย ยังจะเรียก วาเกรียน อยู่อีกนะ....”เขาหันมองมองหน้าเด็กน้อยอายุย่างเข้าวัยรุ่นที่เตี้ยกว่าด้วยดวงตาที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดว่า
              ......มันมากันคนละสปีชีร์เลย=_=…..
              “ก็มันเกรียนจริงๆนี่ลุง!!นิสัยก็ซาดิสม์ ปากก็อย่างกะเกิดปีจอ หน้าตาแต่ละคนก็เห่ยเรียกพี่เลย!!!”มิฮาเอล ดี.คุนาซึกระแทกเสียงด้วยความไม่พอใจ ชุดสูทสีดำติดกระดุมสามเม็ดด้านล่าง ร่องเสื้อส่วนบนมีผ้าสีขาวนูนขึ้นมาในแบบสุภาพบุรุษ ตราสัญลักษณ์แห่งเงาที่ประทับอยู่บนอกซ้าย กางเกงเรียบสีดำรองเท้าหนังเกรดAสีเดียวกันในชุดเต็มยศ
              “ซาดิสม์พอๆกับเธอล่ะมั้ง...อีกอย่างนะ พวกเขาก็เป็นพี่เธอด้วย”วองโกเล่โนโน่อธิบาย “เธอก็ควรจะไปพักบ้างนะ...คุนาซึ”
              “ไม่เอาเฮียแซนไปได้มั้ยอ่ะ=[]=???”เด็กสาวเบ้ปากทำหน้าหน่ายๆกับคนที่เธอกล่าวถึงเมื่อครู่นี้ แน่นอน...สภาพของพวกวองโกเล่รุ่นที่10คงทีสภาพเละไม่เหลือชิ้นดีแน่ถ้าเจอพวกนั้น...
              “ไม่ได้หรอก...นอกเหนือจากเธอ ใครๆเขาก็เอาแซนซัสไม่อยู่”
              เหตุผลติงต๊องแค่นั้นเนี่ยนะ...เด็กสาวเรือนผมสีดำแซมแดงกัดตาแก่ตรงหน้าในใจลึกๆ ถึงอย่างไรคำตอบของเธอก็ควรจะเป็นคำปฏิเสธ ถ้าไม่ติดที่ว่า...
              “ถ้าพาไปลุงสัญญาว่าจะไปสืบเรื่องเกี่ยวกับฝาแฝดที่สาบสูญของเธอให้...”
              “ไม่!!!ลุงไม่ต้องมายุ่งกับอดีตของฉันเลย!!!ก็ได้...!!!!แค่พาไปก็พอสินะ!!!!”ร่างเตี้ยสะบัดตัวเดินหนีไปที่ห้องของแซนซัสที่อยู่ห่างออกไปด้วยความเร่งรีบ
              ด้านมืดอย่างฉัน ไม่อยากจะมีแสงสว่างของตัวเองหลงเหลืออยู่…!!!
              มันก็แค่เศษธุลีที่จากหายไปจากความทรงจำของฉัน!!!!
              ใช่….!!!!!ฉันไม่สนใจมันหรอก!!!
***ห้องแซนซัส***
              โครม!!!!!!ประตูไม้สลักถูกกระแทกเข้าไปอย่างแรงจนแทบจะปลิว
              “เฮียแซน!!!ลุงเขาสั่งให้ไปเกาะช้าง....!!!”เสียงของเธอแผดห้าวดังดั่งเสียงราชสีห์คำรามใส่ศัตรูไม่มีผิดเพี้ยน ฝ่ายร่างสูงหน้าบากก็จ้องเธอเขม็งพลางจิบของเหลวในแก้วใสไปด้วย
              “ทำไมฉันต้องไป…”
              จบประโยคนั้นคุนาซึก็เดินกระแทกรองเท้าหนังของตนเข้ามายืนอยู่เหนือหัวของแซนซัสผู้เป็นพี่ชายบุญธรรม ขาขวาเหยียบพนักเก้าอี้ส่วนอีกข้างก็เหยียบอยู่ที่แขนของเขาที่ถือแก้วเบียร์อยู่ ดวงตาคมไม่แพ้ชายใดเขม็งใส่กันและกันอย่างไม่ลดละ
              “เพราะ นี่ไม่ใช่คำของร้อง แต่เป็นคำสั่ง…”เด็กน้อยขยับปากเบาๆราวกับเสียงกระซิบ
              “ชิ...ไอ้ตาแก่นั่นไปทำอะไรไม่พอใจหล่อนอีกล่ะ??”แซนซัสถามน้องสาวในแฟมิลี่ของตนด้วยสรรพนามที่ฟังดูเหมือนคุยกับคนแปลกหน้า ดวงเนตรยังคงฉายแววแห่งความพิโรธไม่ลดละ
              คุนาซึไม่ตอบหากแต่เสมองไปทางอื่นก่อนที่จะเดินลงจากโซฟาที่ร่างสูงแข็งแกร่งกำลังนอนกึ่งนั่งอยู่ ตัวเธอเดินไปลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งที่โต๊ะทำงานของพี่ชายโดยหันหลังให้
              “เงียบแบบนี้ คงไม่พ้นเรื่องฝาแฝดเฮงซวยของหล่อนสินะ”ว่าแล้วก็ยกบลั่นดีดื่ม
              “ใช่…ไอ้ฝาแฝดเฮงซวยนั่นน่ะแหล่ะเป็นข้อต่อรอง”ทั้งคู่พูดคุยกันด้วยความเข้าอกเข้าใจในแบบแปลกๆสำหรับพี่น้องขาโหด “ถ้าไปคราวนี้ ฉันจะไม่มากวนเฮียอีกซักปีก็ยังได้(ถ้ารุ่นเก้าไม่สั่งน่ะนะ)”
              “ตามใจ…เดินทางพรุ่งนี้”
              “ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว...”เด็กสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางเดินออกจากประตูห้องของแซนซัสไปเงียบๆ
::Tsuna Type::
              วันนี้ฉันอยู่ที่บ้านนั่งจัดของสำหรับไปเที่ยวเกาะช้างที่เมืองไทย....เห็นว่าจะไปค้างรอเล่นสงกรานต์ด้วย น่าสนุกดีนะ.... ฉันรู้ได้ยังไง???รีบอร์นเอาจดหมายจากท่านโนโน่มาให้น่ะ แฮะๆ...=_=’’
              “อย่าเผลอลืมกางเกงลิงซะล่ะ ไอ้ห่วยสึนะ”ใครมันจะไปลืมได้ฟะ!!!!=[]=!!!
              ติ๊ดๆๆๆ!!! อ๊ะ...มีคนโทรศัพท์มา ฉันรีบวิ่งเข้าไปตะครุบโทรศัพท์ขึ้นมารับทันที
              “ฮัลโหล...ซาวาดะครับ”
              [ซาวาดะ เตรียมปืนฉีดน้ำไปด้วยก็ดีนะ ใกล้สงกรานต์แล้วในเกาะช้างไม่ค่อยมีที่ขายปืนฉีดน้ำนะ]อ้าว...ที่แท้ก็คุนาซึจังนี่เอง อืม…แต่ก็เป็นคนเตรียมพร้อมดีนะ ท่าทางจะไปเที่ยวกับคนในแฟมิลี่บ่อยๆด้วยสิ
              “เข้าใจแล้วล่ะ ขอบคุณที่โทรมาเตือนนะ”
              [อ เออ!ฉันกลัวพวกนายจะไม่รู้ประเพณีของไทย เลยโทรมาเตือน ไปล่ะ!]<<<ออกแนวซึนนะเนี่ย
              หลังจากที่ฉันวางโทรศัพท์ไปประมาณชั่วโมงกว่าๆได้มั้ง ...ฉันกับรีบอร์นก็นอนเพราะมันค่ำแล้ว แต่ว่า...มันเหมือนกับมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น กลางดึกฉันก็เลยตื่นขึ้นมาแบบสะลึมสะลือ แต่ว่าเสียงนั่น...
              ...เสียงเปียโนกับเสียงร้องที่เศร้าสร้อยนั่นเป็นของจริง...
              “สึนะ....ไปดูกันเถอะ”รีบอร์นก็น่าจะตื่นอยู่นานแล้วล่ะ ฉันพยักหน้าก่อนที่จะรีบลุกพรวดพราดออกจากบ้านไปพร้อมๆกับรีบอร์นที่ยืนอยู่บนไหล่ของฉัน ตอนนั้นเอง...พอเลี้ยวไปทางขวา
              พลั่ค!!!
              “โอ๊ย!!!”ใครฟะ!ชนมาได้!
              “โอย...อ๊ะ!รุ่น10 มาทำอะไรที่นี่ครับ!?”โกคุเดระคุง...!!ยามาโมโตะ คุณฮิบาริ คุณพี่ เคียวโกะจัง ฮารุ เบียงกี้ อี้ผิง แรมโบ้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลย!! น่าแปลกจัง...ขนาดเสียงมันดังแบบนี้ เปียโนกลับไม่หยุดเล่นเลย
              “พวกนายมาทำอะไรกันน่ะ....ตามเสียงมาหรอ??”
              “ครับ เปียโนมันดังมาตั้งแต่เมื่อ2ชั่วโมงก่อนได้แล้วน่ะครับ...ผมกับเจ้าบ้าเบสบอลเลยออกมาเจอกันเป็นกลุ่มแรก”เขาอธิบายไปพลางชี้หน้ายามาโมโตะที่หัวเราะไปพลาง ท่าทีก็งัวเงียพอๆกันทุกคน ยกเว้นสองคนที่อยู่ข้างหลังที่ตื่นเต็มตา
              “เฮ้ย....มาทำอะไรกันที่นี่ฟะ พวกนาย??”เสียงแบบนี้ คุนาซึจัง!!
::Gokudera Type::
              เจ้าเด็กผีนั่นเดินมาถามพวกเราในชุดไปรเวท เสื้อยืดขาวกับกางเกงยีนส์ดำ...ไปงานศพใครมารึไง=_=**
              “พวกเราต่างหากที่ควรจะถามเธอ!!??มาที่นี่ได้ยังไง!!??”ฉันตะโกนถาม แต่ยัยเด็กนั่นก็ยังนิ่ง-*-
              “เปียโนนภา...เจ้าสิ่งนั้น มีคนกำลังเล่นอยู่”เปียโนนภา...??ทุกคนรวมถึงฉันต่างก็งงกันเป็นไก่ตาแตกเลยทีเดียว ไม่เข้าใจในสิ่งที่เด็กนี่พูดเลย-*- ท่าทางจะต้องกระทืบซักทีถึงจะพูดภาษาคนได้สินะ ฮึ่ม!!
              “อธิบายให้มันรู้เรื่องดิ๊!!!???”<<<ควักระเบิด
              “เย็นก่อนโยม!!!!!เย็นก่อน=[]=!!!!”รุ่นที่สิบตะโกนห้าม ชิ...ก็ได้ ฉันจะไว้ชีวิตละกัน “คุนาซึจัง อธิบายหน่อยได้มั้ย??”
              “....ความจำเป็น หรือ ความต้องการ”ห่ะ…!!!
              “ตายซะเถอะแก!!!!!!”ฉันรู้สึกรับไม่ได้กับลักษณะท่าทางแบบนี้ของแกอย่างแรงเลยเฟ้ย!!!!
              หมับ...!!
              อยู่ๆไอ้เจ้าตาขวางฮิบาริก็มาห้ามฉันเอาไว้ ได้!!แกก็ตายไปอีกคนด้วยเลยสิ!!แต่ยังไม่ทันที่เจ้านั่นจะฟังอะไรก็เดินไปหาเด็กนั่นใกล้ๆโดยที่ไม่สนใจพวกเราเลยซักนิด!!!
              “ความจำเป็น...”
::Hibari Type::
              ฉันรู้ดีว่ายัยเด็กนี่ต้องถามว่า[ความจำเป็น หรือ ความต้องการ]แน่ๆ...มันขึ้นอยู่กับว่า มันเป็น[ความจำเป็น]ที่จำเป็นต้องรู้ให้ได้ หรือ [ความต้องการ]ที่เราแค่อยากรู้ไขข้อข้องใจเฉยๆ ไม่ได้จำเป็นอะไรมากมายนัก
              “เปียโนนภา....เป็นเครื่องดนตรีสำหรับคนธาตุนภาเท่านั้นที่เล่นได้ มันสามารถชำระล้างหัวใจที่มีความทุกข์ได้”งั้นหรอ...เครื่องดนตรีสำหรับเจ้าพวกสัตว์กินพืชสิ้นคิด หาทางออกของชีวิตไม่ได้สินะ ฮึ...
              “ว่ากันว่า...เป็นเครื่องดนตรีที่วองโกเล่รุ่นที่1เคยเล่นด้วยนะ”เจ้าหนูตัวกระเปี๊ยกอธิบายต่อจากคุนาซึด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ได้ยินเสียงค่อนข้างดังแบบนี้ก็เถอะ มันอาจจะอยู่ไกลถึงอีกซีกโลกหนึ่งก็ได้ ใครจะรู้”
              “ฉันเองก็เคยได้ยินนะ...”คราวนี้เป็นเจ้ามาพยศ...ดีโน่ เดินมาพร้อมกับลูกน้องที่ชื่อโรมาริโอ้คนเดียว ทุกคนมีท่าทีที่ค่อนข้างตกใจ ฮึๆ...พวกสัตว์กินพืชนี่นะ “เจ้าสิ่งนั้นเคยใช้กำราบเงารุ่นแรกด้วย...”
              “เอ๋...!!??แบบนี้คุนาซึจะไม่…”เจ้าทูน่ากินพืชทำหน้าเจือนๆหันมามองทางคุนาซึบ้าง
              “นายได้ยินมาผิดแล้ว...ไอ้นั่นน่ะ มันออร์แกนต่างหากล่ะเฟ้ย...”เด็กนั่นพูดเสียงเข้ม จะห้าวไปถึงไหนกันไม่ทราบ=_= “แล้วก็จำไว้ ฉันไม่ได้อ่อนแอแบบเงารุ่นที่1!!!หรือแม้แต่รุ่นก่อนๆ...ฉันนี่แหล่ะ…แข็งแกร่งที่สุด!”
              เธอชี้มาทางฉันรวมถึงเจ้าพวกข้างหลังด้วยสายตาที่คมกริบแล้วไร้แวว ตาซ้ายก็เหมือนจะเป็นเช่นเดียวกัน...ผ่านไปครู่เดียวก็หายไปกับลมซะแล้ว...
              “พวกเราก็กลับเถอะ พรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางกันแล้วนี่นะ...”เมื่อซาวาดะ สึนะโยชิพูดขึ้นเจ้าพวกที่เหลือก็เออออตามๆกัน ส่วนฉันก็ออกตัวเดินกลับบ้านอย่างรวดเร็ว
***วันต่อมา***
::Reborn Type::
              เช้าวันนี้ฉันกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ(ฉันว่าปกตินะ=_=//me)เพราะวันนี้เราจะพาเจ้าพวกสึนะไปซ้อมโหดกับเจ้าพวกวาเรียที่เกาะช้างนี่!! ฉันกับเจ้าสึนะรีบมาที่สนามบินก็ถึงตอนช่วงประมาณ7โมงกว่าๆ ที่นั่นก็มีคุนาซึกับฮิบารินั่งกินขนมปังรออยู่ เที่ยวบินของเราไปเมืองไทยตอนประมาณ8โมงกว่าๆ มีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงฉันก็เลยสั่งให้เจ้าสึนะไปซื้ออาหารเช้าให้พวกคนที่เหลือ เป็นหัวหน้ากลุ่มห้ามบ่นนะเฟ้ย!!
              ผ่านไปจนถึง7.30น. เจ้าพวกที่เหลือก็มา ทั้งผู้หญิงผู้ชายครบ...ก็เลยทานขนมปังกันอยู่ซักพักใหญ่ๆแล้วจึงเดินไปขึ้นเครื่อง ฉันก็นอนหลับบนเครื่องตามเขาบ้างล่ะ
::Kunazu Type::
              ฉันนั่งอยู่หน้าสุดของชั้นสอง พวกที่เหลือกำลังนอนหลับบ้างเล่นไพ่ป๊อกเด้งกันไปบ้าง สนุกเขาแหล่ะ... ชั้นล่างเป็นส่วนของพวกวาเกรียน เอ๊ย~ วาเรีย...=w=ฉันเป็นคนบอกให้เฮียแซนนั่งข้างล่าง ไว้ใกล้ถึงค่อยขึ้นมาทะเลาะกับพวกวองโกเล่ข้างบน
              “อื๋อ...”ฉันได้กลิ่นอัลมอลต์หวานๆ มีกลิ่นคล้ายๆแอลกอลฮอล์...ถ้าจำไม่ผิดมันคงจะเป็น...
              ....โพแทสเซียมไซยาไนด์....
              “รับเครื่องดื่มไหมคะ??”แอร์โฮสเตสคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับเข็นเครื่องดื่มและอาหารมาให้ กลิ่นนี่ออกมาลางๆจากน้ำส้ม...
              “ซีลอน...คิดว่านายแต่งหญิงแล้วฉันจะไม่รู้รึไง...โง่ป่ะ???”ไม่พ้นพ่อหนุ่มพิษน้ำชาสังหารของหน่วยข่าวกรองหรอก ปกติฉันกับหมอนี่มักจะแกล้งกันแรงๆ...ก็อย่างที่เห็น หมอนี่เล่นโพแทสเซียมไซยาไนเลย แทนที่จะแกล้งใส่น้ำปลาในขวดโค้กอะไรเทือกนั้น..
              “ว้า~~แย่จังนะขอรับ...อ้าว...??วันนี้อารมณ์ไม่ดีหรอกหรือขอรับ คุณหนู”
              หมอนั่นกระชากชุดนั่นออกเปลี่ยนเป็นสจ๊วดตามเดิม ...หมอนี่ชอบปลอมตัวเป็นผู้หญิงหาข่าว ร่านผู้ชายไปทั่ว- - ก็หมอนี่...มันเกย์ตัวแม่นี่หว่า=_=’’ พูดแล้วจะหาว่าคุย หมอนี่เคยเกือบโดนจับกดจากเกย์ตัวพ่อแล้วด้วย=_=(//เอ๊ะ โดนไปแล้วนี่นา= =;;)
              “อย่าแต่งตัวให้มันร่านลูกตาให้มากดีกว่า...เดี๋ยวก็ไม่เหลือชายหรอก”ฉันแนะนำระหว่างที่ซีลอนเทน้ำชาให้ฉันดื่ม
              “ผมไม่เป็นถึงขนาดนั้นนะครับ...”พูดไปเหอะ...ดีแต่ปาก ฉันว่าในใจแล้วจึงจิบน้ำชาช้าๆ ใครจะไปเชื่อ...[ซีลอน_หนุ่มพิษน้ำชา]ที่แท้ก็แค่เกย์ตัวแม่ร่านๆคนนึงเท่านั้น=_= แต่หมอนี่ก็...ให้ความนับถือฉันในฐานะผู้นำ และ คุณหนูดีๆคนนึง “คุณหนูเองก็อย่าทำตัวให้แมนอย่างนี้ได้มั้ยครับ...เป็นผู้หญิงแท้ๆ”
              “อยากตีนชี้ฟ้า หน้าทิ่มดินใช่มะ...จะได้ไปเรียกมูลนิธิร่วมกตัญญูมาเตรียมไว้เลย”ฉันก็ไม่ได้อยากเกิดมาเป็นผู้หญิงให้เกะกะลูกตาแกนักหรอกนะ ไอ้ซีลอน-*-
              อีก1ชั่วโมงเราจะถึงประเทศไทย...รอดูพวกเราได้ในตอนต่อไป
*************************
K:ทำไมตอนหลังถึงมีการพูดเกี่ยวกะเรื่องYด้วยฟะ อุตส่าห์บอกว่าจะไม่Y=_=
D.K:คราวนี้เป็นโปรเจ็คเกี่ยวกับเกาะช้างที่คนเขียนไปเที่ยวมา ท่าทางจะสนุกไม่ใช่น้อยนะ
K:หรอ~~~???(//ลากเสียง)จะว่าไปก็รู้สึกดีนะที่รีบอร์นยังดำเนินเรื่องต่ออยู่(//ลุ้นแทบแย่)
69:คึหึหึ ขืนไม่อยู่ต่อคนเขียนก็ทำมาหากินไม่ได้สิครับ^^
K: = =;;(//แหงสิฟะ อิเห็ดนี่=_=;;)
R:ติดตามได้ตอนต่อไป~!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #89 เมฆาสีเทา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2553 / 15:20

    อย่ามาว่าวาเรียน้า~คุนะจัง พวกเค้าไม่ได้เกรียนซักหน่อย<เว้นอีเลวี่หน้าปลาจวดกะตุ๊ดลุซซูเลียไว้ 2 คน>

    #89
    0
  2. #35 คุซาเนะ อาริน{97} (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2553 / 20:58
    ไม่เอาน้าาา~แซนซัสถ้านายไปจริงๆท่านอาิรนเคืองตายแน่~TT[]TT;;;)
    #35
    0
  3. #32 Dark Grimreaper (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2553 / 21:13

    นายน้อยไม่ใช่เห็ดนะครับบบบบบบ(ร้องไห้)
    ปล.ท่านแซนซัสยังคงเถื่อนได้ใจ ไม่ใช่ละ...

    #32
    0
  4. #31 gammaxuni banzaii~ [gizzza] (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 12:11
    เหอๆ มีไปเกาะช้างกันด้วย แถมมีวาเรียไปอีก อย่างนี้แล้วเกาะมันจะถล่มมั้ยเนี่ย-*-
    #31
    0