[Fic KHR]Devil’s Shadow_เงาปีศาจรัตติกาลคนใหม่แห่งวองโกเล่

ตอนที่ 3 : The answer for the question.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    28 มี.ค. 53

                “อืม
                “สึนะนี่แกยังไม่เลิกคิดมากอีกหรือไงฟะ”
                เด็กน้อยชุดสูทบ่นใส่ผู้ที่มีอายุมากกว่าด้วยความรำคาญในมือของเขาตอนนี้มีหนังสือรายชื่อของคนใกล้ตัวรุ่นที่9อยู่ในมือเป็นตั้งๆจนผสมปนเปกันไปกับหนังสือเรียนของบอสแห่งวองโกเล่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สำหรับสึนะแล้วถือว่าเป็นเรื่องที่คิดไม่ตกทีเดียว ที่อยู่ๆจะมีครูสายนักฆ่ากำลังมาเป็นครูสอนให้พวกผู้พิทักษ์ทั้ง6ของเขา แน่นอนจากที่ฟังปากคำของมุคุโร่ที่นอนอยู่ที่ห้อง
                [นักฆ่าคนนี้คือนักฆ่าที่เลือดเย็นที่สุดเท่าที่เคยเจอสำหรับฉัน]
                [ครับ ผมเห็นแล้วยังขยาดเลย กลิ่นอายรอบตัวก็มีแต่เลือด…]
                ราวๆ30นาทีก่อนหน้านี้เป็นช่วงที่มุคุโร่ยังมีแรงลุกขึ้นมาตอบคำถามรีบอร์นและพวกผู้พิทักษ์ที่เหลือที่เดินทางมาที่บ้านได้อยู่
                [บังอาจมากนะแก!!ทำให้รุ่นที่10ลำบากแบบนี้น่ะ!!]โกคุเดระบ่นพลางควักไดนาไมต์ออกมา
                [อย่าน่า โกคุเดระคุง…!]สึนะเองก็พยายามห้ามปรามอยู่เหมือนกัน[แล้วทำไมร่างมายาของนายถึงเกิดอาการแบบนี้ขึ้นมาได้ล่ะ มุคุโร่]
                [ไม่ทราบครับเหมือนกับเด็กคนนั้นวางแผนเอาไว้ด้วยล่ะมั้งครับ]
                [ท่านมุคุโร่คะน้ำค่ะ]อยู่ๆโคลมก็ยกถาดน้ำขึ้นมาจากชั้นล่างของบ้าน เธอใช้มือเรียวบางของตนเองยื่นแก้วน้ำอุ่นๆให้ร่างสูงอย่างเบามือ[ทุกคนคะรับน้ำสักหน่อยไหมคะ^^]
                ทุกๆคนที่อยู่ที่นั่นก็รับน้ำจากโคลมไปดื่มอย่างรวดเร็ว ชายเรือนผมสีไพลินจ้องมองการกระทำที่หญิงสาวทุกๆอย่าง ดวงเนตรคมทั้งสองข้างเขม่นอย่างหึงหวงอย่าทำแบบนั้นครับโคลม ผมไม่ชอบ…!
                [อ้าว!สึนะอยู่กับเพื่อนๆหรอลูก?]เสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นในระหว่างที่พวกคนในนั้นกำลังหน้าดำคร่ำเครียดกันอยู่
                [พ่อ!?!!]เด็กหนุ่มร่างเตี้ยร้องออกมาอย่างแปลกใจ ทั้งๆที่พ่อของเขาน่าจะอยู่กับท่านวองโกเล่รุ่นที่9แท้ๆ แต่ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่หน้าตาเฉยเลย!!![ทำไมพ่อมาอยู่ที่นี่!?!]
                [แป๊บนึงนะสึนะคนไหนที่เป็นผู้พิทักษ์สายหมอก,เมฆา แล้วก็ วรุณ?]
                สามคนที่ยืนอยู่ยกมือขึ้นกับอีกหนึ่งคนที่นอนอยู่บนเตียงยกมือขึ้นพอประมาณให้อิเอมิตสึได้เห็น ชายวัยกลางคนยิ้มกว้างพลางชูกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้น ตราประทับไฟดับเครื่องชนที่หัวกระดาษเป็นตัวบ่งบอกว่ามาจากรุ่นที่9โดยตรง
                [นั่นมัน…]
                [นับตั้งแต่วันนี้ไปผู้พิทักษ์สายหมอก,เมฆา และ วรุณอันได้แก่ โรคุโด มุคุโร่,โคลม โดคุโร่,ฮิบาริ เคียวยะ และ ยามาโมโตะทาเคชิจะมีครูฝึกคนใหม่ที่มีฝีมือแตกต่างจากพวกที่เคยสอน เพื่อเพิ่มทักษะในการต่อสู้ ในวันที่XXเดือนOO เวลา 18.00นาฬิกาตรง ให้ไปที่สวนสาธารณะชายเมืองนามิโมริทางเหนือ2กิโลเมตร…]
                […]ทั้ง4ได้แต่นิ่งงันตั้งใจฟังที่ฝ่ายผู้ดูแลอธิบายมาทั้งหมด สายเมฆาฮิบาริ เคียวยะหาวหวอดๆไปสองถึงสามที ส่วนยามาโมโตะก็ยิ้มแห้งๆตามปกติ ยกเว้นแต่มุคุโร่ที่เริ่มมีเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าคม มือหยาบสั่นระเทาไม่เป็นส่ำแม้จะจิกผ้าปูเตียงเอาไว้แน่นขนาดไหน มันก็น่าขยะแขยงสำหรับเขา
                [ไปให้ตรงเวลาล่ะ~~ฉันไปนอนก่อนล่ะ]ร่างสูงโบกมือลาพลางเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วปล่อยให้ผู้ที่นอนอยู่ในห้องเพียงคนเดียวกัดฟันข่มความกลัวเอาไว้ ผู้พิทักษ์ที่เหลือก็ออกไปทำงานทำการของตนเองต่อไป
***ณ เวลาปัจจุบัน***
                “เอ่อโคลม ฉันออกไปเอายามาให้มุคุโร่ก่อนนะ”เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไหม้ขอตัวเดินไปเอายาแก้ปวดให้ผู้ป่วยโดยที่ไม่รบกวนฝ่ายหญิงให้มากมายนัก
                “ขอบคุณค่ะ บอส”เธอกล่าวขอบคุณร่างที่วิ่งโร่ออกไปเบาๆ เป็นเวลาเดียวกันกับที่มุคุโร่เขม่นมองตามวองโกเล่รุ่นที่10ไปอย่างไม่พอใจ เขาหันข้างหนีหน้าโคลมแล้วก็ใช้ผ้าห่มสะบัดขึ้นมาคลุมโปงด้วยอารมณ์ที่สับสนมากสำหรับหนุ่มสายหมอกคนนี้
                “ท่านมุคุโร่คะ…?เป็นอะไรไปคะ…?หรือว่า ยังคลื่นไส้อยู่”โคลมยื่นมือบางๆของตัวเองเพื่อจะดึงผ้าห่มที่คลุมร่างของชายตรงหน้าออก ทว่า
                เพี๊ยะ!! อีกฝ่ายกลับปัดมือของนางฟ้าน้อยอย่างไม่ใยดี “ผมไม่เป็นไรออกไปเถอะครับ โคลม”
                “ทท่านมุคุ”ยังไม่ทันที่เสียงหวานของเด็กสาวจะได้เอ่ยคำสุดท้ายออกมาจากปากสีชมพูระเรื่อนั่น ร่างสูงก็กระชากผ้าห่มออกจากตัวเอง ดวงตาสองสีเขม่นใส่เธอด้วยความโกรธเกรี้ยว
                “ผมบอกให้ออกไปก็ออกไปสิครับ!!!!ยังจะอยู่อีกทำไมกัน!!!!???”เขาตะคอกใส่ร่างบางอย่างเหลืออดส่วนสิ่งที่เขาได้รับกลับมา
                เพี๊ยะ!!!!!
                “!!!???” ใบหน้าด้านซ้ายทำไมมันถึงชาไปเสียเฉยๆกัน
                “โหดร้ายที่สุด…!ท่านมุคุโร่
                ……โคลมเธอร้องไห้งั้นหรอ……
                “ท่านมุคุโร่ใจร้ายกับโคลมมากที่สุด!!!!โคลมเกลียดท่านมุคุโร่แล้ว!!!!
                ร่างบางแล่นฉิวออกจากห้องไปโดยที่ไม่หันกลับไปแลชายผู้ที่กำลังพยายามลุกขึ้นจากเตียงตามเธอไป ขณะเดียวกันสึนะที่เดินขึ้นมาก็ถูกหญิงสาวจากโกคุโยชนไหล่จนเกือบจะทำน้ำและยาแก้ปวดหก
                “อ้าว…!โคลม ทำไมรีบกลับจังล่ะ?”เขายิ้มแหยๆถามผู้ที่ยืนหันหลังให้ที่ชั้นล่างเบาๆ “ไม่อยู่ดูแลมุคุโร่ต่อหรือ?
                “ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวเคนกับจิคุสะก็มารับท่านมุคุโร่ไปเองแหล่ะค่ะ”ว่าแล้วเธอก็ย่างเท้าออกจากบ้านของสึนะไปอย่างเงียบๆ ระหว่างนั้นชั้นบนก็เกิดบางอย่างผิดปกติขึ้น
                ตึง!!!!!!
                “โคลม!!!!!!!!!”เสียงห้าวแผดดังกึกก้องไปทั่วบ้าน เป็นน้ำเสียงที่แสดงถึงความเร่งรีบและเหนื่อยอ่อนจากด้านบน ไม่ผิดแน่…!! สึนะรีบโยนถาดให้รีบอร์นที่เดินตามมาโดยที่ไม่ได้คิดอะไร หากแต่ฝีเท้าของเขารีบสาวขึ้นไปบนห้องอย่างรวดเร็ว
                “มุคุโร่!!??
                “วองโกเล่!!โคลมยังอยู่ข้างล่างหรือเปล่าครับ!?!ยังอยู่อุ้ก!!!?”ร่างสูงที่ล้มลุกคลุกคลานอยู่กับพื้นพยายามจะลุกขึ้น ทว่าอาการปวดที่ท้องและดวงตายังไม่หายดีเท่าที่ควรทำให้ชายหนุ่มลงไปนอนขดอยู่ที่พื้นห้องนอน “โคลมโคลม….!!!
                “นายขึ้นไปนอนที่เดิมก่อนเถอะ…!เรื่องโคลม ฉันจะจัดการให้เอง”
                “ผมชักจะเริ่มเป็นบ้าแล้วสิครับ วองโกเล่”อยู่ๆร่างสูงที่บอสแห่งวองโกเล่พยุงอยู่ก็เอ่ยขึ้นราวกับสมเพชตนเองในสภาพเช่นนี้ “ผมตอนนี้ สับสนมากๆเลยล่ะครับ”
                “มุคุโร่
                ชายหนุ่มเรือนผมสีไพลินยอมกลับไปนั่งอยู่บนเตียงตามคำสั่งของวองโกเล่รุ่นที่10 ดวงเนตรคู่งามไร้แววตาและเหม่อลอยเหมือนกับไร้จิตวิญญาณบรรยากาศในตอนนี้เริ่มเปลี่ยนแปลงเป็นความอึดอัดที่ยากจะทำความเข้าใจสำหรับทั้งสองฝ่าย
                “วองโกเล่ความรักมันคืออะไรงั้นหรือครับ…?”จู่ๆมุคุโร่ก็เอ่ยถามทำลายความน่าอึดอัดภายในห้องด้วยคำถามที่หาคำตอบได้ค่อนข้างยาก
                “ความรักฉันก็ไม่ค่อยจะรู้ดีมากนักหรอกนะ”เขาตอบด้วยท่าทีที่ไม่มั่นใจเท่าไหร่ “แต่ความรักน่ะสำหรับฉันมันคือสิ่งที่อยากจะปกป้อง และ ดูแลให้ดีที่สุด”
                “คุณเติบโตได้เพราะความรักนี่นะ แต่ผมน่ะ
                ……ไม่ว่าใครๆก็ไม่เคยรักผมเลยสักนิดเดียว……
***เวลา 18.00 นาฬิกา***
                เหล่าผู้พิทักษ์ทั้ง6สายและบอสของวองโกเล่อีกหนึ่งคนได้มายังสถานที่นัดพบ ภายในสวนสาธารณะยามนี้เริ่มจะไม่มีเด็กมาเล่นหรือผู้คนเดินผ่านกันแล้ว เนื่องจาเป็นเวลาอาหารเย็นและใกล้ค่ำจึงพากันกลับบ้านเป็นที่เรียบร้อยเว้นแต่กลุ่มของวองโกเล่รุ่นที่10ที่มายืนประจัญบานอยู่ที่นี่
                “ที่นี่น่ะจะใช่จริงๆหรอ?”โกคุเดระ ผู้พิทักษ์แห่งวายุถามขึ้นลอยๆ
                “ยังไงๆก็สู้กับครูบ้านั่นสุดหูรูดนะเฟ้ย!!!พวกนายสามคน!!!”เรียวเฮเองก็ส่งเสียงเชียร์ให้ชายหนุ่มสามคนที่เดินนำอย่างสุดหูรูด!=3=~~
                “มุคุโร่แล้วโคลมล่ะ??”สึนะลองเอ่ยถามกับมุคุโร่ด้วยความกังวล “โคลมไปไหนน่ะ??
                “ผมไม่อยากให้โคลมที่รักของผมมาด้วยหรอกเดี๋ยวเธอจะเจ็บตัว”ผู้พิทักษ์สายหมอก มุคุโร่คนนี้ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันทว่าสีหน้ากลับยังไร้ความรู้สึกเช่นเดิม
                Love, แนเก วา. นอน, like this So Love, คีทาริน นอรัน girl True love, ทากาวา นอน like this
                “!!!??”
                ฮิบาริและมุคุโร่ซึ่งมีประสาทสัมผัสการรับเสียงที่ดีกว่าใครได้ยินเสียงเพลงMP3มาจากที่ใดสักแห่ง สายตาของทั้งคู่สอดส่องหาตัวผู้ที่แอบซ่อนอยู่อย่างเร่งรีบ ที่ไหน…!?เจ้าปีศาจนั่นซ่อนอยู่ที่ไหน!?
                “นี่…มองไปทางไหนของพวกนายกันน่ะ…?”เสียงนั้นยอมเอ่ยให้ทุกคนได้สดับฟัง ร่างเตี้ยๆของเด็กผู้หญิงเสื้อคลุมปกเสื้อด้านหลังเป็นจันทร์เสี้ยวอันเป็นเอกลักษณ์ สามคนแรกที่ถูกเรียกตัวตั้งท่าชักอาวุธประจำตัวของแต่ละคนออกมา
                “เรียกฉันมาทำไม…ยัยสัตว์กินพืช”ประธานนักเรียนขาโหดเริ่มหาเรื่องเด็กน้อย ทว่าอีกฝ่ายกลับหัวเราะเย็นๆกลับมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
                “ฮึๆ…ถ้าฉันเป็นสัตว์กินพืชล่ะก็ นายก็สัตว์เซลล์เดียวแล้วล่ะ…อะมีบาบอย…”แง่ง…!ฉันจะฆ่าแก! ครั้งแรกที่ฮิบาริโดนด่าได้แรงและเจ็บเสียขนาดนี้ ทอนฟาเริ่มพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายหมายจะฆ่าเด็กคนนั้นทิ้งเสีย เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป!?
***************************************************************************************
Me:อะ…มี…บ้า…บอย=[]=’’ Sheแรงจริงๆ…ด่าเจ็บชะมัด=[]=’’
Hibari:ลบสคลิปเดี๋ยวนี้ ยัยสัตว์กินพืช(-*-)
Me:คราวหน้านะ คราวหน้า= =''
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #95 M-Mukuro (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2554 / 13:24
    น่าสงสารท่านมุคุโร่

    แต่ก็ฉาอะมีบาบอย555+
    #95
    0
  2. #86 เมฆาสีเทา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 22:11

    อะ-มี-บ้า-บอย เฮ้ย!!! อย่ามาว่าเคียวยะน้า~

    #86
    0
  3. #64 (/-O-)/Meen\(-O-\) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 15:58
    อะ อะมีบา...แก แก๊ยัยผัด แกกล้ามากนะยะ
    #64
    0
  4. #48 Hitomi Rin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 16:34
    =*= อะมีบาบอย +55555
    #48
    0
  5. #20 gammaxuni banzaii~ [gizzza] (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2553 / 13:37
    อ..อะมีบาบอย=[]=
    #20
    0
  6. #15 คุซาเนะ อาริน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:48
    กรี้ด~รออ่านๆๆ
    #15
    0
  7. #9 gokugokugoku (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2553 / 13:02
    รีบๆมาอัพเพิ่มเร็วๆเซ่  สวยเซ็ง?
    #9
    0
  8. #7 Dark Grimreaper (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มกราคม 2553 / 19:32
    อ๊ากๆๆๆ โคลมจังจะเป็นอะไรมั้ยนะ ท่านมุคุโร่อย่าหึงแรงนักสิครับ(เดี๋ยวโคลมก็หนีไปหรอก...ไม่ดิ หนีไปแล้วนี่หว่า)
    ปล.อัพนะครับ
    #7
    0