[Fic KHR]Devil’s Shadow_เงาปีศาจรัตติกาลคนใหม่แห่งวองโกเล่

ตอนที่ 19 : หมดเวลา...ก้าวไปข้างหน้าสู่อนาคตที่ดีขึ้น!(By. Mukuro)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 พ.ค. 53

::Mukuro Type::
 
                ผมรีบวิ่งผ่านเหล่าพงหญ้าสีเขียวขจีทั้งหลายตรงลึกเข้าไปในป่ารกทึบที่ไม่สามารถมองเห็นแสงตะวันได้ ทางเท้าที่มีแต่เศษดินหนืดยานจนลำบากแก่การออกแรงวิ่งไปข้างหน้าเป็นอย่างมาก
 
                เสียงของเหล่าสัตว์ป่าเดียรัจฉานที่หิวกระหายเลือดเยี่ยงปีศาจกำลังแค่นเสียงฮึดฮัดรอการออกล่าเหยื่อผู้ที่ย่างกรายเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตอย่างผม
 
                กรร…!โบร๋ว…!! หมาป่าขนสีเงินรีบส่งสัญญาณให้เหล่าเพื่อนพ้องทันทีที่ผมหยุดวิ่ง พร้อมกับจู่โจมเข้าหากายเนื้อที่กำลังจะเป็นเศษอาหาร
 
                ไปให้พ้น!!”
 
                ปากไม่ว่าเปล่าผมยังใช้พลังของพิภพทั้ง6 ป้องกันตัวเองเอาไว้จากเหล่าสัตว์ไร้ความนึกคิดพวกนั้น แต่ไม่ว่าจะใช้มันโจมตีมากเท่าไหร่ก็เหมือนกับไม่สะทกสะท้านแม้ซักนิด พลันเมื่อผมเผลอก้าวเท้าไปด้านหลังก็เกิดติดหล่มเลนเข้า
 
                เสร็จกัน!!...
 
                แฮ่!!!!ทันทีที่เหล่าหมาป่าพวกนั้นพุ่งเข้ามา มันก็เหมือนมีอะไรบางอย่างมาจับจะหัวผมแถมยังเหยียบที่ไหล่ผมอีกด้วย
 
                อุดหูเอาไว้ซะ…”เสียงปริศนาที่คุ้นเคยเปรยขึ้นเบามาก แต่ผมก็รีบทำตามอย่างไม่รีรอ “Blast Scream!!!”
 
                เหมือนกับผมได้ยินเสียงเพลงดังสนั่นๆ ขนาดที่ว่าอุดหูแล้วยังเวียนหัวได้ พื้นธรณีสั่นสะท้านตามจังหวะเสียงเพลงที่อาจารย์ได้เปิดดังลั่นเสียจนเล่นเอาร่างของผมทรุดนั่งกับพื้น ผมพยายามเปิดเปลือกตาขึ้นดูสภาพการณ์ตรงหน้าถึงได้รู้ว่ามันรุนแรงขนาดไหน
 
                หมาป่าทุกตัวล้มลงไปนอนตายกับพื้นหล่มเลน บางตัวเหมือนกับมีบางอย่างแตกกระจายอยู่ในหัวออกมาเป็นเลือดหลังจากที่นอนลงกับพื้นก็มีโลหิตสีแดงฉานไหลออกมาทางหู ถึงได้รู้ระดับเดซิเบลของเพลง
 
                ที่นี่เป็นหล่มเลนที่มีแต่พวกไม่กลัวตายนะ..ระวังตัวหน่อยก็ดี
 
                มือที่ดูแล้วเล็กกว่าผมมากยื่นมาตรงหน้าของผม ลักษณะการยืนเท้าเอวและชอบเอาผมหน้าปิดตาเนี่ยมันเลิกไม่ได้รึยังไงนะครับ คุณอาจารย์
 
                หมับ…!ผมจับมืออาจารย์แล้วก็ลุกขึ้นยืนในทันที
 
                เมื่อกี้มันอะไรน่ะครับหูอื้อไปหมดแล้วผมรีบถามคุนาซึอย่างงงๆแถมยังจะเซไปด้านหลังอย่างช่วยไม่ได้อีกต่างหาก โอยเปิดตัวแรงเกินไปก็ไม่ดีนะครับ
 
                หมาป่าพวกนั้นตาบอดใช้แค่จมูกรับกลิ่นน่ะ นายทำอะไรมันไม่ได้หรอกยังไม่ตอบคำถามผมอยู่อีกเหมือนเดิม ให้ตายสิ= =ส่วนเมื่อกี้ฉันใช้หูฟังเป็นตัวหลักแล้วค่อยใช้ภาพลวงตาสร้างลำโพงที่มีพลังเสียงสูงน่ะ
 
                พอจะมีทางไปที่ง่ายกว่านี้มั้ยครับอาจารย์
 
                หึ…”เด็กผมสีดำแซมแดงหัวเราะในลำคอเหมือนกับเยาะเย้ยใครสักคน คิดว่าฉันเป็นใครฟะ?
 
                ว่าไม่ทันขาดคำ จู่ๆคุนาซึก็กระแทกเท้าเข้ากับตอไม้ผุใกล้ๆอย่างแรง ครู่ต่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่พวกเราก็ได้หล่นลงไปในหลุมลึกบางอย่าง น่าแปลกทำไมอาจารย์ถึงรู้จักที่แบบนี้
 
                ถ้ามันเป็นช่วงทางแยกก็ไม่ต้องตกใจนะแยกกันตามหาได้เลยเด็กคนนั้นหันมาบอกด้วยท่าทางที่เฉยสนิท เหมือนกับชินไปแล้วด้วยซ้ำ
 
                ทำไมอาจารย์ถึงรู้จักที่นี่เป็นอย่างดีกันนะ
 
                จบประโยคความคิดนั้นเราก็ถูกแยกออกจากกันในทาง4แพร่งที่คดเคี้ยวมากพอสมควร ผมออกมาหยุดอยู่ที่ห้องว่างห้องหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยลังไม้และฝุ่นที่เขลอะกรังเป็นก้อนยากที่จะหายใจได้สะดวกไหนจะกลิ่นแปลกๆชวนอาเจียนพวกนี้อีก
 
                ไง๊ ~ไง~…สบายดีใช่มั้ย~”เสียงหนึ่งดังขึ้นทักทายพร้อมกับซาวด์เอ๊ฟเฟ็คเอี๊ยดอ๊าดๆของไม้สักบนพื้นเป็นจังหวะตามที่คนๆหนึ่งกำลังเดินเข้ามา ไม่ได้กลับมาเอสทราเนโอ้ซะนานมีแต่ฝุ่นเขลอะ แถม…”
 
                พรึ่บ!! สวิตช์ไฟถูกกดเข้าไปอย่างเบามือเป็นขณะเดียวกันที่หลอดไฟส่งพลังงานเข้าสู่สายทองแดง
 
                พื้นไม้ที่มีฝุ่นเขลอะเต็มไปหมดยังมีทั้งคราบเลือดที่แห้งเป็นก้อนๆ กลิ่นที่คาวและเน่าคละคลุ้งอยู่เต็มห้องเริ่มชัดเจนขึ้นเมื่อได้เห็นสภาพของไฟและพื้น
 
                ซากศพอันไม่พึงประสงค์ที่ซีดและมีสีเขียวจ้ำๆ รวมถึงมีหนอนชอนไชเต็มไปหมด นัยน์ตาที่หลุดออกมาจากหัวของเด็กชายหัวเกรียนไร้วิญญาณแห้งเหือดน้ำนานแล้ว ไหนจะเหล่าชายวัยกลางคนที่ถูกกรีดหน้ากรีดตาจนมองทะลุเห็นอวัยวะภายใน น้ำหนองที่ไหลออกจาหูบางรายก็ยังไม่หยุดไหลเสียที
 
                ขอโทษทีที่ไม่ได้จัดการไอ้พวกขยะพวกนี้ก่อนต้อนรับการกลับของนายนะ สายหมอกคุงร่างโปร่งที่มีผมสีทองบรอนซ์ค่อยๆก้าวขามาผลักร่างของคนๆหนึ่งที่นั่งบนเก้าอี้กลางห้องร้องไห้จนน้ำตาเป็นโลหิตบนเก้าอี้ แม้ดวงตาทั้ง2ข้างจะถูกคว้านออกจนพล่องเข้าไปข้างในแล้ว แต่ก็เหมือนกับกำลังร้องไห้ไม่มีผิด
 
                ชินสุเกะคนนั้นดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจอะไร ทำแค่เดินไปเอาร่างของคนๆนั้นออกไปลงนอนกับพื้น ระหว่างที่หย่อนกายเอนลงนั่งบนเก้าอี้ที่ไม่ค่อยน่าอภิรมย์นั่น
 
                แพละ!!! รองเท้าหนังสีดำราคาแพงของเขาก็กระแทกเหยียบกับกะโหลกของร่างนั้นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกับการทุบแตงโมง่ายๆหากแต่มันไม่ใช่แตงโม มันเป็นหัวของมนุษย์เราๆนี่แหล่ะครับ
 
                เลือดบางส่วนกระเด็นมาโดนหน้าของผมเล็กน้อยในขณะที่เลือดสีขุ่นส่วนมากกระจายอยู่ตามพื้นและรองเท้าหนังของชินสุเกะ
 
                นี่คุณ…!!”ผมกัดฟันกรอดๆแค่นเสียงถามคนตรงหน้า แบบนี้มันเลวไม่แพ้เอสทราเนโอ้ซักนิด!!
 
                ฮะๆยังจะใส่ใจเจ้าขยะพวกนี้อีกเรอะเขาเอาเท้าขึ้นไขว่ห้างบนที่วางแขนพลางเอนกายนอนมองเพดานที่เต็มไปด้วยเลือดไม่แพ้กัน วันนี้ฉันมีธุระกับนายด้วยล่ะสายหมอกคุง
 
                ธุระของผมมีอย่างเดียว…!นั่นคือการฆ่าคุณแล้วพาโคลมที่รักของผมกลับบ้าน!”
 
                นายมีบ้านหรอ…”จู่ๆเขาก็ลุกนั่งท่าปกติตามเดิมพร้อมกับคำพูดที่เหมือนกับเสียดแทงความรู้สึกของผม มันยอมไม่ได้… “ว่าไงสายหมอกคุงนายยังมีที่ให้กลับไปอีกหรอ ถ้าที่นี่ไม่ใช่บ้านของนายก่อนหน้านี้
 
                ไม่ใช่…”
 
                ทำไมถึงได้พูดด้วยท่าทางที่ไร้ความสำนึกแบบนั้น ทั้งผมที่โดนจับมาทดลองเยี่ยงสัตว์ในห้องทดลอง ทั้งเคนกับจิคุสะที่อยู่ด้วยกันอย่างหลบๆซ่อนๆ ทั้งโคลมที่โดนครอบครัวทอดทิ้ง ทั้งๆที่พวกเราเป็นเด็กกำพร้าที่ต้องดูแลกันเอง แต่กลับถูกเหยียบย่ำด้วยคำพูดแบบนี้…!
 
                บ้านของพวกเราน่ะ…!”
 
                หืม…?”
 
                ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วจึงกู่ก้องออกมาด้วยความสัตย์จริง
 
พวกเราก็คือ ที่พักใจของกันและกันไงเล่า!!!”
 
ทั้งห้องตกอยู่ภายใต้ความเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากสีอ่อนจะเผยอยิ้มด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยน่าพิสมัยเสียเท่าไหร่
 
                ไหนๆพอฉันลองควักลูกตาแกคืนได้ก่อน นายจะพูดแบบนี้ได้อีกรึเปล่านะไม่นานนักเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วก็
 
                กรีดใบหน้าด้านซ้ายของตัวเอง!!...
 
                จเจ้าคนนี้เป็นอะไรของมันกันนะ…!? ผมทำได้เพียงแต่ยืนตะลึงนิ่งกับการกระทำของชินสุเกะที่เหมือนกับกำลังบ้าเลือดอยู่ในตอนนี้ ในที่สุดเมื่อเลือดสีแดงฉานนั่นไหลออกมาคลอเคลียใบหน้านั่น
 
                ดวงตา วัฏจักรสงสารอีกข้างอยู่กับเขา…!
 
                งั้นหรอพอเห็นผลทดลองจากผมถึงได้กล้าลองเอามันไปใช้สินะ…”ผมบ่นพึมพำเบาๆราวกับกำลังกระซิบอยู่
 
                ก็ต่อเมื่อผลมันออกมาดีนั่นแหล่ะฉันถึงได้ทดลองกับตัวเองแล้วก็ฆ่าพวกขยะพวกนี้ไง
 
                พ่อผมทองนั่นผายมือให้เห็นสภาพศพที่ถูกฟัน ถูกทรมานเหมือนผักปลาเหล่านั้นอย่างไม่เป็นเดือดเป็นร้อนซักนิดเดียว
 
                โถๆๆพวกแฟมิลี่สวะอย่างเอสทราเนโอ้ ทำไมถึงยังรอดอยู่อีกนะผมถอนหายใจพลางพูดเย้ยเยาะอีกฝ่ายเพื่อเล่นสงครามประสาทกัน แต่เจ้าตัวก็ยังทำแค่ยืนถือมีดเล่มเล็กๆอยู่แบบนั้น
 
                นายไม่รู้จัก[โคะจุตสึ]ล่ะสินะ…?”เขาถามขึ้นลอยๆแล้วก็ปล่อยตัวตามสบายสุดๆ
 
                ที่ว่าเอาสัตว์มีพิษหลายๆชนิดมาใส่รวมกันในขวดโหลปิดสนิท รอจนกว่าจะโดนพวกเดียวกันฆ่ากันเอง แล้วตัวที่รอดจะแบกรับความแค้นของเหล่าตัวที่ตายไปเป็น[สัตว์พิษปีศาจ]ทำนองนั้นสินะ
 
                โอ้โห~ฉลาดดีนะสายหมอกคุง~แต่ดูเหมือนจะขาดเฉลียวไปหน่อยนะว่าจบเขาก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ หึๆๆท่าทางจะได้เวลาหลับสนิทของแกแล้วล่ะนะสายหมอกคุงเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังอยู่รอบๆห้อง แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ภาพมายาแต่เป็นความเร็วของแท้เลยทีเดียว
 
                รู้สึกตัวอีกทีเขาก็อยู่ข้างหลังผมแล้ว
 
                เคร้ง!!ผมใช้สามง่ามปัดไปด้านหลัง มือจับตรงช่วงปลายพลางแกว่งไปกันด้านหลังเอาไว้อย่างรวดเร็ว มืออีกข้างที่ปล่อยไปในตอนแรกจับตรงหัวสามง่ามดันเอาไว้ด้วยแรงทั้งหมด
 
                หลับไปคนเดียวเถอะ ชินสุเกะคุง…”
 
                ผมหมุนตัวหันกลับไปพร้อมกับเหวี่ยงพลองสามง่ามปัดมีดที่ค้างอยู่เมื่อครู่ออก พลันเมื่อย่อตัวลงต่ำได้โอกาสปุ๊บผมก็เสยเข่าประเคนให้เต็มๆคางของชายตรงหน้า
 
                อุ๊ก!!!”แล้วก็ล้มลงไปนอน หลังจากนั้นก็ วะฮ่าๆๆๆๆ!!!!!”
 
                อะไรของคุณ…”หมอนี่จะว่าเป็นโรคจิตชอบทำร้ายตัวเองดีหรือว่าจะเป็นพวกชอบทำร้ายคนอื่นผมก็ชักจะไม่แน่ใจแล้วสิ
 
                พอหมอนั่นชินสุเกะลุกขึ้นนั่งทั้งๆเลือดที่ไหลอาบหัวและออกปาก ดวงตาทั้ง2ข้างก็เบิกโพลงแล้วก็เงยหน้ามองเพดานหัวเราะร่วนด้วยรอยยิ้มที่ปริกว้างจนเรียกได้ว่าโรคจิตเกินขั้นในขณะที่เขาเอียงคอมองผมนั้น
 
                ฉันจะทำให้แกรู้ถึงความแตกต่างของแท้เอง ห๊ะฮ่ะๆๆ!!”เขาหัวเราะเสียงสูงก่อนที่จะมีเลือดไหลไปรวมตัวกันเป็นปีกค้างคาวสีแดงฉานอยู่เบื้องหลัง ทั้งหมดนั่นเป็นเลือดของตัวเขาเองทั้งนั้น
 
                เลิกบ้าเสียที!!”
 
                ปั่ก…!ครืนๆ!! ผมใช้เสาไฟจู่โจมใส่ แต่ก็ไม่ได้ผลอย่างที่หวังเอาไว้ ปีก2ข้างนั้นมันปัดทิ้งเสียหมดเลย ถ้าไม่มีแหวนของโคลมล่ะก็…!
 
                ฮ่าๆๆๆ!!!!ตายไปซะเถอะ!!สายหมอกคุง!!”
 
                ฉัวะ!!! พลั่ค!!ปีกคมกริบเหนือคมมีดใดๆเฉือนลงที่เอ็นของไหล่ซ้ายในขณะเดียวกันหมัดก็พุ่งตรงเข้ามาชกที่ใบหน้าของผมอย่างรุนแรง ช่วงคอหันดังกร๊อบแถมยังเจ็บตรงช่วงคางแถวๆหลังหูอีก ใต้คางก็โดนชกเสียจนแทบเคลื่อนทันทีที่ได้รู้ถึงแรงชก
 
                เอาล่ะนะฉันจะเอาดวงตาของแกออกมาช้าๆก็แล้วกันทรมานนายจนกว่าจะเสียเลือดตายไปเลยชินสุเกะยังคงหัวเราะร่วนไม่หยุดเสียทีจากนั้นก็บีบคอผมพลางยกขึ้น ปีกด้านซ้ายก็เริ่มหันคมกรีดที่แก้มของผมทีละน้อยๆ จนเลือดค่อยๆไหลซึมออกจาปากแผล
 
                ไม่ได้ถ้าดวงตานี่ถูกเอาไปล่ะก็โคลม โคลมของผมจะ…!
 
                หมับ!!เหมือนมีเรี่ยวแรงผุดออกมาจากไหนก็ไม่รุ้เหมือนกัน พลังนั่นผลักดันให้มือของผมเลื่อนเข้าไปจับเข้าที่ตาสีแดงข้างนั้นดวงตาที่ผมเองก็มี
 
                อะไรของแกเจ้าสายหมอก!”ชินสุเกะกู่ก้องคำรามใส่ผมจนเผลอใช้ปีกนั่นแทงลึกเข้ามาที่ใบหน้าของผมกว่าเดิม
 
                ก็จะฆ่าคุณไง…”ว่าจบผมก็ใช้นิ้วของตัวเองกดเข้าไปที่เปลือกตาของชินสุเกะจนเลือดกระเซ็นออกมา โชคร้ายที่หมอนั่นทำแค่ปล่อยผมและถอยหลังไปเท่านั้น ทำให้ดวงตานั่นไม่ถูกควักออกมา
 
                หนอยแก…!!”จบคำสบถก็ทำการดีดนิ้วเรียกพวกพ้องที่เหมือนกับซอมบี้เดินออกมาช่วย เลือดไหลเป็นทางยาวจนห้องนี้ใกล้จะกลายเป็นทะเลเลือดขึ้นทุกทีๆ จงตายอยู่ในนี้นี่แหล่ะ!!”
 
                จงดูไว้ซะ!เอสทราเนโอ้…!นี่แหล่ะสิ่งที่เรียกว่าความแค้น!!”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #91 เมฆาสีเทา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2553 / 16:24

    ซาดิสต์อะ!!! พิธีกรรมนั่น...มันไสยศาสตร์ไม่ใช่เรอะ รู้สึกจะเคยอ่านเจอในการินละม้าง~

    #91
    0
  2. #83 Kiseki_Ro (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2553 / 16:47

    แงง T^T

    โหดอ่ะ...กลัว >< แต่หนุกจัง :P

    #83
    0
  3. #79 Louis V Victoria™ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 20:58
    เค้าโดดมาอ่านตอนนี้เลย อ๊ากกก!!!ต้องกลับไปอ่่านตอนที่ผ่านมา(แล้วทำไมไม่กดตอนที่เคยอ่านวะเนี้ย)
    #79
    0
  4. #74 Dark Grimreaper (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2553 / 19:44
    โอ้ มันส์สะเด็ด มีควักลูกตากันด้วย หึหึหึ(ดาร์คเริ่มซาดิสมฺ์) นายน้อยห่วงท่านโคลมจนอะดรีนาลีนทำให้แรงเยอะเลยเหรอครับเนี่ย น่านับถือเสียนี่กระไร
    #74
    0
  5. #73 Morimane So >///< (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2553 / 19:13
    =w= สนุกแท้ ~

    อย่าลืมอัพอีกเรื่องล่ะ *w*
    #73
    0
  6. #72 ★[gizzza]★ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2553 / 16:14
    โอ้ว~มันส์มากค่ะ=..=
    ไ อ้ตัวโคะจุตสึนี่คุ้นๆ เหมือนเคยอ่านเจอในเรื่องนูระเลยแฮะ(//โดนถีบกระเด็นออกนอกฟิคโทษฐานพาออกนอกเรื่อง)
    #72
    0