[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 7 : [What If]บันทึกประจำวันของพี่น้องดองกีโฮเต้และคุณหมอลอว์— (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    2 พ.ค. 58



[What If…]บันทึกประจำวันของพี่น้องดองกีโฮเต้และคุณหมอลอว์— (1)

 





 

ดอฟฟี่ ฉันทิ้งเด็กไม่ได้จริงๆ

 

วันนั้นเสียงๆหนึ่งทำให้เขาหลุดจากภวังค์

 

ฉันอยากรักษาลอว์ ฉันมาพูดกับนายเพราะฉันไม่เคยมีความลับกับนายนะ

 

พวกเรายังโดนทหารเรือไล่ตอดอยู่ นายออกไปกับลอว์แค่สองคนมันอันตรายนะ

 

เออน่า ไม่ตายหรอกมั้ง

 

แกนี่มัน

 

แต่ยังไงฉันก็อยากช่วยลอว์ ดอฟฟี่

 

 

 

            “คุณโครา!”

 

            เสียงร้องของเด็กน้อยที่ถูกคลุมด้วยผ้าคลุมอย่างหนาดังก้องไปทั่ว มือเล็กๆสั่นเทาปัดป่ายตรวจแผลกระสุนเลือดอาบหลังผ้าคลุมขนนกสีดำนั่นอย่างรีบร้อน เพียงผ่านสายตาของเด็กน้อยคร่าวๆก็รู้แล้วว่าสาหัสขนาดไหน “คุณโคราบ้า! ทำไมคุณถึงโดนยิงได้เนี่ย!”

 

            “อะแหะ...น่า แค่นี้เอง”

 

            “แค่นี้เองอะไรเล่า!”เด็กน้อยโวยวานใส่ “ทำไงดีล่ะ...จงรักษา จงรักษา!”

 

            “มันไม่ใช่เวทมนตร์สักหน่อยลอว์”โรซินันเต้หัวเราะเจือนๆมองเด็กน้อยที่เพิ่งกินผลโอเปะ โอเปะเข้าไปพยายามจะเรียกพลังออกมาใช้ แต่หัวเราะได้ไม่กี่ทีก็ต้องสำลักเลือดเจ็บแผลเสียอย่างนั้น “ฉันว่าดอฟฟี่คงจะอยู่ใกล้ๆนี่แล้ว พยายามหนีออกไปหาเขาอย่าให้ทหารเรือเห็นนายล่ะ”

 

            “ตะ แต่ว่า!”

 

            ถ้าเขาหนีแล้วคุณโคราล่ะ ลอว์กระวนกระวายหนักก่อนจะได้ทันทำอะไรเขาก็ได้ยินเสียงด้านหลังของตัวเอง เสียงดังมาจากไกลๆเป็นของทหารเรือที่กำลังคิดจะวางกำลังตามจับดองกีโฮเต้ แฟมิลี่ที่กำลังจะมาถึง

 

            วินาทีนั้นความคิดชั่ววูบหนึ่งก็ผลักดันเขาให้ทำในสิ่งที่งี่เง่าที่สุด

 

            ร่างเล็กหยัดตัวยืนขึ้นก่อนจะวิ่งตรงดิ่งไปทางนั้นทันที “ลอว์!!?”

 

            เจ้าหนูวิ่งมาถึงบริเวณที่ทหารเรือกำลังลาดตระเวนอยู่ ดวงตาล่อกแล่กสอดส่องหาบริเวณที่น่าจะมีกล่องอุปกรณ์ยา เขาพอมีความรู้ด้านการรักษามาจากพ่อแม่บ้างทว่าตอนนี้ขาดเครื่องมือที่จะช่วยโคราซอน ดังนั้นวิธีที่โง่แต่ชัวร์ก็คือขโมยมาจากหน่วยปฐมพยาบาลของทหารเรือ

 

            ถ้าโดนจับยังไงเขาก็เป็นแค่เด็ก...ไม่เป็นไรหรอก

 

            ออกตัววิ่งทันทีที่เห็นช่องว่าง เข้าถึงบริเวณวางของของหน่วยพยาบาลได้อย่างรวดเร็วและพร้อมที่จะหิ้วกล่องใบหนักนั่นกลับไปหาโคราซอน

 

            แต่ก็ดันวิ่งไปชนขาคนอื่นจนได้เรื่อง ปั่ก!

 

            “อะ โอ๊ย...”

 

            “เธอมาทำอะไรที่นี่ ไอ้หนู”เสียงทุ้มใหญ่ที่ฟังเหมือนจะใจดีแต่ฉาบด้วยไอเย็นเยียบ “มาขโมยของรึ”

 

            “อึ่ก...!”

 

            กอดกล่องพยาบาลแน่นด้วยท่าทีหวาดกลัวปนโกรธเคือง เขาไม่ชอบทหารเรือมาตั้งแต่ที่เกิดเรื่องที่เมืองสีขาวแล้ว ยิ่งมาถูกต้อนตอนนี้ทั้งที่โคราซอนกำลังบาดเจ็บอีก... “ยะ อย่าเข้ามานะ”

 

            “หืม...?”เจ้าของเสียงเดินเข้าใกล้มากขึ้นด้วยสีหน้าที่เหมือนเดิม

 

            กดดันให้ไอ้หนูนี่กลัวเอง...

 

            “คืนกล่องปฐมพยาบาลมา ถ้าอยากให้รักษาใครก็บอกกันดีๆสิ”

 

            “ฉันไม่บอกทหารเรือแบบพวกนายหรอก…!”ส่งเสียงคำรามกรอดเหมือนลูกแมวขู่

 

            “งั้นเหรอ— ...”

 

            เปเด็ป...เปเด็ป...เปเด็ป...

 

            เหมือนระฆังช่วยชีวิต แมลงสื่อสารของชายร่างสูงดังขึ้นทำให้เจ้าตัวต้องหยุดจากเรื่องเด็กชายยกเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กขึ้นมา “ฉันเอง...”

 

            ฉันมาถึงแล้ว แต่ยังหาโคราซอนไม่เจอ...เวอร์โก้ ฝั่งแกเจออะไรบ้างไหม

 

            เด็กน้อยตาเบิกกว้าง เสียงที่ปลายสายพูดออกมาคุ้นเคยและเป็นคนที่เขาต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด ลอว์ปล่อยกล่องปฐมพยาบาลทันทีพร้อมกับร้องใส่แมลงสื่อสาร “ดอฟฟี่...!ดอฟฟี่ใช่ไหม!!”

 

            “!?” ‘!?....เสียงลอว์? ลอว์...เธออยู่ตรงนั้นเหรอ!’

 

            “ดอฟฟี่ คุณโคราแย่แล้ว เขาโดน...โดนยิง เขาเสียเลือดมากถ้าไม่รีบรักษา...”

 

            มือเล็กๆกำชายเสื้อของชายแปลกหน้าที่ไม่เคยเจอแน่นพลางร้องไห้ไปด้วยพูดไปด้วยไม่เป็นภาษา เพราะกลัวการจะเสียสิ่งสำคัญไป “ดอฟฟี่ มาช่วยคุณโคราที ฮือ...”

 

            ‘….’แมลงสื่อสารเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ย เวอร์โก้ ตามลอว์ไปรักษาโคราซอนซะ

 

          “เข้าใจแล้วดอฟฟี่”

 

            แกรก แมลงสื่อสารเงียบไปพร้อมกับเวอร์โก้ ชายร่างสูงสวมแว่นผู้เป็นสายให้กับแฟมิลี่ก้มลงหยิบกล่องปฐมพยาบาลและอุ้มตัวเด็กน้อยขึ้นมา ไม่ลืมที่จะบอกพวกลูกน้องใกล้ๆว่าตนไปรักษาพ่อของเด็กที่โดนลูกหลงพร้อมกับหาข้อมูล ดังนั้นพวกทหารเรือที่เหลือจึงไม่ตามมา

 

            เดินฝ่าหิมะไปได้ระยะหนึ่งก็เจอตัวคนที่เด็กน้อยพูดถึงในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น “คุณโครา!”

 

            “ลอว์...?”เงยหน้าจากพื้น แล้วก็ต้องผงะเมื่อเห็นหน้าเวอร์โก้ “เวอร์โก้...?ไม่เจอกัน นานนะ?”

 

            “นายพูดได้งั้นหรอกเหรอ?”

 

            โคราซอนแทบงับปากตัวเองแทบไม่ทัน นั่นสินะ...ความลับนี้นอกจากโดฟลามิงโก้พี่ชายเขาแล้วก็มีแค่ลอว์ คนอื่นๆในแฟมิลี่ต่างคิดว่าเขาเป็นใบ้หมดกันทั้งนั้น “โทษทีนะ ฉันขอให้ดอฟฟี่ปิดไว้เองล่ะ”

 

            “อ่า...งั้นเรารีบรักษาแผลคุณกันก่อนที่จะพาส่งเรือของดอฟฟี่ดีกว่า”

 

            “ขอบใจนะ”โคราซอนถอนหายใจโล่งอก ลูบหัวลอว์ที่ลงมาเกาะข้างตัวเขาด้วยความเอ็นดู “เก่งมากลอว์ เธอทำได้ดีมาก...”

 

            เด็กน้อยไม่ตอบ รอเพียงให้เวอร์โก้ทำแผลสาหัสของโคราซอนจนเสร็จเท่านั้น

 

 

 

 

 

            หลังจากเหตุการณ์นั้นก็ผ่านมาได้อาทิตย์กว่า

 

            ระยะแรกโดฟลามิงโก้ก็ร่ายยาวใส่ทั้งเขาทั้งโรซินันเต้เหมือนกันว่าทำไมถึงไปทำตัวบ้าบิ่นอย่างการเดินดุ่มๆเข้าไปขโมยผลโอเปะ โอเปะคนเดียวมันซึ่งหน้า แถมด้วยเรื่องที่ลอว์วิ่งแจ้นเข้าไปขโมยกล่องยาจากทหารเรือ...นี่ถ้าไม่เจอเวอร์โก้เจ้าเปี๊ยกหมวกปุยนี่คงโดนจับเข้าลูกกรงไปแล้ว

 

            แค่สองสามวันแรกพวกเขาก็มีอันต้องหูชาไปบ้าง แต่ก็รู้ล่ะว่าเขาทำไปเพราะเป็นห่วง...ลอว์งึมงำกับตัวเองขณะที่นั่งอ่านหนังสือเรียนกายวิภาคต่อในห้องนั่งเล่น

 

            หลังส่งตนกับโคราซอนกลับมาจนถึงเรือเวอร์โก้ก็กลับไปกับพวกกองทัพเรือ เทียวไปเทียวมาเยี่ยมโดฟลามิงโก้กับคนที่เหลืออย่างบัฟฟาโล่กับเบบี้ 5 บ้าง...ไม่ลืมที่จะเขกหัวเขาก่อนไปทุกครั้งเพราะไม่ยอมอ้าปากเรียกว่าคุณเวอร์โก้เสียที

 

            ชิ นอกจากคุณโคราแล้วเขาไม่ยอมเรียกใครทั้งนั้นแหล่ะ โดฟลามิงโก้เขายังเรียกว่าดอฟฟี่ได้เลย

 

            “ลอว์ ออกไปเล่นกันไหม”บัฟฟาโล่ขณะนั้นเดินผ่านมากับเบบี้ 5พอดีจึงเอ่ยปากชวนเด็กชายออกไปเที่ยวกันข้างนอกอย่างเช่นปกติ ซึ่งแน่นอนเขาก็เดินออกไปด้วยเพราะความเบื่อหน่าย...อ่านหนังสืออุดอู้ดูแลคุณโครามาก็หลายวันแล้ว ตอนนี้เจ้าตัวเดินชิลไปไหนมาไหนได้เขาก็ออกไปสูดอากาศสักหน่อยละกัน

 

            สามหน่อตัวดีวิ่งออกไปนอกที่พักผ่านโจร่าและเลา จีไปด้วยท่าทางมีความสุข ซื้อไอศกรีมกินกันพร้อมกับวิ่งเล่นไปด้วยดูเหมือนเด็กๆปกติทั่วไป

 

            ถึงจะเป็นเด็กแต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนของดองกีโฮเต้ แฟมิลี่...นานๆครั้งจะมีเรื่องเล่นแบบเด็กธรรมดาให้ได้เห็นกันอย่างตอนนี้

 

            แต่มันก็ดีแล้วล่ะนะ...

 

 

 

            “ลอว์ ยังไม่นอนรึไง”

 

            หลังข้าวเย็นวันนั้นลอว์ก็เอาแต่หมกตัวอยู่ห้องหนังสือทำอะไรยุกยิกคนเดียวไม่หลับไม่นอน ลำบากโคราซอนที่เป็นเสมือนพี่เลี้ยงเด็กไปแล้วตามเข้ามาดู ฝ่ายเด็กน้อยหมวกขนปุยก็เงยหน้าจากหนังสือมองคนที่เข้ามาหาด้วยสีหน้าเบลอๆ

 

            “นอนไม่หลับ...”

 

            “อ่า...เหรอ?”ร่างสูงเดินเข้าไปหาพลางดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆเด็กน้อย ลอว์ไม่ต่อความอะไรต่อกลับไปอ่านหนังสือวิชาแพทย์อย่างขมักเขม้น บรรยากาศเงียบชวนอึดอัดลอยคลุ้งเต็มชั้นบรรยากาศ “...เรื่องใช้พลังจากผลปิศาจเป็นไงบ้างล่ะ...”

 

            เด็กชายหยุดคิดเล็กน้อย “อืม ใช้ได้เยอะแล้วล่ะฮะ...ถ้าลองเอามาแกล้งคนคงสนุกดี...”

 

            เห้อมมมมม์?

 

            “จะแกล้งอะไรใครล่ะน่ะ”

 

            “ไว้วันหลังเดี๋ยวก็รู้...”พร้อมกับยิ้มแป้นแบบเด็กปกติที่นานๆทีจะได้เห็น ทำนองว่าเรื่องนี้เป็นความลับ เล่นเอาโคราซอนแทบรวบเจ้าหนูลอว์มีกัดแก้มยุ้ยๆนั่นแก้หมั่นเขี้ยว(...)แต่ห้ามใจตัวเองไว้ได้ทัน “คุณโคราก็ไปนอนเถอะ...ผมคงนอนตอนเช้าๆนั่นล่ะ”

 

            “ไม่เอา”

 

            “หา...”

 

            เหมือนจะได้ยินไม่ชัด ดองกีโฮเต้คนน้องจึงย้ำอีกครั้ง “ไม่เอา”

 

            ....สรุปใครเด็กใครผู้ใหญ่ ณ จุดนี้ หืมมมม?

 

            “แล้วคุณจะนั่งเฝ้าผมเนี่ยนะ?”ลอว์เหงื่อตกพร้อมกับมองหน้าผู้มีพระคุณด้วยสายตามึนงง คำตอบที่ได้รับคือเจ้าของเรือนผมสีทองบลอนด์ตัวโย่งพยักหน้าให้รัวๆ “ผมไม่นอนหรอก”

 

            “งั้นเดี๋ยวจะทำให้นอนเอง!”

 

            หมับ!

 

            “เฮ้ย!!”ร้องอย่างตกใจหลังถูกคว้าออกจากโต๊ะไปนั่งตักร่างสูง ซึ่งตอนนี้ไสหัวมานั่งบนเตียงของเขาแทนเรียบร้อยแล้ว

 

            ไม่ทันที่ลอว์จะได้โวยวายโคราซอนก็เริ่มโยกตัวไปมาเหมือนกล่อมเด็กในอ้อมกอด เพลงกล่อมเด็กเสียงสูงๆต่ำๆเพี้ยนๆของชายหนุ่มผมทองร้องออกมาโดยไม่สนใจว่ามันชวนปวดประสาทแค่ไหน “จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า ของข้าวของแกงงงงงง...”

 

            “คุณโครา พอเถอะ...”เหงื่อตก

 

            “ขอแหวนทองแดงงงงง”

 

            เอ้อ... พี่แกคงเผลอใช้พลังกับเขาจนไม่ได้ยินที่เขาพูดแหงๆเลยเชียว

 

            เสียงปวดประสาทชวนสยองยังดังต่อไปทั้งจนขึ้นรอบที่สองถึงมีเสียงปึงปังลงมาจากชั้นบนพร้อมกับผลักเปิดประตูด้วยรองเท้างามๆไปหนึ่งโครม ผลั่ก!

 

            “เหวอ!”

 

            สะดุ้งกันทั้งสองหน่อหัวทองหัวดำ หันมองเงาดำมืดที่ยืนเท้าเอวคิ้วกระตุกยิกๆที่หน้าประตู ต่อให้จะใส่แว่นกระทั่งเวลานอนก็พอจะรู้ได้เหมือนกันว่าแอบเคือง...

 

            “โรซี่ หนวกหู...”

 

            “โทษทีน้า ดอฟฟี่”ยิ้มแหย โรซินันเต้เกาหัวแกรกๆก่อนจะไหว้พี่ชายตัวเอง “ลอว์นอนไม่หลับเลยร้องเพลงกล่อมเฉยๆน่ะ เดี๋ยวฉันใช้กำแพงเสียงกั้นไว้ก็ได้ ไปนอนเถอะ”

 

            “นอนไม่หลับ?”โดฟลามิงโก้ทวนคำ ไม่ว่าเปล่าเดินตรงมานั่งที่เตียงอีกคน “ให้ตายสิ อยากตาโหลเป็นนกฮูกมากหรือยังไงกัน...”

 

            “ว่าไปนั่น นายก็เป็น”แซะโดยน้องชายแสนรัก

 

            “...”รีบทำเบลอคำแซะหน้านิ่งๆโดยทันที “เสียงเพลงหลงคีย์ที่แท้ก็เพลงกล่อมเด็กไม่ได้เรื่องของนายเองสินะ โรซี่”

 

            “ว้าเว้ย!หลงคีย์อะไร เปล่าซะหน่อย!”

 

            แล้วก็กลายเป็นสงครามพี่น้องขนาดย่อมๆขึ้น ลืมไปแล้วว่าเจ้าตัวเล็กหมวกขนปุยยังอยู่ในห้อง ให้ตายสิ...ช่วยออกไปสักทีเถอะ คนเขาจะอ่านหนังสือ...

 

            เสียงแซะแซวสลับกับคำรามฮึ่มฮั่มๆใส่กันเหมือนกระทิงดุอยู่เป็นฉากหลังได้ไม่นานก็หยุดลง โดฟลามิงโก้เป็นคนเลิกการกระทำเด็กๆนั่นก่อนจะนวดขมับ “เอาเถอะ...เรามันก็นอนไม่หลับทั้งสามคนน่ะล่ะ”พึมพำเล็กน้อย

 

            “เฮ้อ นั่นสิ...”น้องชายพยักหน้าเห็นด้วย โยกตัวไปมาไม่เลิกเหมือนจะกล่อมเด็กน้อยต่อ

 

            “...ฟุฟุฟุ ก็เหมือนพวกเราเมื่อก่อนล่ะมั้ง”ลอบยิ้มก่อนจะยีหัวคนใกล้ตัว “เอ้านอนได้แล้ว ฉันจะร้องเพลงกล่อมเด็กให้เองก็แล้วกัน”

 

            ลอว์แอบคิดประเมินในใจว่าโดฟลามิงโก้จะหลงคีย์รึเปล่า—

 

            แต่ไม่ใช่อย่างที่คาดไว้เมื่อเสียงนุ่มๆกับเมโลดี้ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในดินแดนสีขาว...

 

 

 

 

 

ตอนนี้เธออยู่ไหน และกำลังคิดถึงใครอยู่บ้างหรือเปล่า

 

เราแม้จะห่างไกล แต่ก็คงไม่พ้นใต้ฟ้าเดียวกัน...

 

ยังยิ้มอยู่แบบเดิม เหมือนที่เธอเคยยิ้มให้บ่อยๆหรือเปล่า

 

ฉันขอให้เธอมีแต่ยิ้มที่สดใสดังเช่นเมื่อวันวาน...





 

Dear You [Higurashi no naku koro ni] TH
Cr.คำร้อง

here
 

-----------------------------------
ลงสามตอน(สองเรื่อง) รวดค่ะ--จะต๊ะไว้เพราะเดี๋ยวไรต์ต้องไปเที่ยว
^[+++++]^) หมอลอว์และพี่น้องดองกีโฮเต้มุ้งมิ้งๆค่ะ5555555
ขอให้สนุกนะคะ คนที่อดทนรอเรื่องรูทนี้ก็ได้รับพลังมุ้งมิ้งกันไปแล้วเนอะ?55555555


*มาอีดิธนิดหน่อยค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #292 KritchayaDonsing (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 23:00
    น่ารักก
    #292
    0
  2. #264 Portgus_D_Cotaru (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 10:10
    อยากฟังเสียงเสี่ยบ้างจัง
    #264
    0
  3. #262 ___รี(ไวล์) เอ(เลน)___ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:19
    ครอบครัวสุขสันต์  ^_^
    #262
    0
  4. #219 kurai kuro (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 21:20
    นี่มันครอบครัวสุขสันต์ชัดๆ สนุกมากเลย~ ดอฟฟี่ ลอว์ โครา น่ารักจริงๆ~(อมยิ้ม)
    #219
    0
  5. #217 oil_exo-l (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 20:55
    ครอบครัวสุขสันต์~~
    #217
    0
  6. #103 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 10:19
    โฮ่กกกกกกกกกกกกกกก พอมาอ่านแล้วนึกถึงเรื่องจริง น้ำตาจิไหลล ความจริงมันโหดร้ายยยยยยยยยยย ถ้าเปนแบบนี้จะเปนครอบครัวสุขสันต์ น่ารักสุดๆๆๆ โฮกกกกกกกกก
    #103
    0
  7. #51 Yui-ya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 17:54
    อร้าย!!! คุณโคร่า!!! จะมุ้งมิ้งเกินไปแล้วนะ >//<
    ลอว์ถ้านายไม่ต้องการก็ลงมาซะ เดี๋ยวหนูของไปซบอกคุณโคร่าแทน // ฟิน
    ดอฟฟี่ นายช่างแตกต่างกับพาร์ทเมื่อกี้มาก เล่นซะปรับโหมดไม่ทันเลย...
    คิดสภาพดอฟฟี่ร้องเพลง dear you กล่อมนี้... เคลิ้มอ่ะ จะน่ารักกันเกินไปแล้วนะ >3<
    #51
    0
  8. #35 •Deuculia• (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 19:07
    โคราซังคะ....เอิ่ม ถ้าพี่แกจะรั่วปานนี้55555 (รู้สึกว่าเรื่องจริงเองก็ไม่ต่างกัน ฟฟฟฟ)
    อร๊ายยยยย ดอฟฟี่ร้องเพลงล่ะๆๆๆ! >////< โรแมนติกมากอ่ะ เขินแทนหนูลอว์(?)เลยข่าาา /ณ จุดนี้คือโครตหลงเสี่ย...
    เพลง Dear you เพราะมากกกก เป็นหนึ่งในเพลงที่เราชอบเลย พอคิดว่าเสี่ยร้องเพลงนี้แล้วแบบ....โอ๊ยเขินนนนนน -///- ขอเสี่ยใส่ห่อกลับบ้านด้วยค่ะ--- #โดนตบ
    #35
    0
  9. #30 hello world (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 18:50
    ดอฟฟี่หน้ารักมากๆๆ ลอว์ก็น่ารัก , โคราซอนก็ตลกดี 55+



    #ไรท์เตอร์ขยันจัง :)
    #30
    0
  10. #29 Sono Chieri (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 02:13
    ชอบ 2 พี่น้องน่ารักจังเลย
    #29
    0
  11. #26 g-jy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 22:50
    ดอฟฟี่น่ารากกกกกกกก

    คนเขียนใจดีจังมาต่อทุกวันเลย

    คอบคุณค่า
    #26
    0