[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 6 : [Short][if...]Sinful boy n' Fallen saint (Doflamingo x Crocodile) {2/2}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    2 พ.ค. 58



[Short][If…]เด็กบาปหนา และ เซนท์ตกสวรรค์— (Doflamingo x Crocodile) 




 

[II]

 

 

 

 

            บ้าเอ๊ย...

 

            แม่งเอ๊ย... ไม่เคยเลยสักครั้งที่ข้อตกลงทุเรศๆนั่นจะเคยผ่านหูของคร็อกโคไดล์ นอกจากคำพูดคำจาจะไม่น่ารื่นหูแล้วท่าทางการกระทำทุกอย่างของไอ้นกบ้ามันก็ขัดหูขัดตาเขาไปหมด และแทบจะในวินาทีนั้นที่ทำให้เขาปฏิเสธด้วยการวีนแตกใส่พร้อมกับเขวี้ยงตะขกเหล็กใส่มัน

 

            หลังจากนั้นก็รีบไสร่างตัวเองขึ้นเรือกลับโซวานทันที— ลูกหาบลูกน้องอะไรเห็นหน้าเขาหงุดหงิดก็ไม่คิดจะถามหรอกว่าท่านเซอร์หนุ่มไปผจญอะไรมา

 

            ตอนนี้คิดกลับไปคุยกับฮ็อกซ์เวิร์ดอย่างเดียว...

 

            หลังจากเขาออกเรือและใจเย็นลงบ้าง...แค่บ้าง เขาก็ต้องยอมรับว่าเขาทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเข้าให้แล้ว— งานนี้ต้องบอกหมอนั่นด่วนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แกรก

 

            อืม ไปทำตัวหยาบคายมาแน่เลย

 

            “มันหยามฉันก่อน!!”กรอกเสียงใส่แมลงสื่อสารด้วยความเกรี้ยวกราด “แกไม่รู้ว่ามันพูดอะไรบ้างใส่หน้าฉันฮ็อกซ์!! มันบอกให้ฉันไปนอนกับมัน ทุเรศชะมัด!!”

 

            โว้วๆ พี่ชายๆ นับหนึ่งถึงหนึ่งร้อยแล้วฟังก่อนนะตอนนี้หลวงพ่อกำมะลอที่ปลายสายพูดปลอบน้ำเสียงนิ่งๆ นั่นมันมาพร้อมกับข้อตกลงใช่รึเปล่า หืม...เป็นนักธุรกิจทั้งทีน่าจะตอกหน้าไปว่า เอ้อ... เด็กๆออกไปเล่นกันในหมู่บ้านก่อนนะ— เย็นๆค่อยกลับมาทานข้าวแล้วกัน

 

            ฝ่ายนั้นหันไปคุยกับเด็กๆที่คุยเสียงเจื้อยแจ้วด้านหลัง กระทั่งไม่นานก็เห็นจะเงียบสนิท

 

            “...ว่า?”

 

            ฮะๆ...ไม่ ฉันไม่นอนกับนาย— นายสิมานอนกับฉันพูดติดตลกใส่เพื่อนสนิทที่กลายเป็นพี่ชายจอมจู้จี้ไปนานแล้วด้วยความเคยชิน สีหน้าของคร็อกโคไดล์ตอนนี้คือแหวะอย่างชัดเจน โอ้ โอเคๆ...เรื่องเตียงๆนอนๆพูดกับท่านเซอร์ไม่ได้ครับ มิได้ๆ

 

            “ฉันกลับไปถึงจะดึงหูแกให้หลุดเลย ฮ็อกซ์เวิร์ด”

 

            เอ็ดไปก็เท่านั้น ฝ่ายนั้นขำตอบรับคำขู่ของเขาโดยไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น...เมื่อได้ยินก็รู้สึกว่าตัวเองใจเย็นลงมากพอที่จะพูดต่อ “ฉันติดต่อมาเพื่อเตือนแก...”

 

            ว่ามาสิ...

 

            “พวกมันรู้นามสกุลแกด้วย”ประโยคนั้นทำให้ปลายสายหายใจเฮือกใหญ่ “ถ้ารู้ถึงขนาดนี้— มันน่าจะตามแกเจอแน่...ฉัน ไม่ยอมตกลงกับมัน มันก็เลยจะตามไปฆ่าแก”

 

            อ๋อเหรอ...

 

            เสียงไม่ทุกข์ไม่ร้อนนั่นทำเอาเขาอยากตบหน้ามันสักฉาด ฉันพูดจริงนะคร็อก ฉันตายแล้วยังไงวะ— นี่ ก็รู้ว่าฉันทำข้อตกลงกับฝ่ายอื่นให้ดูแลเด็กๆไว้แล้วน่ะ

 

            “ดราก้อน...”

 

            ใช่...แล้วตอนนี้เด็กๆก็เก่งพอจะ— โครม! เสียงอะไร!? เฮ้ย! ตูม!โครม!’

 

            “ฮ็อกซ์เวิร์ด!”

 

            ใจหายวาบ... โซวานโดนพวกนั้นบุกเข้าไปแล้วอย่างนั้นรึ? แล้วยังในโบสถ์ที่เกิดความวุ่นวายนั่นก็อีก— จระเข้ทรายผุดลุกจากที่นั่งในห้องพักก่อนจะใช้ร่างโลเกียลอยพุ่งออกไปทางทิศที่ตั้งของเกาะ เจ้าโดฟลามิงโก้! ได้แต่ตวาดลั่นในใจ หากฮ็อกซ์เวิร์ดที่เปรียบเสมือนน้องชายของเขาตาย คร็อกโคไดล์จะไม่มีวันให้อภัยมันเลย!

 

 

 

 

 

            “ฮ็อกซ์เวิร์ด...”

 

            มาถึงโบสถ์ที่สภาพยับเยินเหมือนผ่านสงครามก็สายไปแล้ว เมื่อร่างสูงโปร่งสาวเท้าเข้าไปด้านในนั้น— พยายามจะไม่แสดงท่าทีรีบร้อน แต่มันก็ทำไม่ได้— ก็ต้องเห็นกับภาพที่ไม่เคยคิดอยากจะให้เกิดขึ้น

 

            ร่างสูงโปร่งไม่ต่างจากเขาในชุดสีดำตัวยาวเลียนแบบบาทหลวงนั่นพิงแท่นปะรำพิธีในสภาพชุ่มโชกไปด้วยเลือด บ่อโลหิตสีแดงแผ่ขยาบเป็นวงกว้างจากรูโหว่ที่กลางอกทั้งที่ยังอยู่ในสภาพชันเข่าข้างหนึ่งกอดดาบเล่มยาวของตัวเองแน่น...

 

            “ฮ็อกซ์!!”กระแทกรองเท้าหนังย่ำลงบนคราบเลือดจนเปรอะไปทั่ว แต่ไม่ใช่เวลาที่จะต้องใส่ใจ— เพื่อนสนิทที่กลายเป็นเหมือนน้องชายคนเดียวของเขาหยุดหายใจไปนานแล้ว “แม่งเอ๊ย บ้าเอ๊ย...ฮ็อกซ์ ฮ็อกซ์— แข็งใจหน่อยสิวะ แกจะตายเพราะฝีมือไอ้งั่งนั่นเนี่ยนะ!”

 

            ไร้เสียงตอบรับอย่างเคยๆของน้องชายผมสีควันบุหรี่ ดวงตาที่เบิกกว้างสีฟ้าครามไร้แวว...

 

            “...ชิ...”

 

            ฝืนใจเอื้อมมือไปปิดเปลือกตาที่เหลือกเปิดน่ากลัวนั่นลง คิดในใจอย่างขุ่นเคือง...ฝีมือดาบของฮ็อกซ์เวิร์ดนับว่าไม่ธรรมดามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ทั้งยังเป็นดาบที่เจ้าตัวทำเองจากหินไคโรเซคิอีก...แต่แล้วทำไมกลับพลาดท่าได้อย่างนั้นล่ะ...

 

            “คุณพ่อ...!!”

 

            “!!”สะดุ้งสุดตัวก่อนจะตวัดสายตาไปมองต้นเสียงที่คลานออกมาจากช่องลับใกล้ๆทางเข้าหลังโบสถ์ เด็กชายวัยหกขวบปีกำลังน่ารักเนื้อตัวถลอกปอกเปิกมีแผลเลือดออกทั่วไปหมด ผมสีควันบุหรี่เป็นสิ่งแรกที่สะดุดตาของคร็อกโคไดล์ “...—ซาเวียร์ ทำไมไม่รีบหนีไป...”

 

            “คุณ...”

 

            ด้วยความที่เจอลูกชายของเพื่อนสนิทเพียงแค่ครั้งสองครั้งทำให้ตัวเด็กจำหน้าเขาได้ไม่แม่นยำนัก แต่ไม่เหลือเวลาให้ไถ่ถาม— กลิ่นไออันตรายไล่มาทางนี้แล้ว “เข้าไปหลบที่เดิม อย่าออกมาเด็ดขาด”

 

            “คะ ครับ...!”

 

            กึก ทันเวลาพอดีที่เจ้าเด็กคนนั้นกลับเข้าไปในที่ซ่อน เสียงฝีเท้าแตะหนักกับพื้นไม้หน้าโบสถ์— สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่าปิศาจเกลียดชิงชัง บัดนี้ได้มีมารร้ายหนึ่งตนกำลังหัวเราะชอบใจเย้ยหยันคนด้านในโบสถ์ก้องไปทั่วพื้นที่

 

            ดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้...

 

            “ฟุฟุฟุฟุ... ฉันบอกแล้วไงล่ะ คร็อก...”เสียงทุ้มห้าวฉาบด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งเยาะเย้ย ทั้งเหยียดหยาม...ดูถูก กดดัน

 

            มันทำให้บรรยากาศรอบด้านดูน่าคลื่นเหียนไปในทันที...

 

            “แกมันน่าขยะแขยง โดฟลามิงโก้”

 

            กัดฟันคำรามกร้าวเหมือนกับราชสีห์ที่กำลังหมายหัวฟาดกรงเล็บกับศัตรู ทว่าในสายตาเบื้องหลังแว่นสีไลลิคของชายหนุ่มกลับเห็นเป็นเพียงลูกแมวตัวโตที่กำลังพองขนขู่ร่ำๆไม่มีท่าทีจะกัดเจ็บอะไรเท่านั้น— แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าพลาดก็อาจได้แผลมาเยอะทีเดียว...

 

            ฉีกยิ้มเอกลักษณ์ของตัวเองให้กับท่านเซอร์หนุ่ม “ไม่ต้องห่วงคร็อก...แกต้องเลิกปากแข็งแน่”

 

            มือหยาบกร้านยกขึ้นเหนือหัว

 

            พลังของผลอิโตะ อิโตะ!! ถลึงตาเหลือกกว้างพร้อมกับเตรียมใช้ซาบรูสเพื่อโจมตีทั้งมันและหาทางหนีทีไล่ให้กับซาเวียร์ที่อาจกลายเป็นเหยื่อ

 

            ที่ฮ็อกซ์เวิร์ดพลาดน่าจะเป็นเพราะลูกตัวเองงั้นสินะ...

 

            แม่งเอ๊ย— เขาเองก็กำลังจะทำมันซ้ำรอย... “อย่าเอามือสกปรกของแก มาควบคุมใครต่อใคร...”

 

            “ก็ถ้าแกพิจารณาข้อแลกเปลี่ยนของฉันดีๆ คร็อกโคไดล์...”ย้ำช้าๆชัดๆไม่ได้รีบร้อนจะเริ่มแผนการใดๆในขณะนี้ เจ้าของเสื้อโค้ทขนนกสีหวานแหววยกมือค้างไว้ที่เดิมให้เห็นว่าเขาบริสุทธิ์ใจ “แค่เซ็กส์มันไม่ได้ลำบากอะไรขนาดนั้นนี่ ใช่ไหม...แลกกับชีวิตน้อยๆของเจ้าเด็กขยะนั่นมันก็คุ้มจะตายไป”

 

            ไอ้นกโรคจิต...

 

            นึกด่ากราดพลางกำหมัดแน่น ...ต้องใจเย็น เขาต้องไม่สติขาดผึงเพราะคำพูดและน้ำเสียงที่ฉาบไปด้วยแรงตัณหานั่น

 

            ก็ถ้างั้นลองบอกไปซี่ ว่าแกต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายมานอนกับฉัน แบบนั้น...

 

            นึกถึงประโยคขำๆที่น่านำกลับมาคิดที่สุด มันอาจจะทำให้ข้อเสนอนี่ดูสมน้ำสมเนื้อมากกว่ารีดไถเอาประโยชน์จากเขาผู้เดียวแบบนี้ “ใช่ มันก็แค่เรื่องเซ็กส์ อย่างที่แกพูด— แต่ว่ามันฟังดูเสียเปรียบชะมัด”

 

            “แกไม่ได้อยู่ในฐานะที่ต่อรองได้แล้วนะ...”

 

            “ไม่ ฉันยังต่อรองแกได้”หยิบซิกก้าขึ้นจุดสูบ ให้รสแสบซ่านคลุ้งไปทั่วลิ้มก่อนจะพ่นควันสีขุ่นออกมา “มากกว่านั้นฉันยังมีไพ่เหนือกว่าแกอีก...”

 

            “โฮ่...? อยากรู้จังนะ ว่าที่ท่านเซอร์พูดเนี่ยมีจริงๆ หรือกะแค่โป๊กเกอร์ที่บลั๊ฟกันไม่เนียน”

 

            “นั่นสินะ...”

 

            สิ่งที่ทำมาทั้งหมด ที่คนเป็นเหมือนน้องชายของเขาและตัวเขาพยายามเต็มที่เพื่อจะเอามันมาให้กับคนที่กำลังจะเปิดทางสู่อนาคตใหม่ โลกใหม่...

 

            เดิมพันนี่— มากพอแน่นอน...

 

            “พลูตัน...

 

            ฉันรู้ว่าแบบแปลนของมันหาได้จากที่ไหน...ถ้าแกเป็นฝ่ายยอมนอนกับฉัน

 

 

 

 

 

            หลังจากนั้นก็ต้องหาเรื่องเข้าตัวอยู่พักใหญ่...

 

            ข้อตกลงเรื่องที่โดฟลามิงโก้จะยอมนอนกับเขาแทนให้เขาไปนอนกับมันผ่านไปด้วยดี แม้เรื่องบนเตียงกับสถานที่เขาเป็นคนเลือกเอง แต่กลับกลายเป็นว่าเขาไม่สามารถสู้แรงเจ้านกบ้านั่นได้...

 

            ยิ่งมันพยศ ทั้งกัด ทั้งกระชาก...ทึ้งร่างของชายหนุ่มแทบแตกเป็นเสี่ยงๆจนเลือดซิบ

 

            กลายเป็นว่าเขาแพ้อย่างราบคาบในคืนนั้น...

 

            ไสร่างตัวเองลุกจากเตียงที่เชื้อเชิญให้เขาหลับใหลสู่นิทรา ถึงจะปวดไปทั้งตัวและง่วงงุนแค่ไหนเขาก็ไม่ยอมนอนข้างๆไอ้ปิศาจร้ายตัวนั้นอย่างเด็ดขาด...คร็อกโคไดล์กัดฟันเดินเซน้อยๆก่อนจะฝืนใช้ร่างโลเกียมุ่งหน้าไปทางโบสถ์เดิมที่เขาไปก่อนหน้านี้...

 

 

 

            ศพของฮ็อกซเวิร์ดถูกย้ายไปฝังที่ผาใกล้ชายฝั่งทะเล ที่ๆมีลมพัดโชยกรุ่นๆตลอดเวลา... กว่าจะขุดหลุมเสร็จรวมถึงหอบร่างของคนเคยเป็นเพื่อนสนิท— จนถึงขั้นกลายเป็นน้องคนหนึ่ง— วางลงในหลุมให้อยู่ในท่วงท่าที่ดูดีที่สุดแล้วบรรจงกลมดินลงจนมิดร่าง...

 

            ทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว...ทั้งๆที่ยังเจ็บอยู่แต่ก็ดีที่สุดแล้ว...

 

            ตอนนี้เหลืออีกหลายอย่างที่จระเข้ทรายต้องทำ— ส่งซาเวียร์ไปอยู่ที่คณะปฏิวัติให้ได้เป็นอันดับแรก นั่นจะทำให้ลูกชายบุญธรรมของเขาปลอดภัยจากเจ้านกเฮงซวยที่สุด

 

            หันหาเจ้าเด็กที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลตอนนี้... กำลังนั่งอยู่บนโขดหินกอดเข่าแน่นเหมือนกับพยายามปกป้องตัวเองจากความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้าหา... “ซาเวียร์...เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอให้กับดราก้อน— โอเครึเปล่า?”

 

            “แล้วลุง— คุณพ่อจะทำอะไรต่อเหรอครับ...”

 

            เด็กตัวน้อยผมสีควันบุหรี่ถามด้วยน้ำเสียงหดหู่อ่อนแรง ยังไม่ชินปากนักหากจะเรียกคนที่มีศักดิ์เป็นเหมือนพี่ร่วมสาบานของพ่อตัวเองว่าเป็นพ่อ...”...ไปอลาบาสต้า”

 

            ใช่— นอกจากเรื่องที่ต้องทำให้ซาเวียร์ปลอดภัยแล้วยังต้องตามหาแบบแปลนพลูตันของจริงให้ได้ การรวบรวมข่าวสารของพวกเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าคณะปฏิวัติเลย— แต่กระนั้นถึงรู้ว่ามีโพเนกรีฟเกี่ยวกับพลูตันอยู่ที่อาณาจักรทะเลทรายอันรุ่งเรือง ก็ไม่ได้หมายความว่าแบบแปลนสร้างจะอยู่ด้วย

 

            “...ผมอยากไปด้วย”

 

            “อย่าดื้อ...”ดวงตาสีทองนั้นยังคงแสดงความดุกดดันใส่เด็กน้อย แม้ว่าจะเหนื่อยล้าจนแทบยืนไม่ไหวแต่ก็ไม่ทำให้เขาแสดงออกมาผ่านสีหน้าได้

 

            ดวงตาสีประหลาดของเด็กน้อยไหวริกด้วยรู้สึกผิดวูบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งเป็นปกติ— ดวงตาของซาเวียร์เป็นสีทองขุ่นๆเหมือนคาราเมล ไม่ใช่สีน้ำเงินแบบของผู้เป็นพ่อ— สาวเจ้าที่ได้แต่งงานกับน้องเขาคงเป็นเจ้าของสีตาแบบนั้น

 

            “...”คร็อกโคไดล์ยืนมองพิจารณาก่อนจะเอ่ยถามข้อสงสัยออกมา “ไม่ร้องไห้เหรอ...?”

 

            “ไม่...”

 

            “ไม่เสียใจหรือไง?”

 

            “เสียใจ”ถามคำตอบคำ

 

            “งั้นทำไม— ...”

 

            “คุณพ่อเจ็บหนักกว่าผม สูญเสียมากกว่าผม ยังไม่ยอมร้องไห้เลยนี่ครับ”เด็กชายพูดเสียงเบา “ทั้งที่ต้องเห็นคุณพ่อฮ็อกซ์เวิร์ดตาย...ต้องไปให้นกสีชมพูนั่นทำร้าย แถมต้องกระวีกระวาดรีบตามหาของที่ต่อรองไว้ ยังไม่ร้องไห้เลยนี่ครับ— ผมที่แค่โดนข่วนไม่ถึงตาย จะร้องไห้ทำไม...น่าเกลียด”

 

            ความตรงไปตรงมาของเด็กคนนี้ทำให้ร่างสูงของพ่อบุญธรรมถอนหายใจหนักหน่วง มือเลื่อนไปลูบผมสีควันที่ยาวไว้หางม้าเหมือนผู้เป็นพ่อแท้ๆปลอบใจ “ฉันจะต้องทำให้มันชดใช้เรื่องพ่อเธอให้ได้ ฉันสัญญา”

 

            “...อย่าให้สัญญา ในสิ่งที่ไม่สามารถทำได้เลยดีกว่าครับ...”

 

 

 

 

            นับจากนั้นก็เป็นเวลาหลายปี...มันเกิดเรื่องขึ้นหลายอย่าง

 

            ถูกทำลายแผนเรื่องพลูตันโดยพวกหมวกฟาง ลงไปชั้นลึกสุดของอิมเพลดาวน์ เจอหมวกฟางกับอีวานคอฟพยายามตามช่วยโปรโตกัส ดี. เอส...สงครามของเหล่าผู้สุดยอด

 

            และตอนนี้...

 

            วันแห่งการร่วงหล่นของราชาแห่งเดรสโรซ่า— ดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้ พ่ายแพ้ให้กับกลุ่มโจรสลัดรุกกี้แห่งยุคที่เลวร้ายที่สุด หมวกฟางลูฟี่...

 

            “ฟุฟุฟุ...งั้นเหรอ...”

 

            ราชาไร้บัลลังก์พึมพำเสียงแผ่วเบา “เด็กบาปหนา— ยังมีโอกาสได้กลับไปอยู่บนดินแดนที่มนุษย์อยู่... แต่เซนท์ที่ตกสวรรค์ไม่อาจอยู่ที่ใดบนโลกใบนี้ได้”

 

            น่าขันเสียจริง...

 

            “หึ...”แค่นหัวเราะอย่างสมเพชกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ถึงแม้จะรู้สึกตรงข้ามกับการกระทำก็ตาม

 

            เขาไม่อาจปฏิเสธได้ ความรู้สึกตอนแรกที่ต้องไปมาหาสู่กับมันเขานั้นอัดอั้นไปด้วยความแค้นและความรู้สึกคลื่นเหียน การกระทำทุกอย่างที่มันทำกับเขาเป็นเรื่องที่ไม่อยากหวนนึกกลับไปที่สุด การท้าทายและการต่อต้าน เลือด ความเจ็บปวดจากการทารุณ

 

            แต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขารักมัน...

 

            การรู้จักกันเป็นเวลานานทำให้ระยะห่างเริ่มลดลง เขาได้เห็นท่าทีที่อ่อนแอของมัน ความรู้สึกที่มันแสดงต่อหน้าเขาและลับหลัง อดีตที่หลอกหลอนมันจนต้องหลุดร้องไห้ออกมาแล้วไขว่คว้าหาร่างของเขาปลอบประโลมว่ามันไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว...

 

            อดีตของมันเองก็หนักหนาไม่แพ้กัน... เสียงลำเมอร้องทุกค่ำคืนนั่นทำให้เขาใจอ่อน

 

            ทำไมต้องทำเด็กนี่ถึงขนาดนี้กันนะ... แล้วทำไม เขาถึงเริ่มไม่อยากฆ่ามันขึ้นมาเสียได้

 

            อย่าให้สัญญา ในสิ่งที่ไม่สามารถทำได้เลยดีกว่าครับ

 

            “คร็อกโคไดล์...”

 

            เสียงเรียกอ่อนแรงเรียกให้เขาหลุดจากภวังค์ถึงประโยคของซาเวียร์ เขามองมือหยาบที่เลื่อนมากุมมือเขาบนพื้นหินเบาๆราวกับวอนขอบางอย่าง...

 

            เป็นการวอนขอ...

 

            “...จูบฉัน... เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม...”

 

            “...”

 

            น่าใจหาย— คำพูดที่ชวนให้รู้สึกมวนท้องอึดอัด แน่นจุกที่อกเหมือนกับร่างกายมันหยุดทำงานไปเอง ก้อนเนื้อบ้าๆที่อยู่ด้านในแผ่นอกของเขาก็กระตุกวูบจนทำอะไรไม่ถูก...

 

            สุดท้ายเขาก็ต้องยอมแพ้... ยอมแพ้เจ้านกโง่งี่เง่าที่มันฆ่าน้องชายของเขาไป

 

            ร่างโปร่งเอนตัวใช้แขนข้างที่ปิศาจสวรรค์กุมไว้เป็นที่พยุง เลื่อนใบหน้าประกบริมฝีปากที่เคล้ารสเลือดคาวนั่นอย่างแผ่วเบา โหยหา และ ปวดร้าว

 

            ผละรสจูบที่แสนเนิ่นนานออกมาอย่างอ้อยอิ่ง หน้าผากจรดชนกันอย่างแผ่วเบาเคล้าเสียงหัวเราะอ่อนแรงของชายร่างสูง “ฟุฟุฟุ... ขอบคุณนะ... เท่านี้...เราก็จะรักกันได้แล้วใช่ไหม?”

 

            “...นั่นสินะ...”

 

            เขาหมดความแค้นแล้ว เหลือแต่ความว่างเปล่าและน้ำตาที่ไหลริน...

 

            นี่เขาต้องสูญเสีย คนที่เขารัก ไปอีกคนแล้วอย่างนั้นใช่ไหม...

 

            “...ฉันรักแก โดฟลามิงโก้...”ประทับจุมพิตลงบนหน้าผากของอีกฝ่ายที่ยิ้มรับ ใบหน้าเริ่มเย็นชืดเช่นเดียวกับแขนขาที่ไม่อาจขยับได้อีกแล้ว...

 

            ศีรษะเลื่อนลงมาแนบฟังเสียงหัวใจใต้แผ่นอกของราชาตกสวรรค์ ฟังเสียงหายใจเข้าออกที่เริ่มขาดช่วงลงเรื่อย...แนบเคียงฟังเสียงมันเต้นควบคู่ไปกับหัวใจของเขา อยู่กับชายคนนี้จนวินาทีสุดท้าย...

 

            จนวินาทีสุดท้ายที่หัวใจดวงนี้ยังส่งเสียงอยู่...

 

Requiescat in pace, Donquixote Doflamingo





 

Fin.

-------------------------------------

ฟิคมี งานทำร้ายจิตใจ ตะเตือนไตต้องมา--//โดนตบผลั่วะ

มาอัพไว้เต็มๆเรื่องค่ะ...ไรเตอร์ลืมบอกไปเลยว่าเป็นคนเชียร์คู่โหดอย่างลับๆค่ะYwY

แล้วพอดีว่าแรงบ้าอะไรไม่รู้--ในเวิร์ดเขียนเข้าไป30กว่าหน้าค่ะ//ตายแหล่ว... ตัวละครฮ็อกซ์เวิร์ดกับซาเวียร์เราก็คิดชื่อไม่ออกขอไปทีค่ะ แง

แค่อยากมโนว่าที่เฮียคร็อกคิดจุกจิกแค้นนู่นนี่หาพลูตันเพราะดอฟฟี่ทำเรื่องฆ่าเพื่อนสนิทกึ่งๆน้องชายไปแล้วต่อรองกันไว้ค่ะ

จบด้วยการทำร้ายจิตใจ รักเมื่อสายไป..../___\

ไรเตอร์หนีกลับหลุมล่ะค่ะ ฟิคตัดมู้ดฮามากมาย 555555//ฟิ้ว //จะหาเวลาตอบคอมเม้นนะคะแวแว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #261 Portgus_D_Cotaru (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:12
    มันเศร้าอ่ะ TT แต่ก็สวยงามมากเลย...มีน้ำตาชึมนิดหน่อย แต่ดราม่ามากกว่าอ่ะTT // เปีดทำนอง LACIE ครอแล้วเศ้รากว่าเดีม สนุกคะ มีครบเลย
    #261
    0
  2. #257 Bonzen Onzai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 00:43
    เอื้ออออออ
    #257
    0
  3. #207 kam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 11:29
    ขอคูนี้อีกค่ะ ได้โปรดแต่งคู่นี้อีกนะ คลั่งคู่นี้มากค่ะ



    ปล.ตะเตือนไตเหลือเกิน T__________T
    #207
    0
  4. #163 I am a good boy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 17:22
    ร้องไห้หนักมากกกกกก สงสารทั้งเข้ทั้งนก T^T
    #163
    0
  5. #162 I am a good boy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 17:22
    ร้องไห้หนักมากกกกกก สงสารทั้งเข้ทั้งนก T^T
    #162
    0
  6. #160 Reddream (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 00:09
    ขอฟิคคู่นี้อีก!!!! ขออีก!!!! ป๋าจระเข้นั่ลร้าก!! เสี่ยนกหน้าด้าน! เหตุใดในฟิคนี้เสี่ยนกถึงตายก่อนจระเข้ล่ะ! เอ๊ะ...หรือว่าทีาเขาพูดจระเข้อายุยืนกว่านกฟลามิงโก้จะเป็นเรื่องจริง
    #160
    0
  7. #102 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 10:08
    อารมณ์เรื่องแบบนี้ชอบๆๆๆๆ
    #102
    0
  8. #50 Yui-ya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 17:49
    อยากจะร้องไห้ ; ; // แต่น้ำตามาจ่อรอแล้ว
    เด็กมีปมทั้งคู่เลย สุดท้ายแล้วเฮียก็ได้บอกไปแล้วใช่มั้ยหล่ะ
    แค่นี้ก็คือว่าเจ้าท์กันไปแล้ว... แต่ก็ยังเศร้าอยู่ดีอ่ะ T^T
    #50
    0
  9. #34 •Deuculia• (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 18:44
    ตอนที่แล้วหมั่นไส้เสี่ย...แต่ตอนนี้สงสารทั้งคู่เลยยยยยยยย ;w; 
    ชอบฉากจบนะคะ บรรยายได้ดีเลย ^^ ดราม่าฝุดๆ(...)
    #34
    0
  10. #28 Sono Chieri (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 01:53
    พาท 2 ทำไมมันเศร้าจังอ่ะไรท์
    #28
    0