[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 26 : [What If]บันทึกประจำวันของพี่น้องดองกีโฮเต้และคุณหมอลอว์— (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    23 ส.ค. 58

[What If…]บันทึกประจำวันของพี่น้องดองกีโฮเต้และคุณหมอลอว์— (5)

 

 

 

            ไม่รู้ทำไม แต่เพลงคลาสสิคเป็นเพลงที่ดอฟฟี่เปิดฟังบ่อยเหลือเกิน

 

            วันนี้ก็เหมือนเช่นวันอื่นๆของการลงหลักปักฐานหนึ่งในที่มั่นสำหรับการทำธุรกิจใต้ดิน ที่พักใหญ่โอ่อ่าพรั่งพร้อมและใช้รวมต่างตึกทำงานสำหรับคนของแฟมิลี่ที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ทั้งลอว์และเบบี้ 5 ยกของเดินเอาไปเก็บตามชั้นต่างๆให้เรียบร้อยอย่างเช่นเคยๆ— ส่วนโคราซอนก็ออกไปจัดการพวกเงินบัญชี

 

            ทางด้านหัวหน้าของบ้าน โดนฟลามิงโก้— นายน้อยแห่งดองกีโฮเต้กำลังง่วนอยู่กับเอกสารมากมายกองใหญ่ แถมยังต้องชวนหัวเรื่องข่าวลือจากเวอร์โก้เมื่อเร็วๆนี้เกี่ยวกับการคัดเลือกโจรสลัดของรัฐบาล

 

            ที่ว่าชวนหัวคงไม่ใช่ไม่อยากเป็น— การเข้าไปเป็นหนึ่งในแกนอำนาจที่แข็งแกร่งแถมยังไม่โดนทหารเรือตามตอดนับเป็นเรื่องคุ้มค่า— ทว่าเร็วๆนี้มีเรื่องเกี่ยวกับผู้ที่จะได้รับเลือก ฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่...ถึงแม้จะอ่านค่าหัวผ่านๆตาไม่ได้เก่งกาจเท่าดอฟฟี่แต่ก็เป็นตัวอันตรายหากรัฐบาลจะสั่งยกฝูงมาจัดการเขา

 

            ทางที่ดีหาเรื่องเด็ดหัวคนมีสิทธิ์ไปสักคนสองคนน่าจะปลอดภัย...

 

            ต่อให้เวอร์โก้จะเป็นทหารเรือกำมะลอก็ตาม แต่ตอนนี้อำนาจของเขายังไม่สูงขนาดนั้น— ขนาดการขอทำงานของพวกจีไฟว์(G5)ยังต้องรออนุมัติทีเกือบสี่ห้าวัน

 

            ตุบ

 

            ลอว์ถอนหายใจเฮือกโตหลังวางกล่องสิ่งของลงกับที่ได้แล้ว ตอนนี้เขามองไปรอบๆที่ผู้คนเริ่มแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัย พวกบัฟฟาโล่ เบบี้ และ เดลลิงเจอร์พากันจับมือไปซื้อขนมโดยมีเลาจีตามไปดูแล ซินญอร์พิ้งค์ออกไปทำหน้าที่ติดต่อกับพวกโง่ละแวกใกล้ๆนี้เผื่อสนใจมาร่วมงานในแฟมิลี่ กลาดิอุส ดิอะมาเต้ และ เทรโบล— พวกเขาหายไปไหนไม่รู้ นี่ยังไม่นับพิก้าอีก

 

            โดยรวมแล้วไม่มีใครอยู่ในปราสาท

 

            ยกเว้นก็แต่นายน้อย— โดฟลามิงโก้ “...เลยเวลาน้ำชาแล้วด้วย...” นึกไพล่โทษไปทางยัยเบบี้ที่อยากกินขนมจนลืมเวลาน้ำชาของนายน้อย

 

            ช่วยไม่ได้ เด็กชายหมวกปุยกระชับหมวกพลางเดินไปทางห้องครัว...หยิบกาน้ำชาที่ทำจากกระเบื้องสีนวลอ่อนออกน้ำตาล ประดับด้วยลวดลายดอกไม้แบบที่พวกผู้หญิงชอบ— ไม่เข้าใจคนเลือกกาตัวนี้มาใช้ แต่ก็เอาเถอะน่ะ...ดีกว่าไม่มี

 

            ยกไปพร้อมกับแก้วกระเบื้องเข้าชุดสีเดียวกัน กาใหญ่ที่ทำจากเหล็กอย่างดีมีน้ำเดือดหมาดๆอยู่พอดิบพอดีจึงใช้มันเทใส่กาเล็กเพื่อล้างเชื้อโรค— เบบี้ 5 เคยด่าใส่หน้าเขาไปทีแล้วที่ไม่ยอมทำแบบนี้ การใช้น้ำร้อนเทล้างก่อนสักหนึ่งแก้ว...ทั้งตัวกาน้ำชาและตัวแก้ว...จะทำให้ภาชนะนั้นสะอาดรวมถึงตัวรสชาติของชาจะชัดเจนขึ้น

 

            ไม่อยากเชื่อนะ การดื่มน้ำชาเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเกินกว่าจะมองแค่ผ่านๆ...

 

            แต่ลอว์ก็จำได้ไม่หมดหรอก— เอาแค่ล้างแก้วแค่นั้นก็พอ... เด็กชายวางกากับแก้วไว้บนถาดรอขณะเดินไปหยิบซองน้ำชา— ในตู้ไม้เมื่อเปิดมาก็จะพบกับน้ำชาหลากหลายชนิดซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาขาวมากกว่าชาดำที่รสชาติเข้มข้น ดวงตาสีหมอกกวาดมองซ้ายไปขวาแล้วกลับขวาไปซ้ายอีกครั้ง

 

            ดอฟฟี่เป็นคนชอบดื่มชาคนหนึ่ง— สามารถจิบแล้วแยกแยะได้ว่าชาอะไรเป็นชาอะไร เขาจะอารมณ์ดีมากหากเลือกชาที่เข้าบรรยากาศในเวลานั้นๆได้เป็นอย่างดี...แต่นานครั้งที่เบบี้ 5 จะเลือกถูกน่ะนะ...

 

            เอาล่ะ ตอนนี้ลอว์คิดได้แน่ๆว่าต้องมีของว่างยกไปให้นายน้อยด้วย... เป็นเค้กผลไม้ รสชาติไม่หวานเลี่ยน...ฉะนั้นเขาว่าชาที่ค่อนข้างตัดเลี่ยนได้ดีอย่างเอิร์ลเกรย์คงไม่จำเป็น

 

            อิงลิชเบรคฟาสต์...กลิ่นไม่ค่อยหอมเท่าไหร่

 

            ดาจีลิงถ้าจำไม่ผิดลอว์ว่ามันไว้ดื่มก่อนนอน...

 

            วนิลลาต้องปวดหัวแน่เพราะกลิ่นแรงมาก...แต่รสชาติดันขมฝาดๆ ไว้ตัดเลี่ยนแบบเดียวกับเอิร์ลเกรย์

 

            ที่เหลือเขาไม่มีภูมิความรู้— คงต้องไม่เลือกสุ่มสีสุ่มห้าล่ะนะ... มือเล็กๆกวาดไปทั่วเพื่อหาชา จมูกพยายามแยกแยะกลิ่นหอมของแต่ละชนิดเพื่อหาความเหมาะสม

 

            กึก บังเอิญที่ว่ามือปัดไปโดนกล่องชาสีส้มอ่อนพอดี กลิ่นไม่ได้แรงมากนัก...กำลังหอมหวนจึงได้หยิบมันออกมาพลางใช้สายตามองชื่อบนกล่อง

 

            ซีลอน...

 

            “ซีลอน...ยังเต็มกล่องอยู่เลยนี่นา”เขย่าดูเพื่อฟังเสียงข้างใน และ ใช่จริงๆ...ซีลอนยังมีแพคเกจอยู่เต็มตัวกระปุก แสดงให้เห็นได้ว่าเบบี้ 5 ไม่เคยเลือกชาตัวนี้มาใช้เลย— กลับกันพวกเอิร์ลเกรย์ วนิลลา อิงลิชเบรคฟาสต์อะไรพวกนั้นจะถูกใช้จนพร่องไปเหลือแค่สองสามซอง

 

            หรือรสชาติมันจะแย่? ไม่มั้ง— เท่าที่จมูกของเขาจับได้นับว่าเป็นชาที่กลิ่นหอมในรับดับหนึ่งเลยทีเดียว

 

            ลองเสี่ยงหยิบออกมาซองหนึ่ง เก็บกล่องใส่เข้าตู้พลางหยิบซองดังกล่าวใส่ในกาน้ำชาใบเล็ก— หยิบกาเหล็กเทน้ำเติมจนอยู่ในระดับที่พอเหมาะจึงปิดฝาแล้ววางกาใหญ่ไว้ที่เดิม ขาเล็กๆก้าวไปหยิบเค้กผลไม้ที่อบเตรียมไว้— หั่นมาชิ้นหนึ่งขนาดพอดี— ใส่จานใบเล็กสีขาวขอบน้ำเงิน นำมาจัดในถาดรวมกับที่เหลือทั้งนมและน้ำเชื่อม

 

            เมื่อองค์ประกอบทุกอย่างพร้อมแล้วจึงยกไปด้วยตัวคนเดียวขึ้นไปชั้นบนที่ห้องของนายน้อยดองกีโฮเต้

 

            ก๊อกๆ

 

            “หืม...? เข้ามาสิ”

 

            เมื่อได้รับคำขานอนุญาตจึงเปิดเข้าไปอย่างยากลำบาก เพราะถาดที่ถือมานั้นหนักพอสมควร...แต่กระนั้นก็ยังพยุงตัวไหว— ถือถาดนำของไปวางไว้บนโต๊ะบริเวณที่ว่างๆข้างตัวนายน้อยที่ก้มหน้าก้มตาเขียนเอกสารจนลืมไปว่าใครเป็นคนยกน้ำชามาให้

 

            ปลายปากกาขนนกตวัดเขียนอย่างรวดเร็วกระทั่งกลิ่นของชาลอยมาแตะอยู่ที่ปลายจมูกจึงหยุดชะงัก ลอบเลิกคิ้วแม้ว่าเลนส์แว่นสีไลลิคจะปิดบังดวงตาไว้ก็ตาม เขาหันมองคนที่ยังอยู่ในห้องเช่นกัน “...ลอว์?”

 

            “เกือบเลยเวลาน้ำชาแล้วนะดอฟฟี่”เจ้าหนูเตือนขณะที่ไปเลื่อนเก้าอี้ไม้จากใกล้ๆมาชิดที่โต๊ะทำงานโดฟลามิงโก้ มือหยิบเอกสารออกมาอ่านไล่ดูก่อนจะแยกให้เป็นระเบียบอย่างรู้งาน “คุณควรหยุดสักพักให้สมองได้พักนะ...เดี๋ยวฉันจะแยกเอกสารระหว่างนี้ให้แทน”

 

            “...ฟุฟุฟุ...”

 

            “หัวเราะอะไรน่ะ”ตีหน้ายู่นิดๆ คนเขาอุตส่าห์มาช่วยแท้ๆ...

 

            “เปล่านี่นา”หันไปหยิบกาน้ำชา รินใส่แก้วอย่างใจเย็นจนกรุ่นไปด้วยไอร้อนๆและกลิ่นหอมหวนจากใบชาอย่างดี

 

            มือวางกาลงก่อนจะเลื่อนไปยกแก้วขึ้นมา มืออีกข้างที่ว่างอยู่ใช้พลังของตัวเองบังคับเปิดเครื่องเล่นแผ่นเสียงซึ่งอยู่ไปไม่ห่างกันนักให้ได้ยินเสียงกดโน้ตสูงของเปียโนเชื่องช้า— ก่อนที่จะมีเสียงบรรเลงลงหนักของโน้ตต่ำทุ้มและหวานกังวานชวนให้รู้สึกเหงาอย่างน่าพิศวง

 

            ลอว์มองตามเครื่องเล่นแผ่นเสียงนั่น— อีกแล้ว เขาชอบเปิดเพลงที่เป็นเพลงบรรเลงแบบนี้ประจำ ไม่รู้ว่าทำไมฟังแล้วเขาถึงยังไม่ง่วงไม่เพลียได้

 

            ลืมสนใจเอกสารและนายน้อยไปเสียสนิท เด็กชายเผลอตกใจเมื่อร่างสูงเอ่ยออกมาจากฝั่งตรงข้ามเขา “เข้าใจเลือกชาดีนี่นา ลอว์...เธอรู้ด้วยเหรอว่าฉันชอบซีลอนน่ะ”

 

            “เหอ...?”ปริบหน้าเหรอหรา เรียกเสียงหัวเราะจากนายน้อยได้ไม่ยาก

 

            “ฟุฟุฟุ— ท่าทางที่เบบี้ 5 นินทาว่าเธอเป็นคนไม่ละเอียดอ่อนท่าจะจริงล่ะมั้ง”โดฟลามิงโก้เอื้อมไปยีหัวของเด็กชายอย่างเอ็นดูพลางอธิบาย “ซีลอนเป็นชาที่รสชาติเข้มแต่กรุ่นไปด้วยกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์มากนะ พอดื่มแล้วฉันจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นหน่อย...ถึงงั้นก็เถอะ เด็กๆอย่างพวกเบบี้พอลองดื่มก็จะบ่นว่าเข้มเกินตลอดน่ะนะ”

 

            พยักหน้าฟังอย่างเข้าใจ มิน่าล่ะยัยนั่นถึงไม่เอามาชงให้ดอฟฟี่— คงเพราะกลัวว่าดอฟฟี่จะดื่มชารสเข้มจัดมากไม่ได้ “...อร่อยเหรอ ชาน่ะ...”

 

            เสี่ยใหญ่ของบ้านมองหน้าเด็กชายก่อนจะยิ้มจางๆ ยื่นแก้วใบเล็กในมือตัวเองให้

 

            “ลองสิ”

 

            “จะดีเหรอ...”ค่อนข้างไม่แน่ใจ นี่เขาชงมาให้อีกฝ่ายกินนะ...มากินเองแบบนี้เสียมารยาทตายชัก

 

            “เถอะน่า คิดมากไปได้”

 

            ยัดเยียดใส่มือพร้อมกับยิ้มให้ ลอว?มองหน้านายน้อยของบ้านสลับกับแก้วชาอยู่สองสามทีจึงถอนหายใจยอมปลงแต่โดยดี... มือเล็กๆค่อยๆยกขึ้นจิบชาสีอำพันเหลื่อมน้ำตาลเข้มผ่านริมฝีปากบางอิ่มนั่นช้าๆ รสชาติของชาแตะสัมผัสลิ้นเป็นรสกรุ่นหวาน เข้มข้นในแบบของชา พลันเมื่อกลืนลงคอที่ลิ้นจะยังคงได้รสหอมหวานจางๆติดอยู่ ทั้งที่เป็นชาที่เหมือนกับหาได้ทั่วไปแต่กลับให้รสสัมผัสที่ยาวนานติดที่ลิ้น แต่ไม่ขมฝาด

 

            นอกเหนือจากรสชาติแล้ว เขายังรู้สึกผ่อนคลายและมีแรงกำลังมากขึ้นหลังจากล้าที่ต้องยกของก่อนหน้านี้ นี่คงเป็นอโรมาเธอราพีหรือการรักษาด้วยกลิ่นอย่างหนึ่งล่ะสินะ

 

            ชอบ... ลอว์จัดเจ้าชานี่ไปอยู่บนแท่นเครื่องดื่มที่ชอบแทบจะในทันที

 

            “ชอบใช่ไหมล่ะ ฟุฟุฟุ...”แค่เห็นหน้าที่นั่งจ๋องมองแก้วชาของอีกฝ่ายก็รู้แล้ว “ดื่มกับฉันไประหว่างทำงานก็ได้นะ...เธอก็เพิ่งยกของมาเหนื่อยๆ”

 

            “...อืม...”

 

            คำพยักหน้ารับของเด็กชายหมวกปุยทำให้ชายผมทองยิ้มกว้าง— นี่เจ้าตัวจะรู้ไหมนะว่าแก้วฝั่งที่ตัวเองจิบชาไปเมื่อครู่น่ะ เขาจงใจหันให้ตรงกับจุดที่เขาดื่มพอดี...แต่คงจะไม่ล่ะนะ ดูจากท่าทางที่วางแก้วแล้วจัดเอกสารไปด้วยแบบนั้น

 

            ...ต้อยเด็กนี่มันสนุกชะมัด...

 

            โคราซอนน้องรักของเขาไม่เห็นก็นับว่าไม่เป็นไรล่ะมั้งนะ?

 

            ตัดเค้กไปด้วยมองเจ้าหนูที่ขมักเขม้นแยกเอกสารที่โต๊ะไปด้วย บทเพลงของออเครสต้าที่ถูกอัดใส่แผ่นเสียงตกยุคยังคงดังเสนาะเล่นวนซ้ำเดิมไปเรื่อยๆ ช่างเป็นเวลาที่สงบนิ่งและดูมีชีวิตชีวาไปพร้อมๆกัน— ปกติเวลาทำงานเขาไม่ได้ผ่อนคลายได้ถึงขนาดนี้หรอก

 

            เพราะลอว์...

 

            ทั้งๆที่เด็กคนนี้เป็นเพียงแค่มือขวาของเขาที่แสนจะเอ็นดู หวังใช้ให้เจ้าเด็กนี่เดินตามรอยเท้าของเขาอย่างซื่อสัตย์แท้ๆ— แต่พอนานเข้าเขาก็ดันไม่คิดเช่นนั้น เพราะอะไรนะ...เพราะเจ้าเด็กหมวกปุยนี่อยู่กับน้องชายขี้ใจอ่อนของเขามากเกินไปหรือเปล่า?

 

            พอคิดเรื่องเจ้านี่ติดโคราซอนมากกว่าเขาก็ดันเสียอารมณ์ขึ้นมานิดๆ จิ้มเค้กเคี้ยวอย่างก้าวร้าวเงียบๆ เดี๋ยวนี้ลอว์ก็เอาแต่เกาะขาโรซี่ไปเที่ยวซื้อของในเมือง ไม่สนใจฉันเลย...ชิ

 

            แล้วก็ต้องมาคิดกับตัวเองอีกที เขาจะงอนไปทำไมกันล่ะว้า...

 

            เหลือบมองมือเล็กๆที่หยิบแก้วชาไปจิบอีกแล้ว ...เอาเถอะ ยังดื่มด้านเดิม มันก็ทำให้เขายิ้มกริ่มอารมณ์ดีได้ทั้งวันแถมมีแรงทำงานต่อแล้วล่ะนะ...

 

            อย่างน้อยถ้าวันนี้ได้อยู่กันสองคนนานหน่อยก็ดี...

 

            แต่พอพูดไม่ทันขาดคำปุ๊บ แอ๊ด...!

 

            “อ้าว เวลาน้ำชากันซะแล้วเหรอ?”พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา...โรซินันเต้หรือโคราซอนผู้น้องของเขาเดินเข้ามาพร้อมกับใบเอกสารที่จัดการกิจเสร็จแล้วมาให้เขาเซ็นรับรอง ปากก็ยิ้มไปด้วยราวกับว่าไม่ได้รู้เรื่องที่พี่ชายวางแผนเอาไว้เลยสักนิด

 

            ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมโคราซอนถึงพูด หลังๆมานี้พอลอว์ให้การรักษา...? เอ่อ นั่นแหล่ะ— เจ้าตัวก็ค่อยๆพูดเยอะขึ้น แต่เฉพาะกับเขาและเจ้าเด็กหมวกปุยเท่านั้นนั่นล่ะ

 

            คุณหมอน้อยหันไปมองโคราซอน “อืม คุณโคราจะดื่มไหม เดี๋ยวไปหยิบแก้วให้”

 

            “ไม่ต้องหรอกๆ”ว่าจบปุ๊บก็ถือวิสาสะเดินเข้ามาหยิบแก้วจากมือลอว์ขึ้นไปดื่มรวดเดียวทันที “อ้า...ซีลอน เจ๋งเลย ไม่ได้ดื่มมาเป็นชาติแล้วมั้งเนี่ย”

 

            ...เดี๋ยวนะๆ... นั่นนายดื่มข้างเดียวกับลอว์ใช่ไหม โดฟลามิงโก้แอบคิ้วกระตุก

 

            ดวงตาใต้เลนส์แว่นไลลิคเสมองกลับมาทางร่างเล็กจ้อยอีกครั้ง ถ้าเลนส์เขาสีเพี้ยนก็คงจะดี— บอกทีว่าไอ้ที่เจ้าลอว์หน้าแดงนั่นมันเป็นเพราะสีเลนส์แว่นเพี้ยนน่ะ!!

 

            ไอ้โรซี่ ความฝันที่เขาจะต้อยเด็กเลยจมไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลย!!!(....)

 

            “เฮ้ย โคราซอน...งานเสร็จแล้วเหรอ”เปลี่ยนคำถามทันที ไม่อยากจะออกเสียงเคืองให้มากเท่าไหร่เพราะยังไงก็เป็นน้องชายแสนรักของตัวเอง ทะเลาะกันขึ้นมาคงไม่มองหน้ากันยาว

 

            ฝ่ายผู้น้องเหมือนเพิ่งนึกได้จึงยื่นเอกสารบัญชีให้กับพี่ชาย “เก็บครบหมดแล้ว...แล้วดอฟฟี่ นายไม่กินเค้กผลไม้ทำไมไปหั่นซะเละแบบนั้นเข้าล่ะ”พยักเพยิดหน้าไปที่ทจานกระเบื้อง ซึ่งฝ่ายผู้พี่ใช้ส้อมขยี้บิมันจนเป็นแผ่นแบนๆเข้าซะแล้ว

 

            โดฟลามิงโก้ทำเป็นเมินพยายามไม่สนใจ เขาบี้เพราะระบายอารมณ์คนต้อยเด็กบางคนต่างหาก...

 

            ...อุ่ย เข้าตัวเองเหมือนกัน(.......)

 

            “น่าเสียดายชะมัด....งั้นฉันกินนะ”

 

            เขาพยักหน้าให้ เห็นว่าโรซี่เดินข้ามไปเมืองอีกฟากแถมยังต้องเดินวนออกนอกเส้นทางหลังล้มไปนานโขอยู่จึงเห็นใจว่าน่าจะหิวจนไส้กิ่วกันบ้าง เขาไม่ใช่พี่ชายที่ใจไม้ไส้ระกำขนาดปล่อยให้น้องชายดูขนมถูกโยนทิ้งตาปริบๆหรอกน่ะ

 

            กำลังจะเอื้อมมาหยิบก็มีมือเล็กๆมาแย่งไปก่อน “อ้ะ อ้าว?”

 

            “คุณโครานั่งเฉยๆ เดี๋ยวผมป้อนเอง— ให้คุณตักกินต้องหกหมดแน่”

 

            ปึ้ด ไม่รู้ว่าเอาความขุ่นใจมาจากไหน แต่พอฟังว่าไอ้หนูหมวกปุยของเขา— อะแฮ่ม หมายถึง ของบ้านดองกีโฮเต้จะป้อนเค้กให้เจ้าน้องชายจอมซุ่มซ่ามแบบนี้...

 

            เสี่ยจะไม่ทลลลลลลลลลลลลลลลลลลล

 

            “อะไรกัน ลอว์ป้อนฉันบ้างสิ”

 

            เสียงโอดครวญเหมือนน้อยใจทำให้ร่างเล็กหันมองตามเสียง— จากนั้นก็ปฏิเสธเรียบๆว่า “ไม่เอา ดูจากท่าทางเล่นกับของกินแบบนั้นแล้วดอฟฟี่คงกินไม่ลงแล้วล่ะ เสียของนา....”

 

            เปล่ากินไม่ลงนะ แค่ขาดคนป้อน— อยากตะโกนใส่จริงๆพับผ่าสิ

 

            แต่ด้วยมาดนายน้อยมันค้ำคออีกทั้งเขาก็พูดไปแล้วว่าให้โคราซอนกินส่วนที่เหลือจากเขาไป จะกลืนคำพูดลงคอก็คงเสียชื่อแย่...ดังนั้นยกนี้ดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้จึงถอนหายใจปลงขั้นสุด ก็ได้ เอาที่สบายใจเถอะ! ถือว่าหักลบหนี้จากคราวป่วยเมื่อปีสองปีก่อนก็ได้!


---------------------------------------------------------------------------


หว่ายย คีสไม่ว่างอัพเลยค่ะ ขอโทษทุกคนด้วยจริงๆน้า

ตอนนี้คีสเริ่มเปิดเรียนที่มหาลัยแล้วล่ะค่ะ ดังนั้นแน่นอนว่าจะต้องดองฟิคเป็นแน่


ถ้าใคร(โดยเฉพาะเด็กๆที่ตอนนี้น่าจะใกล้ปลายภาคปิดเทอมแล้วเนอะ?) ถามว่า

อ้าว แล้วที่โผล่มานี่มันก็คือว่างไม่ใช่หรอ ต้องอัพต่อได้สิ!

คำตอบ นี่คือตอนที่แต่งค้างไว้แล้วสามารถกู้คืนมาจากไวรัสได้ค่ะ//กับซีรี่ย์อื่นอย่างละตอนสองตอนมั้ง เท่ากับว่านี่เป็นของเก่าเล่าใหม่ค่ะ


ดังนั้น ตอนนี้ตามตารางชีวิตของเด็กมหาลัยคือ เปิดเทอม ค่ะ #บ๊ายบายนิยายจ๋า

เพราะงั้นคงจำเป็นต้องดองกันระยะยาวนะคะ ขอโทษด้วยจริงๆ:)


เรื่องงานนิยายอาจจะไม่เดิน แต่งานวาดรูปบ้าบอคอแตกคีสอาจจะมีเรื่อยๆที่เพจของคีสค่ะ

//ทำไมถึงว่างวาด? มันงานส่งอาจารย์ทั้งนั้นเลยค่ะบาย--

เพราะงั้นถือโอกาสฝากเพจนะคะ5555

V

V

V

Kize4ac_


งั้นก็ขอลาล่ะค่ะ บั้ย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #298 kam1846 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 14:05
    แอแงงงง น่ารักโฮกกกกก ดอฟฟี่ที่น่าสงสารและคุณโคราที่ชนะแบบไม่ต้องลงแข่งงง ชอบมาเลยค่าา
    #298
    0
  2. #283 Kp666 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:41

    ุคุณโคราบอกฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย~

    //โคราซอนผู้ชนะขาดรอย

    #283
    0
  3. #272 shirono_Rin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 23:07
    มาต่อนะคะ ชอบเรื่องนี้มากๆๆเลย
    #272
    0
  4. #197 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 00:51
    รอต่อนะค่ะ
    เรื่องอื่นด้วยยย
    #197
    0
  5. #196 Exkonies Gu-Plove (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 23:24
    น่ารักสุดๆ อัพต่อไวๆนะรออ่าน ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมา ปล.ดอฟอิจฉาโคราซอนอ่ะดิ๊
    #196
    0
  6. #195 Candy Apple (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 17:40
    อุต๊ะ! เสี่ยหึงลอว์น้อย ฮุๆๆๆๆๆ แต่งต่ออีกค่ะ
    #195
    0
  7. #194 Reddream (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 17:16
    เสี่ยขา ถ้าเสี่ยต้อยเด็กจะโดนจระเข้กัดเพราะความหึงหวงก่อนนะค่า
    #194
    0