[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 22 : [What If]บันทึกประจำวันของพี่น้องดองกีโฮเต้และคุณหมอลอว์— (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    20 พ.ค. 58

[What If…]บันทึกประจำวันของพี่น้องดองกีโฮเต้และคุณหมอลอว์— (3)

 













            เมื่อสัปดาห์ก่อนครอบครัวดองกีโฮเต้สุดป่วนหยุดค้างคืนกันที่เกาะร้างเกาะหนึ่งในนิวเวิล์ด

 

            ลงหลักปักฐานอย่างดี สร้างที่อยู่บนเกาะให้ได้พักผ่อนรวมถึงเป็นแหล่งกบดานติดต่อธุรกิจมืดทุกสิ่งอันให้เรียบร้อย แน่นอนเรื่องนี้โดฟลามิงโก้เป็นต้นคิดทั้งหมด เนื่องจากเห็นว่าเกาะสวรรค์แห่งนี้ทำเลดีและมีปราการทางธรรมชาติคล้ายฐานทัพของกองทัพเรือหน่วยย่อยแห่งหนึ่ง

 

            อ่าฮะ... คุณหมอลอว์ตัวจิ๋วไม่เถียงหรอก เขารู้สึกดีจะตายที่ได้เหยียบเกาะแล้วพักยาวๆบ้าง

 

            แต่นะ— มันเกิดเรื่อง...ประหลาด...ขึ้น

 

            อือหึ๊ ฟังไม่ผิดหรอก...ลอว์ย้ำได้เลยว่ามันประหลาดมาก

 

            “นี่...กล่องนี่มันอะไรอ่ะน่ะ...”

 

            เช้าตรู่เป็นช่วงเวลาดีที่จะตรวจเช็คของจากทั้งที่ปล้นมาหรือซื้อขายมาให้ถี่ถ้วนเรื่องจำนวนอีกครั้ง รอบนี้ลอว์รับขันอาสาตรวจแทนกลาดิอุสที่ช่วยงานดอฟฟี่ในห้องทำงานที่ทำขึ้น โจร่ากับเบบี้ 5 ที่ยกของเล็กๆลงมาก็มองตามเสียงของหมอหนุ่มน้อยวัย 15 ปีกับกล่องกระดาษลังสีน้ำตาลกาแฟอย่างหนาวางแหม่ะอยู่

 

            ดูจากลักษณะยาวๆน่าจะเป็นกล่องใส่รองเท้า...ไม่ก็น่าจะเป็นของมีราคาเล็กๆ

 

            “เอ...ไม่รู้สิ กล่องนั่นเหมือนนายน้อยได้มาเพราะทำธุรกิจกับเกาะสองเกาะที่แล้วน่ะ”โจร่าพูดตามที่เธอพอจะนึกออก จำได้รางๆว่านายน้อยก็รับมาแบบขอไปทีเพราะต้องรีบหนีทหารเรือกันวุ่น แล้วก็ไม่ว่างหันกลับไปเปิดมันขึ้นมาอีก “ลองเปิดดูซิว่ามันคืออะไร”

 

            “อืม”

 

            เด็กชายวางกระดาษรายชื่อของไว้ใกล้ๆก่อนจะย่อตัวลงไปเปิดฝามันออก ปิดแน่นซีนหนาสนิทจนแทบจะต้องคว้าออก— เขาเกือบเล็บหลุดเลยมั้งนั่น— กระทั่งต้องเอามีดครัวมีคว้านมันออก

 

            แล้วทั้งสามคนที่รับหน้าที่ยกของก็ต้องอ้าปากเหวอ...

 

            “...แน่ใจเหรอว่าไม่ได้ให้ผิดมา”ลอว์กระซิบถามขณะที่รวมหัวกับสองสาวที่เหลือ

 

            “ฮึ่ย ไม่ม้าง...”สาวแก่กล่าวบ้าง “ถ้าหยิบผิดมาคงไม่ทำหน้าระรื่นขนาดนั้น”

 

            “ตะ แต่ว่า— อันนี้มันไม่น่าใช่เลยนะ นายน้อยเห็นต้องระเบิดลงแหงๆ”เบบี้ 5 สั่นกลัว

 

            เหลือบกลับไปมองกล่องใส่ของเจ้ากรรมนั่นอีกรอบ...

 

            ใช่— พวกเขากะไว้ไม่ผิดว่ามันจะต้องเป็นกล่องใส่รองเท้าราคาแพงแน่นอน แต่ไอ้รองเท้าราคาแพงที่คิดว่าอาจจะเป็นรองเท้าหนังกลับเป็นรองเท้าส้นสูง!!

 

            ฟังไม่ผิด รองเท้าส้นสูง!!!

 

            รองเท้าสีดำที่ด้านนอกทำจากผ้ากำมะหยี่เนื้อดี มีพื้นบุรองเท้าเป็นสีแดงสดเช่นเดียวกับตัวพื้นรองเท้าด้านล่าง แถมยังเป็นส้นรองเท้าเข็มสูงสี่นิ้วกว่าอีก...

 

            เฮ้ยๆ เล่นมุขตลกอะไรเนี่ย เอาไปคืนเลยนะเฟ้ย!!ชีวิตพวกเขายิ่งเสี่ยงตายกับอารมณ์ดอฟฟี่มากๆอยู่!! “เราต้องเอาไปทิ้งที่ไหนซักที่...!”

 

            “แต่เราทำอะไรพละการไม่ได้นะลอว์! ถ้านายน้อยเห็นของอยู่ไม่ครบนี่เรื่องใหญ่กว่าอีกนะ!”ผู้อาวุโสของกลุ่มประชุมลับ?เขย่าตัวเด็กชาย แทบจะหวีดออกมาถึงกฎของแฟมิลี่ “อย่างน้อยก็หาอะไรอย่างอื่นใส่ไปแทนก่อนดีไหม? อย่างเช่นเอ้อ..”

 

            “ตลกแล้ว ไม่น่ามีอะไรใส่ในกล่องรองเท้านอกจากรองเท้า”

 

            อืม ไอ้เด็กหน้าปลาตายพูดถูก... “งั้นก็บอกนายน้อยแทนว่ารองเท้านี่เขาให้ผู้หญิงดีไหมคะ?” เบบี้ 5 พูดเสนอออกมา ดูๆไปแล้วรองเท้ามันก็สวย คงน่าเสียดายหากต้องทิ้ง...

 

            “ก็ได้อยู่หรอก แต่ว่านะยัยเบ๊อะ...”ลอว์ขัด “มีแค่พวกเธอสองคนกับโมเน่ที่เป็นผู้หญิงในบ้าน— แถมเบอร์มันก็ปาเข้าไป 45 คิดว่าเท้าพวกเธอใส่ได้รึไง”

 

            “45!!!?”

 

            ถ้าหากเป็น40พวกเธอยังพอว่า แต่ปาเข้าไป45ก็บอกได้คำเดียวเลยว่านั่นมันไซส์เท้าผู้ชายเห็นๆ— เอาให้ดูน่าตื่นเต้นเข้าไปอีกก็คือนั่นไซส์รองเท้าของโดฟลามิงโก้พอดีเลยอีกต่างหาก— อีแบบนี้แทนที่จะทำรองเท้าหนังมันวับทำไมมันถึงส่งเป็นส้นเข็มสี่นิ้วน่ากลัวขนาดนี้มาให้ใส่ล่ะ!!

 

            “ฉันว่านายน้อยน่าจะโดนแกล้งแล้วล่ะ...”ขมุบขมิบปากมองรองเท้าแห่งความตาย?นั่น

 

            “ไม่ต้องย้ำก็รู้น่า...”คุณหมอนวดหัวคิ้วอย่างหงุดหงิด หันหลังไปหยิบรองเท้ากำมะหยี่ออกมาจากกล่องพลิกดู— เบอร์ด้านในเขียนชัดเจนว่า 45 – ก่อนจะลองเอามือแตะๆปลายส้นเข็มดู...วัสดุที่เอามาทำแข็งแรงมาก ถ้าใช้แรงถูกหน่อยก็ทำกะโหลกคนทะลุได้ง่ายๆ

 

            ปักๆ! ลองเอาทุบกับพื้นหินด้วยแรงที่เขามี ตัวพื้นเป็นรอยทว่าส้นเข็มนั้นยังคมวับไม่มีแม้แต่ฝุ่นติด เชี่ย เอ็งจะแข็งไปไหน...! ลอบกลืนน้ำลาย...

 

            “เห็นว่าทำจากวัสดุอย่างดี แข็งคล้ายเหล็กแต่เบาเท่าผ้าธรรมดามั้ง”

 

            หญิงสูงวัย(หยาบคาย...)พึมพำระหว่างมองเด็กชายที่กำลังทดสอบมันอย่างรู้งาน “เหมาะกับผู้หญิงที่ทำหน้าที่เป็นมือสังหารนะ...ถ้าไซส์ช่วยเล็กกว่านี้หน่อย”

 

            “...”

 

            ว่าที่คุณหมอมือดีคิดตรองเล็กน้อย ถ้าโจร่าบรรยาสรรพคุณวัสดุขนาดนี้เขาไม่ลองหน่อยก็คงไม่ได้...ถึงแม้จะขัดหูขัดตาตรงไซส์รองเท้าขนาดบะเอ้กกับที่มันเป็นส้นสูงสี่นิ้ว ยังไงเขาก็ควรจะลองคุณภาพก่อนส่งมันให้นายน้อยโดฟลามิงโก้เอาไปดูอีกที

 

            ไซส์รองเท้าของเขาตอนนี้ใส่39-40ได้ ห่างกันตั้ง5เบอร์คงไม่ถึงตาย... ว่าแล้วเท้าของชายหนุ่มก็หย่อนใส่มันทั้งสองข้างทันที ตักๆ!

 

            “เอ่อะ...”สองสาวมองเบลอๆ

 

            “ไม่ลอว์ ตาทึ่ม...นายดูทุเรศเข้าไปอีกเวลาใส่ส้นสูง”เบบี้ 5 ชิงด่าทันที

 

            “ฉันไม่ได้ขอความคิดเห็น เงียบไปยัยบ้า...”

 

            จัดสวนไปหนึ่งดอก ทำเอาเบบี้ 5 เพื่อนวัยใกล้เคียงกันถึงกับตีหน้ายู่บูดอยู่หลังโจร่าทั้งน้ำตาปริ่ม ลำบากสาวแก่ต้องปลอบเธอนู่นนี่เลิกสนใจลอว์ที่เดินต่อกแต่กในส้นสูงไปมาโดยสิ้นเชิง

 

            ต่อกแต่กๆ

 

            “เดินลำบากว่ะ แบบนี้ก็ทดสอบไม่ได้สิว่าดีจริงไหม...”บ่นกับตัวเอง เขาเดินโดยไม่ล้มก็ดีเต็มกลืนแล้ว!

 

            “ทำอะไรกันนั่น อู้เหรอ?”

 

            เสียงทักเคร่งเครียดดังขึ้นเนิบๆพร้อมกับร่างในชุดดำของกลาดิอุสที่เดินกลับมา เขาช่วยงานเอกสารครึ่งหนึ่งของนายน้อยเสร็จพอดีจึงไม่ต้องกลับเข้าไปรบกวนเวลาพักผ่อนของโดฟลามิงโก้ ทว่าพอออกมาจนมาถึงบริเวณโยกย้ายของหน้าที่พัก็ดันมาเจอสามคนนี้กำลังตั้งวงคุยกัน

 

            ...อืม แล้วส้นสูงนั่นมันอะไรล่ะวะทีนี้ “ลอว์...เล่นอะไรของเธอ...”

 

            “ของที่ดอฟฟี่เอามา”ชี้รองเท้าส้นสูง “กำลังทดสอบความทนทาน...ไม่งั้นไปถึงมือเขาทั้งที่ไม่ได้คุณภาพต้องหงุดหงิดมากแน่ๆ”

 

            เข้าใจพูดล่อคนบ้างานบางคน...

 

            กลาดิอุสแอบผงะกระพริบตาปริบหลังแว่นไปเล็กน้อยขณะที่ก้มมองรองเท้าคู่ที่ว่าอย่างพิจารณา ที่เจ้าลอว์พูดมันก็ถูก— ถ้ามันมีของที่ไม่ได้คุณภาพ...ยิ่งเป็นส้นสูงน่าเกลียดนี่แล้ว...ถ้าโดฟลามิงโก้ผู้เป็นนายน้อยมาเห็นล่ะก็ไม่พ้นวีนแตกลั่นเกาะแน่

 

            “นายทดสอบมันไม่ได้หรือ?”

 

            คำถามเปรยขึ้นพร้อมกับลอว์ที่ถอดรองเท้าออก “ไม่ได้ เท้าฉันไม่ใหญ่พอ...จะเดินให้เต็มๆน้ำหนักยังลำบากเลย...”

 

            “งั้นมานี่ซิ...”

 

            เอาจริงเหรอ!?บ้าจี้ตามด้วย!? เสียงนี้ไม่พ้นเบบี้ 5และโจร่าที่อยู่หลังฉาก?

 

            ผลัดเปลี่ยนคนใส่ กลาดิอุสยืนเก้ๆกังๆใส่เท้ากับรองเท้าส้นสูงถึงสี่นิ้วอย่างยากลำบาก ไม่ได้คับแต่หลวม...หลวมประมาณสามเบอร์หากกะจากสายตาของหมอหมวกปุย ร่างสูงโปร่งจับกล่องไม้อื่นๆไว้พยุงตัวเองให้ยืนบนส้นสูงให้ได้

 

            สำเร็จไปด้วยดี— แต่ก็ยังเดินได้ไม่เต็มน้ำหนัก “ลำบากเกินไปแล้ว...”

 

            “พวกผู้หญิงใส่กันเข้าไปได้ยังไงเนี่ย...”พวกผู้ชายบ่น

 

            “ไม่ต้องมาบ่นกันเลยนะ อีกอย่างถึงพวกเราใส่สูงแต่ที่เดินได้เพราะเราใส่พอดีไซส์ต่างหาก!”เบบี้ 5 เป็นคนที่แหวลั่นทันทีเมื่อเห็นพวกผู้ชายทำบ่นเรื่องนี้ นี่ถ้าโมเน่อยู่ด้วยเธอคงเถียงกับพวกผู้ชายชนะล่ะนะ

 

            ตึ่กๆ กลาดิอุสทำเมินก่อนจะเริ่มลงน้ำหนักเท้าเดินไปมา แค่เดินไปสองก้าวก็เสี่ยงล้มอีกรายจึงยอมแพ้ถอดมันออกเป็นการด่วนจี๋ “น่าผิดหวังชะมัด...อีแบบนี้ใครจะทดลองได้ล่ะเนี่ย”

 

            “เทรโบล?”โจร่าเสนอ

 

            “ยี้ แบบนั้นรองเท้าต้องพังก่อนถึงมือนายน้อยแน่เลย...”เด็กสาวร้องเกี่ยง

 

            “เวอร์โก้?”เปลี่ยนมานึกถึงคนสนิทของดอฟฟี่

 

            “ตลกน่า หมอนั่นอยู่ตั้งค่อนทางด้านหลัง ย้อนกลับไปตามได้รึไง?”กลาดิอุสแย้งบ้าง

 

            “เอ้อ พิก้า?”

 

            “ไม่ เท้าเล็กกว่าฉันอีกมั้ง”ลอว์ถอนหายใจ นวดขมับนึกชื่ออื่นๆ เลา จีก็กลัวจะล้มเอวเคล็ดเอา ซินญอร์พิ้งค์...ไม่มีทาง เขาไม่ใส่อย่างอื่นนอกจากของๆลูกเขาแน่ ใครอีกล่ะ?ไดอะมานเต้?ไม่มีทาง...

 

            จึ้กๆ...

 

            “อย่าเพิ่งมาสะกิดฉันน่ายัยบ้าเบบี้”

 

            จึ้กๆๆๆๆ เหมือนจะรัวขึ้นจนน่ารำคาญ คุณหมอจึงถึงกับหลุดเส้นเลือดปูดดังปึ้ด! “บอกว่าหยุดไงเฟ้ย!!นี่เธอหูหนวกหรือยังไงหา!!”

 

            “........”

 

            หันหลังไป คนสะกิดไม่ใช่เบบี้ 5 อย่างที่เจ้าหนูหมวกปุยคิด แต่เป็นผู้ปกครองแว่นดำของเขา...โคราซอน หรือ โรซินันเต้น้องชายของผู้เป็นหัวหน้าบ้านดองกีโฮเต้นั่นเองที่กำลังยืนสะกิดเด็กชายทั้งหน้าเอ๋อๆนั่นล่ะ มืออีกข้างหนึ่งไม่ลืมที่จะยกกระดาษที่เขียนว่า ทำอะไรกันเหรอให้ได้อ่านกัน

 

            ทุกคนทำหน้าเงิบกันยาวๆไปประมาณสามสี่วินาที

 

            “...อ้อ พวกเรากำลังทดสอบคุณภาพสินค้าน่ะ... คุณโครามาที่นี่ตอนไหนน่ะ...”อุบอิบหน้าแดงด้วยความรู้สึกอายปนรู้สึกผิด

 

            โคราซอนมองเด็กในปกครองแล้วแอบหัวเราะชอบใจ ตะกี้นี้เอง... แล้วสินค้าตัวไหนมีปัญหาหรือ? จะได้ไปบอกดอฟฟี่ให้

 

            “ไม่ๆๆๆ ไม่ต้อง!”

 

            ทั้งกลุ่มเกาะขายาวๆของโคราซอนห้ามไว้ด้วยชีวิต(...)จนแม้แต่เจ้าตัวก็ต้องตกใจอ้าปากเหมือนจะร้องเหวอแล้วก็หน้าหงายลงไปตามประสาคนซุ่มซ่ามของบ้าน โครม! ของด้านหลังมีอันต้องล้มระเนระนาดไปด้วย พาลให้พวกที่เหลือตาเหลือกกันยกใหญ่

 

            “อุหวา... ล้มหมดเลย”เบบี้ 5 ปิดปากร้อง

 

            “คุณโคราทำเรื่องอีกแล้วไง....”ลอว์ควานหาหมวกปุกปุยของตัวเองที่กลิ้งไปไหนไม่รู้

 

            โทษฉันได้ไง พวกนายโดดผลุงใส่ฉันนะ!’ฮึ่มฮั่มๆอย่างไร้เสียงคนเดียว แล้วหมายความว่าไงที่สินค้ามีปัญหาแต่ไม่ให้ฉันไปบอกดอฟฟี่ห๊ะ!’

 

            “....”

 

            สี่คนที่เหลือหลิ่วตามองกันพลางตีหน้าเจือนๆ โดยคนที่เลือกพูดออกมาภายหลังคือกลาดิอุสนั่นเอง “ก็ไม่ได้อะไรหรอก โคราซอน...แต่ดูเองแล้วกัน”พร้อมกับโบ้ยชี้นิ้วไปที่ส้นสูงตัวดี

 

            เจ้าของแว่นกันแดดสีดำก้มมองตามเรียวนิ้วของอีกฝ่าย รองเท้าสุ้นเข็มกำมะหยี่ดำแดงปรากฏต่อสายตาของชายหนุ่มร่างสูงโย่ง ...พอเห็นแล้วก็ถึงกับนิ่งไปนานพร้อมกับเกาแก้มหน้าเอ๋อคล้ายเวลาเด็กหลงทางหรืออะไรสักอย่าง— ลอว์เดาไม่ถูกหรอกนะ แต่ที่รู้ๆคือคุณโคราของเขาใบ้รับประทานไปแล้ว

 

            หนุ่มผมบลอนด์ชี้ไปทางรองเท้าพร้อมกับชูกระดาษ ดอฟฟี่ยอมเก็บไอ้นั่นไว้ด้วยเหรอ?

 

            “มันเป็นของที่มาจากธุรกิจสองเกาะที่แล้วน่ะ”โจร่ารีบอธิบาย

 

            อ้อ ร้านช่างทำอาวุธมือสังหาร....ทุบมือปุสรุปกับตัวเอง ยังไม่ได้ทดสอบกันเพราะอะไรล่ะน่ะ?ระหว่างนั้นก็นั่งยองๆหยิบพวกมันมาพลิกดู— ตั้ง45ผู้หญิงคงใส่ไม่ได้ คิดเช่นเดียวกับพวกรับผิดชอบตรวจของก่อนหน้านี้

 

            “มันใส่ไม่ได้อ่ะ คุณโครา— ไม่มีคนที่ไซส์45เลย”

 

          พยักหน้าอย่างมึนงง เอาจริงๆ ฉันก็ไซส์45เหมือนดอฟฟี่นะ

 

            กริบ.....

 

            แต่ไม่ต้องห่วง ฉันโคตรเกลียดส้นสูงเลย ไม่มีทางจะใส่มันแน่...

 

          ตอนนั้นมีใครบ้างจะไปสนตัวอักษรบนกระดาษ ดวงตาสี่คู่ประกายวาบวาวเป็นรูปดาวจ้องมาทางร่างสูงโย่งที่เป็นถึงน้องชายของนายน้อยหวังอะไรพิสดารไว้ให้เจ้าตัวเรียบร้อยแล้ว

 

            หมับ หมับ หมับ!!!

 

            “...!”อ้าปากเหวอหลังโดนจับล็อคแขนล็อคขาทันที

 

            “ตอนนี้เลยเบบี้ 5 ใส่เท้าคุณโคราเลย!!”

 

            ประสานงานอย่างทีมเวิร์คสุดยอดของบ้านดองกีโฮเต้(เหรอ?) โจร่าและกลาดิอุสที่เป็นผู้ใหญ่ขันอาสาล็อคท่อนบนสูงโย่งของโรซินันเต้ให้หงายขึลอยจากพื้น ส่วนคุณหมอลอว์รับหน้าที่ล็อเท้าและถอดรองเท้าแตะปลายกระดกสีดำของผู้ปกครองออกให้เบบี้ 5 ยัดรองเท้าส้นสูง

 

            โคราซอนดิ้นพราดด้วยสีหน้าซีดเผือดเหงื่ออาบเป็นธาร ม่ายยยยย  ไม่เอา ไม่เอาส้นสูงงงงง อยากจะตะโกนออกมาเหลือเกินแต่ดันใช้Claim ปิดกั้นเสียงตัวเองเอาไว้เสียอย่างนั้น ใครจะเห็นเขาตะโกนยังไงก็คงไม่มีทางได้ยินเสียงหรอก

 

            เป็นคนใบ้มันลำบาก!!

 

            “สำเร็จ!!”

 

            “หนึ่ง สอง!”กลาดิอุสกับโจร่าออกแรงอีกครั้งดันให้ตัวโคราซอนยืนบนส้นสูง

 

            จังหวะแรกแรงผลักนั้นแรงหนักมือไปหน่อยจนเจ้าตัวเดินเซแทบชนลังไม้ด้านหน้า โชคยังดีที่ดันเอาไว้ทัน ขาสั่นพั่บๆเป็นลูกนกหัดเดินเพราะไม่กล้าถ่ายน้ำหนักบนส้นสูงสี่นิ้วหน้าตาอุบาตว์นี่ อยากฆ่าฉันกันหรือไง ส้นสูงมันน่ากลัวนะ!’

 

            “โธ่! โคราซอน เธอก็เดินเหมือนใส่รองเท้าปกตินั่นแหล่ะ”หญิงอาวุโสให้คำแนะนำด้วยความเห็นใจกับท่าทางชวนขำแต่ขำไม่ออกนั่น “ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าส้นหักยังไงเดี๋ยวฉันกับกลาดิอุสพยุงเธอได้น่า”

 

            แน่อ่ะ— ?

 

            “เถอะน่า คุณโครา...เดินๆกระทืบๆมันไปเถอะ เราไม่อยากให้มันหลุดไปหาดอฟฟี่ทั้งๆที่มันไม่มีคุณภาพหรอกนะ?”ลอว์หว่านล้อมด้วยน้ำเสียงประมาณว่า ยังไม่อยากโดนดอฟฟี่ลงโทษ เล่นเอาโคราซอนที่เป็นผู้ปกครองถึงกับไปไม่เป็น

 

            เอาวะ...ลองสักตั้ง

 

            ตึ่กๆๆ! เดินไปเดินมาหลังชินสภาพแล้วจึงกระแทกเท้าอย่างไม่ใยดี ดูท่ารอยที่เพิ่มขึ้นจะมีแต่รอยบนพื้นส่วนรอยที่รองเท้า อย่าว่าแต่รอยขูดเลย— ฝุ่นติดยังไม่มีให้เห็นสักเม็ด

 

            แม่งเอ๊ย พังๆไปเถอะ ดอฟฟี่ไม่มีรสนิยมแบบนี้สักหน่อย

 

            คิดอะไรไม่ออกแล้ว โคราซอนควรจะทำอย่างไรดีให้มันพัง— เขายังไม่อยากเห็นภาพฝันร้ายอย่างตอนพี่ชายเอามันไปใส่เดินไปเหยียบชาวบ้านอะไรเทือกๆนั้นหรอกนะ ถึงจะต้องยอมรับว่ามันดูซาดิสม์มากก็เถอะ แต่ไม่เอาเด็ดขาด

 

            สยอง...

 

            พอเงียบไปสักพักก็เหมือนหูสุดไวของเขาก็จับทำนองอะไรได้ เสียงเพลงจากไม่ไกลนั้นเดาได้เลยว่าเป็นเพลงที่เล่นมาจากห้องของดอฟฟี่ แต่ว่าเพลงที่เปิดนั้นค่อนข้างจะ— อืม... ตื๊ดๆเหมือนที่เข้าผับแล้วจะได้ยินบ่อยๆอะไรทำนองนั้น ไม่ใช่แนวที่ดอฟฟี่ชอบเปิดฟังหรอก

 

            “โอ้ มีเพลงพอดีเลย คุณโคราลองเต้นดูสิ!”

 

            อะไรนะลอว์ ให้เวลาแก้คำพูดสามวิฯ...

 

            “Toxicล่ะ!เต้นเลยค่ะโคราซอน เพลงนี้ใส่ส้นสูงเต้นแล้วเต็มสิบได้ล้านเลยนะคะ!”

 

            อื้อหืออออออออ..... ห้ามหน่อยดีไหมมมมมมม!!

 

            แต่ก็ตามนั้น แรงรบเร้าก็มา เสียงตบมือก็มา...โคราซอนตีหน้าเหรอหราก่อนจะยอมเต้นเอาแบบที่จำมาพอได้ให้ดูบนส้นสูงแสนโหดนั่น

 










            สิ่งที่น่าอิจฉาอย่างหนึ่งของโคราซอน— ในสายตาคนอื่นที่อยู่นอกแฟมิลี่ซึ่งตอนนี้ผ่านมาเห็นพอดี— คือโคราซอนนั้นตัวสูงเหมือนผู้พี่ แถมขายาวๆนั่นเมื่อใส่กับกางเกงยีนส์เข้ารูปทำให้มันดูเรียวกว่าผู้หญิงบางคนจนน่าอิจฉานั่นแหล่ะ

 

            และแน่นอน พอใส่ส้นสูงเข้าไปยิ่งทำให้ขาของเขาเด่นเป็นที่สุด โครม!

 

            แต่ก็เด่นได้ไม่นานหรอกเพราะความซุ่มซ่ามเจ้ากรรมมันตามหลอกหลอนไม่เลิก ตอนนี้น้องชายของหัวหน้าบ้านได้ล้มแอ้กไปกับพื้นเรียบร้อยหลังสะดุดขี้มด(...)เมื่อครู่เข้า ลำบากสองหนุ่มสองสาวที่เหลือต้องช่วยพยุงทั้งยังต้องถอดรองเท้าออกให้อีก

 

            “สรุปแล้วก็ใช้ได้ล่ะนะ คุณโครากะทำพังมันยังไม่พังเลย”

 

            อีกสามคนที่เหลือพยักหน้า เบบี้ 5 รับหน้าที่ทายาแก้บวมให้โคราซอน “งั้นเอาไปให้ดอฟฟี่— ...”

 

            “หือ เมื่อกี้ที่โครมครามๆกันนี่กำลังดูคุณภาพรองเท้าที่ฉันได้มางั้นสิ”

 

            ..........................

 

            ............

 

            ให้เวลากริบ10วินาที...

 

            “ดอฟฟี่!!!”ร้องเสียงหลง(ยกเว้นโคราซอน)

 

            นายมาตอนไหนวะดอฟฟี่...

 

            ผู้พี่เห็นน้องชายที่โอดโอยเจ็บแผลถามก็หัวเราะ “เมื่อกี้นี่เอง— นะ คนเปิดท๊อกซิคก็ฉันเอง”

 

            แกล้งน้อง ใจร้ายO HQ)…’ใส่อีโมจิเพิ่มความน่าสงสาร

 

            โดฟลามิงโก้หัวเราะร่าพลางก้มลงหยิบรองเท้าส้นสูงกำมะหยี่ “ฉันไม่ได้ตั้งใจว่ะโรซี่ ฉันตั้งใจเก็บมันมาใส่เอง— ไม่นึกว่าจะดวงซวยโดนเด็กๆรบเร้านะ”ว่าจบก็ถอดรองเท้าแตะพร้อมกับสวมรองเท้าส้นเข็มสี่นิ้วให้ดูมันตรงนั้น

 

            ทุกคนอ้าปากเหวอรอบที่ล้าน หากบอกว่าโคราซอนเป็นผู้ชายที่ขาสวย ผู้พี่ของเขาก็ขาสวยไม่แพ้กันเลยจริงๆ— ด้วยความโย่งของสองคนนี้ด้วยล่ะมั้ง

 

            “...ถามจริงนะ เอาจริงๆนะ”ลอว์เปรยเบาๆ “ดอฟฟี่กับคุณโคราอยากจะทำสาวๆบนโลกไม่มีจุดยืนใช่ไหม...ทำไมต้องทำร้ายกันแบบนี้น่ะ...”

 

            “พูดอะไรของเธอน่ะลอว์”

 

            หัวหน้าบ้านดองกีโฮเต้หัวเราะขณะเดินเล่นด้วยส้นสูงที่เป็นผลพลอยได้แปลกๆจากธุรกิจที่ทำ “เดี๋ยวฉันสั่งทำให้เบบี้ 5 กับโมเน่ดีกว่า— โจร่า อยากได้ด้วยไหม ฉันว่ามันเหยียบหัวพวกขยะได้สบายเลย”

 

            “เอ้อ ไม่ดีกว่าค่ะ”เธออายนายน้อยที่ใส่ขึ้นมากกว่า(....)

 

            “งั้นเหรอ น่าเสียดาย”

 

            ระหว่างที่กำลังใส่ส้นสูงเจ้าตัวก็เดินกลับเข้าห้องไปเพราะเสียงของแมลงสื่อสารที่ดังขึ้นกะทันหัน ไม่ลืมที่จะสวนกับเด็กน้อยเดลลิงเจอร์ที่เพิ่งทำการบ้านเสร็จ

 

            เด็กชายมองตามนายน้อยของบ้านไปก่อนจะไปสะดุดกับส้นสูง

 

            “...นี่!ฉันอยากได้แบบนายน้อยมั่งอ่ะ!”นั่นคือจุดเริ่มต้นของตำนานส้นสูงนักสู้ในอนาคต










--------------------------------------------------------------------

กรุบกริบกันมั้ยคะทุกคน(......) ไรต์ตอนเจอMMDของพี่น้องคู่นี้ก็ไล่หาใหญ่เลยค่ะ55555555

แต่ดาเมจสุดคือดอฟฟี่เต้นท๊อกซิคนี่แหล่ะ//ไรต์เขินขานางแบบนั่นมา-- //แค่กๆ


คีสไม่ชินวิธีอัพแบบใหม่เลยแฮะ//มองเด็กดีซักพัก

แต่ก็มาอัพให้แล้วนะคะ สัปดาห์นี้ก็ไม่ลงล้าว ไปรอลงอีกทีพุธหน้าเลย>w<)

อยากอัพเสี่ยนกเค--//แค่ก แต่เดี๋ยวคิดถึงครอบครัวนี้เลยจัดให้ก่อน55555

ตอนหน้า--อืม เราจะอัพให้ตั้งแต่ตอน 6 โมงเย็นนะคะ?


เราอยากให้ทุกคนอ่านตอนมืดๆน่ะ//หืม--//ไม่มีอะไรหรอก5555555

คอมเม้นต์จะตอบตอนหน้านะคะ ตอนนี้ขอปั่นสต๊อกก่อน ฮึชชชช




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #293 KritchayaDonsing (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 07:00
    สงสารโรซี่555555
    #293
    0
  2. #282 Kp666 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:07

    เอิ่มเลยครับ== ไม่น่าเลยเดลไม่น่าไปเห็นดอฟฟี่ใส่ส้นสูงเลย555+

    #282
    0
  3. #252 0613803098 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 11:13
    เห็นรูปแล้วสลบ55555
    #252
    0
  4. #251 คนที่ผ่านมา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 18:20
    คือตอนเห็นเฮียนกครั้งแรกก็อึ้งกับสไตล์เฮียแกนะ เฟอร์ฟูฟ่องสีชมพู๊ชมพู ใส่แว่นซะเฉี่ยว เสื้อแหวกอก รองเท้าอีก(ถึงในเรื่องจริงจะเป็นรองเท้าหนัง แต่ดูดีๆ ก็เสริมส้นนะ..) พอมาฟิคนี้ อื้อหือออออออออออออ มาเปนฉากๆ เลย



    สนุกมากค่ะ
    #251
    0
  5. #159 Yui-ya (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 20:35
    โอ้ย เห็นเรียวขาดอฟฟี่แล้วเขิล >///< แล้วแบบ.. แต่ละคน โดยเฉพาะคุณโครา ลีลาย่อยซะที่ไหนล่ะ 555
    เสี่ยขาสวยมาก(ถ้าไม่นบขนหน้าแข้ง) จิบอกว่าเราก็มีส้นสูงดำพื้นแดง... // แทบจะหยิบมาเต้นตาม Toxic เลย
    อ่านไว้นานและแต่ไม่มีเวลามาเม้นต์ซักที... รอตอนต่อไปน้า
    #159
    0
  6. #156 hello world (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 18:27
    ช็อค.. ดอฟฟี่แอนด์ส้นสูง -[]-!
    #156
    0
  7. #155 •Deuculia• (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 17:00
    อะโหหหหหหหหหหหหหห นี่เสี่ยกะอวดความเรียวของขาใช่มั้ยคะ ตอบบบบบบบ555555 //ถึงในอนิเมเสี่ยจะขาสวยจริงก็เถอะ(...) ฮาทดสอบส้นสูง555555 แต่ละนางนี่แบบ... แต่ไม่พีคเท่าเจ้าตัวใส่เอง =..=
    #155
    0
  8. #154 Sorasora24 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 22:13
    จริงๆก็แอบตลกการแต่งตัวของดอฟฟี่นิดๆ  แต่ดันฮาไม่ออกเพราะป๋าดอฟฟี่โหด -..-
    #154
    0
  9. #153 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 21:22
    ดอฟฟี่!!!!!คิดอะไรอยู่ค่ะ!!!!!!!! อ่านแหละฮาแตกมากกกกกกกกกกก มันแบบคิดสภาพ โอ๊ยยย ฮาน้ำตาไหล
    #153
    0
  10. #152 Reddream (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 06:12
    อ่านตอนแรกนึกว่าเสี่ยเขาจะสั่งให้เซอร์จระเข้ซะอีก
    #152
    0
  11. #151 g-jy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 02:06
    อึ้ง เลยค่ะ
    #151
    0