[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 21 : [AU][If...]Give Your Blood to The King. {Corazon x Doflamingo} [II]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    18 พ.ค. 58





 

 











            นอนนิ่งๆนานเข้าหน่อยก็ชักจะเริ่มเซ็งแล้วสิเนี่ย

 

            ชายร่างโปร่งเพรียวในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง— ซึ่งตัวเองเป็นคนทำงานอยู่— ตอนนี้เอาแต่กดเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยด้วยความเบื่อหน่าย เขาไม่ชินเลยจริงๆที่ต้องมานอนนิ่งๆให้ห้องแคบ?แถมยังไม่มีอะไรมาให้เซ็นให้ทำหรือตรวจเลยสักนิด

 

            จะรากงอกตายอยู่แล้ว เอาอะไรก็ได้มาให้เขาทำทีได้ไหม...

 

            มองช่องรายการเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตั้งแต่รายการแม่บ้าน รายการเสนอขายสินค้า รายการทำอาหาร รายการหนังแอ๊คชั่นดราม่าไซไฟอะไรก็ว่าไป— ไม่มีอะไรน่าดูเลยจริงๆ

 

            กำลังจะกดปิดมันซะดื้อๆ แต่ก็ต้องหยุดเมื่อช่องที่เขาเปิดไว้เป็นช่องข่าวดาวเทียมรายงานสด [ขณะนี้เรากำลังตรวจสอบสาเหตุการตายอย่างเป็นปริศนาของเด็กสาวมัธยมปลายคนนี้ จากที่คาดคะเนบาดแผลของศพมีรอยเขี้ยวเหมือนคดีสามคดีก่อนหน้านี้— ฝ่ายแพทย์วินิจฉัยกันว่าอาจเป็นผู้มีอาการโพรพีเรียได้ทำร้ายเหยื่อ แต่ขณะเดียวกันก็มีบางกลุ่มเชื่อว่าเป็นฝีมือของแวมไพร์...]

 

            แวมไพร์...

 

            “ฟุฟุฟุ...ไร้สาระน่า ไร้สาระ”เขาไม่ได้บอกข่าวหรอก พูดปลอบตัวเอง “ถ้ามีจริงป่านนี้ไม่เกิดตำนานเบลล่าอะไรแบบในทไวไลท์ไปแล้วหรือไง ตลกจัง”

 

            ก๊อกๆ

 

            “เชิญ”เจ้าของห้องอนุญาตเสียงนุ่มก่อนจะปิดทีวีไม่คิดใยดี ดวงตาสีฟ้าใสมองตามร่างของพยาบาลสาวท่าทางโหดและดุพอสมควร เธอคือพยาบาลที่อยู่ในทีมแพทย์ของคร็อกโคไดล์— เบบี้ไฟว์ ร่างบางอ้อนแอ้นแบบผู้หญิงนำอาหารมาเสิร์ฟ “ขอบใจมาก...”

 

            “มะ ไม่เป็นไรค่ะ คุณหมอดองกีโฮเต้”

 

            “ฟุฟุฟุ ขนาดย้ายจากหมอทราฟาลก้าไปอยู่กับหมอคร็อกโคไดล์ก็ยังเป็นเด็กที่ขี้อายไม่เปลี่ยนจริงๆ”มือเรียวเอื้อมไปรับอาหารมานั่งทานบนเตียง “ระวังนะ ผู้ชายสมัยนี้เห็นขอบคุณ ยิ้มให้หน้าบื้อๆบางทีคงพร้อมจะหักหน้าเธอได้ทุกเมื่อ”

 

          “ชิ ยังชอบทำลายความฝันคนอื่นเขาเหมือนเดิมเลยนะคะ”เปลี่ยนปฏิกริยาทันที

 

            “ฟุฟุฟุ คำชมสินะ ขอบใจ”

 

            นอกจากคุณหมอดองกีโฮเต้จะไม่ใส่ใจแล้วยังกินข้าวต้มปลาหน้าตาเฉย กับแกล้มอื่นๆทั้งของหวานที่เป็นผลไม้ยังวางอยู่กับโต๊ะใกล้ๆให้เขาบริการตัวเอง— เขาไม่ถือหรอกหากเบบี้ไฟว์จะเดินออกไปทำงานต่อทันที แต่เดิมพวกอายุรเวชก็งานหนักอยู่แล้วด้วย

 

            ไม่นานข้าวต้มปลาและกับแกล้มสำหรับคนป่วยก็หมด ปล่อยให้เวลาพักผ่อนของโดฟลามิงโก้ผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหมือนเต่าคลาน ...ให้ตายสิ วันๆนอกจากนอนแล้วก็ไม่มีอะไรให้ทำเลยนี่หว่าเวลาป่วยเนี่ย

 

            เหลือบมองเวลา เที่ยงวัน...ยังไม่บ่ายหนึ่งดีด้วยซ้ำ ทำไมมันช้าอย่างนี้นะ...

 

            กดเปิดทีวีอีกรอบด้วยความเพลีย คราวนี้กดลูกศรขึ้นรัวๆเปิดช่องมั่วซั่วไปหมดกระทั่งปุ่มมันค้าง...อ้าว ชิบฉ่อยแล้วไง งี้เงินเดือนเขาโดนหักไปเป็นค่าซ่อมอีกแหงๆเลย “เฮ้อ...ไม่น่าเล่นเป็นเด็กเลยจริงๆนะเรา”

 

            ก๊อกๆ... ใครอีกล่ะทีนี้ “อ้า เข้ามาเหอะ...”

 

            “โทษทีนะ มาตรวจความเรียบร้อยน่ะครับ”

 

            ร่างโปร่งบนเตียงเหลือบมองตามเสียง รีบสอดรีโมทเก็บซ่อนให้พ้นดวงตาเย็นชาคมคู่นั้นทันที “อุเหม่... คุณฝ่ายการเงินซาเวียร์เองหรือ....”

 

            “....”

 

            เงียบ ไม่ขาน...มองรอบห้องด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกก่อนจะเหลียวหลังออกไป “รีโมทผมหักจากเงินคุณแล้วกันนะ หมอดอฟฟี่...”

 

            “ฉันซ่อนขนาดนี้แกเห็นได้ยังไงวะหา ตอบบบบบบบบบบบบบ”

 

            “น่า...เดี๋ยวหมอคร็อกโคไดล์จะตามมาตรวจ— ระหว่างนี้อย่าดูรายการอีโรติกเยอะล่ะ”กระตุกยิ้มยียวนพลางเสมองไปทางทีวีที่กำลังเปิดรายการชวนหวาดเสียวคาตา ฝ่ายเจ้าของห้องหันกลับไปมองทีวีอีกครั้ง— แล้วก็แทบจะกดปุ่มปิดบนรีโมทแทบไม่ทัน

 

            เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์กำลังทำท่าจะหันกลับไปว้ากใส่ไอ้อดีตลูกมือของหมอคร็อกโคไดล์ แต่เจ้าตัวก็ดันไวปานวอก หนีกลับฝ่ายการเงินการคลังของตัวเองไปซะฉิบ

 

            ไอ้เด็กการเงินนั่น— เขาเกลียดมัน

 

            รีโมทพังๆถูกวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ตอนนี้เขาคิดว่าควรจะนอนรอเวลาไปเสียดีกว่า— มองม่านหน้าต่างที่เปิดรับแสงจ้า...ร่างโปร่งยันตัวลุกพร้อมกับขยับราวกั้นเตียงคนไข้ลงอย่างเคยชิน ค่อยๆขยับตัวเชื่องช้าไม่หุนหันเกินไปเพราะประเดี๋ยวจะหน้ามืด ค่อยเป็นค่อยไปทีละขั้นตอนจนเท้าแตะกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ

 

            หยัดกายลุกอย่างไม่รีบร้อน จับเสาน้ำเกลือเลื่อนไปพร้อมกับตัวเองเพื่อจะปิดม่านสีครีมนั่นกันแสงแดดสะท้อนแสบตา ครืด

 

            “ฮืม...”ฮัมเพลงเบาๆตามความเคยชินจนติดเป็นนิสัย “อีกสองวันยื่นเรื่องออกจากห้องเลยน่าจะได้...ไหนๆก็จะถอดสายให้เลือดพรุ่งนี้แล้ว คงไม่มีอะไรน่ากังวล”

 

            ผินกายหันหลังจะกลับเตียงแต่พลันก็ต้องหน้าตื่นถีบตัวถอยหลังออก “แก!?”

 

            ไอ้ผู้ชาย— คนที่เขาเห็นในฝันนั่น!

 

            รอยยิ้มกรุ้มกริ่มมีเลศนัยประดับอยู่บนใบหน้าที่คมคายราวกับภาพวาด ร่างสูงที่มีขนนกเฟอร์สีดำสนิทคลุมไหล่กำลังขยับตัวเข้าประชิดคุณหมอหนุ่มที่หลังชนประตูกระจก

 

            มะ หมอนี่มันมาจากไหน ต้องการอะไร!? “ยะ อย่าเข้ามานะ...”

 

            เสียงทุ้มนุ่มหัวเราะ ฟังแล้วเหมือนมนตราที่สามารถสะกดมนุษย์ให้ลุ่มหลงได้

 

            กลัวข้างั้นหรือ โจ๊กเกอร์...

 

            “จะ โจ๊กเกอร์? พูดเรื่องอะไรของแก— ออกไปจากห้องฉัน”

 

            ยิ่งบอกปัดไล่ยิ่งเหมือนยุยง แขนแข็งแรงข้างหนึ่งกระแทกปังเข้ากับประตูกระจกด้านหลังใช้ค้ำยันร่างตัวเองให้ใบหน้าแทบชิดกัน มืออีกข้างที่ว่างพลิกด้านกระดาษที่ตระเตรียมเขียนไว้แล้ว นั่นสินะ เจ้าคงจำไม่ได้หรอก...เจ้าเกลียดข้าขนาดนั้นนี่นา

 

            “ถะ ถ้าแกไม่ออกไปฉันจะตะโกนเรียกพยาบาลมาลากแกออกไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ”

 

            พักผ่อนเยอะๆล่ะ โดฟลามิงโก้— ข้าจะรอวันที่เจ้าอยากกลับมาหาอีกครั้ง

 

            ระยะอันตรายที่เป็นสัญญาณให้คุณหมอร่างโปร่งตื่นตัว ริมฝีปากนั่นเข้าใกล้จุดเดิมที่เขาเคยโดนดูดเลือดเมื่อคืนวานทำเอาเขาเสียวสันหลังวาบ “พยาบาลลลลลลล!!!!!!!!!!!!”

            .

 

            .

 

            .

 

            “อะไรของแกวะ ตะโกนซะลั่นโรงพยาบาล!”

 

            คนที่เข้ามาในภายหลังคือนายแพทย์ที่รับผิดชอบภาระของเขา คร็อกโคไดล์— จระเข้หนุ่มวัยกลางคนในชุดกาวน์ตัวยาวสบถหงุดหงิดพลางมองสภาพภายในห้อง เขาต้องรีบวิ่งจากแผนกการเงินของอีกตึกหนึ่งกลับมาห้องไอ้งั่งนี่เพราะพยาบาลพากันแตกตื่นวิ่งมาตามเขาเนี่ย!

 

            ตอนนี้เพื่อนร่วมอาชีพของเขาลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นแถมด้วยเสาเหล็กสำหรับห้อยถุงน้ำเกลือและถุงเลือดนั้นล้มอยู่ข้างๆตัว แข้งขาที่อ่อนแรงกำลังสั่นเทาแถมยังมีสีหน้าซีดตื่นเหมือนกับเจอสิ่งมีชีวิตที่น่าพรั่นพรึงที่สุดในโลกเข้ามาหลอกถึงห้องพัก

 

            ร่างสูงแข็งแรงนิ่วหน้า ไอ้เด็กนี่มันเป็นอะไรของมัน “เงินเดือนแกเยอะมากงั้นสินะเจ้าเด็กบ้า ขยันทำตัวมีปัญหาทำลายข้าวของพังอย่างนี้น่ะ— ซาเวียร์เอาแกตายแน่”

 

            “มะ เมื่อกี้...”

 

            “หา?”เลิกคิ้วอย่างสงสัย ท่าทางของคุณหมอที่ปกติจะร่าเริงผิดวิสัยและกวนโอ๊ยสุดขีดตอนนี้กำลังทำหน้าอีหลักอีเหลื่อชันเข่าขึ้นสูงอีกต่างหาก “มีอะไรหรือไง?”

 

            “เมื่อกี้มี คะ คน— ผี เข้ามาจะดูดเลือดฉัน...”

 

            “....”ทำหน้าประมาณว่า โดฟลามิงโก้ ให้เวลาตั้งสติ5วิฯ

 

            “จริงๆนะ! มันมีคนเข้ามาจริงๆ!มาจากไหนก็ไม่รู้!!”

 

            คำพูดนั่นทำเอาคุณหมอที่อายุมากกว่าถึงกับต้องนวดหัวคิ้ว เขาจำได้ว่าไม่ได้จ่ายยาตัวไหนที่ทำให้คนไข้ประสาทหลอนนี่หว่า “เอาล่ะๆ ตอนนี้ไม่มีอะไรเลยอยู่ในห้องนะ...แถมยังไม่มีร่องรอยการงัดแงะเลยด้วย แกอาจจะวิตกจริตไปเองเพราะหัวกระแทกก่อนหน้านี้ด้วย— จะหายาตัวอื่นมารักษา...”

 

            โดฟลามิงโก้อ้าปากพะงาบๆ ก่อนจะเงียบไป...เขาไม่มีหลักฐานยืนยันเสียด้วยว่าผู้ชายคนนั้นมาหา— ก็ดูสิ มาก็เงียบ ไปก็เงียบ เสียงคุยไม่มี รอยนิ้วมือเหรอ ฝันไปเถอะว่าจะทิ้งเอาไว้...รอยเท้าจากรองเท้าหนังนั่นยังไม่มีบนพื้นกระเบื้องเลย...

 

            หลังเงียบไปเพื่อนร่วมอาชีพขี้ยั๊วะก็เข้ามาพยุงร่างโปร่งกลับไปนอนบนเตียงเหมือนเดิม ปากเอาแต่บ่นนู่นนี่ระหว่างตรวจร่างกายและตามพยาบาลเอาเครื่องมือมาตัดไหมออก— เขาเย็บสามเข็มเห็นจะได้... แต่ก็ไม่ได้สาหัสอะไรมากนัก

 

            กิจวัตรวันนี้เสร็จสิ้นลงอย่างเรียบง่าย คร็อกโคไดล์ไม่ลืมที่จะย้ำจ้ำจี้จ้ำไชให้เขาหลับพักผ่อนและห้ามลุกเดินจากเตียงเด็ดขาด หากมีเหตุด่วนเหตุร้ายให้กดปุ่มตรงหัวเตียงแล้วหัวหน้าพยาบาลโรบินที่เข้ากะวันนี้จะมาดูแลจัดการให้

 

            ไม่นานเสียงก็เงียบลงพร้อมกับประตูห้องคนไข้ที่ปิดสนิท

 

            .

 

            .

 

            “โคราซอน เหมือนว่าเราต้องคุยกันนะ”

 

            เสียงทุ้มเข้มห้าวกล่าวอย่างขุ่นเคืองขณะที่ยืนอยู่ตรงบันไดทางขึ้นดาดฟ้า ที่ๆปกคลุมด้วยเงามืดมากพอที่เหล่าผีดูดเลือดจะปรากฎกาย— ข้างตัวของร่างสูงในชุดกาวน์นั้นมีเด็กหนุ่มที่ทำงานสาขาอาชีพคล้ายกันกอดอกหน้าบึ้งตึง

 

            เงามืดเกิดกระแสลมหวนเล็กน้อยก่อนจะมีร่างสูงสันทัดลงมายืน หืม...มีอะไร

 

            “คุณโครา เหมือนพวกเราจะตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ?”ลอว์เป็นคนแรกที่เอ่ยทักท้วงทันที “พวกเราจะรับหน้าที่ดูแลโดฟลามิงโก้ให้จนกว่าเขาจะถึงช่วงเบญจเพส— ที่คำทำนายบอกว่าความทรงจำของเขาจะค่อยๆทยอยกลับคืนมา คุณทำแบบนี้...”

 

            “มันยิ่งทำให้วุ่นวายนะ— จากที่แต่เดิมเราต้องปวดหัวเรื่องที่คุณทำแล้ว นี่คุณยังไปทำให้เขากลัวจนดิ้นเต้นไปทั่วอย่างงี้”

 

            สองรุมวิจารณ์ตำหนิหนึ่ง คนที่ถูกตำหนิจึงทำแค่ถอนหายใจไปพลางผงกหัวขอโทษ มือหยาบที่ทาเล็บด้วยสีดำหยิบกระดาษพิเศษที่สามารถเขียนคำพูดดั่งที่ใจนึกของเขาให้ทั้งสองคนอ่าน

 

            สองปีฉันรอไม่ไหว... ฉันต้องการโจ๊กเกอร์เดี๋ยวนี้

 

            “เป็นพันปียังรอได้ แค่สองปีก็ช่วยกัดฟันรออีกสักนิดไม่ได้หรือไง!”คร็อกโคไดล์อยากตบหัวคนตรงหน้าซึ่งเป็นถึงราชาของเหล่าผีดูดเลือดในปัจจุบันซะให้เหี้ยน “เรื่องเจ้านกบ้องตื้นนั่นก็ว่าไปอีกเรื่อง— ไอ้ที่ปวดหัวที่สุดตอนนี้น่ะคงไม่พ้น”

 

            “อ่า...”ศัลยแพทย์หนุ่มควงปากกาในมือพร้อมเอนหลังพิงราวบันได “เดม่อน รุกกี้...พวกปิศาจที่หลบๆซ่อนๆกันอยู่นานตอนนี้เริ่มอาละวาดไม่สนกฎการดำรงอยู่ของพวกเราซะแล้ว”

 

            ฉันติดต่อไปที่พวกเมดูซ่าแฮนค็อกแล้ว— ทางนั้นก็หนักมือเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

 

            แม้ดูภายนอกแล้วโลกใบนี้จะค่อนข้างสงบสุขก็ตาม แต่เบื้องหลัง— สิ่งมีชีวิตจากเงามืดทั้งปวงกำลังเข้าสู่ยุคบ้าคลั่งเลยก็คงว่าได้ มันมาจากแนวคิดรุ่นใหม่ที่เห็นมนุษย์ไม่กลัวเกรงปิศาจอย่างแต่ก่อนจึงพยายามจะแสดงตัวตนของความหวาดกลัวให้แก่พวกมนุษย์

 

            เรื่องนี้เป็นเหตุให้ราชาและราชินีของแต่ละเผ่าพันธุ์ปวดหัวดมยาดมกันไปหลายขวด...

 

            “นี่ยังไม่รวมพวกนักฆ่าล้างโคตรปิศาจอีกนะ”กล่าวพ่วงถึงพวกนักบุญเข้าไปอีก

 

            นั่นจึงทำให้ราชาแวมไพร์กระทืบเท้าปังๆ พอๆๆ!!ปวดหัวแค่นี้ก็จะแย่แล้ว!’

 

            “ใช่!ปวดหัวแค่นี้ก็จะแย่แล้วไง แต่ก็ดันมาเพิ่มเรื่องให้พวกฉันเกี่ยวกับเจ้านกเวรนั่นอีก!!ทำตัวอยู่สงบๆเป็นราชาดีๆกับเขาบ้างไม่ได้หรือไง”

 

            “เฮ้ย คร็อกยะ พอได้แล้ว คุณโคราด้วย!”

 

            ลำบากต้องห้ามมวยกันใหม่ ไม่สนใจเลยว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

 

 

 

 

            เวลาผันผ่านไปรวดเร็ว ไม่นานพระอาทิตย์ก็ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว

 

            หลังกินข้าวเย็นที่สุดจะจืดจาง(....)ของโรงพยาบาลเสร็จ ร่างสูงเพรียวก็ต้องให้พวกพยาบาลเอาสายให้เลือดและน้ำเกลือออก— เขาสั่งเอาเองโดยไม่บอกคร็อกโคไดล์— จากนั้นก็ปล่อยพวกหล่อนออกจากห้องเพื่อที่เขาจะได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อด้วยตัวเอง

 

            มันน่าอายจะตายถ้าต้องให้พวกพยาบาลมาดูแลแบบนั้น— เขาเองก็เป็นหมอคนหนึ่งนะ ร่างกายของตัวเองเขารู้ดี...

 

            โดฟลามิงโก้เปลี่ยนใส่เสื้อคนไข้ตัวใหม่ก่อนจะพยุงตัวจับตามกำแพงค้ำเอาไว้กันเหนียวเผื่อเป็นลมเป็นแล้งอะไรจะได้ไม่ล้ม ฝีเท้าก้าวตรงดิ่งไปที่เตียงนอน...ขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่สักพักจึงเริ่มเอนกายหลับพักผ่อน ให้มันเป็นอีกวันที่น่าเบื่อและน่าปวดหัว

 

            ให้มันเป็นแค่ฝันงี่เง่าที่คิดขึ้นมาเอง...

 

            พรึ่บ!

 

            “!!”ไฟที่ดับลงอย่างปุบปับทำให้ร่างบนเตียงกระตุกเกร็ง คุณหมอดองกีโฮเต้สอดส่ายสายตามองรอบตัวที่มืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากไฟของเมืองกรุงด้านนอกที่สว่างไสวผ่านม่านสีครีมเข้ามา... เกิดอะไรขึ้นกันล่ะเนี่ย— ถ้าไฟดับยังไงที่โรงพยาบาลก็ต้องมีไฟสำรองไม่ใช่หรือ

 

            ...เฮ้ แล้วดับแบบนี้คนไข้ที่อาการสาหัสล่ะ

 

            ยันตัวลุกอย่างลืมตัว เขาควรไปเช็คคนไข้— เมื่อเร็วๆนี้มีเคสที่ผู้ป่วยโดนรถชนอาการสาหัสนี่นา ถ้าเกิดเครื่องช่วยหายใจไฟตัดขึ้นมาล่ะก็...

 

            ฝ่าเท้าทาบกับพื้นกระเบื้องเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง ทำไมมันหนาวขนาดนี้— แต่อย่าเพิ่งไปใส่ใจเลยดีกว่า คุณหมอดองกีโฮเต้หยิบชุดกาวน์ของตัวเองคลุมไหล่แก้หนาวพลางตรงไปเปิดประตูห้องหมายจะเดินลงไปที่ชั้นล่างที่มีคนไข้รายดังกล่าวอยู่

 

            ตุบ!

 

            เผอิญว่าแสงไฟไม่พอคุณหมอจึงชนเข้ากับร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูพอดี “อ่ะ ขอโทษ...คร็อกเรอะ?”

 

            หมับ!!

 

            “อ๊ะ!?”

 

            รอบคอระหงส์ถูกบีบแน่นด้วยมือของคนแปลกหน้า หลอดลมตีบแคบลงเพราะแรงบีบที่หนักหน่วงจะสำลักหน้าแดงก่ำ “แค่ก อึ่ก ปะ ปล่อย แกเป็นใคร...!”

 

            “ดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้...”

 

            อีกแล้ว เดี๋ยวนี้ใครต่อใครรู้ชื่อเขากันหมดแล้วหรือไง เขาไม่ใช่เด็กกระจ้อยที่รับสมัครFCตามหน้าโซเชี่ยลเน็ตเวิร์คแล้วให้ส่งสกุ๊ชชี่มาให้ที่บ้านนะเว้ย ไอ้พวกสตอล์กเกอร์เอ๊ย! “ปล่อยฉะ...ฉัน...” เล็บที่มักตัดให้สะอาดเสมอเริ่มที่ให้เขาหงุดหงิด นอกจากจากขีดข่วนทำร้ายมือใหญ่นั่นไม่ได้แล้วยังพาลที่ให้เขาดูเหมือนเด็กที่กำลังโยเยอย่างไรก็ไม่รู้...

 

            คนที่บีบคอเขาหัวเราะเสียงแสบแก้วหู “เคี้ยกๆๆๆ ชาตินี้เป็นแค่มนุษย์อ่อนแออย่างงั้นสินะ— โดนสาปอย่างที่เล่าลือกันจริงๆด้วยสิ”

 

            “ค่อก แค่ก!”หายใจไม่ออก เขาเริ่มจะมึนเบลอขึ้นมาแล้ว “แค่ก...ปล่อ..ย...”

 

            “เคี้ยกๆๆๆ จงกลายเป็นศพแล้วเอาพลังมาให้กับข้าซะเถอะ!”

 

            “มะ ไม่...อา...”

 

            บ้าเอ๊ย นี่มันฝันร้ายอะไรกันเนี่ย!

 

 

 

            ดอฟฟี่...ข้าขอโทษ ที่ข้าปล่อยให้เจ้ากลายเป็นปิศาจร้ายเช่นนี้

 

            ข้ารักเจ้า— รักเจ้าจากก้นบึ้งของหัวใจข้า

 

            ดังนั้นได้โปรด หากชาติหน้ามีจริง...ข้าจะไม่มีวันทำให้เจ้าต้องแปดเปื้อนอีกเป็นครั้งที่สอง

 

            ข้าจะ— 



  
  
----------------------------------------------------------------
มาอัพอันนี้คั่น ขออภัยหลายคนที่ไม่ชอบค่ะOHO)
ตอนนี้เรื่องอื่นๆอยู่ระหว่างปั่นยิบตาเลย ฮู่ววววววว-- ที่ไรต์อัพได้ทุกวันไม่ได้ปั่นวันละตอนหรอกค่ะ
ที่เห็นเราอัพได้เรื่อยๆเพราะเราเป็นพวกฟีลลิ่งมาแล้วค่อยแต่ง จากนั้นก็สต๊อกไว้รอลงค่ะ
จากนี้จะขอเป็นพวกดีเลอัพฟิคนิสนุงเนอะ
เพราะว่าเราเข้าใจว่าหลายคนเปิดเทอมแล้ว {หวาย จารย์ขาสั่งสอบก่อนเรียนไรเยอะแยะคะ}
แล้วพวกคนที่มีฟีลลิ่งเปิดเทอมก็คือ "ไม่มีเวลาอ่านล่ะ"
แล้วพอไม่มีเวลาอ่านจะเกิดการดอง พอเห็นลิสต์ดองมันพุ่งพรวดก็ "เดี๋ยวอ่านละกัน"//อันนี้คีสเป็นนะ

อันนี้ฝ่ายคนอ่าน ฝ่ายคนเขียน--อย่างที่บอก ปั่นยิบตาค่ะ
แต่คีสนั่งจับเจ่าแต่งทั้งวันไม่ได้หรอก...ก็ต้องมีแอบไปตีปังย่ากันบ้าง(....)

เพราะงั้นจะอัพแบบ "ทุกๆ วันพุธ" ค่ะ
จะให้ดีจะพยายามมาลงทุกวันพุธตั้งแต่ตอนหน้าเป็นต้นไปค่ะ

ใครเปิดเรียนแล้วสู้ๆนะคะ! รักทุกคนค่ะ
//ตอนนี้ก้มๆเงยๆตอบคอมเม้นต์ไม่ทั่วถึงยังไงขออภัยค่ะ
//จะว่าไปก็กดตอบตรงคอมเม้นต์ได้สินะคีสเพิ่งรู้(....)แต่ขอคงรูปแบบตอบคอมเม้นในบทความแบบเดิมละกันค่ะ!


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #250 Rarinya (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:16
    ได้โปรดเถอะนะ
    #250
    0
  2. #205 U_K_E (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 13:55
    ไรเตอร์กลับมาแต่งต่อเถอะนะคะ T________________________T


    (ทำหน้าอ้อนวอนสุดชีวิต)
    #205
    0
  3. #157 Levi_san (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 18:36
    โอ๊ยยยยย แอบซุ่มอ่านเงียบมานาน ช่วยกรุณาแต่งคู่นี้เยอะ ๆ ด้วยเจ้าค่ะ ชอบเสี่ยเคะมากกกกกกก ท่านไรท์แต่งสนุกมากกกกก
    #157
    0
  4. #150 •Deuculia• (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 17:38
    จะ.....? 'จะ'อะไรคะคุณโครา? /แว่วเสียงเพลงทวิภพคลอๆ(...) #เกี่ยวมั้ย...ไม่ - - ดอฟฟี่ FC เยอะนะคะ5555555 อย่าเพิ่งรีบค่ะคุณโครา ยังไงก็ได้จับกดอยู่แล้วข่า---- #โดนกดน้ำ(...)
    #150
    0
  5. #149 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 18:46
    หูยยยยยยยยยยยยยยยย ว๊ายยยยยยยดอฟฟี่ชาตินี้โดนจัดหนักแน่ 55555 โคราซังรีบมาช่วยเร็ววววววววววว แต่ขำที่ชาตินี้แฮนค็อกเปนเมดูซ่าดูเข้ากะเจ้แกมากกก
    #149
    0
  6. #148 Yui-ya (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 11:50
    ดอฟฟี่มาดนี้มัน...มัน... น่ารักน่ากด(?? // ไม่ใช่และ)
    เรื่องมันชักจะตื่นเต้นแล้วสิ หึหึหึ โคราซัง จะทำให้อะไรเสี่ยน่ะ แต่จะอะไรก็ไม่รู้แค่อยากเห็นเสี่ยโดนกด // ตบเสยยัยนี่ซักที...
    555 จะรอติดตามนะคะ >__< เราจะเจียดเวลามาอ่านนะคะ... หุหุ สู้ๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 พฤษภาคม 2558 / 11:51
    #148
    0
  7. #144 Sorasora24 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 10:10

    ข้าจะ......  ติดตามตอนต่อไปค่ะ
    #144
    0