[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 20 : [Short][if...]The Regret massage. (Corazon x Law) {1/1}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 พ.ค. 58




 
 
 
 
 
[Short][If…]
สาสน์แห่งความโศกศัลย์. {Corazon x Law}

 

 

  
 
 
  
 
 
 
 
 

 

  

 
 

 

 

มองออกไปจนเกือบลับตา ที่ท่าเรืออันไกลแสนไกล

 

ที่นั่นมีเพียงฉัน ยืนลำพังอยู่ผู้เดียว

 

มองทะเลสุดลึกไกล ให้หวนความรู้สึกแสนคุ้นชิน...

 

ฉันอยาก ได้ยินเรื่องนั้นอีกสักครา...

 

 

 

            ความเงียบเหงากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ชายทะเลที่ดวงตาดวงน้อยทอดมองไปไกลแสนไกลสะท้อนเพียงแค่ความเจ็บปวดและความว่างเปล่า

 

            เท้าเล็กๆก้าวพาร่างของตัวเองเดินไปตามพื้นทรายที่อ่อนยวบ เข้าไปใกล้กระทั่งใกล้กับคลื่นที่สาดซัดเข้าสู่ชายฝั่งดังซ่าๆ เด็กชายตัวจ้อยทำเพียงยืนรับสายลมพัดแสนเย็นเฉียบกับกลิ่นไอทะเลที่ยังกรุ่นทุกความรู้สึกที่หวนให้คิดถึง ทุกครั้ง— คนๆนั้น...

 

            อยากได้ยินอีกสักครั้ง— เรื่องเล่าของเขา เสียงของเขา

 

            มือกำขวดโหลใบน้อยในมือ ก้มลงมองกระดาษใบเล็กที่ม้วนเก็บใส่ในนั้นอย่างมิดชิด...กระดาษที่เขียนถ้อยคำสั้นๆทว่ากลับแทนความรู้สึกทั้งใจของเขา แทนความเจ็บปวด คำขอโทษ และ น้ำตา...

 

            ยกมันขึ้นมากุมมืออธิษฐาน— ขอสิ่งเดียวที่เขาปรารถนา...

 

            “แกคงทำให้ฉันสมหวังได้ใช่ไหม...”

 

            ทำให้เขาสมหวัง— ได้เหมือนกับเรื่องที่คนๆนั้นเล่าใช่ไหม?

 

 

 

 

 

            “คุณโครานี่ดูจริงจังกับเรื่องนี้จังเลยนะ”

 

          เสียงเล็กๆเปรยทักกับร่างสูงที่คุ้นตาซึ่งกำลังนั่งยองๆใกล้ชายหาดที่ทะเลสาดซัดเช่นวันนี้ มือหยาบที่กอบกุมบางสิ่งเอาไว้ปล่อยให้มันไหลไปกระแสคลื่นและลม... มันคือขวดโหลใบเล็ก ที่ใส่กระดาษข้อความบางอย่างที่เขาไม่รู้...

 

          โคราซอนมักทำอย่างนี้ ตั้งแต่ออกมาจากเรือของโดฟลามิงโก้...

 

          เขียนข้อความเล็กๆลงกระดาษใบน้อยแล้วใส่ในขวดโหลใบเล็ก ปล่อยมันลอยไปกับเกลียวคลื่น... เขาทำมันอย่างเอาจริงเอาจังทุกครั้งจนเด็กชายเริ่มสงสัย “คุณต้องการทำอะไรกันแน่...ของแบบนั้นมันไม่ทำให้เกิดอะไรขึ้นจริงๆหรอกน่า”

 

          “ลอว์อยากลองไหมล่ะ?”

 

          แทรกถามเด็กน้อยพร้อมรอยยิ้มที่มีความสุขเหลือเกิน “ว่าไงล่ะ”

 

          “มันก็แค่เรื่องหลอกเด็ก ฉันไม่อยากลองหรอก!”ตะโกนง้องแง้งก่อนจะกอดอกฮึดฮัด เรื่องเสียงหัวเราะทุ้มนุ่มให้ดังเสนาะด้วยความเอ็นดู แต่กระนั้นเขาก็แอบเห็นสีหน้าของร่างสูงที่ดูจะซึมกะทือลงไปเล็กน้อย— เขาก็เลยรีบกระแอมขัดขึ้น

 

          โคราซอนเงยหน้ามองพลางเลิกคิ้ว “ที่ฉันหมายถึงน่ะ คือ— คุณโคราน่ะ ทำให้ความปรารถนาของผมเป็นจริงได้อยู่แล้วนี่ ใช่ไหมล่ะ?”

 

          “เอ๋?”

 

          “ก็คุณโคราน่ะ...ทำให้ผม อยากมีชีวิตอยู่ใช่ไหมล่ะ”เด็กชายหันกลับไป รอยยิ้มกว้างประดับดวงหน้าให้เห็นถึงความสุขที่เปี่ยมล้นออกมา “แค่นี้ ก็เพียงพอแล้วล่ะ— แค่อยู่กับคุณโครา ก็มีความสุขแล้ว”

 

          “....ฮ่ะๆ อืม....เข้าใจแล้วล่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

            ในผืนทะเลนี้ มีเรื่องเล่าแต่บรรพกาล...

 

            จงเขียนความปรารถนาของเจ้า ลงในขวดใบเล็ก— ให้กระแสคลื่นโหมพัดพามันออกไป ในสักวันหนึ่งมันก็คงจะเป็นจริง

 

            ซ่า...ซ่า...

 

            แขนเล็กๆเงื้อสุดแรงกำลังที่จะออกมาได้ ขวดโหลใบเล็กลอยละลิ่วจากหาดสู่เกลียวคลื่นวารีก่อนที่มันจะค่อยๆไกลออกไปตามกระแสของห้วงทะเล...ดวงตาสีหมอกขุ่นรื้นน้ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อความทรงจำต่างๆย้อนหวนกลับมา

 

            คุณโคราขออะไรในกระดาษนั่นหรือ...’

 

            รอยยิ้มพิมพ์ใจที่มักปรากฎเสมอในความทรงจำแสนเศร้า...

 

            ขอให้ลอว์ตัวสูงขึ้นล่ะมั้ง?’

 

            เฮ้!’

 

          ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่า...’ใบหน้านั้นหันกลับไปมองส่งเจ้าขวดใบน้อยนั่น ฉันก็แค่ขอให้ลอว์รักษาโรคนั้นหายแล้วก็มีความสุขตลอดไปยังไงล่ะ’

 

            ความสุขนั่น ฉันไม่เอาก็ได้....!!

 

            “ลอยไป โปรดลอยออกไป เจ้าขวดแก้ว...!

 

            ลอยออกไป ลอยออกไปแสนไกลจนลับตาพร้อมกับคำอธิษฐานที่บรรจุเอาไว้ คำขอที่แสนปรารถนาเหลือครณา...ขวดแก้วที่บรรจุทั้งความเสียใจและน้ำตาจากร่างเล็กๆนี้ ขอให้มันลอยออกไปสู่ผืนสมุทร ให้มันรับฟังและรับรู้ถึงสิ่งที่เขาขอ

 

            เด็กชายทรุดลงกับพื้นทรายที่มีคลื่นซัดเข้าหา น้ำตาไหลอาบแก้มร่วงหล่นสู่ผืนดินกับเสียงตะโกนแหบพร่าคลอไปด้วยเสียงสะอื้น “อึ่ก...ผมขอโทษ...”

 

            ผมขอโทษ...

 

            ผมขอโทษ...คุณโครา...

 

            ยามที่ไม่มีร่างสูงอยู่ตรงนี้ ยามที่รู้ว่าเขาจากไป เขาจึงได้รู้ว่าความสุขที่เขามีอยู่ได้จากไปแล้ว...ไม่มีอีกแล้วมือที่คอยกอบกุมมือของเขา ไม่มีอีกแล้วเสียงหัวเราะกังวานและคำหยอกล้อแสนคิดถึง มันคงไม่มีอีกแล้ว— มันถูกพรากไปแล้ว

 

            ได้แต่อธิษฐานลมๆแล้งๆ...

 

            ผมเพียงแค่...

 

            “ความสุขนั่นน่ะ ฉันไม่ต้องการ!!”ตะโกนร้องสุดเสียง ร้องไห้โฮออกมากับฟากฟ้าและผืนดิน “ฉันไม่ต้องการความสุขนั่น!!สิ่งที่ฉันต้องการ— สิ่งที่ฉันต้องการน่ะ...”

 

            ฉันอยากจะกลับไปอยู่ กับคุณโคราอีกครั้ง...

 

            เรื่องแค่นั้น แกทำให้ฉันเป็นจริงได้หรือเปล่า

 

 

 

 

 

 

  
 

 

 
 

 
 

 

ถ้าหากเราเกิดใหม่ได้ล่ะก็...

 

คงจะดีไม่น้อยเลยล่ะ— คงจะวิเศษมากเลยหากพวกเรา ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง...

 

ทราฟาลก้า ลอว์

 


นี่คือคำอธิษฐานของฉัน
 
ดองกีโฮเต้ โรซินันเต้.โคราซอน—





 

------------------------------------
งานทำร้ายจิตใจมาเต็มค่ะ--//โดนชก
ไม่มีอะไรลงเลยเอาอะไรสั้นๆมาทำร้ายกันเล่นค่ะ แวแว
กลัวจะขาดตอนอ่ะเนอะ....เลยมาคั่นด้วยอันนี้
; w;) //อย่าเพิ่งทำร้ายหนูนะหงิง

cr. รูปทุกสิ่งอัน-- Here

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #255 เนบิวลา-chiji (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 15:22
    ชอบโคลามากเลยอ่ะ T^T ไม่น่าเลยย
    #255
    0
  2. #147 Yui-ya (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 11:46
    ร้องไห้อ่า คุณโคร่าาาาาาาา T[     ]T
    เพลงของซีรีสเจ้าหญิงปีศาจสินะคะ เพราะ... เศร้า... บิ้วมาก... // น้ำตาไหลแล้ว
    อยากให้ลอว์เจอคุณโคร่าอีกจัง เศร้าแทน ฮรือ--
    #147
    0
  3. #143 korumi_toy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 22:46
    😯😢😢😢😢😢😢#ร้องไห้หนักมาก
    สู้นะคะ จะรออ่านตอไปค่ะ 😢😢😢
    #143
    0
  4. #142 Sorasora24 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 22:11
    อ่านแล้วนึกถึงเพลงนี้เลยค่ะ  (แนะนำให้ไรท์เตอร์ฟัง)
    https://www.youtube.com/watch?v=CTiYeClXf3k

    แล้วก็มานั่งเปิดเพลงซ้ำๆอยู่คนเดียว TT
    #142
    5
    • #142-4 Sorasora24(จากตอนที่ 20)
      18 พฤษภาคม 2558 / 22:49
      แนะนำไรต์ฟังเวอร์ชั่น https://www.youtube.com/watch?v=a2bLlfHDWXY อีกเวอร์ชั่นค่ะ
      เพราะมากๆ ฟังแล้วน้ำตาแตกอีกรอบ -..-
      #142-4
    • #142-5 ~~(8:>(จากตอนที่ 20)
      18 พฤษภาคม 2558 / 23:10
      เอื้อะ//ลงไปทรุด แงง ไรต์ถึงกับต้องหยุดวาดรูปมางมน้ำตาเลยค่ะฟฟฟฟฟฟTwT)
      #142-5
  5. #141 •Deuculia• (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 14:36
    ฮืออออออ สงสารนุ้งลอว์ ;w; อ่านตอนนี้แล้วคิดถึงคุณโครามากกกกก

    #141
    0
  6. #140 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 13:14
    แงงงงงงงงงงงงง เศร้าาาาา โคราซางงงงงงง เปนฉากน้ำตาแตกอีกฉาก งือออออออออออ เกลียดดอฟฟี่แล้วว//อาว 55
    #140
    0