[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 19 : [What If]7(เด็ก)เทพโจรสลัด โจมตี!— (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    16 พ.ค. 58

[What If…]7(เด็ก)เทพโจรสลัด โจมตี! (Doflamingo)

 
 
 
 
  

*คำเตือน คำหยาบคาย10ดาวค่ะ*

  
 
 
  
 

  
 
 

 

            หลังอดข้าวเย็นเข้าไป เช้าวันใหม่ขึ้นมาเขาถึงกับทำอะไรไม่เป็น

 

            ชายร่างสูงโย่งเจ้าของทรงผมสั้นเกรียนสีบลอนด์อ้าปากหาวหวอดๆด้วยความมึนงงในห้องตัวเอง เช้านี้เขาตื่นมาตั้งแต่ยังไม่รุ่งสางดี ไก่ยังไม่เริ่มทำงานขันโห่อะไรใดๆทั้งนั้น แล้วเขาตื่นมาทำไม— ไม่รู้ น่าจะมีส่วนเกี่ยวกับไอ้ท้องที่มันร้องประท้วงเขาด้วยแหล่ะมั้ง

 

            โดฟลามิงโก้ปิดปากหาวอีกครั้งพร้อมกับใส่รองเท้า หยิบเสื้อโค้ทขนนกสีชมพูตัวโปรดคลุมไหล่ ก่อนจะเดินตัวเบาออกจากห้องไปเงียบๆ— ป่านนี้แล้วยังไม่มีใครตื่นเลยแม้กระทั่งเจ้าหมีใหญ่คุมะ ถือเป็นฤกษ์ดีที่เขาจะได้แอบทำอะไรเงียบๆคนเดียว

 

            ฮัมเพลงในลำคอช้าๆ เพลงนี้เขามักได้ยินพวกโมเน่ร้องบ่อยๆกับเบบี้ 5 …ในบางครั้งที่เขาเห็นพวกนั้นมีออร่าอะไรสักอย่างก็มักจะร้องออกมา— โดยตอนหลังเวอร์โก้ก็มาอธิบายว่าเพลงๆนี้มาจากละครที่พวกเธอไปดูเมื่อครั้งแอบหนีเที่ยวบนเกาะเดรสโรซ่า

 

            ...เพลงมันชื่ออะไรล่ะหว่า... หลงๆลืมๆซะแล้วไง

 

            อะไรก็ไม่รู้ ติดอยู่ที่หัวแต่พูดออกมาไม่ได้

 

            “ฮืม...แล้วเราจะร้องทำไมล่ะเนี่ย”

 

            เกาหัวตัวเองเช็ครอบๆ บรรยากาศสภาพแวดล้อมก็ไม่ได้เข้ากับเพลงที่เลือกมาเลยสักนิด— ฟ้ามืดสลัวๆของวันใกล้รุ่ง มีหมอกลงจากความชื้นของฝนที่ตกอย่างหนักเมื่อคืนนี้ นี่มันบรรยากาศวังเวงชัดๆ

 

            ปึ่ก!

 

            “โอ้ะ”เดินเหม่อเพลินไปหน่อย เลยเจอดีชนกับพวกทหารเข้าให้ “ฟุฟุฟุ เดินระวังหน่อยสิ—...”

 

            “ขะ ขออภัยค่ะ”

 

            ผู้หญิงรึ? ลอบเลิกคิ้วพลันตีตัวถอยห่างออกมาเว้นระยะทันที— เขาไม่ได้วิตกจริตเกินเหตุหรอกนะ แต่เห็นจากที่พวกทหารยังตามจับเด็กหัวชมพูมือดีนั่นไม่ได้ก็แสดงว่าฝีมือการปลอมแปลงตัวคงต้องไม่ธรรมดาตามไปด้วย...

 

            เผลอๆนังนี่มันเนียนมาเป็นทหารเรือ

 

            “สกปรกชะมัด ฟุฟุฟุ”ปากแกว่งหาเสี้ยนเช่นเคย มือหยาบกร้านปัดไปบนเนื้อผ้าที่ชนเข้ากับยัยผู้หญิงที่ไม่คุ้นหน้านี่— เขาเห็นเธอชักสีหน้าเสียด้วยสิ— ปกติทหารเรือจะถูกสอนมาอย่างเด็ดขาดว่าห้ามแสดงสีหน้าอารมณ์..ยิ่งพวกที่รู้ดีและรู้จักเจ็ดเทพโจรสลัดอย่างใกล้ชิดจะทำตัวเหมือนหิน ไม่งั้น

 

            ความน่ารำคาญลูกตานั่นจะทำให้โดนเขา— ดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้— หนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดฆ่าอย่างไม่ใยดีแน่นอน “ฟุฟุฟุ...สมกับเป็นหนูที่ลอบเข้ามา”

 

            “!!”

 

            หน้าตื่นเก็บไม่มิดอย่างที่คาด

 

            “เตรียมใจตายได้เลย พารา— ...”จะใช้พาราไซท์ควบคุมมัน

 

            แต่ผิดคาดที่ยังไม่ทันใช้พลังนังตัวดีตรงหน้าก็ทำให้เขาตกใจ ร่างกายของทหารเรือวัยรุ่นๆสัก18-19ปีตรงหน้า— หน้าอกแฟ่บ เอ้อ ช่างมันๆ— ตอนนี้สูงขึ้นมาเล็กน้อยแถมยังเป็นทรงโตจนชุดปลอมตัวของทหารเรือที่เธอใส่มานั้นแน่นคับแทบเน้นทุกสัดส่วน

 

            อื้อหือ...คัพ Eใช่ไหม เสี่ยใหญ่คิดกับตัวเอง “โฮ่ น่าสนใจดีนี่ พลังของเธอไม่น่าเอามาป่วน—...”

 

            “แบร่!! ลุงหัวเกรี๋ยนเถิกอย่างนายน่ะฝันไปเถอะว่าจะทำอะไรฉันได้!!!”

 

            ปึ้ดดดดดดดดดดดดด เส้นเลือดข้างขมับปูดขึ้นมาทันที! จะตะโกนด่าตามไปก็เห็นหลังเล็กวิ่งไวๆหักเลี้ยวเข้าตัวตึกที่เจ้าตัวเดินออกมาเมื่อครู่ไปเสียแล้ว— โดฟลามิงโก้สบถพรวดพร้อมกับใช้พาราไซท์ตามไปโดยทันที น่าเสียดายที่ถ้าหากไม่เห็นตัวก็ให้ด้ายตามไปไม่ได้ และถึงทำงั้นได้มันก็มีจุดบอดตรงที่ใช้มันทะลุห้องปิดตายอะไรแบบนั้นไม่ได้ ต้องเป็นพื้นที่ที่โล่งแจ้งสามารถลอดเข้าไปได้เท่านั้น

 

            แถมท่าทางว่าเจ้าพลังของเขาจะควานหาไอ้หนูสกปรกนั่นไม่เจอเสียด้วย “หลบอยู่ที่ไหนวะ...!”

 

            ร่างสูงโย่งรีบออกตัวตามเข้าไปด้านในตึกของศูนย์บัญชาการ เหล่าทหารส่วนใหญ่ตื่นกันหมดแล้วเพราะตอนนี้เป็นเวลาตี 4…พวกเขาต้องอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำกิจกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกชั่วโมงข้างหน้า เป็นการซ้อมอาวุธต่างๆและกายบริหารบ้างถ้าจำเป็น

 

            เขาลองใช้ฮาคิตรวจดู แต่ท่าว่าผู้หญิงคนนั้นจะเงียบมากและรอบข้างก็เสียงดังมาก— จับไม่ได้ ชวนให้หงุดหงิดใจเป็นที่สุดสำหรับราชาแห่งเดรสโรซ่า “วะ...เนียนหายไปเร็วชิบ อื๋อ...?”

 

            เงยมองก็พบกับแผ่นหลังเล็กไวๆและผมยาวสีชมพูพริ้วไหว...ชุดเปลี่ยนไปนิดหน่อยแต่ยังทรงโตเป๊ะๆและสูงเท่าเดิม!!

 

            “เจอแล้ว...พาราไซท์!!”

 

            คราวนี้ไม่พลาด— “หือ!!!?”

 

            !!!!

 

            ฝ่ายสาวเจ้ารู้ตัวก่อนก็ทำการใช้มือจับด้ายควบคุมของเขาออกพร้อมกับกระโดดเบี่ยงไปอีกด้านอย่างรวดเร็ว ปากทาชาดสีแดงสวยและใบหน้าคมเฉียบไม่เหมือนกับเด็กก่อนหน้านี้ที่มันแลบลิ้นใส่เขา เพิ่งสังเกตอีกครั้งว่าเธอถือเสื้อคลุมสีขาวของทหารเรือไว้ด้วย

 

            ชิบฉ่อย!!! “นาวาเอกฮินะ!!!??”

 

            “คิดจะหาเรื่องอะไรน่ะหา! แบล็คเคจ!!”เข้าประชิดตัวด้วยความเร็วเหลือเชื่อพร้อมกับแขนเรียวบางที่ฟาดมากลายเป็นตรวนเล็กที่พันธนาการเขาได้อย่างแม่นยำ

 

            ซวยแค่นั้นถือว่าจิ๊บๆ ยังมีซวยกว่านั้น!!! หมับ!!!

 

            “เชี่ยแล้ว!!”

 

            สัมผัสเย็นวาบทั้งด้านหน้าและหลัง คนที่โผล่มาจากห้องเก็บของของกองทัพเรือพุ่งพรวดใช้มือเรียวเล็กแตะหลังเขาทีเผลอขณะที่นาวาเอกสุดสวยเผ็ดจับกุมเขา แถมคุณเธอยังไม่เห็นนังเด็กป่วงนี่เพราะเสื้อคลุมขนนกของเขาและร่างกายโย่งใหญ่โตมันบังซะมิด

 

            หนูที่ลักลอบเข้ามาแลบลิ้นเผล่เยาะเย้ย “เป็นเด็กน้อยไปซะเถอะคุณเสี่ยนกชมพู”

 

            อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

 

 

 

 

            “อะ อื๋อ...?”

 

            คราวนี้คนที่เป็นงงนั้นคือนาวาเอกที่คิดจะจับตัวเจ็ดเทพโจรสลัดที่คิดจะเข้ามาหาเรื่องเมื่อครู่นี้ เธอจำได้ว่าใช้แบล็คเคจซึ่งเป็นความสามารถของเธอไปแล้ว แต่แทนที่พละกำลังจะหายไปจำนวนมากเพราะการใช้พลังขนาดใหญ่จับตัวไอ้โย่งนี่ มันกลับหายไปเพียงหน่อยเดียว

 

            พร้อมกับร่างสูงโย่งที่หายผลุบไปไหนไม่รู้ “อะไรล่ะเนี่ย...”

 

            “มะ ไม่จริงใช่ไหม....”

 

            แทนที่ความเงียบด้วยเสียงเล็กๆของเด็กชายวัยกระเตาะ หญิงสาวก้มมองร่างที่นั่งตัวเปล่าอยู่บนกองเสื้อผ้ากองยักษ์แถมเพิ่มออพชั่นด้วยตรวนเหล็กของตนรัดเข้าตรงกลางลำตัวกับแขนทั้งสองข้าง ดวงตาสีฟ้าสุกใสเหลือกกว้างมองสภาพของตัวเองตัวสั่น

 

            เขา— ดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้— กลับไปเป็นเด็กเจ็ดขวบอีกครั้ง

 

            “นังบ้าคัพDเอ๊ยยยยยยย ฉันกำลังจะจับไอ้เด็กป่วงหัวชมพูนั่นได้แล้วเชียววววว!!!”

 

 

 

 
 
 
  
 
 
 
 
  


 

 

 

            เรื่องที่โดฟลามิงโก้กลายเป็นเด็กดังไปถึงหูของเซ็นโงคุในเวลาต่อมา ทำให้นาวาเอกฮินะต้องรับหน้าที่อุ้มเจ้าเด็กตัวเปี๊ยกน่าเอ็นดู— ที่ไม่น่าเชื่อว่าโตขึ้นมาจะร้ายกาจสุดติ่ง— เข้ามาหาที่ห้องรับรอง

 

            เรื่องเสื้อผ้าสีหวานน่าเกลียดที่เหลือนั่นเธอไม่กล้าถือมา...ก็เลยทำแค่อุ้มเด็กนี่มาโยนที่โซฟาให้เท่านั้นเอง “โอ๊ย!! เบาๆสิยัยป้า!”

 

            “...อย่ามาออกคำสั่งฮินะนะ”

 

            จบประโยคเธอก็เดินหนีออกจากห้องไปไม่บอกไม่กล่าวทันที เจ้าเด็กน้อยที่โดนปลดตรวนออกแล้วทำหน้าเคืองตามหลังสาวสวยสุดเผ็ดร้อนไปไม่ลดละก่อนจะหันกลับมาที่องค์ประชุมรอบนี้ทั้งหมด— ไม่ลืมที่จะนั่งยกขาข้างหนึ่งเหยียบบนโซฟาส่วนอีกข้างห้อยลงต่องแต่งแตะพื้นไม่ได้

 

            ในตอนนี้คนที่อยู่ที่นี่คือเซ็นโงคุ คุมะ และ ซึรุ— คนที่เหลือยังเมาขี้ตาตี 5 กันอยู่จึงไม่ยอมลุกมาประชุมในตอนนี้ “โดนจนได้สินะโดฟลามิงโก้”

 

            ตบเข่าฉาดทันทีเพราะความหงุดหงิด

 

            “ฉันจะจับนังเด็กบ้านั่นได้แล้วถ้าไม่มีนังแม่มดนมคัพDนั่นมาขวาง!!”เริ่มออกปากโวยตามประสาเด็กที่ถูกตามใจมานานจนติดเป็นนิสัยทันที

 

            ซึรุกระแอม “รักษามารยาทด้วย โดฟลามิงโก้...”

 

            “ยาย!!! ฉันพูดจริงนะ ใครใช้ให้สองคนนั้นผมสีเหมือนกันแถมนังเด็กบ้ายังเปลี่ยนช่วงอายุตัวเองได้เหมือนกันน่ะ!!”เสียงเล็กโวยแล้วโวยอีกไม่ลดละ ตีแขนตีขาป้าบๆงอแงไม่สนว่าตัวเองจะโป๊เปลือยอยู่รึเปล่า— เอาเป็นว่าโมโหจนลืมมันไปหมดแล้วว่าใส่อะไรไว้บ้าง

 

            หญิงชราได้แต่ส่ายหน้าเพลียใจ ส่วนเซ็นโงคุนั้นไม่ได้รู้สึกขัดหูขัดตาเป็นพิเศษ— แหงล่ะ ผู้ชายด้วยกัน แถมเป็นเด็กจะไปใส่ใจทำไมว่ามันนุ่งผ้านุ่งผ่อนรึเปล่า เอาคุยรู้เรื่องก็พอ “พอได้รายละเอียดเพิ่มล่ะนะว่าเด็กนั่นเพิ่มลดอายุได้ งั้นก็ต้องจับตามองว่าผู้หญิงผมชมพูคนไหนเข้าเค้า...”

 

            “ฉันเคยเห็นไอ้เด็กนั่นในใบประกาศจับ ค่าหัวเพิ่งเริ่มๆจะขึ้นมั้ง”

 

            จอมพลเรือเลิกคิ้ว เด็กชายผมทองจึงถอนหายใจพูด “จีเวลรี่ โบนนี่...ค่าหัวเพิ่ง 15ล้าน...”

 

            “งั้นหลังจากเหตุการณ์นี้คงต้องเพิ่มค่าหัวซะแล้วล่ะ”

 

            “แต่ก่อนจะเพิ่มค่าหัวบ้าบอคอแตกอะไรเด็กนั่น— โดฟลามิงโก้ ไปหาเสื้อมาใส่เดี๋ยวนี้”ซึรุขัดเพื่อนมากวัยของตัวเองพร้อมกับชี้หน้าเด็กชายซึ่งยังหน้าด้านนั่งแหกแข้งแหกขาบนโซฟา

 

            ฝ่ายเด็กน้อยอดีตเสี่ย?แห่งเดรสโรซ่าเบ้หน้า “ไม่เอา เย็นดี...”

 

            ผั่วะ!!!

 

            “โอ๊ยยยยยยยยย เจ็บนะยาย!!! ทำฉันแบบนี้ได้ไง—...”

 

            “คุมะ จับเขาไปใส่เสื้อ!”เมื่อเห็นว่าเด็กมันดื้อก็ต้องมาสั่งผู้ใหญ่กันแทน บาโธโลมิว คุมะถอนหายใจปลงเล็กน้อยพร้อมกับลุกขึ้นไปอุ้มเด็กที่เพิ่งโดนกระทะกระแทกหัวขึ้นมา ร่างสูงใหญ่เดินตรงกลับไปที่ห้องตัวเองซึ่งน่าจะมีเสื้อผ้าไซส์พอดีกับโดฟลามิงโก้อยู่

 

            เดินไม่นานก็ถึงห้องพักรับรอง หมีใหญ่แห่งเจ็ดเทพโจรสลัดเปิดประตูเข้าห้องไปอย่างเงียบเชียบไม่รบกวนพวกเด็กคนอื่นที่กำลังหลับพักผ่อนในห้องของเขา— น่าตกใจที่ไม่นานห้องเขาก็ดันกลายเป็นเนิสเซอรี่รับเลี้ยงเด็กไปแล้ว

 

            วางเจ้าเปี๊ยกหน้าใหม่ลง เดินเข้าไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วจึงหยิบเสื้อยืดกับกางเกงขาสี่ส่วนสีแสดอ่อนๆให้เด็กชายรับไปใส่ “ทนไปอีกสักพักแล้วกัน ได้ข้อมูลขนาดนี้น่าจะจับได้เร็วขึ้น”

 

            “เชอะ”

 

            ได้แต่ร้องเฮอะไปพลางแต่งตัวไปพลาง “เออแม่ง แว่นตาหาย— มีรึเปล่า”

 

            “จะใส่ไปทำไม”คุมะถาม ตอนนี้เขาย้ายร่างไปนั่งอ่านหนังสือบนโซฟาแทนแล้วไม่คิดจะช่วยตามหาแว่นอะไรให้อีกฝ่ายสักนิด

 

            “จะใส่”กล่าวด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ

 

            ขืนปล่อยให้คนอื่นเห็นตาเขามันก็อ่านใจออกกันหมดพอดี โดฟลามิงโก้บ่นอุบ— เขามีความเชื่อมาโดยตลอดว่าหากปล่อยให้ดวงตาถูกเห็นโดยง่ายศัตรูหรือแม้แต่คนใกล้ชิดจะรู้ว่าเขาคิดอะไร...การกลบเกลื่อนสีหน้านั้นทำได้ง่ายกว่าการกลบเกลื่อความคิดที่ถ่ายทอดออกมาทางสายตา

 

            ร่างเล็กผมสีบลอนด์เดินหาทั่วทุกที่จนกระทั่งเจอแว่นดำเก่าๆไร้สไตล์การออกแบบมาคู่หนึ่ง มือเล็กๆหยิบใส่อย่างถือวิสาสะ “ได้ล่ะ...”

 

            “ฮ้าว...”

 

            เสียงอ้าปากหาวหวอดเหมือนคนเพิ่งตื่นเรียกให้เขาหันไปสนใจ ตาเหยี่ยวตื่นแล้วเช่นเดียวกับจิมเบย์ที่ย้ายร่างกายใหญ่โตเดินออกไปล้างหน้าแปลงฟัน— และฝึก... ดูเหมือนมันจะกลายเป็นชีวิตประจำวันของพวกเด็กๆ?ไปเสียแล้ว

 

            ทางด้านจักรพรรดินีตัวน้อย— ที่ไม่ได้อยู่ห้องนี้— ก็เหมือนจะออกมาเดินเล่นไปทั่วกองบัญชาการแล้วหลังจากได้ผัดหน้าสางผมของเธอ

 

            โมเลียยังทำตัวขี้เซานอนกินบ้านกินเมืองต่อไป...

 

            เด็กนกชมพูกลอกตาไปทั่วหลังม่านแว่นสีดำสนิทหาตัวอีกร่างหนึ่ง— คร็อกโคไดล์ไม่ได้อยู่ในห้องนี้ อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าเจ้าเด็กอารมณ์แปรปรวนอย่างกับพายุนั่นหายหัวไปทำอะไร

 

            “โอ้ะ...”

 

            ตายยากเหลือเกิน เจ้าจระเข้ทรายที่ว่าเพิ่งแต่งตัวออกจากห้องข้างเคียงไปเดินเล่นข้างนอกเช่นกัน ข้างเอวมีปืนพกกระบอกเล็กเหน็บไว้กับมือขวาที่ถือเบ็ดตกปลาออกมา ท่าทางจะเป็นกิจกรรมยามว่างใหม่ของท่านเซอร์แห่งแดนทะเลทรายล่ะนะ

 

            สบโอกาสก็เลยเดินตาม ไหนๆแล้วโดฟลามิงโก้ก็ไม่มีอะไรจะทำในห้องของคุมะเป็นพิเศษอยู่แล้วจึงเลือกตามไปแกล้งเด็กชายหัวทำมาดผู้ดีแทน

 

            ถ้าได้แกล้งล่ะก็นะ...?


 
 

  
 
 
 
 
 

 

 

          ลูกไก่...

 

            ความคิดแรกที่แว่บเข้ามาในหัวของท่านเซอร์ตัวน้อย—ขณะออกมานั่งตกปลาริมตลิ่ง— ยามหันมองเจ้าเด็กแว่นดำหัวทองเสยตั้งใกล้ๆ มันเหมือนกับลูกไก่ตัวเตี้ยๆตัวหนึ่งที่เดินตามหลังแม่ไก่ต้อยๆไม่มีที่ไปแถมเอาแต่นั่งจ้องหน้าเขาเหมือนกับหลงทางยังไงไม่รู้

 

            อ่าฮะ... ถ้ามันตัวฟูพองเหมือนลูกไก่จริงๆเขาคงอยากจะบีบมันจนตัวแตกแน่ๆ

 

            “แล้ว แกก็โดนเข้าให้งั้นสิ?”

 

            คร็อกโคไดล์พอรู้ว่าเจ้าเด็กหน้าหงิกหงอยเหมือนลูกไก่หลงแม่คือใคร ไม่ต้องพูดก็ดูจากการแต่งตัวรวมถึงแว่นที่ใส่นั่นแหล่ะ “เออ...ไอ้เด็กนั่นด้านหลังมันเหมือนยัยดุฮินะ ตอนเข้าศูนย์จับผิดตัวไม่พอโดนเล่นข้างหลังอีก...”

 

            “โถ น่าสงสารจริงนะไอ้หนู”ล้อเลียนไปพลางตกปลาไปพลาง

 

            “คร็อกซี่สงสารฉันจริงๆจังๆหน่อยเด้!”

 

            งอแงอยู่ข้างๆคนที่นั่งบนระเบียงกั้นระหว่างทะเลกับลานด้านใน ร่างของโดฟลามิงโก้ตอนนี้ต้องบอกว่าเล็กกว่าคร็อกโคไดล์อยู่มากนัก— อาจจะเพราะวัยเด็กก่อนจะลงจากบ้านเกิดเขาเลือกกินก็ได้กระมัง

 

            คนถูกเรียกกลอกตาเนือยไม่อยากสนใจเด็กใกล้ตัว วันนี้เขาอยากจะทำกิจกรรมเดิมๆที่ตอนเด็กเขามักทำบ่อยๆอย่างสงบ! ไม่ว่าจะตกปลา เดินเล่น ทำตัวเป็นอันธพาลอะไรก็ตามแต่! ไม่อยากได้เด็กลูกไก่อย่างเจ้านกจิตหลุดนี่มาเดินตามหรอกนะ

 

            ความเงียบถูกแทนด้วยเสียงคลื่นทะเล...ทว่าทั้งสองคนยังไม่มีท่าทีจะเริ่มพูดอะไรกันต่อ

 

            สุดท้ายคนที่ฮึดฮัดก็ไม่พ้นเจ้าเด็กเอาแต่ใจ “ฮึ่ม...!ทีนี้ก็เหลือแต่คุมะแล้วล่ะสิ”

 

            “ฉันว่าอย่างคุมะไม่น่าโดนง่ายๆหรอกน่ะ”พูดตอบเสียงเรียบเฉย

 

            ..........................

 

            ...........

 

            ความเงียบแทนความรู้สึกทุกสิ่งอันจริงๆ พับผ่าสิ...

 

            “เน่...”เด็กชายขึ้นไปนั่งงอแงบนราวกั้นบ้าง “เน่วววววววววว จระเข้จังงงงงง”

 

            “...อะไร...”

 

            “ร้องเพลงง้อฉันหน่อยดิ ไม่งั้นจะโกรธนะ”

 

            “อะไรของแกวะเห้ย!? หนวกหูจริง!!”จระเข้ทรายชักมีน้ำโหที่ถูกรบกวนเวลาส่วนตัวรัวๆขนาดนี้ แถมไอ้นกตุ๊ดนั่นยังสู้ยิบตา?ด้วยการนั่งจ๋องจ้องหน้าเขาด้วยดวงตากลมๆเอาแต่ใจหลังแว่นนั่นอีกต่างหาก ตอนเลือกแว่นมันรู้ไหมเนี่ยว่าไม่ได้ใส่เลนส์แบบกระจกด้านเดียวน่ะ

 

            โว้ะ อะไรของมันเนี่ย เขาล่ะปวดตับจริงๆ...

 

            “เพลงอะไรของแก ฉันไม่เคยฟังเลยสักเพลง”

 

            ข้ออ้างข้างๆคูๆอย่างไม่เคยฟังเพลงน่าจะพอไหว “ไม่ร้องง้อนานนะ”

 

            “ใครจะง้อแกโว้ยไอ้เด็กจังไรนี่!!!”โอ๊ย ตั้งแต่เด็กยันโตไอ้นกตุ๊ดนี่ก็หาเรื่องให้เขาหงุดหงิดได้ตลอดจริงๆ แค่ตอนเด็กดีกรีความแรงของคำพูดมันน้อยกว่าตอนโตเท่านั้นเอง!

 

            เจ้าเด็กผมบลอนด์ใกล้ๆทำหน้ายู่ ดวงตากลมๆหลังแว่นหงอยถึงขีดสุด... เฮ้ยๆ อย่ามาเล่นมุขเด็กขี้งอนโยเยร้องไห้นะเว้ย แล้วนั่นจะกอดเข่าทำไม เขาไม่ได้จับเด็กไปฟาดด้วยไม้เรียวนะโว้ย!

 

            “ฮึก....”

 

            ยังๆ... ยังมีทำเสียงสะอึกสะอื้น “จระเข้จังใจร้ายอ่า ฮืออออออออ”

 

            เดี๋ยวสิแล้วเอ็งจะร้องทำมะพร้าวก้านยาวอะไรฟะ ตอบบบบบบบบบ!!! เหลือกตากลับไปดูก็ไม่มีท่าว่าจะยอมหยุดพฤติกรรมแบบนั้นเสียด้วย ด้านหลังก็มีทหารเดินไปเดินมาเริ่มนินทากันซะแล้วไง— ได้ยินแว่วๆมีเสียงแฮนค็อกกับจิมเบย์ด้วย

 

            ต้องนินทาเขาแหงว่ารังแกเด็กไม่มีทางสู้ที่ไหนจนร้องไห้ เจ็ดเทพโจรสลัดอะไร๊แกล้งเด็ก แบบนั้น

 

            ชิ ไอ้เด็กเวรนี่มันเรื่องมากชิบหาย

 

            “เออๆ ก็ได้!ถ้าร้องแล้วแกก็เงียบๆด้วยล่ะฉันจะตกปลา!”

 

            “เย้!!”

 

            มันร้องดีใจทันที แทบจะหันไปถลึงตาใส่แล้วถีบมันลงทะเล— แต่ก็ต้องโทษตัวเองเหมือนกันที่ใจอ่อนไปยอมมันซะอย่างนั้นน่ะ “ชิ...เงียบเลย แม่ง— ไอ้เด็กเวร”

 

            เพลงง้ออะไรเขาก็ไม่ค่อยจะมีหรอก เพลงรักๆใคร่ๆก็ไม่ค่อยจะฟังอีก— ที่พึ่งพาได้ตอนนี้คงเป็นเพลงของหนังละครที่เคยดังไปทั่วโพ้นทะเลอยู่พักใหญ่...

 

            เสียงฮัมเพลงประสานไปกับคลื่นทะเลและลมสงบของวัน แสงทออบอุ่นไร้เมฆเหมือนเป็นใจ ถ้อยคำเรียงร้อยเป็นบทเพลงที่ทุกคนต่างชื่นชอบในความหมายของมันกันนักหนา...

 

            

 

 

 

 

            “....”

 

            มาถึงตอนนี้ก็ไม่รู้แล้วว่าเด็กที่เหลือมาจากไหนเยอะแยะ นอกจากโฟลามิงโก้ที่ร้องตามได้แล้วยังมีมิฮอว์คที่ขึ้นมานั่งเบียดพิงตัวเขา แฮนค็อกที่ยืนเอาตัวพาด?บนราวกั้นคอยฟังเพลงใกล้ๆเจ้าเด็กลูกไก่ โมเลียกับจิมเบย์ก็ย้ายสัมโนครัวมาอยู่แถวนี้ตอนไหนไม่รู้...

 

            “เหคร็อกโคไดล์เคยดูละครเรื่องนี้ด้วยเหรอ”คำถามนี้แฮนค็อกถาม

 

            เด็กชายมาดผู้ดีกดมุมปากลงทันที “นี่พวกแก...”

 

            “ว่าจะถามอยู่เลย มันเพลงอะไรอ่ะเนี่ย แฟมิลี่ฉันชอบร้องกันจนแทบหูชา”โดฟลามิงโก้แทรก

 

            “A Thousand Years…

 

            คร็อกโคไดล์ยังไม่ทันหันไปตอบเจ้าเด็กที่มันถือวิสาสะพิงตัวเขาก็ตอบไปแทนแล้ว ในปากกำลังเคี้ยวขนมตุ้ยๆตามประสา “เป็นหนังละครที่ดังมากอยู่พักหนึ่งเลยล่ะนะ แต่ฉันไม่เคยได้ดูสักที— ฟังก็แค่เพลง”

 

            ปึ้ด...

 

            “กลับห้องพวกแกไปเดี๋ยวนี้ ไอ้พวกเด็กบ้า!!!!!!!”

 

            เวลาพักผ่อนส่วนตัวของเจ้าหนูจระเข้ทรายจบลงแค่นั้นพร้อมกับเด็กกลุ่มใหญ่ที่วิ่งหนีพายุทรายกลับเข้ากองบัญชาการกองทัพเรือด้วยเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก
  
 



Cr. เพลงมาจากลิ้งค์นี้ Here
      รูปมาจากPixivของคนนี้ Here 
-----------------------------------------------------------------------
สะใจแต่ก็ไม่ทิ้งลายซ่าล่ะนะสำหรับคุณเสี่ยนกจอมป่วน555555555
ไรต์คิดเหมือนคร็อกจริงๆ เสี่ยตอนเด็กนี่มันลูกไก่นี่นา55555555 น่าบีบจริงจัง
เอาล่ะค่ะ มาอัพของวันนี้แล้วนะคะ' v'); แต่พรุ่งนี้จะมีอะไรลงมั้ยไม่รู้เหมือนกัน
เรื่องที่แต่งไว้มันไม่เดินค่ะ ไม่ได้เอาคอมไปทะเลนี่นาo]----[
แต่จะพยายามเอามาลงนะคะ แงแง

 


*มาอีดิธเพิ่มนิดหน่อยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #295 KritchayaDonsing (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 11:11
    เอ็นดู55555
    #295
    0
  2. #269 BenJ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 16:40
    กลับมาอ่าน รอไรท์อัพอยู่นะคะ
    #269
    0
  3. วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 15:21
    55555 เล่นทำเอาขำท้องเเข็งเลยคร้าาาาาาาาาาา
    #246
    0
  4. #200 sec_chan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 22:54
    คร็อกจังกับลูกเจี๊ยบผมทองน่ารักได้อีก
    #200
    0
  5. #146 Yui-ya (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 11:41
    *[    ]*!!!! น่ารัก เจ้านกน้อย!!! ไม่สิ ลูกไก่(ในกำมือจรเข้ // โดนโบก...)
    เป็นเด็กขี้อ้อนจริงๆเยย ตอนนี้ก็จะครบแก๊งแล้วสิ 555 จะเป็นไงต่ออ่าา รีบมาอัพนะคะ น่ารัก<3
    #146
    0
  6. #139 korumi_toy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 01:05
    สนุกมากค่ะ เด็กๆน่ารักจริงไรจริงอ่ะค่ะ.... ; [] ; 😊😊😊 มาอัพต่อไว้ๆนะค่ะ
    #139
    0
  7. #137 Sorasora24 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 23:31
    นึกถึงรูทดอฟฟี่เคะเลยค่ะ -//////-
    #137
    0
  8. #134 •Deuculia• (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 20:26
    โอ๊ยยยยยย ถึงจะแสบซ่าแต่ก็น่ารักน่าหยิกฝุดๆ >< พ่อนกน้อย(?)
    เสี่ยไม่น่าโตนะคะเสี่ย5555555 คุมะเข้าโหมดพี่เลี้ยงเด็กเต็มตัว.... =w=
    #134
    0
  9. #133 torao *[]* (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 17:42
    ดอฟฟี่จะตอนเด็กหรือตอนโตก็ยังชอบหาเรื่องคนอื่นเหมือนเคย - -;;

    #สนุกดีๆ  พรุ่งนี้อัพเรื่องนี้ต่อก็ได้น้าา~
    #133
    0
  10. #132 kam (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 17:23
    สนุกอ่า อัพต่อน้าาาาาาาา
    #132
    0