[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 17 : [What If]7(เด็ก)เทพโจรสลัด โจมตี!— (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    12 พ.ค. 58

[What If…]7(เด็ก)เทพโจรสลัด โจมตี!— (Mihawk+Hancock)

 
 
 
 
 
 

 

*คำเตือน: คำหยาบคายรุนแรงระดับ9ค่ะ
โปรดใช้จักรยานและมอเตอร์ไซค์ในการรับชม
ขอบคุณค่ะ!* 

 
 
  
 
 
  

 

            ผ่านมาถึงวันที่สามโดยไม่มีแม้แต่ร่องรอยของยัยเด็กที่ทำให้เจ็ดเทพโจรสลัดถึงสามคนกลายเป็นเด็กไปถ้วนหน้า— ไม่ใช่ว่าทหารเรือทำงานไม่ดี แต่พวกเขายืนยันได้จากหน่วยลาดตระเวนว่าไม่พบเด็กผู้หญิงวัยสิบกว่าขวบผมสีชมพูที่ไหนเลย

 

            คร็อกโคไดล์กับโมเลียชักหงุดหงิดขึ้นมาเหมือนกัน มีแต่จิมเบย์ที่ยังทำตัวใจเย็นอยู่แล้วฝึกคาราเต้ไปเรื่อยๆได้— คุมะ ชายร่างยักษ์ใหญ่ที่รับขันอาสาดูแลพวกเขาในเช้าวันนี้กำลังนั่งอ่านไบเบิ้ลอย่างเคยบนม้านั่งดูพวกเขาออกมาสูดอากาศ ออกแรงกันที่ลานฝึกด้านในศูนย์บัญชาการ

 

            “...”เด็กชายผมดำกลอกตามองรอบตัว “...พวกที่เหลือไปไหนอีกละ”

 

            “เป็นเด็กแล้วร้องหาแม่รึไง วู้...”

 

            ผั่วะ!!! คนโดนล้อเลยซัดเท้าใส่ร่างที่สูงโย่งผิดมนุษย์ใกล้ๆทันที “แค่สงสัยเว้ย ไอ้เด็กนุ่งผ้าอ้อมแบบแกน่ะหุบปากไปเลย…”

 

            “แอ้ก! ใครเด็กนุ่งผ้าอ้อมวะ ไอ้เด็กเตี้ย!”โมเลียร้องพลางลูบท้องที่โดนเตะอย่างแรง

 

            “ว่าใครเตี้ยวะ...”

 

            “โฮ่!? พอเป็นเด็กแล้วซื่อบื้อใช่มะ... งั้นชัดๆเลยนะ ไอ้เตี้ยคร็อกโคไดล์!!!

 

            ปึ้ดดดดดดด! เสียงเส้นเลือดปูดแถวๆขมับพร้อมกับมือเล็กที่ชักปืนพก(เอามาจากทหารเรือโดยพละการ)ไล่ยิ่งไอ้บ้าที่บังอาจว่าเขาว่าเตี้ยทันที— เขาอยากจะกระทืบมันแล้วด่ามันมากว่าเขาสูงเท่าเด็กปกติ มีแต่แกนั่นแหล่ะที่เป็นเปรต อีกอย่างนะ เขาตอนโตสูงตั้งสองเมตรครึ่งนะ!!

 

            เจ้าเด็กตุ๊กแกก็ร้องเสียงหลงหลบลูกกระสุนกันไป...

 

            “เฮ้อ หาเรื่องทะเลาะกันอีกแล้ว”จิมเบย์กอดอกมองหลังใช่สันมือฝึกผ่ากระเบื้องประจำวันไปแล้ว เขาไม่คิดจะห้ามแล้วด้วย...แต่ถ้าเกิดเหตุอย่างเช่นพวกนั้นใช้พลังกันก็คงจำใจต้องไปช่วยจับแยกนั่นแหล่ะ

 

            ระหว่างที่กำลังทะเลาะกันอยู่นั้นเอง...

 

            กึก... บาโธโลมิว คุมะหยุดมือจากไบเบิ้ลก่อนจะเงยมองร่างสูงในชุดเสื้อโค้ทขนนกสีแหววที่เดินมาดูพวกเด็กทะเลาะกันที่ลาน “...เจออะไรมาน่ะ...” คำถามเปรยเรียบๆตามวิสัยเมื่อพบว่าเจ้านกสีแสบสันกำลังฉีกยิ้มกว้างแทบเห็นฟันทุกซี่

 

            “โอ้ะ เปล่านี่...”

 

            แค่สังหรณ์ว่าวันนี้จะเกิดเรื่องดีๆเท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

            “โดฟลามิงโก้...!”

 

            สบถด่าในลำคออย่างคุกรุ่นสุดขีด เสียงเล็กๆสองเสียงของหนึ่งหนุ่มหนึ่งสาวกำลังสบถกรอดๆกับคนต้นเรื่องคราวนี้ที่บังอาจทำพวกเขาและเธอสองคนกลายเป็นเด็กไปแล้ว!

 

 

 

          หากจะอธิบายความให้ชัดเจนในวันนี้ก็คือ... จักรพรรดินีสาวโบอา แฮนค็อกเพิ่งตื่นจากนิทราเมื่อเช้าตรู่หวังจะผัดหน้าเสริมโฉมออกมาเดินเหยียบทหารเรือบางพวกเล่น พร้อมกันนั้นเธอก็เจอตาเหยี่ยวที่ตื่นเช้าเช่นกันออกมาผงกหัวทักทาย— เขาไม่ได้แย่ในสายตาของเธอนัก กลับกันดูท่าจะเป็นคนที่คุยง่ายที่สุดในบรรดาเจ็ดเทพโจรสลัดด้วยกัน

 

            “อรุณสวัสดิ์ จักรพรรดินี”เขาเอ่ยเสียงเรียบตามวิสัย “ออกมาสูดอากาศรึ”

 

          “เราออกมากะจะหาอะไรทำให้หายเบื่อเสียหน่อย อุดอู้อยู่แต่ในกองทัพพวกผู้ชายเรารำคาญ”เธอตอบออกมาตามตรงไม่มีปกปิด งูยาวเขื่องตัวโปรดขยับเขยื้อนกายเข้ามาอยู่เคียงข้าง

 

          “อย่างนั้นน่ะเอง”

 

          หญิงสาวมองชายร่างโปร่งพยักหน้าก่อนจะเอ่ยปากถามบ้าง “นานครั้งเราจะเห็นเจ้าออกมาเดินแต่เช้า กำลังคิดจะออกไปไหนงั้นรึ...”

 

          “...ยังไม่ได้คิดว่าจะไปไหนน่ะ แต่รู้สึกไม่ค่อยดีเลยตื่นเช้า—...”

 

          พาราไซท์!

 

          “!!”!!!?”

 

          “ฟุฟุฟุฟุ...ได้ตัวล่ะ...”เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกแฝงความชั่วร้ายเอาไว้เต็มเปี่ยมดังเสนาะกังวานทั่วทางเดิน ทั้งสองร่างสบถทันที— หากร่างกายขยับได้ไม่ต้องนึกว่าพวกเขาคงจะพุ่งเข้าไปกระทืบนกแถวนี้สักรอบสองรอบให้หนำใจสักหน่อย น่าเสียดายที่ครั้งนี้พลาดให้มันจนได้ “อรุณสวัสดิ์ตาเหยี่ยว— และคุณจักรพรรดินีทรงโตแห่งคุจา...เช้านี้ดูเป็นวันที่สดใสสุดๆไปนะ ว่าไหม?”

 

          “โดฟลามิงโก้...” “แก....”

 

          “ฟุฟุฟุ... เช้าๆนี่แหล่ะดี ฉันอยากเห็นตอนพวกเธอสองคนกลายเป็นเด็กจริงๆ”

 

          เพียงขยับปลายนิ้วร่างหนึ่งสาวหนึ่งชายก็หมุนตัวเดินออกไปจากศูนย์บัญชาการด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวทันที “ขอให้สนุกกับวัยเด็กล่ะ— ฝากสวัสดียัยเด็กหัวชมพูด้วยนะ ฟุฟุฟุ”

 

 

 

            นั่นคือสาเหตุสุดทุเรศที่ทำให้ร่างเล็กๆสองร่างนี้ต้องกลับมาเป็นเด็ก “หึยยยย เราจะกลับไปกระทืบเจ้านกนั่น!” แฮนค็อกเริ่มกระทืบเท้ามีน้ำโหทันทีพร้อมกับกระชับเสื้อตัวเองให้มิดชิด

 

            เอ่อ ชื่อเขาก็เป็นนกนะ... มิฮอว์คที่อยู่ข้างกันแอบคิดเงียบๆ โดยส่วนตัวถ้าหากตอนโตว่าเขาเป็นคนเงียบพูดค่อนข้างน้อยแล้ว ตอนเด็กของเขาแทบจะไม่มีอะไรหลุดออกมาจากปากเลยก็ว่าได้

 

            “มิฮอว์ค เรารีบกลับเข้าข้างในกัน!ไปหาทางบีบคอไอ้เจ้าบ้านั่น”

 

            ได้แต่พยักหน้าเออออตามใจไปก่อนพร้อมกับใช้เสื้อตัวเองแค่ตัวเดียวปกคลุมร่างกายเอาไว้— ไม่ลืมที่จะหอบส่วนที่เหลือและดาบเล่มสำคัญกลับเข้าไปพร้อมกับจักรพรรดินีสาวด้วย

 

            พลันเมื่อลากสังขารเข้ามาจนพบหน้ากับเซ็นโงคุเท่านั้นแหล่ะ “โอ้พระเจ้า... เรื่องปวดหัวมาอีกแล้ว”

 

 

 

            “ฟุฟุฟุ พูดเรื่องอะไรเหรอ ฉันไม่รู้เรื่องนะเนี่ย”

 

            “อย่ามาตอแหลนะยะ!!!”

 

            ไม่นานหลังจากนั้นเซ็นโงคุก็หาผ้าผ่อนมาเปลี่ยนให้กับเด็กๆ(แน่นอนว่าซึรุจัดการเรื่องแฮนค็อกให้)เขาก็พาทั้งคู่มายังลานที่พวกคุมะอยู่ ตอนนี้เด็กสาวในชุดเรสสีพีชก็ขึ้นไปยืนบนหัวงูยักษ์ของเธอยืนจ้องหน้าเสี่ยใหญ่ขนนกชมพูอย่างเอาเรื่อง โทษฐานใช้พลังของผลปิศาจ ท่าพาราไซท์ที่มีความสามารถในการควบคุมร่างกายคนบังคับทั้งคู่เดินอาดๆออกไปรับคำสาป

 

            ซึ่งแน่นอน ไอ้นกตอแหลก็ทำหน้าไม่รู้เรื่องไป “ตอแหล— เหรอ? ใช้คำหยาบคายจังน้องสาว อย่าทำตัวเป็นเด็กแพ้แล้วพาลสิจ๊ะ ใครๆก็เห็นเธอสองคนเดินออกไปข้างนอกกันเอง ดวงซวยไปโดนเด็กหัวชมพูนั่นแตะโดนตัวแล้วมาโทษผู้ใหญ่แบบนี้ ผู้ใหญ่สะเทือนใจนะ”

 

            “ยี้...สะเทือนใจ”แฮนค็อกทำหน้าเหยเก

 

            “หน้าโคตรเชื่อถือได้เลย ไอ้นกเชี่ย...”คร็อกโคไดล์เสริม

 

            “ด่าไปก็ทำไอ้เหม่งเถิกนั่นสะเทือนไม่ได้หรอกน่ะ”โมเลียพูดเพลียๆ

 

            “เหม่งเถิก!”

 

            ฉึก...

 

            ........................

 

            .............

 

            คำย้ำและฉายาใหม่ที่เด็กเปรตของกลุ่มคิดได้ทำให้ทุกคนเพิ่งสังเกต มิฮอว์คถึงขั้นหลุดปากย้ำฉายานั่นปักฉึกเข้ากลางกบาลร่างสูงแทบสะอึก... เอาล่ะสิ รู้จุดอ่อนไอ้นกจังไรนี่แล้ว

 

            “คุฮ่าๆๆๆๆ มิสเตอร์ดองกีโฮเต้ถึงขั้นสะอึกเลยเหรอ โถ ไม่ต้องห่วงนะลุงเหม่งเถิก!เด็กๆเค้าล้อเพราะเค้าเป็นห่วงว่าไอ้ที่เถิกอยู่มันจะกลายเป็นล้านเท่านั้นเอง!”

 

            เด็กๆฮาครืนล้อเลียนกันทันที “ตายแล้ว นกเหม่งเถิกทำหน้าเจ็บแค้นขนาดนั้น น่าๆ เดี๋ยวเด็กๆโอ๋เอ๋ให้น้าลุงน้า คิกๆๆๆ”เสียงเจื้อยแจ้วหัวเราะคิกคักนี้เป็นของแฮนค็อก

 

            “เคี้ยกๆๆๆๆ โหๆ หน้าแดงไปถึงเหม่งแล้วแน่ะ!”หน้าที่ทับถมยกให้โมเลีย

 

            อีกสองคนที่เหลือ— จิมเบย์กับมิฮอว์ค— อุดปากเงียบ พยายามจะไม่หลุดขำออกมาให้เห็นเพราะเริ่มสังเกตคิ้วของร่างสูงโย่งกระตุกรัวยิก หากมโนภาพขึ้นอีกหน่อยจะพบว่าโดฟลามิงโก้ถึงขั้นควันออกหูกันเลยทีเดียว ท่านจอมพลแห่งกองทัพเรือซึ่งอยู่ใกล้ๆเห็นแบบนั้นเข้าก็เหงื่อตกหลบฉากออกมาอย่างด่วน

 

            ห่วงชีวิตตัวเองให้รอดก่อนดีกว่า นั่นคือสิ่งที่เขาคิดในใจเงียบๆ

 

            “พาราไซท์!!”

 

            “!!” “ชิบฉ่อย!” “ร่างทราย!!”

 

            คนที่หลบพาราไซท์ไม่พ้นตอนนี้ได้แก่แฮนค็อก โมเลีย มิฮอว์คและจิมเบย์ที่โดนลูกหลงไปด้วย ส่วนเจ้าคนที่มีพลังสายโลเกียนั้นยังสลายร่างหนีสายด้ายนั่นทัน เด็กชายหาที่กำบังอย่างดีเพื่อตั้งบังเกอร์(?)สู้กับกองทัพใต้อาณัติของนกขนชมพูจิตหลุด

 

            ฝ่ายผู้ใช้ด้ายควบคุมนั้นฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ คิ้วยังคงกระตุกยิกพร้อมกับเส้นเลือดที่ปูดโปนขึ้นมาบนหน้าผาก “แหม เด็กๆ...ผู้ใหญ่ไม่เคยสั่งสอนงั้นสิ— ว่าอย่า ตบหน้าตัวเอง น่ะ”

 

            เพี๊ยะๆๆๆๆๆๆๆ!!!!

 

            “โอ๊ยยยยยยยย” “ว้ายยยยยยยย” “อุ้กกกกกกกกกก”

 

            นับเป็นการลงโทษที่โหดและพิสดารสุดติ่ง เมื่อปลายนิ้วยาวเกินงามนั่นขยับมันก็บังคับทำให้ร่างเล็กๆของเด็กสี่คนตบหน้าตัวเองรัวป้าบๆ เกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังถี่ยิบจนน่าสยอง— แต่ในสายตาคนบังคับนั้นถือเป็นความบันเทิงชั้นเยี่ยม และมันก็เป็นวิธีปกติที่เขาใช้ลงโทษเด็กๆในแฟมิลี่ด้วย...

 

            จระเข้ทรายตัวน้อยหน้าซีดจนแทบเป็นกระดาษ เขยิบกายหนีเข้าไปหลบหลังเงาพี่หมีใหญ่ทันที ไอ้นกโรคจิตนี่แม่ม...

 

            กระทั่งแก้มแดงเถือกกันไปเป็นแถบแล้วเสี่ยใหญ่จึงหยุดมือให้พวกเขาได้เจ็บชากันพักหนึ่ง “เอาล่ะ ลงโทษไปสี่แล้ว เหลืออีกหนึ่ง...”

 

            “ไอ้นกจิตหลุด เอ็งอย่า...”ลอบกลืนน้ำลายเอื้อก...

 

            “อะไรนะ อย่าหยุด? โอ้ เป็นเด็กดีนี่ยอมรับการลงโทษแบบนี้ ฟุฟุฟุ”

 

            “ไอ้เถิกโว้ยยยยยยยยยยยย!!!!!!”ตะโกนร้องพร้อมกับสลายร่างเป็นทรายหนีแส้ด้ายที่ฟาดเฉียดไป เอาล่ะเว้ยทีนี้มันเคลือบฮาคิกะให้เขาเลือดออกสลายร่างไม่ได้ เกิดโดนบาดเข้าก็โดนจับ สนุกล่ะ!(ประชด)

 

            โดฟลามิงโก้หัวเราะเสียงทุ้มต่ำกดดันขณะที่ปล่อยสายด้ายพุ่งไปตามเด็กชายที่ลอยไปลอยมาด้วยร่างทรายไม่ลดละ— ขณะนี้คุมะก็ไม่มีความคิดที่จะช่วยหรือห้ามแล้วเสียด้วย เจ้าตัวก็เลยนั่งเฉยๆในจุดที่หลบวิถีด้ายพ้นอ่านไบเบิ้ลต่อเงียบๆ

 

            หลบแล้วหลบอีก ทำอย่างไรก็จับเจ้าหนูร่างทรายไม่ได้เสียทีจนเริ่มหงุดหงิด “พาราไซท์!”

 

            “เหวอ!” “ว้าย!”

 

            ใช้พลังของการเชิดตุ๊กตาอีกครั้ง พาราไซท์ควบคุมร่างของมิฮอว์คและแฮนค็อกให้ลุกขึ้น พุ่งตัววิ่งเข้าหาคร็อกโคไดล์ด้วยความเร็วที่เรียกได้ว่าไม่แพ้ตอนโตเลยทีเดียว— อาจเพราะทั้งคู่มีพลังจากฮาคิตั้งแต่เด็กล่ะมั้ง— พลันเมื่อประชิดตัวมิฮอว์คก็ฉุดดาบไม้ข้างเอวฟาดคลื่นดาบเป็นแนวยาวเฉียดเด็กจระเข้ไป

 

            โครม!!

 

            “เฮ้ย! ไอ้เหยี่ยว!จะฆ่ากันเรอะ!!”

 

            ไม่ปล่อยให้บ่น แฮนค็อกใช้เรียวขา(ที่เล็กลงไปอย่างหนัก)ฟาดใส่ร่างของเพื่อนร่วมรุ่น?อีกต่อ “เพอฟูม เฟเมอร์!!” หมุนควงกลางอากาศพร้อมกับใช้พลังของผลปิศาจหมายจะให้จระเข้ทรายกลายเป็นหินมันตรงนั้น

 

            งานนี้จะรอทำมะพร้าวอะไร หลบเซ่!! “เชี่ย!”

 

            แทบหงายหลังหนีไม่ทัน ฮาคิเมื่อกี้ถ้าฟาดเต็มคอเขาอาจจะหักมันเลยก็ได้! ร่างทรายดีดตัวเองขึ้นบนอากาศ— โดยไม่ทันระวังตัวกับคนที่โดนควบคุมที่เหลือ

 

            “คาราเต้เงือก!!”

 

            ซ่า!! เพราะลอยตัวกลางอากาศจึงเคลื่อนไหวไม่ค่อยได้ดั่งใจ น้ำทะเลจากใกล้ลานฝึกพัดสาดขึ้นมาจนร่างเล็กจ้อยกระเด็นโครมไปไกล นึกสบถด่าไอ้มนุษย์เงือกบ้าที่โดนนกเฮงซวยนั่นควบคุม ก่อนจะโดนร่างใหญ่โย่งของโมเลียที่รออยู่จับตัวเองห้อยหัว “แค่กๆ!”

 

            “ฟุฟุฟุ โดนแน่ เจ้าเข้เวรเอ๊ย—...”

 

            แกร๊ก! ปังๆๆๆๆ!!!

 

            “เหวย!?”ลืมไปเสียสนิทว่าปืนพกของมันมีไว้เพื่อการนี้ เด็กชายหัวดำแม้จะตัวเปียกชุ่มโชกแต่ก็ไหวตัวทันพอที่จะไม่ทำให้รังปืนและกระสุนของปืนเปียกน้ำ มันยังพอยิงได้แล้วเขาก็ยิงมันซะให้หมดแม็กกาซีนเลย

 

            กระสุนบางลูกเฉียดเข้ากับตัวโดฟลามิงโก้ทำให้อีกฝ่ายตกใจ มากพอที่จะปลดพันธนาการของโมเลียให้ปล่อยตัวเองก่อนจะวิ่งไปตั้งหลักหลังบังเกอร์(...)ทันที

 

            “หนอยแน่ะ แก...เจอดีแน่!”

 

            เสียงโครมครามยังดังต่อไปไม่หยุดจนพวกคนในศูนย์บัญชาการกองทัพเรือชักอยู่ไม่สุข ลำบากหญิงชราแห่งกองทัพต้องออกมาห้ามมวย “พวกเธอ!!!เล่นบ้าอะไรกันน่ะหา!!”

 

            “หา อะไรกันยายซึรุ ฉันแค่กำลังลงโทษเด็ก— ...”

 

            “ซาบรู— ...”ตอนนี้เจ้าเด็กชายจระเข้เห็นจังหวะจะใช้พายุทรายใส่แล้ว

 

            แต่ก็ต้องโดนหยุดไว้ทันที ผั่วะ!!เป๊งงง!! กระทะเคลือบฮาคิกับถาดสังกะสีถูกเขวี้ยงมาเต็มหน้าทั้งคู่อย่างแม่นยำและรวดเร็วไม่ทันตั้งตัว— ยังไม่จบแค่นั้นเมื่อยายแก่แสดงฝีมือการซักล้างใส่พวกเขาทั้งคู่จนเอาไปตากบนราวตากผ้าสะอาดเอี่ยมอ่องเลยทีเดียว

 

            “หัดทำตัวเป็นเด็กดีกันซะมั่งได้ไหม!!หา!!”

 

            “คะ ค้าบ...”สองเสียงตอบแผ่วๆ

 

            “ให้มันชัดเจน!!!

 

            “คร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!!!!!!O A Q!!!”

 

 

 

            คืนนั้นเลยต้องลำบากพวกเด็กสี่คนมานั่งกลั้นใจอดทนทายาแก้บวมช้ำที่แก้มกันขนานใหญ่ อีกหนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่โดนลงโทษอดอาหารค่ำของกองทัพแถมยังต้องนั่งคุกเข่าหน้าห้องโดยมีหินไคโรวางทับตักอีกต่างหาก— ไอ้ตัวโดฟลามิงโก้นั้นพอทนไหวแต่ตัวคร็อกโคไดล์น้อยนั้นปวดแข้งปวดขาจนเข่าแทบจะพังอยู่แล้ว

 

            “ชิ ยายแก่ซึรุนี่ก็ร้ายจริงๆ— วันแดงเดือดหรือไง”

 

            “หุบปากไอ้นกจังไร ฉันยังไม่อยากโดนเพิ่มหินอีกก้อน”เด็กน้อยสบถด่า

 

            “จะบอกให้นะ ฉันยังมีแรงเอาหินเวรนี่ออกจากขาไล่เตะนายอยู่”เจ้าของแว่นสีไลลิคคิ้วกระตุก

 

            “ฉันก็เอาออกได้เหมือนกัน— ....”

 

            โครกกกกกก เสียงโหยหวนประท้วงกับร่างกายของทั้งสอง ไม่เพียงแค่นั้นมันยังดังพอที่จะทำให้ทั้งคู่ได้ยินอีกต่างหาก— เด็กชายหน้าแดงหันหน้าหนีพร้อมกับรีบนวดขมับ ส่วนเจ้านกชมพูร่างโตนั้นเงยหน้าท้อแท้ชีวิตพลางลูบหน้าเช่นกัน

 

            อดข้าวเย็นนี่มันทรมานชะมัด— ถึงจะทั้งคู่จะเคยอดอยากปากแห้งมาก่อนก็เถอะ แต่การใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาหลายปีทำให้ร่างกายมันลืมความทรมานเหล่านั้นไปเกือบหมดแล้ว

 

            จระเข้ทรายถอนหายใจกับตัวเอง นั่นสินะ...เขาจำได้ว่าเขาเก็บขนมไว้ในกระเป๋ากางเกงด้วย คาดว่าจะเป็นช็อกโกแลตไม่ก็เวเฟอร์สักอย่างที่หยิบมาจากห้องพัก มือเล็กๆล้วงกระเป๋าหาทันที

 

            และใช่ มันคือเวเฟอร์ช็อกโกแลตแท่งขนาดยาวเท่าฝ่ามือเด็กน้อย...ไม่รอช้า มือจับซองขนมพร้อมกับใช้ฟันกัดมุมหนึ่งของซองฉีกมันออก— ที่ทำแบบนี้เพราะเขามีมือข้างเดียว— ก่อนจะงับปลายเวเฟอร์ช็อกโกแลตหักครึ่งหนึ่งเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

 

            เหลือบมองข้างตัว เขาเห็นเจ้านกนั่นแอบมองมาเหมือนกัน— แต่คงไม่อยากเสียหน้ามาขอเขาหรือออกแรงให้เหนื่อยฟรีๆมาแย่งของไร้สาระนี่...

 

            แต่ไอ้สีหน้าขัดใจเป็นเด็กแบบนั้นก็ตลกดี เขายอมให้ครั้งนึงละกัน... กึก...

 

            “หือ...?”

 

            “อ่ะ...”เจ้าเด็กผมดำพูดพลางยื่นแท่งเวเฟอร์ให้ แต่ก็ไม่ยอมหันมามอง “มันมีคาราเมล— ของเลี่ยนๆฉันกินไม่หมด แกเอาของเหลือไปกินแล้วกัน...”

 

            “...ฟุ...”

 

            มือหยาบรับขนมที่เหลือครึ่งหนึ่งมาจากมือเล็กๆนั่นก่อนจะเอาใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อย “ท่านเซอร์บทจะเป็นเด็กดีก็ทำได้นี่หว่า...”

 

            “ถ้าไม่หุบปากแกคายมันทิ้งเลยนะ ไอ้บ้า...”

 

            และเพราะเวเฟอร์แท่งนั้นทำให้พวกเขารอดตายจนหมดชั่วโมงลงโทษ ถือเป็นการสงบศึกโดยสันติ...





-------------------------------------------------------
เสี่ยนกนิสัยไม่ดี555555555555555
แต่ไม่ต้องห่วง โดนเด็กรังแกเรียบร้อยแล้วล่ะนะ!5555555555
มาลงเพื่อต๊ะไว้สำหรับวันหยุดนี้ค่ะ^[+++]^)
ตอนต่อไปอยากให้ลงรูทไหนบอกได้นะคะ

กด 1. อยากตามรูทมัลโก้ต่อจัง!
กด 2. อยากอ่านรูทนี้แหล่ะ เด็กๆกวนโอ๊ยมว๊าก!
กด 3. อยากอ่านรูทหมอลอว์ อยากเห็นเสี่ยและโคร่าจังรั่วๆ!
กด 4. อยากอ่านรูทแรร์ ดอฟฟี่เค-- //แค่ก
กด 5. คิดรูทใหม่ออกมาเลย! (มันไม่น่าง่ายขนาดนั้นนะคะ ฮา)

เท่านี้แแหล่ะค่ะ บ๊ะบาย>3<)

 


*มาอีดิธเพิ่มนิดหน่อยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #287 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 23:01

    5555 เสี่ยโดนเด็กล่อ

    #287
    0
  2. #281 c p nine (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 18:17

    ฮาเหม่งเถิก กับ กะทะเคลือบฮาคิ 55555555+

    #281
    0
  3. #275 Fairy sky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 07:42
    เหม่งเถิก // ก๊ากๆๆๆๆๆๆ

    กด1 ค้า อยากอ่านมัลโก้เอส นิยายคู่นี้หายากมากๆ
    #275
    0
  4. #161 mild (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 21:42
    กด 2 คร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #161
    0
  5. #129 Killer02 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 21:46
    กด 3 อยากเห็นดอฟฟี่กับโคราซอนรั่วๆ 555555
    #129
    0
  6. #121 korumi_toy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 13:11
    กดอันไหนดีอ่ะ เลือกไม่ถูกเลย (ฟิคเด็กๆก็น่ารักดีอ่ะ.... ฟิคพี่มาร์เค้าก็คิดถึงมากมาย ฟิคนุ้งลอว์ไม่ได้อ่านมานานแล้วอ่ะ ...... ดอฟฟี่เคะน่าอ่าน.... อันใหม่ก็ดีอ่ะนะ)
    งั้นผลสรุปก็กดเอาทุกอันไปเลยคร้าาาา 
    สู้ๆนะค่ะไรต์ จะคอยเชียร์-3-😄😄😄😄
    #121
    0
  7. #120 korumi_toy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 13:11
    กดอันไหนดีอ่ะ เลือกไม่ถูกเลย (ฟิคเด็กๆก็น่ารักดีอ่ะ.... ฟิคพี่มาร์เค้าก็คิดถึงมากมาย ฟิคนุ้งลอว์ไม่ได้อ่านมานานแล้วอ่ะ ...... ดอฟฟี่เคะน่าอ่าน.... อันใหม่ก็ดีอ่ะนะ)
    งั้นผลสรุปก็กดเอาทุกอันไปเลยคร้าาาา 
    สู้ๆนะค่ะไรต์ จะคอยเชียร์-3-😄😄😄😄
    #120
    0
  8. #118 judal (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 21:56
    หมอคือดีค่าาาาา
    #118
    0
  9. #117 kam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 16:36
    กด2 ค่า

    หนุกม้วกกก
    #117
    0
  10. #116 Yui-ya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 14:45
    โอ้ย!!! โดนกับหมดแล้วง่า เหลือดอฟฟี่คนเดียวแล้วนะ // ไม่อยากคิดสภาพตอนโดนชำระแค้น 555
    วัยเด็กๆใสๆน่ารักกันเนอะ อยากกอด!!!! รีบๆกลายเป็ฯเด็กซะ ดอฟฟี่ จะได้เถิกน้อยลง (รึเปล่า?)
    กดอะไรดี เลือกไม่ถูก // จิ้มหมดได้มั้ย?? 555 ... จิ้ม 2 กับ 3 ไปก่อน... แต่ 1 กะ 4 ก็อยากอ่านง่า >< [มี 5 ด้วยก็ดีนะ ฟฟฟ]
    #116
    0
  11. #114 Ayo'z Premmii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 13:59
    กด2ค่ะชอบที่ซู้ดดดดดดดดเลยป๋าถูกแกล้งเนี่ย >< ขอกดเพิ่มเป็น4ด้วยนะคะพอดีโลภมากไปหน่อย ._.


    #114
    0
  12. #113 torao *[]* (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 19:33
    คิดถึงลอว์จัง>//<กด3รัวๆ  
    #ดอฟฟี่เป็นสายให้บอนนี่เหรอนั่น - -???
    #113
    0
  13. #111 Sorasora24 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 15:54
    อยากจะกด 2 เพราะเด็กๆน่ารักแต่ก็ต้องอดทนไว้

    เพราะงั้นกด  1  ค่ะ  คิดถึงมาร์โก้แล้ว -/////-
    #111
    0
  14. #110 Title Title (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 14:38
    ยายท่านโหดจริ๊ง!!! กด 1น่ะเออ
    #110
    0
  15. #109 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 13:41
    มิฮอว์คของเก๊าน่ารักที่ซู้ดดดดดดดดดดด ยอมแล้วทูนหัวอยากได้ผชคนนี้ๆๆๆๆๆ เปนเด็กก้เอาาา 55 เสี่ยตอนนี้จิตมากเปนค.บันเทิง ที่จิตมากๆ 55555 กด 1ค่ะ!!!!!!!!!!!!!!!! คิดถึงสัปปะรดคุงมากกกกกกกกกกกก บาดเจ็บแค่ไหนให้เอสช่วยรักษาไหมมมมม
    #109
    0
  16. #108 •Deuculia• (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 13:29
    โอ๊ยยยย ทำไมต้องน่ารักขนาดนี้ด้วยคะนุ้งเข้!! >< มาอยู่กับพี่เถอะน้อง(...) เสี่ยเอ๊ยยยย -.- ไม่ยอมแพ้แม้กระทั่งเด็ก55555...ปรบมือให้โมเลียคุงรัวๆกับ "เหม่งเถิก" เยี่ยมยุทธ์มากไอ่หนู--- #โดนพาราไซต์ตบหน้าหนักมาก.... //กด 3 รัวๆๆๆ *-*
    #108
    0