[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 16 : [What If]7(เด็ก)เทพโจรสลัด โจมตี!— (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    12 พ.ค. 58

[What If…]7(เด็ก)เทพโจรสลัด โจมตี!— (Jimbei+Moria)

 

            วันนี้เป็นวันที่สองหลังจากเหตุการณ์คร็อกโคไดล์ถูกเปลี่ยนให้เป็นเด็ก

 

            ตอนนี้ทุกคนต่างไม่รู้ว่าจะสืบสาวสาเหตุจากที่ไหน ได้แต่หลับตาสุ่มเดินหาไปทั่วท้องถนนตั้งแต่บ่ายเมื่อวานจนถึงเช้าตรู่ของวันนี้นั่นแหล่ะ

 

            จิมเบย์เองก็เป็นหนึ่งในคน...มนุษย์เงือก ที่ออกมาตามหาเบาะแสเด็กมือซนตั้งแต่เช้าตรู่อย่างตั้งอกตั้งใจ เมื่อคืนวานเขาตั้งใจจะใช้แมลงสื่อสารติดต่อไปหาพ่อหนวดขาวถึงความล่าช้าที่เกิดขึ้นจนไม่สามารถไปหาที่นิวเวิล์ดได้ทันกำหนดการแต่ก็ดันเจอซึรุเข้ามาไหว้วานเขาซะงั้น...

 

            เรื่องก็คือ...

 

 

 

            “อะไรนะ...? ให้เอาทั้งซิกก้าแล้วก็หนังสือออกมา?”

 

          ใจแรกฟังก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อหูเท่าไหร่ แมลงสื่อสารที่ว่าจะใช้ติดต่อหนวดขาวก็ดันเผลอปัดเข้าซอกโต๊ะเพราะความตกใจที่ทหารเรือหญิงผู้นี้เปิดประตูพรวดเข้าห้องของเขา “แล้วทำไมไม่ไปเอาออกมาเองล่ะ มาไหว้วานฉันทำไมกัน?”

 

          “พอดีว่าฉันต้องลงไปกับเจ้าการ์ปไม่ให้เขาก่อเรื่องระหว่างหาข้อมูลเข้าน่ะสิ”ซึรุ— หญิงชราว่าเช่นนั้นพลางกอดอก “แล้วฉันก็ไม่คิดว่าบางทีตัวเขาจะเป็นเด็กเฉยๆด้วย เห็นจากที่ฟิวส์ขาดเมื่อกี้นี้น่ะ”

 

          นั่นมันก็ใช่ จิมเบย์ทบทวน...โดฟรามิงโก้มักหาเรื่องแกล้งคร็อกโคไดล์ประจำอยู่แล้ว ไม่ว่าจะถึงเนื้อถึงตัวหรือแค่พูดจากแกว่งปากหาส้นเท้าจากที่นั่งฝั่งตรงข้าม ที่คร็อกโคไดล์ทำช่วงแรกๆเจอกันก็มีเรื่องฟาดกันนิดหน่อย แต่หลังจากนั้นก็กลายเป็นว่าทั้งคู่แข่งกันยียวนซะเองทั้งทางตรงและทางอ้อม

 

          ไม่ถึงขนาดใช้ซาบรูส...

 

          “ฉันก็เลยคิดว่า ถ้าไหนๆเขาจะกลับไปเป็นเด็กแล้ว...”

 

          เราก็ควรจะเอาของอีโรติกสปอยล์เด็กพวกนั้นไปทิ้งให้หมดน่ะนะ

 

 

 

 

 

            “อื๋อ...”

 

            เงยหน้าขึ้นมองเงาของร่างใหญ่โตเกินหน้าเกินตาที่เดินผ่านมา “อ้าว นึกจะออกมากับเขาด้วยเหรอ”

 

            “ยัยแก่นั่นน่ะเซ่...”

 

            เจ้าของร่างสูงใหญ่ฟันแหลมเป็นฉลามนั้นไม่พ้นเก๊กโค โมเลีย...หนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดที่ต้องเดินบ่นหน้าเมื่อยออกมาเพราะโดนยายแก่แห่งกองทัพเรือเข้ามาวานกึ่งบังคับให้เขาออกมาช่วยกันหาเบาะแส เขานึกเสียดายเวลานอนจริงๆทั้งที่รู้ๆอยู่แล้วว่าออกมาหาข้อมูลแค่นี้พวกทหารเรือก็ทำกันเองได้แท้ๆ

 

            ไหนจะฝนที่ร่ำๆจะตกมันอีกล่ะน่ะ ยิ่งพายุเข้าแบบนี้ลมก็ยิ่งพัดกลิ่นชื้นฝนมาแรง

 

            “เอาเถอะ มาแล้วก็ช่วยไม่ได้ อย่างน้อยก็มาเดินดูกันรอบนึงดีกว่า”

 

            โมเลียแคะหู “อีกับแค่เจ้าจระเข้ทรายทำไมต้องเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตว้า”

 

            “ก็เพราะว่า— โอ๊ะ!”

 

            ไม่ทันจบประโยคดีชายชาตรีแห่งท้องทะเลก็ดันโดนเด็กตัวกระจ้อยที่ไหนไม่รู้วิ่งเข้าชนเต็มๆจนเจ้าตัวเซไปเลย เด็กน้อยร้อโอดโอยก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้นจนจินเบย์รู้สึกผิดย่อตัวลงไปช่วยจับมือเธอให้ลุกขึ้นมา “เธอไม่เป็นไรนะแม่หนู?”

 

            แต่นั่นแหล่ะที่พลาดอย่างแรงเลย

 

            “หนูไม่เป็นอะไรค่ะ... พวกลุงตัวใหญ่จังเลย”ใบหน้าซีกล่างที่โผล่พ้นจากเงาใต้เรือนผมสีชมพูหวานออกมาเป็นรอยยิ้มที่ดูแสนไม่น่าไว้วางใจ

 

            อยากย่อส่วนกลับไปเป็นเด็กกันไหม?

 

 

 

            “เอาล่ะ ไม่แปลกใจที่พวกเธอก็พลาดนะ”

 

            ซึรุนวดคลึงขมับตัวเองระหว่างมองมนุษย์เงือกน้อย?กับเจ้าเด็กเกรียนหน้าตาพิลึกเก้งก้างอีกคนใกล้ๆ...โดยที่มีคร็อกโคไดล์นั่งกินลูกอม(ที่ตาเหยี่ยวซื้อมาให้)บนตักนักดาบหนุ่มหน้าตายๆกึ่งสมน้ำหน้า “ลืมบอกไปว่ามันหัวสีชมพู”

 

            “ช้าไปแล้วโฟร้ย!!”โมเลียลุกโวยวายกระทืบเท้าปักๆทันที

 

            “หุบปาก”ดีดลูกอมเข้าปากเจ้าคนโวยวายทันทีอย่างไม่คิดสำนึก เล่นเอาผู้ใช้เงาลงไปดิ้นพราดๆบนพื้นเพราะลูกอมติดคอทันที ยังดีที่จิมเบย์พอจะใจดีกับคุมะเข้าไปตบหลังให้เบาๆก็สามารถคายมันออกมาได้

 

            โดฟลามิงโก้เอาแต่นั่งหัวเราะมองพวกเพื่อนร่วมตำแหน่งกลายเป็นเด็กไปทีละคนๆ ฝ่ายแฮนค็อกกับมิฮอว์คไม่ได้ยินดียินร้ายเหมือนคนอื่นเขานัก เพียงแต่เริ่มแสดงสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา “เหมือนจงใจเลือกพวกที่เป็นเจ็ดเทพโจรสลัดเลยนะเนี่ย”แฮนค็อกเปรย

 

            “ก็นั่นน่ะสิ...”ชายตาเหยี่ยวตอบเบาๆพลางขยับหมวกบนศีรษะของตัวเอง “ตั้งใจจะทำให้พวกเราขายหน้าหรือยังไงก็ยังเดาไม่ได้ล่ะนะ...”

 

            “สรุปแล้วนี่ยังนับเป็นการละเล่นแบบเด็กๆอยู่อีกรึเปล่า ยายซึรุ...”

 

            เจ้าชองเสื้อขนนกฟลามิงโก้ฉีกยิ้มเป็นเอกลักษณ์ระหว่างที่หันมาถามตัวพลทหารหญิงอย่างเยาะเย้ย เจ้าของชื่อได้แต่กลุ้มอกกลุ้มใจ— ยิ่งวันนี้เธอต้องคุมความประพฤติเจ้าพวกนี้โดยไม่มีเซ็นโงคุอีกยิ่งอยากจะไมเกรนกินเอาเสียดื้อๆ ถึงแม้การ์ปจะนั่งหัวโด่ทนโท่อยู่ก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น

 

            ระหว่างที่พวกผู้ใหญ่เครียดกันคร็อกโคไดล์ก็เพิ่งกินลูกอมหมดห่อไปด้วยความเบื่อ เลียนิ้วมือที่ยังมีรสจางๆของผลไม้อยู่ตามประสาเด็ก “กลับละ”

 

            “จะกลับง่ายๆเลยเหรอ?”หญิงชราเลิกสนใจคำถามของเจ้าหนุ่มเสื้อฟูฟ่องสีชมพูก่อนจะเบือนหน้ามามองผู้เคราะห์ร้ายรายแรก “ยังคุยกันไม่เสร็จดีเลยแท้ๆ”

 

            “ก็รู้แล้วนี่ไง ว่าหัวสีชมพู”

 

            เด็กชายผมสีดำในชุดคุณชายเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเดินออกไปทางประตู “ที่เหลือก็สุดแท้แต่ความสามารถของพวกโง่ๆที่เหลือแหล่ะว่าจะหาไอ้เด็กนั่นได้หรือหาไม่ได้”

 

            “ด่าพวกที่ตามหาว่าโง่อย่างนี้ก็เท่ากับว่านายน่ะโคตรโง่เลยน่ะสิ คร็อกจัง...ไปให้เขาสาปรายแรก”เจ้าโดฟลามิงโก้เยาะเย้ยแซะแซวตามประสาคนปากหมา

 

            ปึด!

 

            “เดี๋ยวๆๆ!อย่าใช้พายุทราย—...”ซึรุกับการ์ปลุกพรวดจะห้ามเมื่อเห็นไอละอองทรายลอยออกมาจากมือของเด็กชายคร็อกโคไดล์

 

            “ซา— ...”

 

            “คาราเต้เงือก!”

 

            ซ่า!!! น้ำทะเลสาดเข้ามาแทนพายุทรายเสียแล้ว เล่นเอาคนตัวเล็กกว่าปลิวไปตามกระแสน้ำพร้อมกับร้องเสียงหลง ไม่รวมพวกผู้มีพลังที่เหลือที่ต่างหลบกระแสน้ำทะเลกันให้วุ่นอีก “ฟู่ว...ใจเย็นๆก่อนสิคร็อกโคไดล์!”

 

            ขอคืนคำพูดนั้นให้แกเลยเฟ้ย! โวยวายลั่นในใจอย่างหงุดหงิดแต่ตอนนี้ตัวเขาหมดแรงโดยสิ้นเชิงเพราะโดนน้ำเข้าเต็มเปาแบบหลบไม่ทัน ยิ่งร่างเด็กยิ่งเป็นภาระอีกอย่างหนึ่งคือ ต่อให้ตอนโตฝึกร่างกายมาเก่งกาจแค่ไหนแต่เมื่ออยู่ร่างนี้พละกำลังและความถึกแทบเป็นศูนย์

 

            “ฟุฟุฟุ ดูทำเข้า...คร็อกจังเลยนอนพะงาบๆเลยนะเนี่ย”เจ้านกชมพูหัวเราะเสริม

 

            “ไปตายซะ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกไอ้นกไร้สมอง”

 

            ระหว่างที่กำลังจะฉะฝีปากกันอีกยกมิฮอว์คก็เลี่ยงออกมาคว้าตัวเจ้าเด็กที่นอนตาย?อยู่บนพื้นขึ้นมาได้เสียก่อน “เดี๋ยวจะจัดการเสื้อผ้าให้ใหม่แล้วกัน เลิกฉะกันได้แล้ว...”

 

            “จิมเบย์!เจ้าเกือบทำชุดแสนสวยของเราเลอะคราบเกลือทะเล!”มีเสียงแฮนค็อกโวยวายเป็นฉากหลัง

 

            “ฟุฟุฟุ ตาเหยี่ยว เดี๋ยววันนี้ฉันเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้— ...”

 

            ความพลาดของเจ้าพ่อเสื้อชมพูมาถึงจนได้ “งั้นโดฟลามิงโก้ เธอดูแลจิมเบย์กับโมเลียซะ”ประกาศิตของซึรุดังก้องห้องประชุมให้ได้ยินโดยทั่วกันก่อนจะเดินออกไปตามทหารหนุ่มที่เข้ามารายงานเรื่องใหม่เมื่อกี้ “อย่าทะเลาะกันเชียวล่ะ เรื่องนี้ยังไม่จบพวกเธอทุกคนไม่ต้องกลับประเทศตัวเอง”

 

            ปึง...!

 

            ...กริบกันยาวๆ...

 

            “เฮ้ย!? แล้วทำไมเจ้านกชมพูมันต้องมาดูแลข้าด๊วยยยยยยย!!?”โมเลียได้สติก็ร้องคนแรก

 

            “ฉันสิต้องถามว่าทำไมฉันต้องดูแลไอ้ตัวหน้าโง่อย่างพวกแกสองตัวด้วย!!?”ร้องตอบอย่างเคืองสุดฤทธิ์ไม่แพ้กัน

 

            “เจ้าบอกเองนะว่าจะเป็นพี่เลี้ยงเด็ก”จักรพรรดินีสาวทวนคำให้ฟังกันชัดๆ เล่นเอาเจ้าเสี่ยนกชมพูของเราๆยกมือตบกบาลตัวเองพร้อมกับเส้นเลือดที่ปูดปึดๆขึ้นมา โอเค...เขาพลาด ไม่ต้องย้ำนักได้ไหม แต่ไอ้ที่เขาเสนอตัวเพราะเขาจะแกล้งเจ้าเด็กจระเข้เว้ย!

 

            ตอนนี้เจ้าเด็กที่เขากำลังนึกจะแกล้งก็เริ่มตัวแห้งขยับได้บ้าง หันมองเขาด้วยดวงตาแฝงแววเยาะเย้ย “ดูเหมือนมิสเตอร์ดองกีโฮเต้จะต้องไปเปลี่ยนผ้าอ้อมเด็กซะแล้วล่ะนะ ลำบากหน่อยล่ะ คุฮ่าๆๆๆๆ”

 

            “แก๊!!!??”ทั้งเด็กชายโมเลียทั้งเสี่ยใหญ่เมืองไกลโดฟลามิงโก้แทบพร้อมใจกันพุ่งเข้าไปหักคอเด็กโดยไม่สนใจว่าใครเป็นคนที่อุ้มเด็กนั่นไว้แม้แต่น้อย

 

            ตาเหยี่ยวเคลื่อนไหวรวดเร็วชิงวิ่งออกทางหน้าต่างไม่ให้พวกเขาตามกัดหัวทันหวุดหวิด...

 

            “ไอ้เข้!!ไอ้เหยี่ยว!!กลับมาให้ลงโทษเดี๋ยวนี้เลย!!

 

 

 

            “ลำบากฉันอีกแล้ว”

 

            “ใครให้แกหิ้วฉันไว้ล่ะ ปล่อยฉันลงไปซัดเจ้านกสมองหายนั่นก็จบแล้ว”

 

            เด็กหนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งนั่งเถียงกันอยู่นอกศูนย์บัญชาการกองทัพเรือ โดยหลังจากที่ส่งคร็อกโคไดล์— จระเข้ทรายปากจัดร่างเตี้ยก็รีบไสหัวเข้าไปอาบน้ำให้หายจากคราบเกลือทะเลที่เริ่มเกาะทันทีพร้อมกับชุดตัวใหม่ในสไตล์คุณชายเช่นเดิม จากนั้นก็โดนมิฮอว์คหิ้วออกมาเดินข้างนอกโดยอธิบายว่าเพื่อหนีโดฟลามิงโก้กับโมเลียที่อาจจะตามมารุมสะกำทีหลัง

 

            ทีแรกพูดไปก็ไม่ยอมออกมาหรอก รั้นจะนอนเอกเขนกอยู่ในห้อง...แต่พอล่อว่าจะพาไปซื้อลอลี่ป๊อบ

 

            ...ก็เลยออกมา...

 

            ที่พลทหารหญิงชราพูดคงเป็นเรื่องจริงอยู่บ้าง นอกจากร่างกายจะกลับไปเป็นเด็ก...นิสัยก็จะกลับไปเป็นเด็กด้วยเหมือนกัน...

 

            “ตะกี้ฉันเห็นเสื้อเชิ้ตชมพูแสบตากับกางเกงเอี๊ยมลายดอกสีขาวไซส์นาย...อยู่ในมือโดฟลามิงโก้”

 

            เสียงแหวะพร้อมกับหน้าขยาดแสดงออกมาชัดเจนทันที ชายตาเหยี่ยวแอบหัวเราะเบาๆแต่ก็ยังคงทำหน้านิ่งเฉยกลบเกลื่อน “เพราะงั้น ถ้าไม่อยากโดนจับเปลี่ยนชุดก็อยู่ข้างนอก ห่างๆเจ้านั่นไว้แล้วกัน”

 

            “ชิ งั้นเดินเล่นก่อนสักสองสามชั่วโมงก็ได้”กอดอกเนือยๆพลางเงยมองคนข้างๆ “แต่ถ้าโดนทำเป็นเด็กอีกคนงานนี้ฉันไม่รับผิดชอบแกหรอกนะ ตาเหยี่ยว”

 

            “ฉันดูแลตัวเองได้ ขอบใจที่เป็นห่วง”

 

            “ห่วงแป๊ะแกสิ ชิ...”หัวเสียสบถใส่ทันที

 

            แล้วพวกเขาก็พากันลงไปเดินเล่นรับลมทะเลจนเกือบค่ำ...ปล่อยภายในศูนย์บัญชาการวุ่นวายกับจิมเบย์และโมเลียร่างเด็กกันไปอย่างยากลำบาก

 

 

 

            “ฝากไว้ผิดคนเห็นๆเลยซึรุ...”

 

            เซ็นโงคุพึมพำหลังเห็นสภาพทะเลาะกันยับเยินของโมเลียและโฟลามิงโก้เมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา ข้าวของในห้องประชุมกระจัดกระจายยิ่งกว่าคราวที่คร็อกโคไดล์ใช้ซาบรูสซะอีก... ลำบากพวกพลทหารน้อยใหญ่ต้องมาช่วยกันเก็บของซ่อมแซมแถมเปลี่ยนมือพี่เลี้ยงมาเป็นบาโธโลมิว คุมะอีกแน่ะ...

 

            “ก็เห็นหมอนั่นเอ่ยปากอาสาของมันเอง”

 

            เธอทำเหมือนกับไม่ได้ทำอะไรผิด ส่วนการ์ปกับเซ็นโงคุต่างพร้อมใจกันกุมขมับ “โอเค...ตอนนี้อยู่กับคุมะแล้ว พอจะดูแลได้ในระดับนึงล่ะนะ”

 

            “เคี้ยกๆๆๆ ให้เจ้าหมีนี่ดูแลตั้งแต่แรกก็จบไปแล้ว”โมเลียกอดอกหัวเราะปนหงุดหงิด

 

            “ฉันน่ะไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ว่าไม่ค่อยอยากให้ทะเลาะกันไร้สาระนี่”จิมเบย์กล่าวเสริมบ้างว่าที่เขาทำทั้งหมดนั้นหวังดีล้วนๆ? แม้ว่าจะทำให้น้ำซัดไปโดนใครต่อใครเขาก็เถอะ...

 

            “นายตอนเด็กนี่จริงจังเกินเหตุจริงๆ จิมเบย์”เซ็นโงคุไม่พ้นพึมพำในลำคออย่างปวดหัวเพลียแรง เขาเปลี่ยนทิศทางจะออกจากห้องรับรองของคุมะเพื่อออกไปทำงานต่อ “เออ ซึรุ— รีบไปทำงานเถอะ แล้วนี่สี่คนนั่นไปไหนซะล่ะ?”

 

            “สี่คนไหน?”

 

            “เคี้ยกๆๆๆ ถ้าไอ้เข้กับเหยี่ยวมันออกไปข้างนอกกัน ส่วนนกฟลามิงโก้มันกลับห้องมัน”เจ้าตุ๊กแกวัยเด็กเอ่ยปากตอบระหว่างหยิบตุ๊กตาไม้ที่ได้มาจากคุมะหักมือหักแขนเล่นเพลิดเพลิน “ส่วนยัยมั่นหน้าของเผ่าคุจาบอกว่าต้องการพักผ่อนอยู่ที่ห้องมั้ง”

 

            “โอเค...”

 

            ตอนนี้อย่างน้อยๆก็รู้ว่าใครไปไหนบ้าง คู่แรกคือคร็อกโคไดล์กับมิฮอว์ค ถ้าไปด้วยกันน่าจะไม่โดนใครที่ไหนรังแก...คนต่อมาโดฟลามิงโก้ ระดับปิศาจปากมากน่ารำคาญนั่นก็คงดูแลตัวเองได้ ส่วนจักรพรรดินีแห่งคุจาแฮนค็อกอยู่ที่ห้องของเธอ คงไม่มีไอ้บ้าหน้าไหนเข้าไปกวนหรอก

 

            เซ็นโงคุสรุป “พวกเธอพักกับคุมะที่นี่แล้วกัน...รบกวนด้วยนะ”

 

            “เข้าใจแล้ว”หมีใหญ่ของเจ็ดเทพโจรสลัดพยักหน้ารับเงียบๆระหว่างปล่อยจิมเบย์เดินไปฝึกคาราเต้ที่มุมห้อง และ โมเลียที่นั่งคัดแยกส่วนนู่นนี่ของตุ๊กตาไม้ไปเรื่อย

 

            แล้ววันแห่งความวุ่นวายก็ผ่านไปอีกวัน...

 

---------------------------------------------------------------------

โดนเปลี่ยนไปอีกสองราย กลายเป็นเด็กโยเยกับเด็กจริงจัง(....)

ขอให้สนุกกันนะคะ ฮาXD แล้วก็ มาตอบคอมเม้นกันเล็กน้อย—

 

@Korumi_toy: ขอบคุณมากๆเลยค่ะ>u<),, ดอฟฟี่คงจะอยากเป็นลมเป็นแล้งรัวๆ5555

@Sorasora24: ดอฟฟี่บอกว่ากำไรงามค่ะ คุ้มค่าดี(...)55555

@Yui-ya: ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ>w<) ส่วนนกน้อยของท่านรอกันอีกซักพักนะคะ กรุบกริบอร่อยแน่นอน(?)

@hello world: ขอบคุณค่ะ ฮา...ส่วนเรื่องไฟล์ไรต์ตอนนี้ได้คืนมาบ้างแล้วค่ะUvU),,

@Sono Chieri: ฮา ดีใจที่ชอบนะคะ!

@Rin Civiear: กำไรค่ะ ลอว์ยอมดูแลเอง ไม่ได้ฉวยโอกาสเลย!(.....)55555555

@Deuculia: เดี๋ยวลอว์ส่งเบโปะไปดูแลแทนก่อน//ไม่ใช่ๆ ฟี่น้อยเค้าไม่สนใจหรอกค่ะว่าใครจะแย่ง มีข้าวเลี้ยงก็พอ 5555

@0memory0: รอสักพักนะคะ เดี๋ยวก็ตัวจิ๋วเหมือนกันแล้ว//ปิ๊งๆ

@ลูฟี่ทำจากอะไรทำไมน่ารัก: เดี๋ยวก็ได้แย่งกันค่ะ ไม่นานหรอก— มั้ง ฮา

@พิ๊กกี้: ขอบคุณค่า จะทยอยๆมาอัพให้นะค้า >w<;

@Torao *[]*: ฮืมมมม จะได้เป็นทหารเรือมั้ยน้า//โดนต่อยไป 5555 รอลุ้นไปก่อนนะคะXD!

@p_ice: ขอบคุณที่สนใจนะคะ! มาอัพต่อให้แล้วค่ะXD!

@~.oOBaM...bAmOo.~: ขอบคุณที่สนใจนะคะ!XD

 

ปล. วันอังคารที่ 12 (วันนี้น่ะล่ะ)นอกจากตอนนี้จะอัพให้อีกตอนนะคะ แต่ตอนเที่ยงๆนู่นมั้ง

 

 

เพราะวันพุธไรต์คีสต้องดิ่งไปเล่นทะเลค่ะ คอมฯบ้าบอคอแตกคงไม่พกไป อาจจะได้แค่สมุดเล่มนึงกับปากกา

กลับอีกทีหลังวันอาทิตย์เลยล่ะค่ะ— กรุบกริบๆรอกันไปก่อนนะคะ;7;

 

ปล.2. ขอบคุณคนที่สนใจเสี่ยนกเคะนะคะ รสนิยมเราไปกันได้ค่ะ—//โดนตบกลิ้ง

 

 

ถ้านึกครึ้มอารมณ์ดีอาจจะลงถี่ๆค่ะ(.......) แต่เพราะเป็นAUแน่นอนว่าเรื่องของยูนิเวิร์สนั้นอาจจะมึนมากๆค่ะ

ปวดตับปวดไตอย่างไรก็คงบอกไม่ได้ล่ะค่ะUvU;; เดี๋ยวจะเอาหมวดเสี่ยเคะไปอัพในสารบัญนะคะ

 

ทั้งนี้ทั้งนั้นขอบคุณทุกคอมเม้นต์มากเลยค่ะ

 

>w<)
   


*มาอีดิธเพิ่มนิดหน่อยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #286 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 22:50

    น้องจะน่ารักเกินไปแล้ววว

    #286
    0
  2. #248 nadiapaopom2004 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 21:30
    นะ น่ารักเกินไปย์แร้ววววววว อร้ายยเสี่ยเข้ตัวน้อยย
    //โดนทรายถล่มบ้าน
    #248
    0
  3. #230 monne starangle (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:19
    นกมาทวงจระเข้จากเหยี่ยวเร้ววววววว
    #230
    0
  4. #199 sec_chan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 22:26
    พี่เหยี่ยว ฉะไหนถึงห่วงน้องเข้ขนาดนั้น ติดบ่วงโชตะหรือคะ มุ้งมิ้งเชียว
    #199
    0
  5. #119 korumi_toy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 12:30
    ชั่งเป็นอะไรที่น่ารักจริงๆ -3- สู้ต่อไปค่ะไรต์
    #119
    0
  6. #115 Yui-ya (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 14:41
    มิฮวอค ความจริงแล้วนายรักเด็กสินะ ดูแลซะดิบดีเลย -w- อุอิ
    เสี่ยนกคะ เสนอตัวเป็นพี่เลี้ยงมันไม่พอหรอกคะ.. เสี่ยไม่เหมาะ อย่างเสี่ยต้องฉุดอย่างเดียว #สายซาดิสม์ 555
     
    #115
    0
  7. #112 torao *[]* (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 17:15
    ฟิคนี้ทำให้เราจิ้นมิฮอร์กกับคร็อกซี่เลยนะ! ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด มีนั่งตักด้วย แถมยังให้ลอลี่ป๊อปด้วย -..-
    #มิฮอร์กเป็นคนดีจริงๆ><

    ป.ล. เราคือ"hello world"นะ //แต่ไปสมัครIDเพื่อมาเม้นเลยนะ55+ 

    #112
    0
  8. #107 •Deuculia• (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 13:09
    ฮาเสี่ยเสนอตัวเป็นพี่เลี้ยงเด็ก5555555 สุดท้ายได้เลี้ยงโมเลียกับจิมเบย์ซะงั้น (อลหม่านจานเด็ดเลยทีเดียว...) อย่างเสี่ยไม่เหมาะจะเลี้ยงเด็กหรอกค่ะ =,.= ...นอกจากเลี้ยงต้อย--- #โดนไล่ฆ่า
    #107
    0
  9. #100 Sorasora24 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 08:10
    อ่า  น่ารักเกินไปแล้วจระเข้ตัวน้อยของแม่ -///- /โดนพายุทรายพัดไปไกล


    #100
    0