[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 12 : [What If]7(เด็ก)เทพโจรสลัด โจมตี!— (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    8 พ.ค. 58

[What If…]7(เด็ก)เทพโจรสลัด โจมตี!— (Crocodile)

 

 

*คำเตือน ฟิคชั่นเรื่องนี้ภายหลังมีการใช้ความรุนแรง?
และเนื้อหามีความหยาบคายระดับสิบ
โปรดใช้จักรยานและมอเตอร์ไซค์(?)ในการรับชม
ขอบคุณค่ะ*










 

            ท้องฟ้าวันนี้ดูจะอึมครึมผิดปกติ คลับคล้ายคลับคราว่าฝนจะต้องโรยตัวลงมาในไม่กี่นาทีนี้แน่...

 

            ในฤดูร้อน อากาศตอนก่อนฝนจะยอมลงมาถือเป็นการรอความเย็นที่ทรมาน...แต่พอหลังจากฝนตกทุกคนก็พร้อมจะเต้นแร้งแต้นกาลืมความน่าเบื่อหน่ายของอากาศก่อนหน้านี้ไปโดยปริดทิ้ง

 

            ยกเว้นเขาน่ะสิ...

 

            ชายในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีแสดมิดชิดผูกผ้าพันคอสีน้ำเงินไว้อย่างผู้ดีเงยหน้ามองฟ้า กางเกงสแล็คสีดำและรองเท้าหนังมันวาวที่ถูกดูแลอย่างดีบ่งบอกถึงฐานะของร่างสูงได้เป็นอย่างดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแหวนที่ใส่ไว้ถึงสี่วงบนมือหยาบที่กำลังลูบคมตะขอสีทองด้านซ้ายอย่างคุกรุ่น

 

            ท่านเซอร์ คร็อกโคไดล์...นั่นคือนามที่ทุกคนรู้จักกันดี...

 

            ชายร่างสูงสันทัดพ่นลมหายใจหนักออกมา หลังการถูกเรียกมาประชุมไร้สาระที่ศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ— ซึ่งท่านเซอร์หนุ่มก็ทำแค่นั่งฟังผ่านหูไปเหมือนฟังหมามันเห่ามันหอนเท่านั้น— เขาก็รีบเดินออกมาจากที่ประชุมเพื่อจะกลับเรือมุ่งสู่อาณาจักรอลาบาสต้า...ที่ๆเขาวางแผนงานบางอย่างไว้

 

            แต่ทันทีที่เห็นเมฆฝนเขาก็แทบบ้า...

 

            ไม่ใช่แค่ว่าจระเข้ทรายอย่างเขาเกลียดน้ำ และ มันทำให้เขาไม่สามารถใช้ร่างโลเกียได้...แต่ที่น่าหงุดหงิดกว่าคือกระแสน้ำและสภาพอากาศแบบนี้ ขืนออกไปไม่เจอพายุก็คงเจอลูกเห็บไปซะฉิบ เรือเขาก็ไม่ใช่จะทนทายาดอะไรนักด้วย...

 

            กองทัพเรือในที่ประชุมก็บอกเหมือนกันว่าเขาสามารถพักที่นี่ได้ชั่วคราวจนกว่าพายุจะสงบ แต่คร็อกโคไดล์ไม่มีเวลาขนาดนั้น แผนหาพลูตันที่เขาวางไว้จะยิ่งล่าช้าถ้าเขายังติดแหง่กอยู่นี่...

 

            เอาวะ...ลองฝ่าไปอย่างน้อยก็น่าจะขึ้นเรือทัน...

 

            แต่ก้าวขาออกไปแค่ข้างเดียวไอ้ฝนเจ้ากรรมมันก็ตกใส่ห่าใหญ่อย่างกับจะก่อม็อบประท้วงเขา

 

            ไอ้ฝนเวร!!

 

            เจอน้ำจนผมเปียกลู่เสียทรงและมาดผู้ดีไปเกือบค่อน แต่ทำอย่างไรได้ในเมื่อฝนนี่มันตกใส่เข้าให้แล้ว...ท่านเซอร์สงบสติอารมณ์แล้วทำท่าจะปึงปังกลับเรือของตัวเองด้วยความโมโหสุดขีด

 

            แต่แล้วแผนการและตารางเวลาของเขาก็ต้องโดนป่วนจน เหี้ยน เพียงเพราะเรื่องเดียว

 

            หมับ!

 

            “หา!?”

 

            เรื่องเดียวเท่านั้น

 

            “ย้อนวัยเด็กไปซะเถอะลุง!”

 

            เสียงฟ้าฟาดอย่างบ้าระห่ำเคล้าไปกับเสียงตะโกนร้องด้วยความช็อคของร่างสูงที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดูหนุ่ม?ขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

            “ฟุฟุฟุฟุ สรุปก็คือ ไอ้ที่เป็นนี่ก็เพราะเจ้าเข้มันโดนคนมีพลังพิเศษแตะตัวสินะ”

 

            ไม่น่าเชื่อว่าจะต้องโดนเรียกรวมตัวด่วนอีกครั้งหลังเกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้น ตอนนี้เหล่า7เทพโจรสลัดต้องมานั่งจ๋องกันถ้วนหน้าในห้องประชุมที่เซ็นโงคุจัดไว้ให้ ซึ่งเจ้าตัวคนเรียกประชุมเองก็มีสีหน้าไม่ต่างเจ้าพวกโจรสลัดในห้องนี้เท่าไหร่นัก

 

            สีหน้ายังไงน่ะเหรอ...?

 

            ...สีหน้าสงสารปนเอ็นดูเด็กน่ะ...

 

            “ไอ้สีหน้าชวนถีบพวกนั้นมันอะไรกันฟะ...”เจ้าของเสียงเล็กจ้อยกัดฟันกรอดอย่างเหลืออดส่งเสียงที่ดูจะน่ากลัวแต่ก็น่าเอ็นดูกว่า(....)ดังเสนาะห้องประชุม

 

            พวกเจ็ดเทพ...ไม่สิ หกเทพต่างพากันกลั้นหัวเราะบ้างไม่ก็หัวเราะปล่อยก๊ากลั่นออกมาบ้างก็มี ทำเอาร่างเล็กที่ตอนนี้นั่งกอดอกฮึ่มฮั่มทำหน้าเหมือนจะกินหัวทุกคนในห้องนี้ต้องหงุดหงิดยิ่งขึ้นไปอีก

 

            ย้อนกลับไปเหตุการณ์ที่เป็นประเด็นเปิดประชุมก่อนหน้านี้ประมาณ 1 ชั่วโมง

 

 

 

            เสียงร้องลั่นมันดังมาจากที่ไหนสักที่ดึงดูดความสนใจของ1ใน7เทพโจรสลัดจอมบงการ แว่นสีไลลิคประกายวาบพลางเลิกคิ้วก่อนจะมองไปตามทางเสียงพร้อมกับลมฝนไหวๆพัดมาทางเสื้อขนนกสีชมพูของเขาให้ขยับ ดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้ สนใจในเสียงนั่นอย่างประหลาด

 

          เอาล่ะสิ ทางนั้นเหมือนเขาจำได้ว่าเจ้าจระเข้ทรายมันเดินไปซะด้วย... ร่างสูงขยับตัวลุกออกไปดูด้วยความไม่แยแสทั้งที่ใจแรกอยากจะนอนขวางโลกมันอยู่ในศูนย์บัญชาการทัพเรือสักค่อนชั่วโมงค่อยออกไป

 

          ระหว่างออกมาก็สบกับที่จักรพรรดินีเธอออกมาเพราะเสียงนั่นเช่นกัน “ได้ยินเหมือนกันสิท่า?”

 

          “ไม่ต้องมายุ่งกับเรา”แฮนค็อกบอกปัดอย่างเฉยชาขณะที่กำลังจะเดินนำไปต่อปล่อยให้โดฟลามิงโก้หัวเราะพร้อมกับรอยยิ้มอันเป็นเทรดมาร์คของเขา

 

          ระหว่างนั้นก็ผ่านห้องมิฮอว์คพอดี เจ้าตัวเปิดประตูครืดเล่นเอาซะสะดุ้งโหยง “เสียงอะไร”

 

          “ฟุฟุฟุ พวกฉันกำลังจะไปดูเนี่ยล่ะ”

 

          “เหรอ”พร้อมกับออกมาเดินอย่างหน้าตาเฉยเหมือนเมื่อกี้ไม่ได้คุยอะไรกัน ฝ่ายทางพี่เบิ้มสามหน่อได้แก่จิมเบย์ โมเลีย และ คุมะเองก็เดินนำไปแล้ว

 

          พวกเขาสอบถามกันเองนิดหน่อย— นี่อาจเรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกที่พวกเจ็ดเทพโจรสลัดคุยกันเยอะที่สุดตั้งแต่ก่อตั้งมาก็ได้— ก่อนจะเป็นอันได้ข้อสรุปว่าไปดูก่อนค่อยว่ากัน เผื่อเจ้าเข้ของเราๆมันไปก่อเรื่องอะไรงามหน้าทหารเรือเข้า

 

          แล้วเมื่อมาถึงก็ต้องหน้าเงิบไปตามๆกัน...

 

          “...หา ยายซึรุ นี่ยายเก็บเด็กที่ไหนมาเลี้ยงเนี่ย เกิดพิสวาทเนื้ออ่อนขึ้นมาเรอะ”

 

          ถือคติงามหน้าอย่าง งานเสือกมีงานแซะต้องมา พอโดฟลามิงโก้เปิดปากก็ฉะหญิงชราแห่งกองทัพเรือเป็นสิ่งแรกตามนิสัยปกติ...แต่นอกจากซึรุจะไม่ถือสาหาความแล้วยังทำหน้าอิหลักอิเหลื่ออ้าปากอึกอักอธิบายไม่ถูกกับเจ้าเด็กตัวเล็กวัยประมาณเพิ่งจะ8ขวบปีได้ในอ้อมแขนของเธอ

 

          พวกเจ็ดเทพทั้งหกคนมองตาม ทำหน้าไม่ถูก... ไม่ต่างจากเจ้าเด็กที่ว่านั่นด้วย

 

          “นี่มัน...เรื่อง...บ้าอะไรกัน...”เสียงที่ยังไม่แตกหนุ่มของเจ้าหนูพึมพำระหว่างมองสภาพตัวเองที่โดนเสื้อเชิ้ตสีแสดตัวโคร่งคลุมปิดทั้งตัวไว้เพียงอย่างเดียวโดยมีหญิงชราอุ้มเอาไว้ พอสำรวจตัวเองจนแน่ใจแล้วว่าไม่ได้ฝันจึงเริ่มแหกปากลั่นทันที “นี่มันบ้าอะไรกันโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!”

 

          “ฟุ...ฮ่าๆๆๆ! คร็อกซี่ตัวเปี๊ยก!คร็อกซี่ร่างเด็กตัวสูงแค่เข่าล่ะ!!”

 

          “หุบปากไอ้นกโง่!”

 

 

 

            “ตอนนี้ยังไงก็ตามนะ...”ซึรุซึ่งเป็นคนรับหน้าที่ดูแลหนูน้อย?คร็อกโคไดล์กล่าว— ใครจะกล้าให้คนอื่นดูแลล่ะ เซ็นโงคุก็ไม่ค่อยชอบเด็ก การ์ปรึก็เดี๋ยวจะทำเจ้าตัววีนระเบิดศูนย์บัญชาการเพราะไปเขกหัวเขา ส่วนเจ็ดเทพโจรสลัด...ส่งไปให้แกล้งเปล่าๆน่ะสิ ดูหน้าตาอยากทรมานเด็กของเจ้าพวกนั้นให้ดีๆซะก่อน(....) “คร็อกโคไดล์ เธอยังไปไหนนอกศูนย์นี้ไม่ได้จนกว่าเราจะหาทางสาวเรื่องคนที่ทำแบบนี้เจอ”

 

            เจ้าเด็กน้อยหน้าตึงทันที ตอนนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพันผ้าพันคอสีน้ำเงินหม่นกับเอี๊ยมสีดำสั้นเหนือเข่า ถุงเท้าสูงสีดำยาวเกือบเท่าชายกางเกงและคัทชูว์หนังอย่างดีสำหรับเด็กคุณหนูสกุลผู้ดี งานนี้ต้องยกความดีความชอบให้ซึรุจริงๆ...ไม่งั้นเขาคงต้องใส่ไอ้ชุดเพี้ยนๆที่โดฟลามิงโก้กับแฮนค็อกยัดเยียดให้ใส่แน่

 

            เพี้ยนๆที่ว่าคือชุดกระโปรง...

 

            ไม่รู้ว่าเอาซีรีบรัมส่วนไหนคิด... “น่าหงุดหงิดชะมัด”

 

            “ก็ดีกว่าต้องเดินดุ่มๆออกไปแล้วโดนพวกข้างนอก— และพวกนี้(ชี้ดอฟฟี่) จับไปแกล้งน่ะล่ะ”เซ็นโงคุอธิบาย เขาพูดถูกแล้ว...เพราะขืนเดินดุ่มๆไปข้างนอกทั้งแบบนี้เจ้าพวกทหารเรือจิตตกที่เกลียดโจรสลัดทั้งหลาย— อาคาอินุ เป็นต้น— ต้องเอาคร็อกโคไดล์ไปถ่วงทะเลทีเผลอแน่

 

            “ฟุฟุฟุฟุ เดี๋ยวสิ ฉันไม่ได้จะแกล้งอะไรเจ้าเข้สักหน่อยนา...”

 

            แหม...ไม่เห็นไอ้ชุดกระโปรงสีแหววนั่นเลยเนอะ แซะดังๆกะให้มันเข้ากะโหลกไอ้นกฟลามิงโก้โง่ผ่านทางสายตาดุๆ...ที่ตอนนี้มันกลมโตกว่าปกติ...ให้มันได้เห็นบ้าง

 

            “แต่ดูจากที่เล่นงานคร็อกโคไดล์แบบนี้แล้ว”คุมะที่เงียบอยู่นานเปรยเบาๆ “เท่ากับว่า ตั้งใจเป็นศัตรูกับพวกเราทุกคนหรือเปล่านะ”

 

            “เป็นไปได้ยาก ถ้าบอกว่าจะเป็นศัตรู— คนทำเรื่องนี้น่าจะฆ่าไปเลยไม่ก็อัดซะยับนะ...”โมเลียให้เหตุผลซึ่งนานๆครั้งจะมีน้ำหนักและไม่ไร้สาระออกมา “แต่ก็เถอะ แบบนี้ไอ้จอมกร่างก็หมดเขี้ยวเล็บไปหลายวันล่ะ เคี้ยกๆๆๆ”

 

            “อยากตายใช่มะ”คิ้วขมวดกันเป็นปมพร้อมกับแง่งใส่อย่างหาเรื่อง

 

            จะเด็กจะโตเจ้านี่มันก็ดุจริงๆ... ทุกคนคิดได้พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “เอ้อ...เข้าข่ายแกล้งให้อายเล่นมากกว่าล่ะมั้ง แบบเด็กๆน่ะ”จิมเบย์เสนอ “ไม่คิดแบบนั้นกันบ้างเหรอ?”

 

            “แกล้งกันแบบเด็กๆ?”โดฟลามิงโก้ทวนคำพร้อมกับมิฮอว์กก่อนจะมโนภาพสมัยเด็กของตัวเอง... แกล้งกันแบบเด็กๆที่ว่าของพวกเขาก็คือ—

 

            “หยุดเลย ไอ้เอาดาบไล่ฟาดกับเอาพลังผลปิศาจจับขึงนั่นน่ะไม่เรียกแกล้งแบบเด็กๆนะ”ตบมุขห้ามไปหนึ่งดอกโดยจอมพลเซ็นโงคุนั่นเอง “ฉันว่ามันก็เข้าเค้าอยู่ล่ะนะ ...ก็เหมือนกับพวกเด็กๆที่ชอบเอาปากกาสีมาเขียนหน้าผู้ใหญ่ตอนนอนแล้วปล่อยให้พวกเขาเดินไปทั่วจนอายปรี๊ดแตกนั่นแหล่ะ”

 

            ทั้งหมดคิดตามไปด้วย จิมเบย์พยักหน้าเช่นเดียวกับคุมะที่เหมือนจะรับรู้ แฮนค็อกเลิกสนใจเรื่องพวกนี้ไปนานพอสมควรเอาแต่คิดว่าเมื่อไหร่การประชุมจะจบ โมเลียเองก็ด้วย...ทางฝั่งมิฮอว์คกึ่งๆจะเข้าใจขึ้นมานิดหนึ่ง... ส่วนโดฟลามิงโก้เลิกสนใจไปแล้ว เอาแต่แหย่เจ้าหนูคร็อกที่นั่งอยู่กับซึรุแทน

 

            “หยุดจิ้มแก้มได้แล้วไอ้นกบ้า...”

 

            “ฟุฟุฟุ”แล้วก็จิ้มไปอีกหนึ่งจึ้ก

 

            “ไอ้นกโง่— ...”

 

            “เอ้าๆ งอนแบบนี้อยากได้ขนมง้อรึเปล่าครับ น้องคร็อก”

 

            ..................

 

            .....

 

            “ไอ้นกตุ๊ด ไปตายซะ!!!!! ซาบรูสสสสสสสสสสส(Sable)!!!!!!

 

            แล้วโต๊ะประชุมกับทุกสิ่งอันในนั้นก็ถูกพายุทรายพัดออกไป...

 

 

 

 

 

            หลังจากนั้นคร็อกโคไดล์ก็ไสร่างตัวเองมานั่งจุ้มปุ้กในห้องรับรองของตัวเอง

 

            เด็กน้อยผมดำเรียบพ่นลมผ่านจมูกดังเฮอะอย่างหงุดหงิดเมื่อต้องคิดว่าตัวเองจำเป็นต้องรออยู่ที่นี่เพื่อหาตัวเจ้าเด็กงี่เง่าที่มาแกล้งเขาแผลงๆแบบนี้ ซึ่งระยะเวลาไม่แน่นอนเลย...ตารางยึดอาลาบาสต้าของเขาต้องรวนอย่างหนักแน่ๆ...

 

            พยายามจะคิดแง่ดี ยังไงก็ตาม...อยู่ที่นี่ไปก่อนก็ได้ พวกมันหลังๆก็เริ่มจะดมกลิ่นสิ่งที่เขาทำได้แล้วเสียด้วยสิ... ถ้าเกิดยังทำตัวรีบไปรีบกลับแบบนี้อีกอาจจะโดนเพ่งเล็งหนักเอา

 

            คร็อกโคไดล์ปลงตกในที่สุดก่อนจะเดินไปหยิบหนังสือที่วางสุ่มๆไว้บนชั้นออกมาอ่านที่โซฟาตัวยาว เลือกหยิบหนังสือแบบส่งๆไปที...แต่ว่าไอ้ส่งๆไปทีก็ดันได้หนังสืออะไรก็ไม่รู้ออกมาเนี่ยสิ...

 

            เออน่ะ ฆ่าเวลาเอาให้หลับไปข้างก็ยังดี

 

            เอาหนังสือเล่มหนาวางบนโต๊ะพร้อมกับเดินไปหาซิกก้าด้วยความเคยชิน แต่แล้วความผิดปกติก็เกิดขึ้นหลังควานหารื้อตามโต๊ะอยู่นาน “ไม่มี...ไหนว่าทุกอย่างมีครบในห้องรับรองไงวะ...”

 

            นั่งปุกับพื้นคิดอยู่ข้างๆโต๊ะข้างเตียงรับรองด้านใน ทำไมมันถึงไม่มีซิกก้าล่ะ...

 

            ...เออช่างมันละกัน ลุกพรึบก่อนจะเดินไปเปิดตู้หยิบถุงขนมออกมาฉีกวางบนโต๊ะกินแก้ขัดไปก่อน ร่างเตี้ยโดดขึ้นโซฟาที่เมื่อก่อนแค่จะเอนตัวตามยาวขาก็ห้อยเลยออกไปตั้งเยอะ มาตอนนี้พออยู่ร่างเด็กมันกลับเหมือนเตียงนอนดีๆที่นึง

 

            เปิดหนังสือวาง เท้าคางอ่าน...มือขวาหยิบขนมยัดปากสลับกับเปิดหน้าถัดไปเรื่อยๆ น่าเสียดายที่แขนซ้ายใส่ตะขอเหล็กไม่ได้เพราะมันทั้งหนัก ใหญ่ และ หลวมจนต้องปล่อยให้มันเป็นแขนด้วนๆไป

 

            เวลาผ่านไปอย่างช้าๆกับลมทะเลที่พัดเอากลิ่นฝนมา... ถ้ามันเป็นแบบนี้สงบๆต่อก็คงดีล่ะนะ

 

            ...ฝันลมๆแล้งๆน่า...

 

            “คร็อกโคไดล์...”

 

            เงยหน้าจากหนังสือฉากที่พระเอกนางเอกกำลังพากันลงเรือ?หนีพ่อตา... คร็อกโคไดล์เงยมองตามเสียงผ่านพนักโซฟาไปทางประตูห้องก็พบตาเหยี่ยวมาหาเขา ดวงตาสีทองกลมโตปริบมองอย่างสงสัยก่อนจะปีนข้ามโซฟาเดินไปหาใกล้ๆ

 

            อย่างน้อยตาเหยี่ยวก็ไม่มีพิษภัยล่ะนะ

 

            “มีอะไร”ถามเสียงห้าวห้วนไร้มารยาท

 

            “...”ปกติเป็นคนที่ต้องเงยหน้าตลอดในบรรดาเจ็ดเทพโจรสลัด(....)เมื่อต้องก้มหน้าคุยจึงรู้สึกไม่ค่อยชิน แต่มิฮอว์คไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาชัดเจน...เพื่อให้ง่ายต่อการพูดคุยเขาจึงนั่งยองๆให้อยู่ในระดับความสูงที่ใกล้เคียงกัน มือหยาบเลื่อนเข้าไปในกระเป๋าเสื้อก่อนจะหยิบ—

 

            ลอลี่ป๊อบ...

 

            “ห้ะ...”

 

            “ซื้อมาฝาก...”พลางยัดเยียดใส่มือจระเข้ทรายตัวจ้อยทันทีแล้วเดินออกไปไม่พูดอะไรต่อ ปล่อยเจ้าตัวคนถือลอลี่ป๊อบยืนอึ้งกิมกี่อยู่กับที่ไป มองขนมหวานสีสันสดใสอยู่ครู่นึงก็ไหวไหล่

 

            น่ะ...ก็ดีแล้วมาแบบเป็นมิตร

 

            คาบลอลี่ป๊อบใส่ปากเดินกลับเข้าห้อง แต่ก็ต้องหยุดกึกเพราะไอ้คนที่มันเข้ามาตอนไหนไม่รู้ “...จิมเบย์เรอะ แกมาตอนไหนน่ะ...”

 

            “โอ้ โทษทีนะ...”มนุษย์เงือกพูดหน้าตาเฉย “แต่ว่าคร็อกโคไดล์ เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ควรอ่านหนังสือทั้งกองนั่นเลยนะ...”

 

            “ใครเด็กวะ”แล้วไอ้กองที่ว่ามันกองไหนด้วย... ถามในใจ

 

            “ฉันแค่มาเอาหนังสือพวกนี้กับของที่ไม่มีประโยชน์ออกจากห้องให้น่ะ”ว่าแล้วเขาก็ยกหนังสือสองกองใหญ่เหน็บไว้ข้างลำตัว “ซึรุสั่งมาน่ะ...”หลังจากนั้นก็โดดผลุบออกหน้าต่างไป

 

            ซึรุสั่งมาให้เอาซิกก้ากับหนังสือสองกองออกไปจากห้องรับรองเขาอย่างงั้นสินะ?

 

            เฮ้ยๆ...เขาอายุ44แล้วนะ... ถึงจะอยู่ร่างเด็กก็เถอะ แอบมุบมิบกับตัวเองกับประโยคสุดท้ายพลางกินลอลี่ป๊อบต่อเพลียๆ เอาเถอะ— ผ่านวันนี้ไปให้ได้โดยไม่เบื่อตายก่อนแล้วกัน หวังว่าเจ้าพวกหน้าโง่พวกนั้นจะตามหาไอ้เด็กที่มันแกล้งเขาเจอ...

 

            ...จริงสิ ไม่ได้บอกเลยว่าเด็กนั่นมันหัวสีชมพู...



---------------------------------------
ขออนุญาตเอาเรื่องนี้ลงก่อนนะคะ
รูทของฟี่น้องและเอสคุงกำลังแก้คำผิดแล้วก็ประโยคยาวๆเลยค่ะ
//ไรต์เขียนผิดรัวมากสงสัยวันที่เขียนเมาอากาศร้อนแน่ๆเลยค่ะ//ลูบหน้า

ปล.รูทของเจ็ดเด็กป่วง(....)จะอารมณ์เหมือนรูทหมอลอว์ค่ะ ออกแนวซีรี่ย์คั่นระหว่างรอรูทฟี่น้อย


*มาอีดิธเพิ่มนิดหน่อยค่ะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #294 KritchayaDonsing (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 09:22
    คร็อกซี่น่ารัก55555
    #294
    0
  2. #285 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 22:41

    น้องเข้มีแต่คนเอนดู

    #285
    0
  3. #198 sec_chan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 21:22
    ฮ่าๆๆๆ น่ารักอ่ะคร็อกซี่น้อยๆ โบนี่แกล้งเค้าทำไม
    #198
    0
  4. #189 Napat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 09:43
    ต้องเงยหน้าตลอด(...)จะบอกว่ามิฮอร์กเตี้ยที่สุดเหรอ-.-
    #189
    0
  5. #105 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 11:46
    โบนี่ 5555555 เกลียดการเล่นวัยเด็กของดอฟฟี่มาก 5555 เสี่ยคิดอะไรอยู่ค่ะ 5555 แต่มิฮอว์คน่ารักมากกก หืออออออ ฉันชอบผชคนนี้!!!!!!
    #105
    0
  6. #78 Sono Chieri (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 05:01
    อ้ากๆๆ น่ารักมากๆเลยท่านคล็กโคไดตอนเด็กนิ คนนี่หรือว่าจะเป็น......เจ้จิลเวอรี่กันนะ 555+
    #78
    0
  7. #74 •Deuculia• (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 10:46
    ท่านเซอร์โชตะล่ะ! ท่านเซอร์โชตะล่ะ!! *w* ชุดกระโปรง.....เอิ่ม -.- มันต้องชุดกะลาสีสิคะ!--- #โดนซาบรูสพัดปลิว ความมุ้งมิ้งในหมู่เจ็ดเทพ >< ครอคซี่น่าเอากลับบ้าน5555555
    #74
    0
  8. #72 korumi_toy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 21:47
    อร้าย!?!!!! คร๊อกซี่นารักน่าแกล้งที่สึดเลยอ่ะ มาม่ะมาให้พี่สาวแกล้งซ่ะดีๆ..... //เฮือก!!! โดนเตะกระเด็น!
    ไรตแต่งได้น่ารกอีกแล้ววววว สู้ๆนะค่ะจะรอตอนต่อไปนะค่ะ ^^😄😄😄😄
    #72
    0
  9. #71 0memory0 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 19:03
    น่ารักจะตายยยยย~ //อยากให้มิฮอว์คกลายเป็นเด็กบ้างงงง!!!=^=
    #71
    0
  10. #69 hello world (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 17:41
    แต่งแหวกแนวมากๆ55+

    //ปกติพวก7เทพโจรสลัดก็ไม่ค่อยคุยกัน แต่นี่ไรท์เตอร์แต่งให้มาร่วมมือกัน(?)แกล้งคล็อกโกไดล์ 555+ #สนุกดีๆ ##เจ้าเข้น่าสงสารจัง แม้แต่มิฮอร์กก็มาล้อ:p
    #69
    0
  11. #68 Yui-ya (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 14:40
    อ่านตอนฝนกำลังตกพอดี .___. // ได้เอฟเฟคเบย 555
    คร็อกซี่น่ารักอ่ะ โดนจับดูแลแบบเด็กตัวน้อยๆ มุ้งมิ้งน่าดู
    รอถึงทีคนอื่นจะดีมั้ยเนี้ย ถถถ โดยเฉพาะเจ้านกน้อย อิอิ ><
    #68
    0
  12. #67 Sorasora24 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 10:55
    มีประโยคหนึ่งเข้ามาในหัว "เจ้าช่างน่ารักซะจริง"
    #67
    0