[One Piece] If ...สมมติว่าเหล่าโจรสลัด [Au Fic Yaoi]

ตอนที่ 11 : [What If]บันทึกประจำวันของพี่น้องดองกีโฮเต้และคุณหมอลอว์— (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,371
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    7 พ.ค. 58

[What If…]บันทึกประจำวันของพี่น้องดองกีโฮเต้และคุณหมอลอว์— (2)

 

 

            ทุกคนบนโลกนี้ไม่ได้มีสุขภาพแข็งแรงเหนือมนุษย์เสมอไป

 

            ต่อให้เป็นคนในแฟมิลี่นี้ หรือ แม้แต่ตัวพี่น้องสองหน่อดองกีโฮเต้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น...

 

            “ฟู่ว...” “งือ...”

 

            เละเทะทั้งคู่...



 

 

 

 

 

 

 

            เมื่อสองวันก่อนหลังลงเรือไปตุนสเบียงบนเกาะแปลกๆที่มีลักษณะทางธรรมชาติคล้ายยุคดึกดำบรรพ์ พวกสองพี่น้องดองกีโฮเต้ก็เดินเล่นสำรวจทั่วเกาะโดยที่ไม่มีเจ้าหนูน้อยลอว์เดินตาม ไม่นานพวกเขาก็กลับมาในช่วงค่ำเพราะกับอาการหอบแปลกๆเหมือนไปวิ่งเล่นทั่วป่าอย่างไรอย่างนั้น

 

            “ดอฟฟี่? คุณโครา?”

 

            “เห เน่เน่...ดอฟฟี่ โคราซอน เป็นอะไรไปน่ะ เบะเฮะเฮะ”เทรโบลกำลังจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ตามนิสัยปกติคราวนี้ถูกเท้าของสองพี่น้องดันหน้าออกอย่างก้าวร้าวทันที “เฮะเฮะ มันเจ็บนะ...!”

 

            “ใกล้ ไป แล้ว”

 

            โดฟลามิงโก้เน้นย้ำก่อนจะเป็นคนแรกที่เดินกลับเข้าห้องพักของตัวเอง โคราซอนนั้นยังติดปัญหาที่เดินโซซัดโซเซสะดุดเท้าตัวเองล้มอยู่จึงกลับไปช้ากว่าผู้พี่

 

            ลอว์เลิกคิ้วหลังมองเหตุการณ์อยู่กับพวกเลา จีและเบบี้ 5…

 

            “ไปเจออะไรชวนหงุดหงิดมาล่ะมั้ง...”เลา จีพูดเมื่อดูจากท่าทางนายน้อยของตน มันใกล้เคียงกับเวลาปกติที่ชายคนนั้นมักจะหงุดหงิดหลังเจรจาอะไรไม่เป็นไปตามจุดประสงค์ สักพักเดี๋ยวเจ้าตัวคงจะดีขึ้นเอง “มาเถอะ เราเตรียมข้าวเย็นรอนายน้อยอารมณ์ดีกันดีกว่า...”

 

            มันแปลกๆนา...

 

            แต่เย็นวันนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาหลังนายน้อยและโคราซอนนั่งกินข้าวเป็นปกติ...

 

 

 

 

            อาการมันดันมาออกสามวันให้หลังตอนที่กำลังเดินทะเล...

 

            เช้าวันนี้นายน้อยและโคราซอนต่างไม่ออกมาจากห้องเช่นวิสัยปกติ สร้างความสงสัยและงุนงงแก่เหล่าคนในแฟมิลี่เป็นอย่างมาก ลอว์ขมวดคิ้วพลางนึกถึงสังหรณ์ใจแปลกๆที่เกิดขึ้นเมื่อคราวเกาะดึกดำบรรพ์...วันนั้นเขารู้สึกว่าโดฟลามิงโก้กับโคราซอนแตะเกาะครั้งแรกก็บ่นทันทีว่าร้อน

 

            จากนั้นก็เอาเสื้อเปิดแหวกช่วงบนสีแสบตาออกมาใส่แทนสูทปกติ...อืม เขาจะไม่วิจารณ์ดอฟฟี่หรอกนะ ส่วนโคราซอนก็ใส่เชิ้ตขาวบางๆเปิดแหวเหมือนกัน...

 

            ความคิดแว่บเข้าหัวหนุ่มน้อยอัจฉริยะของบ้าน ป่วยแน่นอน...

 

            “เอ้า ลอว์! จะไปไหนกันนั่น”คนทักคือไดอะมานเต้ที่นั่งรอที่โต๊ะอาหารกับกลุ่มของคนในแฟมิลี่ที่เหลือที่ทำหน้าตามึนงงไม่แพ้กัน

 

            เด็กน้อยหมวกปุยไม่สนใจว่าพวกที่เหลือจะทำอะไร วิ่งเข้าห้องพักส่วนตัวของสองพี่น้องและก็พบกับ...

 

            ดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้ที่นอนคว่ำหน้ากับพื้นทั้งที่มือกำลังจะเอื้อมเปิดประตู แว่นสีไลลิคอันโปรดกระเด็นห่างจากตัวไม่ไกลนัก...

 

            และ

 

            ดองกีโฮเต้ โรซินันเต้ที่ไม่รู้ทำยังไงถึงล้มหน้าหงายทับขาของผู้พี่จนหมวกไหมพรมหลุดไปไกล หน้าที่แต่งแต้มสีแบบทุกวันแทบแยกสีกับใบหน้าระเรื่อตอนนี้ไม่ออก

 

            ใช้สายตาตรวจสอบดู ที่รู้ๆคืออาการของทั้งคู่หายใจหอบหนักเหมือนออกซิเจนไม่พอ ใบหน้าแดงซ่าน ขยับตัวไม่ได้...เมื่อเด็กน้อยประเมินดูว่าน่าจะเป็นพิษไข้ก็ร้องหน้าตื่นทันที “ไดอะมานเต้!!กลาดิอุส!!ดอฟฟี่กับคุณโคร่าล้มมมมมม”

 

 

 

            นี่คือคำอธิบายว่าทำไมทั้งสองพี่น้องต้องย้ายสัมโนครัวมาอยู่ที่ห้องของคุณหมอจำเป็น

 

            “ฟู่ว...” “งือ...”

 

            หลังได้คนตัวสูงใหญ่พอจะแบกพวกเขามาและวางถุงน้ำแข็งลงบนหัวของทั้งคู่(ซึ่งได้แก่ไดอะมานเต้และกลาดิอุส) สีหน้าของทั้งคู่ก็พอจะดีขึ้นบ้าง...บ้าง เพราะจากสภาพตอนนี้และพวกเขายังแทบไม่มีแรงจะเปิดเปลือกตาขึ้นดูสภาพรอบด้านเลยสักนิด หนักสุดก็โดฟลามิงโก้ที่จะขยับปากพูดยังลำบาก

 

            โคราซอนยังพอพูดได้— ถ้าเจ้าตัวยอมพูดล่ะก็? “นี่ลอว์ แล้วพวกนายน้อยเขาเป็นอะไรเหรอ”

 

            เบบี้ 5อาสาเป็นคนเข้ามาเช็ดตัวและแขนให้กับทั้งคู่ด้วยความรู้สึกเป็นห่วง เธอเอ่ยถามเด็กน้อยที่กำลังนั่งบดใบยาพลางอ่านหนังสือเล่มหนาบนโต๊ะอย่างขมักเขม้น เด็กชายถอนหายใจระหว่างไล่นิ้วไปตามบรรทัดตำรายา

 

            “เป็นโรคดึกดำบรรพ์น่ะ ซึ่งจริงๆหายไปนานแล้ว— เรียกว่าแคสช่า...”

 

            “แล้วอันตรายไหม?”เธอถามขณะเช็ดผ้าขนหนูหมาดๆไปตามรูปหน้าของนายน้อยหวังจะบรรเทาอาการไข้ “บอกว่าเป็นไข้ดึกดำบรรพ์ที่หายไปนานแล้ว แสดงว่ารักษาได้ง่ายใช่หรือเปล่า?”

 

            “บอกว่าหายไปไม่ได้บอกว่าสามารถคิดยากำจัดมันได้”

 

            ตัวยาในถ้วยบดพร้อมแล้วลอว์ก็ค่อยๆเปลี่ยนมากลึงกลิ้งมันให้กลายเป็นเม็ดที่พอทานได้ จากวัตถุดิบที่ใส่ลงไปมันจะต้องขมกว่ายาปกติทั่วไปจนลิ้นพังแน่ๆ— แต่ทำไงได้ล่ะ มันยานี่นา

 

            “เธอเห็นรอยโดนกัดที่คอดอฟฟี่กับที่ชายโครงของคุณโคราไหมล่ะ”เขาพูดต่อระหว่างจัดการยาในถ้วย เบบี้ 5 ชะเง้อหน้ามองรอยที่เหมือนแมลงกัดนั้นมีรอยคล้ำจางๆจนเกือบเป็นรอยช้ำนั่นด้วยสีหน้ากังวล “ฉันก็ว่าแล้วว่าทำไมตอนกลับมาพวกเขาดูแปลกๆ...ใส่เสื้อแบบนั้นออกไปเดินล่อยุงนี่นา”

 

            “มันถึงตายเหรอ?”

 

            “ครบเจ็ดวันพวกเขาตายแน่...”ลอว์สรุปให้เด็กสาวฟัง “แต่ยาที่รักษาได้น่ะมี— แค่ต้องให้ติดต่อกันประมาณสองวันหรือสามวัน จากนั้นก็พักฟื้นอีกหน่อย— ...”

 

            ชิ้ง!!

 

            โครม!!

 

            “เฮ้ย!!?” “ว้าย!!?”

 

            จู่ๆนึกผีเข้าอีท่าไหนไม่รู้ โดฟลามิงโก้เบิกตาเหลือกโพล่งตื่นกลางคันพร้อมกับขยับนิ้วใช้พลังปิศาจทำลายห้องพักคับแคบแทบผ่าครึ่งเข้าให้ เด็กน้อยสองคนร้องเสียงหลง...ยังดีที่หลบจากระยะด้ายของนายน้อยทันอีกทั้งยายังอยู่ครบสรรพกลายเป็นก้อนกลมเรียบร้อยสองก้อน

 

            ลอว์มีสติที่สุดเก็บมันเข้าโหลแก้วขนาดเล็กเท่าฝ่ามือก่อนจะดึงเบบี้ 5 ออกจากระยะของเตียงคนไข้ “เฮ้ย!!เกิดอะไรขึ้นน่ะ!”กลาดิอุสวิ่งหน้าตื่นเข้ามาเปิดประตู แล้วก็ต้องเกือบหลบด้ายของนายน้อยที่ฟาดมาแทบไม่ทัน “เหวอ!? นายน้อย ทำอะไรน่ะ!?”

 

            “น่าจะไข้สูงจนภาพหลอนไม่ก็ลำเมอ”

 

            ลอว์ดึงตัวเบบี้ 5 ไปหลบหลังผู้ใหญ่อีกคนอย่างรู้งานพร้อมกับสรุปให้ฟัง “ยิ่งขยับตัวมากการเผาผลาญพลังงานยิ่งสูง ไข้อาจจะหนักกว่าเดิม...”

 

            “งั้นต้องทำให้นายน้อยลงไปนอน?”

 

            กลาดิอุสไม่อยากจะใช้วิธีรุนแรงนักหรอกนะ แต่ตอนนี้โดฟลามิงโก้ใช้พลังของตัวเองดึงร่างให้ลอยตัวขึ้นมาแล้วน่ะสิ!! “เหวออออออ จะใช้โอเวอร์ฮีทแล้วววววว!!”เบบี้ 5ร้องออกมาเสียงหลงหลังท่าทางการตั้งท่าโจมตีของดอฟฟี่แสดงออกมาชัดเจนว่าจะใช้ท่าแส้ด้ายความร้อนสูง

 

            กลาดิอุสเหงื่อตกรีบคว้าเด็กสองคนกระเด้งตัวหนีแส้ที่ฟาดมาทันเฉียดฉิว “เช็ดแม่ม!?”

 

            “เอาไงดีล่ะเนี่ย!” “เฮ้ย เล่นบ้าอะไร— นายน้อย เดี๊ยวววววว”เสียงลอว์ร้องพร้อมกับไดอะมานเต้และกลุ่มของเทรโบลกับพิก้าที่เข้ามาเกือบโดนลูกหลงจากโอเวอร์ฮีทฟาดหน้า

 

            “เกิดอะไรขึ้น”เสียงสูงของพิก้าถามอย่างตกใจ

 

            “นายน้อยไข้สูงจนลำเมออาละวาด”รวบรัดอธิบายโดยกลาดิอุส “เราต้องทำไงก็ได้ให้นายน้อยนอน— ถ้าออกแรงมากร่างกายจะยิ่งไข้สูงจนเป็นอันตราย”

 

            “งานหยาบแล้วไงล่ะ”ไดอะมานเต้กุมขมับ

 

            การต่อกรกับนายน้อยเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่อยากทำ ต่อให้จะบอกแค่ว่าทำเขานอนให้ได้ก็เถอะ— ถือเป็นงานยากของแท้เลยทีเดียวเชียว

 

            โครม! ความเฉียบคมของการโจมตีที่ลดลงไปทำให้พวกแฟมิลี่หัวกะทิพอหลบเลี่ยงกันได้บ้าง แส้ด้ายความร้อนสูงกวาดดาดฟ้าเรือเสียแทบหลุดไปกับลมทะเลด้านนอก นับว่ายังดีที่ตอนนี้ไม่มีพายุเข้าในขณะเดินทาง แต่มันไม่ใช่ว่าจะได้เปรียบในพื้นที่แคบ

 

            ฟาดลงมาอีกครั้งกับความร้อนทะลุจุดเดือด เฉียดผ้าคลุมเหล็กกล้าของไดอะมานเต้แทบขาด เทรโบลที่ตัวติดไฟง่ายนั้นถึงกับหนีไปไม่เป็น กลาดิอุสลองใช้ระเบิดลูกเล็กตามพื้นทำให้โดฟลามิงโก้เสียสมาธิ— แต่ดูแล้วไม่ได้ผล จากที่เจ้าตัวเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่นแบบนั้นน่ะนะ!!

 

            “เฮ้!ผลักใครก็ได้ไปใกล้ๆทีสิ!”

 

            คำพูดนั้นทำเอาทุกคนหน้าดำเป็นปื้น “ลอว์ เธอจะฆ่าพวกฉันใช่ไหมหา!!”

 

            “เฮ้ย! ก็พลังฉันใช้ได้ระยะใกล้นี่ อีกอย่างมันน่าจะปลอดภัยกว่าด้วยนะ!”ลอว์อธิบายเร่งด่วน

 

            “งั้นผลักใคร? กลาดิอุสสนใจจะเป็นหน่วยกล้าตายไหม?”

 

            “เอาหัวฉันโขกเพดานยังง่ายกว่าบังคับให้ฉันทำแบบนั้น”เจ้าของชื่อที่มีเจ้าตัวเล็กสองคนเกาะขาตอบเสียงเพลีย เขาพูดจริง ตอนนี้เขายอมโดนจับโขกกำแพงมากกว่าเข้าใกล้นายน้อยเสียอีก

 

            “งั้นโยนลอว์ไป”

 

            “แล้วใครจะทำยา”เถียงแฟ่ๆทันควันใส่เทรโบล

 

            “ใกล้ๆนั่นมีโคราซอนนี่”เสียงนี้เหมือนเสียงสวรรค์ ซินญอร์พิ้งค์พูดขณะเคี้ยวจุกนมยางในปาก “ใช้แทนน่าจะได้นะลอว์ อาจจะดีกว่าด้วย”

 

            “โอเค... รูม!!

 

            พลังของผลโอเปะ โอเปะสำแดงฤทธิ์การฝึกฝนด้วยการกางพื้นที่คลุมรอบตัวโดฟลามิงโก้และโคราซอนที่ยังหลับอยู่บนเตียงอีกฝั่ง เอาไว้หลังจากนี้เขาค่อยขอโทษดอฟฟี่กับคุณโคราที่หลังละกัน...

 

            “แชมเบิ้ลส์!!!

 

 

 

 

 

            ตื่นมาเช้าวันใหม่ร่างสูงก็ได้แต่กระพริบตาปริบๆ— ทำไมห้องวันนี้ดูสว่างผิดปกติล่ะเนี่ย...

 

            พอจะขยับตัวได้แล้วจึงพลิกตัวหันไปด้านข้างนอนตะแคงเสียหน่อย จะว่าไปเขาต้องนอนเตียงริมนอกไม่ใช่หรือ ทำไมเขามานอนฝั่งที่ติดกำแพงแถมสว่างโร่ขนาดนี้—

 

            “หือ...”

 

            “เอ่อะ...”

 

            ...................

 

            ......

 

            “ร่างฉันนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!???!!!!!!” “ว้ากกกกกกก ผีหลอกกกกกกกกกกกก!!!”

 

            “อะไร!? เอะอะอะไรกันแต่เช้า!?”

 

            คนที่นอนหลับคาโต๊ะปรุงยาสะดุ้งโหยงตื่นเพราะเสียงร้องของสองศรีพี่น้องแห่งดองกีโฮเต้ แฟมิลี่— ดวงตาสีควันเหลือบเหลือกมองสองคนที่ชี้โบ๊ชี้เบ้ลืมพิษไข้ไปแล้วด้วยสีหน้าตกใจ...ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นรำคาญแล้วหงุดหงิด

 

            ผลั่วะ!ผลั่วะ!

 

            “แอ้ก!!” “อั่ก!!”

 

            ถ้วยปรุงยาปลิวใส่ทั้งคู่อย่างแม่นยำตามมาด้วยเสียงเด็กน้อยที่ตะโกนกร้าวผิดวิสัยเด็ก “เป็นคนป่วยก็นอนลงไปนิ่งๆสิฟะ! เมื่อคืนเรื่องยังมากไม่พอใช่ไหม!อยากให้ผมจับแยกส่วนกันนักเหรอ!!”

 

            ละ ลอว์โกรธเค้า... สองพี่น้องหดหู่ทันที มือก็ลูบจุดที่โดนถ้วยยาเขวี้ยงใส่จนปูดเป็นไข่นกกระทาป้อยๆ แม้จะไม่ชินที่ต้องอยู่ร่างคนอื่นก็เถอะ

 

 

 

            ตอนนี้โรซินันเต้อยู่ในร่างของผู้พี่ แต่งตัวมิดชิดตามวิสัยและคลุมเสื้อโค้ทขนนกสีดำตามปกติ— ด้วยความชินเลยแต่งหน้าตัวเองและใส่หมวกไหมพรมใบโปรด

 

            ส่วนโดฟลามิงโก้อยู่ในร่างของผู้น้อง ใส่เสื้อผ้าลินินสีสันสดใสแหวกเปิดลงไปถึงหน้าท้อง กางเกงเป็นกางเกงสีขาวชมพูและทับด้วยเสื้อโค้ทขนนกสีชมพู ไม่ลืมแว่นสีไลลิคอันโปรด...หน้าใสกิ๊ง

 

            พวกเขามานั่งที่โต๊ะกินข้าวสภาพนั้น...

 

            ความคิดแรกที่แว้บเข้ามาเมื่อมองคนป่วยก็คือ ขัดลูกหูลูกตาแปลกๆจังเฟ้ย... ก็ถ้าหน้าตาทรงผมเหมือนกันทำอะไรตรงข้ามมันก็ดูไม่ขัดตาหรอก แต่คนนึงมันผมซอยและอีกคนนึงมันผมเสยเป็นเอกลักษณ์ไปแล้วน่ะสิ พอแต่งตัวเปลี่ยนสไตล์ไปปุ๊บมันก็ดูตลกอย่างบอกไม่ถูก

 

            “ชิ...เมื่อคืนไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลยนี่”

 

            โดฟลามิงโก้บ่นอุบอิบในร่างของน้องชาย ลอว์ซึ่งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทำเป็นเมินเขาพลางเลื่อนจานไปให้โจร่าเติมข้าว

 

            กลับกันโคราซอนนั่งเงียบกริบในร่างของผู้พี่ ซึ่งหลายคนในที่นี้น่าจะคิดว่าปกติวิสัยของเจ้าตัวนั่นแหล่ะนะ— แต่ไอ้นิสัยซุ่มซ่ามในร่างนั้นน่ะสิที่พาลทำคนอื่นตีหน้าไม่ถูก... สภาพที่โดฟลามิงโก้เปลี่ยนเป็นคนซุ่มซ่ามและโคราซอนเปลี่ยนเป็นคนดุโหดขี้น้อยใจ?

 

            ตลกชิบ...

 

            แต่ถ้าขำก็โดนรุมเหยียบน่ะสิ...

 

            ถ้าจะให้เป็นแบบนี้ตลอดการรักษาพักฟื้นก็คงไม่ไหว เพราะพวกคนในแฟมิลี่ไม่มีความอดทนต่อเรื่องฮาๆนี่พอแหง...

 

            ฉันจำเป็นต้องให้พวกเขาสลับดวงจิตกันในคืนที่เกิดเรื่องนั่นลอว์อธิบายขณะปล่อยให้ไดอะมานเต้อุ้มร่างของนายน้อยขึ้นไปนอนที่เดิม ดอฟฟี่เป็นพวกไข้ขึ้นแล้วลำเมอแบบนี้— ให้เขาอยู่ในร่างคุณโคราที่ไม่มีพลังทำร้ายคนอื่นไปแหล่ะดีแล้ว ส่วนคุณโคราพอไข้สูงก็หลับสนิท ไม่น่าห่วง...แค่10วันน่าจะเพียงพอ’

 

            ภาวนาให้อีก10วันที่เหลือให้พวกเขาไม่หลุดหัวเราะต่อหน้าสองคนนี่เป็นพอ...

 

            [ลอว์ ป้อนหน่อย]

 

            หลังโดนสะกิดให้หันไปอ่านกระดาษที่ถูกเขียนอย่างลวกๆ เด็กน้อยก็เมินหน้าหนีอย่างเย็นชาทันที “ผมจะป้อนแค่คุณโคราเท่านั้น”

 

            [ก็ฉันไงโคราซอนน่ะ OHQ)!!]

 

            ผลพลอยได้รอบนี้โดฟลามิงโก้จึงได้เป็นคนกินข้าวที่ลอว์ป้อนแทน “อ้ำ...” แถมนายน้อยร่างโรซินันเต้ยังกินต่อหน้าตาเฉยอีกต่างหาก—

 

            ถือเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆของฉันบ้างแล้วกันโรซี่...

 

            [พี่แม่งงงงงงงงง QHQ)!!!!!!!!] พร้อมกับทุบโต๊ะป้าบๆน้ำตาซึมออกมาประกอบคำเขียน

 

            ได้แค่นั้นทั้งโต๊ะอาหารก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานกับเรื่องราวในคราวนั้น แถมยังเก็บมาแซวในภายหลังได้ด้วยเพราะนายน้อยอนุญาต...(....)



--------------------------------------------------------------
ขออภัยสำหรับตอนที่แล้วจริงๆค่ะทุกคน;w; แง
ตอนนี้มาอัพตอนของคุณหมอลอว์และพี่ๆ?แล้วค่ะ

ใจจริงจะบอกว่า ตอนนี้ไวรัสแดร๊ก(ใช่ค่ะ แดร๊ก...)ไฟล์นิยายไรต์คีสไปหมดเลย
กู้สำเร็จแค่ฟิคของวันพีชค่ะ #ถือเป็น10เปอร์เซ็นจากทั้งหมดที่หายไปorz เมื่อวานช็อคจนลงไปนอนเลยค่ะ

ยังดีวันนี้ตื่นมายังหายใจหายคอได้บ้างU_U)" ขอรวบยอดตอบคอมเม้นนะคะ 55555

@Tonkaw2014 : ขอบคุณที่สนใจและติดตามนะคะ><

@Komuri_toy : ขอบคุณค่า ไรต์ก็ชอบมัลโก้เอสเหมือนกันค่ะ เป็นคู่ที่น่ารักมุ้งมิ้งได้ฟีลไปอีกแบบ555 เอ๊ะ เดี๋ยวนะคะ ให้มาร์คุงฉุดเลยหรอคะ55555555 >w<;

@naya-devil : ขอบคุณมากค่า

@Chomchinisa : ขอบคุณค่าาาา

@g-jy : ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ขอโทษเรื่องภาษาอังกฤษตอนก่อนจริงๆค่ะo]-----[

@สวัสดีค๊าบบ : ขอบคุณที่ติดตามนะคะะะ

@princesskyoko : ขอบคุณค่า เรื่องพาร์ทสองของลุงเข้นี่จู่ๆมันก็อยากหักใจคนอื่นเล่นน่ะค่ะ(.....) 55555 

@Sorasora24 : ขอบคุณที่สนใจและติดตามฟิคนะค้าาาา

@pepsiza0123 : เสี่ยนกบอกเปล่าค่ะไม่ได้ต้อยนะ #ผิด 555555 ขอบคุณที่สนใจฟิคนะค้า

@hello world : ขอบคุณค่าาาาา ปล. ไรต์ไม่ได้ขยันหรอกค่ะ นอนอืดรับประทานทุกวัน _(:3\ Z)__ ขอโทษเรื่องตอนที่ใช้ภาษาอังกฤษด้วยนะคะ เดี๋ยวจะย้อนไปเขียนคำแปลให้ครบค่ะ แง//คือบทพูดเราก็เอามาจากเพลงซะเยอะด้วยล่ะคะ ฮือ

@chanistika : เดี๋ยวๆๆค่ะ ใจเย็น โผล่ไปแล้วตอนที่แล้ว5555555 

@Yui-ya : จะ ใจเย็นนะคะ อย่าเพิ่งฆ่าไคโดนะคะ//หลบหลังบังเกอร์ ขอบคุณที่สนใจนะคะแล้วก็ขอโทษเรื่องภาษาอังกฤษรัวๆค่ะ แงOJZ

@pimpakarnsukanu : ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ><

@BarMeeYen : ขอบคุณค่า ภาษาอังกฤษยกความดีความชอบให้เพลงค่ะo]-----[ อ่านไม่รู้เรื่องยังไงขออภัยจริงๆน่ออออ


สุดท้ายนี้....ผิดพลาดประการใด อย่าฆ่าไรเตอร์เลยนะคะ



*มาอีดิธเพิ่มนิดหน่อยค่ะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น

  1. #267 kokoko (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 17:49
    ชอบตรง ...หน้าใสกิ๊ง นี่แหละ555555
    #267
    0
  2. #265 ___รี(ไวล์) เอ(เลน)___ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 12:50
    ขำสุดๆ555 ชอบมากเลยค่ะ
    #265
    0
  3. #242 MarryChan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 15:34
    พี่แม่งงหลุดเลย5555ขำมากกกกก
    #242
    0
  4. #220 kurai kuro (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 21:31
    โอ๊ย ! สนุก !(อยากจะกรี๊ดร้องคำนี้ดังๆ) >w<
    #220
    0
  5. #70 •Deuculia• (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 18:31
    บอกเลยว่าอ่านพาร์ทนี้แล้วอินมาก...เพราะเราก็หวัดแดร๊กอยู่พอดี55555555555 หมอลอว์ขา รักษาหนูที--- #แมวพิมพ์ๆ(...) นุ้งลอว์เหมือนคุณแม่เลยอะ555555 งานนี้ดอฟฟี่กำไรอื้อนะครับแหม่ -.-
    #70
    0
  6. #66 Rin Civiear (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 08:51
    ดอฟฟี่ไม่ค่อยฉวยโอกาสเลยนะ 55555 
    #66
    0
  7. #65 Sono Chieri (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 02:47
    555 ฮา 2 พี่น้องมากๆเลย
    #65
    0
  8. #63 hello world (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 18:57
    พาร์ทนี้ตลกดีอ่า555+ เราชอบพี่น้องคู่นี้นะตลกดี //ไรท์เตอร์แต่งสนุกมาก> #63
    0
  9. #62 Yui-ya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 17:59
    อ่านตอนนี้แล้วขำมากอ่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า
    นายน้อยฉวยโอกาสเลยสิท่า ป่วยทีนี่ได้หนูลอว์ดูแล >w<
    เป็นกำลังใจให้นะครัช สู้ๆ :)
    #62
    0
  10. #60 Sorasora24 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 13:02
    ดอฟฟี่คงอยากจะเป็นไข้บ่อยๆแล้วมั้งค่ะ เป็นไข้แล้วหนูลอว์ดูแลดี 
    #60
    0
  11. #58 korumi_toy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 10:32
    อ่ะช่ะ!?! จากที่มโนภาพของสองพี่น้องแล้ว.....อุ๊ขำมากๆ5555 //ดอฟฟี่แลดูเธอดีใจมากเลยนะ ที่ได้สลับร่าง ถ้าเป็นแบบนี้ก็หาเรื่องเป็นไข้ป่อยๆสิ(?) 
    สุดท้ายนี้......สนุกมากค่ะ ไรต เรานี่หลงรักพี่น้องคู่นี้เลย สู้ๆนะค่ะไรต์จะอ่านและคอมเม้นทุกตอนเลยค่ะ
    #58
    0